Rasnarry Academy

[Event] Η Γιορτή του Κόκκινου Φεγγαριού [Τέλος]


Μοργκέιν Θερέλ

  • Δ' 'Ετος
  • Αλχημιστής
  • Level 7
    • Μηνύματα: 225
  • Βαλησινή
    • Προφίλ
    • ΦΧ
  • Rated:

  • Badges: (View All)
    Ολοκλήρωση του Quest, Η Θεραπεία Το Θέμα του Μήνα, Οκτώβριος 2019 Ολοκλήρωση του Event, Η Γιορτή του Κόκκινου Φεγγαριού Αλχημιστής
Η αντίδραση του Καθηγητή Ελντιν δεν ήταν αυτή που περίμενε. Το ξόρκι που έκανε ήταν για την προστασία τους, αυτός δεν ήταν ο σκοπός εξάλλου;
Κατευθύνθηκαν προς το κτήριο που τους υπέδειξε "Τα μάτια σας στη σελήνη" τους είπε ενώ άρχισε να τρέχει από την αντίθετη μεριά.

Περπατούσε μηχανικά. Άκουσε τον Ολυξ να της φωνάζει. Μα τι της έλεγε δεν μπορούσε να καταλάβει.
Κρατήθηκε από πάνω του ενστικτωδώς καθώς την οδηγούσε στην ασφάλεια. Γέλασε καθώς το σκέφτηκε. Δεν υπάρχει ασφάλεια εδώ. Μόνο σφαγή του λαού της, των φίλων της, ίσως και την δική της.

Δεν άργησαν να δουν την Νέια να τρέχει προς το μέρος τους, ομως ήταν μόνη. Αυτό δεν ήταν καλό. Η Μοργκέιν έκανε ένα βήμα πίσω. "Μοργκέιν, μη!", ούρλιαξε οταν τον άφησε από τα χέρια της "Έχουμε διαταγές! Αν αφήσουμε τη θέση αυτή, θα πεθάνουμε κι εμείς και η Νέια!" Αχ καλέ μου Ολυξ σκέφτηκε.

Ο καθηγητής Ελντιν έπεσε και από τις φωνές του Ολυξ κατάλαβε πως μαζί του βρισκόταν πλέον και η καθηγήτρια Σαγιάνε.

"Εκεί! Εκεί!" άκουγε τον ακουγε να φωνάζει στην Ιλιντιεν καθώς κατευθυνόταν προς το μέρος τους. Αυτό την έκανε να νιώσει ανακουφισμενη.

Ο ήχος της σπασμένη ασπίδας την ξύπνησε και γυρνώντας είδε τον Ολυξ να πέφτει στο έδαφος και ένα χοντρό νάνο με ένα σφυρί πάνω από το κεφάλι του, έτοιμο να δώσει το τελικό χτύπημα.
"ΕΡΑ ΟΤ" βγήκε χωρίς καν να το σκεφτεί,από το στόμα της Μοργκέιν κάνοντας τον νάνο να πνίγει. Έπιασε τον λαιμό του, προσπαθούσε απεγνωσμένα να πάρει ανασα όμως μάταια. Η αναπνευστική οδός του είχε κλείσει, ηταν θέμα χρόνου να έρθει ο θάνατος για αυτόν. Έπεσε στα γόνατα αλλά δεν σταμάτησε, σερνόταν να φτάσει την Μοργκέιν, μεχρι που δεν άντεξε άλλο και έπεσε νεκρός. Μέχρι το τελος υπήρχε μίσος στα μάτια του. Μίσος που έκανε την  Μοργκειν να αναρωτιέται τι είναι αυτό που οδήγησε στην σφαγή τόσων αθώων. Τι άξιζε τέτοιο τίμημα.
Έτρεξε στο πλευρό του Ολυξ και τον πήρε στην αγκαλιά της. Δεν είπε τίποτα. Απλά τον κοιτούσε και έκλαιγε από το Σοκ. Το τραύμα του ευτυχώς φαινόταν επιφανειακό,δεν κινδυνευε.

Τα μάτια της έπεσαν στην Νέια. Άφησε τον Ολυξ καθισμένο σε μια άκρη ωστε να είναι άνετα και πλησίασε την συμμαθήτρια της.

" Σολ βεσμους ορά" της είπε και η Νέια κούνησε το κεφάλι

Τα δύο κορίτσια βγήκαν πιασμένες από το χέρι, σήκωσαν το ελεύθερο χέρι τους προς την κατεύθυνση των καθηγητών τους και άρχισαν να λένε τις μαγικές λέξεις.
Είπαν το ξόρκι και όσοι βρισκόταν κοντά άρχισαν να πέφτουν κάτω ανυμποροι να δουν,χαμενοι στο δικο τους σκοτάδι.

