Rasnarry Academy

Νυχτερινό Επισκεπτήριο (Ανοιχτό)

Νέια Κινάν

  • Στ' Έτος
  • Αλχημιστής
  • Level 6
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Ο ήλιος είχει ήδη κρυφτεί με τη νέα σελήνη να φωτίζει αχνά τον ουρανό όταν η Νέια βγήκε από τον ανατολικό πύργο. Είχε ντυθεί απλά αλλά όπως πάντα είχε φροντίσει να περιποιηθεί τον εαυτό της. Φορούσε ένα λινό απλό φόρεμα στο χρώμα του κυπαρισσιού, με ραντάκι στον ώμο που άνοιγε από τα γόνατο μέχρι τους αστραγάλους της αγκαλιάζοντας τη λεπτή της μέση και τις καμπύλες. Άφησε τα πλούσια μαλλιά της ελεύθερα να καλύπτουν τους ώμους και την πλάτη της και κρέμασε ασημί διαβαθμιζόμενα κρικάκια στα αυτιά της. Η αύρα της μύριζε ελαφριά νυχτολούλουδο, το αγαπημένο της. Τα δάχτυλα της, στολισμένα με κάθε λογής δαχτυλίδια, κρατούσαν σφιχτά μια δερμάτινη τσάντα που είχε κρεμασμένη και στον ώμο.

Ο προαύλιος χώρος ήταν σχεδόν άδειος, με τους τελευταίους μαθητές να φεύγουν από την τραπεζαρία μετά το δείπνο. Το βλέμα της σάρωνε τα πρόσωπα αναμεσά τους μήπως δει κάποιον γνωστό ενώ ταυτόχρονα άνοιγε το βήμα της προς την κεντρική αίθουσα. Μπήκε μέσα και κατευθύνθηκε προς τη σκάλα. Τώρα είναι το δύσκολο κομμάτι. Προφανώς και δεν ήθελε να τη δει κάποιος να τριγυρνάει έξω από τα γραφεία των καθηγητών τέτοια ώρα, ακόμα κι ας ερχόταν για καλό σκοπό.

Πάνε μέρες από τα γεγονότα της Γιορτής του Κόκκινου Φεγγαριού και δεν έχει πετύχει το Βαλύριον πουθενά. Ξέρει ότι είναι καθηγητής πλέον και δε συχνάζει στα μέρη των μαθητών αλλά δεν τον είχε δει ούτε στο θεραπευτήριο, για τις πληγές του, ούτε στην τραπεζαρία. Δε θα έλεγε κανείς πως είναι κολλητοί αλλά έχει τύχει να μοιραστούν κάμποσες μεθυσμένες εμπειρίες στο Πορτμέιρ τα προηγούμενα χρόνια. Δεν είχε κάτι άσχημο να θυμάται απο το νέο καθηγητή κι αυτός ήταν ο λόγος που της γεννήθηκε η επιθυμία να τον επισκεφτεί. Άλλωστε την εξίταρε ο απόμακρος και παιχνιδιάρικος χαρακτήρας του, μπορούσε να τον διαβάσει, να καθρεφτίσει το δικό της επάνω του. Είχε προετοιμαστεί καλά για την αποψινή τους συνάντηση διαλέγοντας με προσοχή το κάθε αντικείμενο μέσα στην τσάντα. Ο σκοπός της, να του φτιάξει τη διάθεση. Όλοι τους το χρειάζονταν.

Έφτασε στο τελευταίο σκαλί. Δαγκώθηκε λίγο και έβγαλε ίσα ίσα το κεφάλι της από τη γωνία του τοίχου για να κοιτάξει το διάδρομο έξω από τα γραφεία των καθηγητών. Αλαφροπάτητη σα γάτα, πάμε σκεφτηκε κι έβγαλε από ένα πουγκί ένα ματσάκι μαύρες κοντές τρίχες για να τις τρίψει ανάμεσα στα δάχτυλά της. Τις έγλυψε από την παλάμη της όταν αυτές έπεσαν σαν ασημί σκόνη και έκανε ένα βήμα προς το διάδρομο. Δεν μπορούσε να καταλάβει αν το ξόρκι της έπιασε, αλλά ήλπιζε να μην την ακούσει κανείς. Έφτασε έξω από τη μεταλλική πόρτα και χτύπησε απαλά δύο φορές. «Έλααα, άνοιξε γρήγορα» είπε χαμηλόφωνα ρίχνοντας κλεφτές ματιές αριστερά και δεξιά στο διάδρομο.




Βαλύριον

  • Εφευρέτης
  • Moderator
  • Level 15
  • *****
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Η ώρα ήταν περασμένη αλλά ο Βαλύριον είχε απορροφηθεί εξ ολοκλήρου από έναν μηχανισμό που προσπαθούσε να φτιάξει. Ο ήλιος είχε δύσει εδώ και μερικές και το κεφάλι του κόντευε να εκραγεί από την δουλειά και την κούραση. Έβαλε το τελευταίο ποτήρι από το αγαπημένο του ποτό. Απόσταγμα με μύρτιλλα. Το έφτιαχνε ο ίδιος και το έκανε πολύ δυνατό επίτηδες για να τον χτυπάει πάντα. Καθώς έπαιρνε μια απολαυστική γουλιά δύο χτύποι της πόρτας τον διέκοψε. Ποιος να είναι τέτοια ώρα. αναρωτήθηκε καθώς σηκωνόταν. Με αργό βηματισμό κατευθύνθηκε προς την πόρτα και την άνοιξε αργά αργά.

"Νέια;!" αναφώνησε έκπληκτος. "Τι δουλειά έχεις τέτοια ώρα εδώ;" συνέχισε καθώς της έκανε νόημα να περάσει.


Νέια Κινάν

  • Στ' Έτος
  • Αλχημιστής
  • Level 6
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
"Καλησπέρα, κύριε καθηγητά" είπε με ένα παιχνιδιάρικο χαμόγελο καθώς προχωρούσε προς το εσωτερικό του γραφείου. Τα μάτια της έπεσαν κατευθείαν στη σημαία με το σύμβολο των εφευρετών, που στόλιζε τον τοίχο του δωματίου και μετά στην κατασκευή επάνω στο ξύλινο γραφείο. "Ελπίζω να μην ενοχλώ" γύρισε προς το Βαλύριον και του χαμογέλασε φιλικά.

"Ήρθα να δω πως είσαι και.... έφερα καλούδια!" Το θερμό της χαμόγελο φώτιζε το π΄ροσωπό της ένω σήκωσε με τα δύο χέρια την τσάντα κουνώντας της ελαφρά μπροστά στο Βαλύριον. ¨ Γνώριζε καλά πόσο εύκολο ήταν για το νεαρό ξωτικό να κλειστεί στον εαυτό του μετά την κτηνωδία που είχαν την ατυχία να βιώσουν, πράγμα που μπορούσε να αποβεί μοιραίο για την ψυχοσύνθεσ΄ή του. Η ίδια εκτός από τον αδερφό της, ο οποίος δεν ήταν παρών στα γεγονότα της Μεβαίρ, δεν είχε μιλήσει γι'αυτό σε κανέναν. Και οι δυό τους κουβαλούσαν ένα τεράστιο βάρος στο στήθος, σαν πέτρες που φράζουν τις αναπνευστικές τους οδούς. Τουλάχιστον έτσι ένιωθε εκείνη.

"Τι λες, έχεις όρεξη για λίγη παρέα ή έχεις δουλειά;" είπε κι έκανε ένα νεύμα με το κεφάλι της δείχνοντας την κατασκευή.






Βαλύριον

  • Εφευρέτης
  • Moderator
  • Level 15
  • *****
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Η Νέια φαινόταν να έχει όρεξη για κουβέντα αλλά ο Βαλύριον έβλεπε πως πίσω από το χαμόγελό της κρυβόταν μια ανάγκη να ξεχάσει όσα έγιναν στη γιορτή στη Μεβαίρ. Και ο ίδιος ωστόσο δεν είχε συνέλθει πλήρως από αυτά. Οι μάχες σώμα με σώμα για τους εφευρέτες είναι πολύ δύσκολη πρόκληση  καθώς η τέχνη τους δεν τους έχει εκπαιδεύσει για κάτι τέτοιο. Η χρησιμότητά τους είναι στο μυαλό καθώς οι εφευρέσεις τους μπορούν να καταστρέψουν έναν ολόκληρο στρατό. Βέβαια ποτέ δεν εκδήλωνε τα συναισθήματά του ο Βαλύριον. Ακόμα και στη χειρότερη του κατάσταση θα φαινόταν απαθής.