« Τελευταία τροποποίηση: Αύγουστος 11, 2019, 05:08:00 μμ by Μοργκέιν Θερέλ »
  • Rate    Brilliant    Great    Agree    Winner x 1    Hot    Confused (List of Rates | 6 Αποστολή Σύνολο)


Κασσάνδρα Καν

  • Βαλησίνη
  • Καθηγητής
  • Level 16
    • Μηνύματα: 720
  • Ιστορικός
    • Προφίλ
    • ΦΧ
  • Rated:

  • Badges: (View All)
    Το Θέμα του Μήνα, Οκτώβριος 2019 Ολοκλήρωση του Event, Η Γιορτή του Κόκκινου Φεγγαριού Ιστορικός
Η Κασσάνδρα παρακολουθούσε τις σκηνές να διαδραματιζονται μπροστα στα ματια της. Οι εχθροι πολλοί αλλά οι πολεμιστ´ές λίγοι... Ο Αλμέρ δίπλα της να θέλει να βγει να βοηθησει τους τραυματισμένους, αλλά η Κασσάνδρα να τον τραβά πίσω. Δάκρυα κυλούσαν από τα μάτια της όταν έπεφτε ο ένας μετά τον άλλον. Ήξερε ότι δουλειά της είναι να προστατεύσει τον Αλμέρ πάση θυσία.  Οι μαθητές της έκαναν ότι καλύτερο μπορούσαν, αλλά σε λίγο θα έπεφταν και αυτοί. Έπρεπε να δράσει.

~ ~ ~ ~ ~ ~

Δεν τους είδε...
Όχι δεν είδε την λαβή του τσεκουριού να χτυπά  με δύναμη το κεφάλι της... Το μόνο που αισθάνθηκε ήταν ένας σύντομος πόνος που την αναισθητοποίησε.

Όλα μαύρα... πεσμένη κάτω προσπαθεί να κρατήσει τις αιθήσεις της...

Μια ζαλάδα και ενας πόνος...

Ακουμπάει την παλάμη της στο πίσω μέρος του κεφαλιού και το φέρνει μπροστά στα μάτια της, βλέποντας το βαμμένο με αίμα....

Η ορασή της θολή, αλλά αναγνωρίζει την φιγούρα του Σοφού Αλμέρ να τον αναγκάζουν να μπει σε μια βάρκα... Η Κασσάνδρα πάει να φωναξει και να σηκωθεί στα πόδια της, αλλά μάταια όλα. Παρατηρεί την βάρκα να απομακρύνεται και να χάνεται στον ορίζοντα, ενώ η ίδια βαριανασαίνει. Σηκώνεται με δυσκολία στηριζόμενη στις πέτρες του θεάτρου. Η μεγάλη φωτιά έχει σ´βήσει αλλά η σελήνη δείχνει τις απώλειες της Φυλής της. Δάκρυα ξαναέρχονται στα μάτια της. Είχε αφήσει να πάρουν τον Σοφό τους, ενώ η πόλη της Μεβαίρ έκλαιγε πολλά θύματα. Μια γιορτή που βάφτηκε με αίμα...μια γιορτή που το φεγγάρι βάφτηκε κόκκινο για όλους τους λάθος λόγους...

Βλέπει τους εχθρούς να οπισθοχωρούν...λίγοι που έχουν απομείνει ψάχνουν να βρούν τρόπο να φύγουν....Πήραν αυτό που ήθελαν... σκέφτεται....

~ ~ ~ ~ ~ ~

Το καράβι με τον Αλμέρ έχει εξαφανιστεί και η Κασσάνδρα αισθάνεται έτοιμη να λιποθυμήσει. Πέφτει στο πλάι ενός νεκρού Νάνου από τους εισβολείς... Μυρίζει την μυρωδιά της αιματοβαμμένης του γενειάδας, και ξερνάει επιτόπου. Σκουπίζεται με την άκρη του μανικιού της και αρχίζει να ψάχνει τις θήκες που κουβαλούσε ο Νάνος. Νταρίκ, βότανα θεραπείας... ήθελε να μάθει ποιοι ειναι αυτοί...ποιος τους έστειλε...αλλά μάταια... ο Νάνος δεν κουβαλούσε κάτι που να μαρτυρά την προέλευση τους. Γυρνάει με δύναμη το πτώμα ανάσκελα για να ψάξει. Το μάτι της πέφτει στην παλάμη του δεξιού του χεριού. Ένα επτάκτινο αστέρι, χαραγμένο με κάποιο μαχαιρι βρισκόταν εκεί...