"Κάτσε κάτσε δεν ενοχλείς. Έτσι κι αλλιώς δεν βγάζω άκρη σήμερα με τις κατασκευές μου." της απάντησε ήρεμα και κινήθηκε νωχελικά προς την καρέκλα του.  Αφού έκατσε έστρεψε το βλέμμα του για λίγο προς τα έξω. "Για πες μου, τι καλό μου έφερες;" είπε και χαμογέλασε ελαφρά.
 


Νέια Κινάν

  • Στ' Έτος
  • Αλχημιστής
  • Level 6
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Τα μάτια της ακολουθούσαν την κάθε του κίνηση. Από τη στιγμή που της άνοιξε τη βαριά σιδερένια πόρτα μέχρι που κάθισε στη καρέκλα του. Προσπάθησε να τον αποκωδικοποιήσει αλλά μάταια. Τα παγωμένο του προσωπείο έπνιγε πολύ καλά τα συναισ΄θήματα που έκαναν την ψυχή του να ασφυκτιά. Αδυνατούσε να πιστέψει οτι ακόμα και ο Βαλύριον θα μπορούσε να μείνει απαθής στη θανατερή εμπειρία τους.

Διάλεξε την καρέκλα που κοιτάει στο παράθυρο και κάθισε. Ακούμπησε την τσάντα απαλά πάνω στο γραφείο και την άνοιξε. "Αρχικά θα ήθελα να μάθω πως είσαι. Πώς πάει το τραύμα;" είπε καθώς ακουμπούσε 2 κυλινδρικά φιαλίδια που περιείχαν ένα αραιό δαμασκινί διάλυμα. Του έριξε ένα βλέμμα πριν συνεχίσει να βγάζει πράγματα. Με τα μακριά της δάχτυλα έπιασε ένα χάρτινο κουτί, τυλιγμένο σε πακέτο που έκλεινε από πάνω. Με ένα άγγιγμα της άκρης του δείκτη της το χαρτί ξεδιπλώθηκε πάνω στο γραφείο πλημμυρίζοντας το δωμάτιο μυρωδιές από άγρια φρούτα και μπισκότο βουτύρου.

"Σου έφτιαξα μια παραλλαγή ενός καταπραυντικού τσαγιού από βότανα που μου έδωσε ο Αλλάσιος. Πιστεύω θα τη βρεις ενδιαφέρουσα" είπε με ένα αχνό χαμόγελο δείχνοντας τα δύο φιαλίδια. "Κι εδώ έχουμε μερικές δημιουργίες του αγαπημένους μας φούρναρη. Δε σε είδα σήμερα στην τραπεζαρία και υπέθεσα πως δε θα ήθελες να χάσεις την ευκαιρία για υπέροχα ταρτάκια με φρούτα του δάσους." Πάνω στο ξετυλιγμένο χαρτί υπήρχαν μία νόστιμη πυραμίδα από ταρτάκια. Η γυαλιστερή όψη και μεθυστική μυρωδιά τους αποτύπωναν το μεράκι και τη δεξιοτεχνία του φούρναρη και τα καθιστούσαν αγαπημένες λιχουδιές για μαθητές και καθηγητές της Ακαδημίας.

Κοίταξε μέσα στην τσάντα της και μετά το Βαλύριον. "Έχω και κάτι άλλο πιο ιδιαίτερο αλλά πιστεύω πως είναι καλύτερα να φάμε τα ταρτάκια πρώτα όσο είναι ακόμα φρέσκα." Έβγαλε ένα δερμάτινο παγούρι και το ακούμπησε στη γωνία του τραπεζιού. Έκλεισε την τσάντα, την τοποθέτησε στο πάτωμα δίπλα στην καρέκλα της και κάθισε αναπαυτικά ακουμπώντας πίσω. Του χαμογέλασε πλατιά και έπιασε ένα ταρτάκι κάνοντας του νε΄υμα να κάνει το ίδιο.