"Ιλίντιεν;;;" Φωνάζει με όλη της τη δύναμη τη νεαρή πολεμίστρια.
  • Rate    Brilliant    Great x 1    Agree    Winner    Hot    Confused (List of Rates | 2 Αποστολή Σύνολο)


Όλυξ Μιντάριος

  • Δ' Έτος
  • Πολεμιστής
  • Level 7
    • Μηνύματα: 284
  • Άνθρωπος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
  • Rated:

  • Badges: (View All)
    Ολοκλήρωση του Quest, Η Θεραπεία Το Θέμα του Μήνα, Οκτώβριος 2019 Ολοκλήρωση του Event, Η Γιορτή του Κόκκινου Φεγγαριού Πολεμιστής
Ανοιγόκλεισε τα μάτια του αρκετές φορές μέχρι να συνέλθει. Το χέρι του ήταν μουδιασμένο, πονούσε λίγο. Σπασμένο ίσως; Το κοίταξε, θραυσματα από την ασπίδα και το λουρί κρεμόντουσαν από τον αριστερό του πήχη, κάποιες σκλήθρες μπηγμένες βαθιά μέσα. Προσπάθησε να το κουνήσει, αλλά ο πόνος τον λύγισε- θα έπεφτε αν δεν ήταν ήδη στο έδαφος.

Στο έδαφος! Μα τι κάνω κάτω;, ούρλιαξε η φωνή του νού του, δεν είναι ώρα για ξεκούραση! Θα πεθάνουν χωρίς εμένα! Καθώς το κεφάλι του άρχισε να καθαρίζει, αμυδρά έφτασαν στο νου του εικόνες από πριν - ο νάνος, το σφυρί, η ασπίδα, η Μοργκέιν που τον κρατούσε αγκαλιά και έκλαιγε…

Η Μοργκέιν!, ούρλιαξε πάλι μέσα του και σηκώθηκε άτσαλα, στηριζόμενος στο σπαθί του- δεν το είχε αφήσει ακόμα κι όταν οι αισθήσεις του παραλίγο να τον εγκαταλείψουν. Βγήκε τρέχοντας έξω, πηδώντας πάνω από το μπλαβί πτώμα του παρολίγον δολοφόνου του, για να δει τις δύο αλχημίστριες που έπλεκαν μαζί κάποιο ξόρκι προς τη μεριά των παγιδευμένων καθηγητών.

Ήθελε να ουρλιάξει, να τους φωνάξει να μπουν μέσα, αλλά αν ήξερε κάτι για τη μαγεία είναι πως το να διακόψεις ένα ξόρκι δεν είναι καλό πράγμα για το μάγο. Όσο κι αν ήθελε να τις τραβήξει μέσα, στην ασφάλεια του άδειου σπιτιού, το πήρε απόφαση πως δεν είναι αυτή η δουλειά του.

Σιωπηλός, έσφιξε τα δόντια του, έσφιξε το σπαθί του με το καλό του χέρι, κι έσφιξε και την καρδιά του, αγέρωχος φρουρός των δύο κοριτσιών, έτοιμος να αναχαιτίσει οποιονδήποτε εχθρό θα τις πλησίαζε.
  • Rate    Brilliant    Great    Agree    Winner x 1    Hot    Confused (List of Rates | 6 Αποστολή Σύνολο)


Αλλάσιος Φίλντοϊν

  • Θεραπευτής
  • Καθηγητής
  • Level 16
    • Μηνύματα: 701
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
  • Rated:

  • Badges: (View All)
    Ολοκλήρωση του Quest, Η Θεραπεία Το Θέμα του Μήνα, Οκτώβριος 2019 Ολοκλήρωση του Event, Η Γιορτή του Κόκκινου Φεγγαριού Θεραπευτής
«Όλα θα πάνε καλά» μίλησε χαμηλόφωνα στην γηραιά Βαλησίνη και έδεσε την πληγή με ένα κομμάτι ύφασμα που έκοψε από την πουκαμίσα του. Θα τα κατάφερνε άραγε; Η λεπίδα είχε χωθεί βαθιά, τόσο που η σάρκα της είχε σκιστεί ολοσχερώς και το αίμα έρρεε άφθονο και δεν μπορούσε να το σταματήσει. Ήλπιζε πως ο πρόχειρος αυτός επίδεσμος θα έσφιγγε το σημείο αρκετά, δίνοντας τέλος στην αιμορραγία. Σκούπισε το μέτωπό του με το χέρι. Είχε εξουθενωθεί. Τα μάτια του έπεσαν στο δέσιμο του τραύματος. Το ασημί χρώμα που στόλιζε κάποτε το μεταξωτό ύφασμα βάφτηκε κόκκινο σε ελάχιστο χρόνο. Το αίμα απλωνόταν στις ίνες όπως το νερό της βροχής όταν πέφτει στη γη. Μόνο που το κόκκινο και πηχτό υγρό δεν έδινε ανάσα ζωής στο πέρασμά του, αλλά την έπαιρνε μακριά, την έκοβε.

Σηκώθηκε και κοίταξε τριγύρω. Μονάχα πτώματα. Πλεον δεν μπορούσε να αναγνωρίσει τους εχθρούς από τα θύματά τους. Μα είχε σημασία; Το τέλος ήταν ίδιο για όλους. Ο θάνατος δεν διαχώριζε τους θνητούς και δεν επέλεγε. Όλοι θα έπεφταν στο πέρασμά του. Μια θάλασσα από αίμα και διαλυμένη σάρκα.

«Κουράγιο καλή μου..» της μίλησε ζεστά. Η καρδιά του σφίχτηκε. Η μοίρα της ήταν προδιαγεγραμμένη και το κορμί του ανατρίχιασε στην αίσθηση της παρουσίας του Θανάτου. Έγειρε το κεφάλι του να την κοιτάξει. Το πρόσωπό της είχε γαληνέψει. Δεν μόρφαζε από πόνο, δεν υπήρχε ίχνος φρίκης αποτυπωμένο πάνω. Μοναχα το ζαρωμένο από τα χρόνια, δέρμα και οι κοιλήδες άιματος που το είχαν στιγματίσει. Τα μάτια της ανοιχτά μα η όραση κενή και τα ξερά της χείλη τα χώριζε μια σχισμή,  μια τελευταία και αεγνωσμένη προσπάθεια για ανάσα.

Γονάτισε δίπλα της και με την παλάμη του έκλεισε τα μάτια της.

Έσπασε, δεν άντεχε άλλο.

Οι Θεραπευτές πρόσφεραν την βοήθεια. Καθυστερούσαν ή απέτρεπαν τον μαύρο θεό να πάρει τις ψυχές των ασθενών και τραυματιών. Το καθήκον τους… το καθήκον του..

Κάλυψε το στόμα του. Δάκρυα έπεφταν και έκαιγαν κάθε σπιθαμή του προσώπου του. Πονούσε και δεν έφταιγαν οι πληγές ή η κούραση. Πονούσε η ψυχή του, η καρδιά του. Δεκάδες άτομα είχαν βρεθεί στην ανάγκη του και εκείνος δεν κατάφερε να σώσει κανέναν. Ποιο το νόξμα όλων αυτών των χρόνων; Ποιο το νόημα να σκορπάει τα χ΄ρονια του μελετώντας και διδάσκοντας όταν ο ίδιος είχε αποτύχιε τόσο οικτρά!

Κοπάνησε το χώμα με τις γροθιές του, οργισμένος, τσακισμένος ηθικά.

Η Θαλανίλ δεν επιτρέπει να γεννά αδύναμους και δειλούς γιους! Τα λόγια του πατέρα του τον χτύπησαν σαν κεραυνός.

Ίσως έπρεπε να είχε ακολουθήσει τα χνάρια του. Να έβαφε τα χέρια του με αίμα και να γέμιζε την καρδιά του με διαολεμένη ηδονή. Η ζωή του θα ήταν το ίδιο το πεδίο μάχης και θα έπεφτε ένδοξα.

Σηκώθηκε στα πόδια του και μαζί κουβάλησε το ξίφος του. Με την άκρη της σχισμένης του φορεσιάς σκούπισε το ξεραμένο αίμα και ύστερα το θήκωσε.

Δεν ήταν πολεμιστής.

Δεν ήταν ο πατέρας του.

Είχε αφήσει την Θαλανίλ και τις ιδέες της πίσω του.

Ήταν Θεραπευτής και σκόπευε να απαντά στο καθήκον του μέχρι να αφήσει την τελευταία του πνοή.