Βαλύριον

  • Εφευρέτης
  • Moderator
  • Level 15
  • *****
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Ο Βαλύριον κοιτούσε ένα ένα τα πράγματα που είχε φέρει η Νέια. Όλα ήταν εξαιρετικά αλλά αυτό που το ενδιέφερε περισσότερο ήταν αυτό το δερμάτινο παγούρι που δεν ήξερε το περιεχόμενό του. Μμμμ... Τι καλό να περιέχει αυτό το παγούρι; αναρωτήθηκε όταν η Νέια του είπε ότι καλύτερα να φάνε πρώτα και μετά να ανοίξουν αυτό.

"Σε ευχαριστώ πολύ για το ενδιαφέρον σου Νέια, είμαι μια χαρά. Με περιποιήθηκαν τέλεια οι θεραπευτές μας. Δεν ήταν ανάγκη να φέρεις όλα αυτά τα καλούδια αλλά δεν μπορώ να πω όχι σε αυτά τα ταρτάκια ΄΄ετσι όπως τα βλέπω και μυρίζουν."  Φαινόταν ξεκάθαρα ότι η επίσκεψη της Νέια του έφτιαξε τη διάθεση. Πήρε ένα ταρτάκι και το έκανε μια μπουκιά. Ήταν ακόμα πολύ ζεστά όμως και κάηκε πάνω στη λαιμαργία του. Μόλις κατάφερε και συνήλθε ξανά απευθύνθηκε στη Νέια.  "Για πες μου, πώς αντιμετωπίζεις τα πράγματα μετά από όλα αυτά;"


Νέια Κινάν

  • Στ' Έτος
  • Αλχημιστής
  • Level 6
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Τα αμυγδαλωτά της μάτια έπιασαν το βλέμμα που έριξε ο Βαλύριον στο δερμάτινο πουγκί. Την ιντρίγκαρε  ο τρόπος που το πρόσωπό του αποτύπωνε τις εναλλαγές στη διάθεσή του. Ειδικά μετά τα μαθήματα με τον Καθηγητή Ελντίν, η Νέια είχε αρχίσει να αποκτά μια βαθύτερη κατανόηση για τα συναισθήματα. Το διασκέδαζε να προσπαθεί να διαβάσει το συνομιλητή της, να βρεί την πηγή κάθε εξωτερικευμένου ή μη πάθους.

"Το γνωρίζω πως δεν ήταν ανάγκη να τα φέρω. Ήθελα και το έκανα, γλυκέ μου" είπε με σαρκαστικό στόμφο στη φωνή κοιτάζοντας το ταρτάκι που κρατούσε στα χέρια της. Πριν προλάβει να δαγκώσει μια μπουκιά βλέπει το Βαλύριον να έχει ήδη καταβροχθίσει το δικό του. ¨Εκανε μια περιεργή γκριμάτσα όταν κατάπινε τη μπουκιά του, πράγμα που έκανε τη Νέια να χασκογελάσει λίγο πριν φάει κι αυτή το δικό της.

"Για πες μου, πώς αντιμετωπίζεις τα πράγματα μετά από όλα αυτά;" Έριξε το βλέμμα της πάνω του και τα σχεδόν υγρά μάτια της καθρέφτιζαν το σεληνόφως. Από που να ξεκινήσω, καλέ μου Βαλύριον... Γύρισε το κεφάλι της προς το παγούρι, το έπιασε και το ακούμπησε ανάμεσά τους πάνω στο γραφείο. "Φέρε δύο ποτήρια. Η νύχτα μας προβλέπεται μεγάλη." είπε τελικά παίρνοντας την απόφαση πως συζητήσεις σαν κι αυτή δεν κατεβαίνουν χωρίς αλκοόλ.



Βαλύριον

  • Εφευρέτης
  • Moderator
  • Level 15
  • *****
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Από τα μάτια της Νέια ήταν αντιληπτό πως τη βάραινε πολύ το ταξί τους στη Μεβαίρ. Μπορεί τα βάσανα της να ήταν περισσότερα αλλά ο Βαλύριον δυσκολευόταν στο να καταλαβαίνει τα συναισθήματα των άλλων.

"Φέρε δύο ποτήρια. Η νύχτα μας προβλέπεται μεγάλη." Ήξερε εξ' αρχής ότι το παγούρι περιέχει αλκοόλ αλλά ήθελε να είναι διακριτικός, τουλάχιστον όσο ήταν νηφάλιος. Στα λόγια της, του ξέφυγε ένα ελαφρύ χαμόγελο και με νωχελικές κινήσεις σηκώθηκε από την αναπαυτική καρέκλα του και κατευθύνθηκε προς τη βιβλιοθήκη του. Πήρε δύο κρυστάλλινα ποτήρια και άφησε το ένα μπροστά από τη Νέια. Έπειτα κάθισε πάνω στο ξύλινο γραφείο κρατώντας το δικό του. Έπιασε το παγούρι και άδειασε δυο γενναιόδωρες ποσότητες ποτού στα ποτήρια τους. Μια εξαιρετική μυρωδιά αναδύθηκε από τα ποτήρια και μια έκφραση ηδονής σχηματίστηκε στο πρόσωπό του.

"Τι είναι αυτό το αριστούργημα που θα βρέξει τον ουρανίσκο μας Νέια;" ρώτησε με θαυμασμό.


Νέια Κινάν

  • Στ' Έτος
  • Αλχημιστής
  • Level 6
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Η Νέια έκανε μια μικρή υπόκλιση με το κεφάλι της όσο της σέρβιρε από το ποτό. Έπιασε απαλά το ποτήρι, το κίνησε κυκλικά δύο τρείς φορες και το έφερε στη μύτη της. Μεθώντας από τη μυρωδιά που αναδύθηκε έκλεισε για λίγο τα μάτια ενώ ένα ελαφρύ χαμόγελο ευχαρίστησης σχηματίστηκε στα χείλη της. Κάθισε πίσω στην καρέκλα με το χέρι της, ακουμπησμένο απαλά στο χερούλι, να κρατάει το ποτήρι χαμηλά.

"Αυτό, αγαπητέ μου Βαλύριον" του είπε κοιτώντας τον στα μάτια "είναι απόσταγμα αγριοκέρασου. Κατευθείαν από την ταβέρνα του κύριου Μίτσελ στο Πορτμέιρ. Σου θυμίζει κάτι;" του έκλεισε το μάτι συνομωτικά. Ήταν τότε, πριν ένα χρόνο σχεδόν, που γιόρταζαν την έναρξη του σχολικού έτους. Οι χοροί, τα τραγούδια και το αλκοόλ έδιναν κι έπαιρναν. Ο Βαλύριον είχε καταφέρει να κλέψει λίγο απόσταγμα αγριοκέρασου από τον κύριο Μίτσελ και το είχαν μοιραστεί. Ήταν αρκετά δυνατό και μετά απο τόση φαέλια κατέληξαν να κοιμούνται στο κελάρι της ταβέρνας μέχρι το επόμενο πρωί.

Κοίταξε το ποτήρι νοσταλγικά. Ήμασταν ξέγνοιαστοι τότε... Γύρισε ξανά προς το Βαλύριον, του χαμογέλασε πλατιά προσπαθώντας να διώξει τις άσχημες σκέψεις και σήκωσε το ποτήρι της προς το μέρος του. "Στις όμορφες μέρες που θα έρθουν" έκανε την πρόποση κουνώντας ελαφρώς το ποτήρι. Δεν πίστευε πως οι όμορφες αυτές μέρες ήταν κοντά. Με τον σοφό Αλμέρ να αγνοείται, όλη η Ακαδημία βρίσκεται σε μια κατάσταση ανησυχίας. Δε χρειαζόταν να το σκέφτεται αυτό σήμερα. Όχι τώρα, είχε αποφασίσει πως θα περάσει μία έστω νύχτα ηρεμίας.


Βαλύριον

  • Εφευρέτης
  • Moderator
  • Level 15
  • *****
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Απόσταγμα αγριοκέρασου... Μόνο και μόνο στο άκουσμα του ποτού ένα χαμόγελο σχηματίστηκε στο πρόσωπο το Βαλύριον. "Σου θυμίζει κάτι;". Φυσικά και θυμόταν εκείνη τη μέρα που τους πήρε ο ύπνος στο κελάρι. Δε θυμόταν τα πάντα, τουλάχιστον όχι αυτά που ακολούθησαν μετά την κατανάλωση του ποτού, ήταν αρκετά όμως ώστε να γελάσει με την ερώτηση της Νέια. Έπειτα σήκωσε το ποτήρι του ελαφρώς για να ακολουθήσει την πρόποση της. "Στις όμορφες μέρες που θα έρθουν". Τότε δεν μπόρεσε να κρατηθεί. "Πολύ αισιόδοξη σε βρίσκω." απάντησε με σαρκαστική διάθεση και κατέβασε μονορούφι το ποτήρι. "Βάλε μου άλλο ένα για να γίνω και εγώ αισιόδοξος" γέλασε τρανταχτά αφήνοντας με δύναμη το ποτήρι του μπροστά στη Νέια. 

"Δυστυχώς είναι όσο καλό το θυμάμαι αυτό το ποτό. Ελπίζω να μην ξανακαταλήξουμε σε κάποιο κελάρι και να μην θυμόμαστε το πως πάλι." έκανε μια μικρή παύση. "Υπάρχουν πολύ καλύτερα μέρη στην ακαδημία να σε βρουν πιωμένο! Χαχαχα!". Τα λόγια του προμήνυαν μια βραδιά αντίστοιχη εκείνης στην ταβέρνα του Μίτσελ, αλλά αυτή τη φορά ίσως να μην περνούσαν τόσο απαρατήρητοι.   


Νέια Κινάν

  • Στ' Έτος
  • Αλχημιστής
  • Level 6
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Η Νέια μπορεί να μη γνώριζε το Βαλύριον όσο καλά θα ήθελε, τη ζωή και τα πάθη του, αλλά από τις εκφράσεις ευχαρίστησης στο π΄ροσωπό του καταλάβαινε πως με το ποτό είχει χτυπήσει το αδύνατο σημείο του. Παρά την υψηλή περιεκτικότητα του σε αλκοόλ, ο νεαρός καθηγητής δε δίστασε να το κατεβάσει μονομιάς. "Βάλε μου άλλο ένα για να γίνω και εγώ αισιόδοξος". Γέλασε στη δήλωση του Βαλύριον και γέμισε το ποτήρι του ξανά. Το κράτησε στο χέρι της και σηκώθηκε από την καρέκλα. Ακούμπησε με το γοφό της στο γραφείο δίπλα του και του προσέφερε το ποτό.

"Υπάρχουν πολύ καλύτερα μέρη στην ακαδημία να σε βρουν πιωμένο!" ένα λοξό παιχνιδιάρικο χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη της. "Τς τς τς κύριε Καθηγητά. Είστε σίγουρος ότι θέλετε να διακινδυνεύσετε τη θέση σας έτσι;" ακολούθησε τη σαρκαστική του διάθεση και τσούγκρισε το ποτήρι της με το δικό του. Η πρόκληση ήταν ξεκάθαρη και η Νέια το διασκέδαζε. Πήρε μια γερή γουλιά. Ένα ρίγος διαπέρασε το κορμί της όσο κατέβαινε το ποτό, κάνοντας τη να ανατριχιάσει προς στιγμήν πριν νιώσει τους μύες της να χαλαρώνουν. "Για πες μου όμως, τι έχει σκαρφιστεί το πανούργο μυαλουδάκι σου; Πώς θα ήθελες να συνεχιστεί η βραδιά μας;" ακούμπησε το ποτήρι στα χείλη της για να πάρει άλλη μια γουλιά χωρίς να χάνει οπτική επαφή με το Βαλύριον.

Η επίδραση του αλκοόλ δε θα αργούσε να φανεί. Οι χτύποι της καρδιάς της ήδη είχαν αρχίσει να ανεβάζουν ρυθμούς δίνοντας ένα απαλό ροζ χρώμα στα μάγουλα της. Ένιωθε την αδρεναλίνη της να ανεβαίνει. Ζεσταινόταν. Βεβαίως όλα ήταν συμπτώματα που σχετίζονταν με το αλκοόλ, αλλά δεν είχε πιεί ούτε ένα ποτήρι ακόμα. Το σώμα της αντιδρούσε σε υπερβολικό βαθμό. Ίσως έφταιγε το είδος του ποτού. Ήταν δυνατό, η αλήθεια να λέγεται. Ίσως η κόπωση, σωματική και πνευματική. Έριξε μια ματιά στο νεαρό καθηγητή. Του χαμογέλασε και συμπλήρωσε το ποτήρι της με ποτό.