«Όχι άλλο αίμα» μονολόγησε και έτρεξε γρήγορα. Όσο διέσχιζε τα συντρίμμια της κάποτε ανθισμένης αυτής πόλης, πρόσεξε το μαύρο κύμα του εχθρού να απομακρύνεται. Οπισθοχωρούσαν, ήταν φανερό. Επιτέλεσαν τον σκοπό της σφαγής αυτής και έπρεπε να επιστρέψουν. Όλα είχαν τελειώσει. Με την άκρη του ματιού του, σε κάποιο κτίριο απάνω, διέκρινε την μορφή της μαθήτριάς του. Η Άρυα ήταν ζωντανή. Με ένα σάλτο σκαρφάλωσε στο παράθυρο της κατοικίας. Ένα δεύτερο ακολούθησε και κρατήθηκε από το ακριβώς από πάνω περβάζι. Οι κινήσεις του σχεδόν αέρινες και δίνοντας μεγαλύτερη ώθηση κάθε φορά βρέθηκε πίσω από την σιλουέτα της νεαρής ξωτικιάς. Τίναξε τα διαλυμένα ρούχα του από την σκόνη και το χώμα. Το παγωμένο του χέρι την ακούμπησε στον ώμο.

«Υποχωρούν» παρατήρησε, έχοντας καλύτερη εικόνα από κει ψηλά.

«Μπράβο μικρή μου» μίλησε ήρεμα δίχως να την τρομάξει. «Είσαι καλά;»
  • Rate    Brilliant    Great x 1    Agree    Winner    Hot    Confused (List of Rates | 2 Αποστολή Σύνολο)


Κέννα

  • Πολεμιστής
  • Level 6
    • Μηνύματα: 219
  • Άνθρωπος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
  • Rated:

  • Badges: (View All)
    Ολοκλήρωση του Quest, Η Θεραπεία Το Θέμα του Μήνα, Οκτώβριος 2019 Ολοκλήρωση του Event, Η Γιορτή του Κόκκινου Φεγγαριού Πολεμιστής
"Κάθισε κάτω!" την διέταξε η Ιλιντιεν λίγο πριν φύγει σχεδόν πετώντας προς την μάχη. Η Κέννα δεν ακολουθούσε διαταγές ποτέ στην ζωή της. Όσο και να το ήθελε δεν μπορούσε να ακολουθήσει αυτή τη συγκεκριμένη. Όλοι οι υπερασπιστές τους έπεφταν ο ένας μετά τον άλλον.
Είδε την ταλαιπωρημένη Σαγιάνε να τρέχει σε ένα σημείο γεμάτο με οπλισμένους πολεμιστές και κατάλαβε πως κάπου εκεί βρισκόταν ο Ελντιν. Έκλεισε τα μάτια και γύρισε από την άλλη, δεν άντεχε να δει την συνέχεια. Ήλπιζε μόνο να φτάσει εγκαίρως η ξωτικιά πολεμιστρια και να τους σώσει.
Όσο για αυτήν, μπορούσε ακόμα να πολεμήσει. Καλύτερα να παρακούσει την διαταγή και να υποστεί τις συνέπειες οσο είναι ακόμα ζωντανοί, παρά όταν δεν θα υπάρχει κανείς.

Λίγο πριν προλάβει να πηδηξει από το κτήριο εμφανίστηκε ένας άλλος καθηγητής,ο Αλλασιος. Υποχωρούν τον άκουσε να λέει προς την Αρυα.

Υποχωρούν, παρατήρησε και η ίδια. Όσο καλό ακουγόταν ομως τόσο δεν έβγαζε νόημα. Γιατί τώρα ενώ έχουν το πάνω χέρι; κάτι συμβαίνει. Σκαναρε με τα μάτια της όλο το πεδίο ψάχνοντας μια απάντηση. "ΕΚΕΊ" φώναξε ώστε να ακουστεί "ΠΑΊΡΝΟΥΝ ΤΟΝ ΓΕΡΌ" και γύρισε προς τον Αλλασιο περιμένοντας οδηγίες .
« Τελευταία τροποποίηση: Αύγουστος 11, 2019, 08:35:06 μμ by Κέννα »
  • Rate    Brilliant    Great x 1    Agree    Winner    Hot    Confused (List of Rates | 2 Αποστολή Σύνολο)


Άρυα Λιρέλ

  • ΣΤ' Έτος
  • Θεραπευτής
  • Level 8
    • Μηνύματα: 317
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
  • Rated:

  • Badges: (View All)
    Ολοκλήρωση του Quest, Η Θεραπεία Το Θέμα του Μήνα, Οκτώβριος 2019 Ολοκλήρωση του Event, Η Γιορτή του Κόκκινου Φεγγαριού Θεραπευτής
Η Άρυα παρακολουθούσε με κομμένη την ανάσα τη Σαγιάνε να τρέχει προς το μέρος του Ελντίν. Πριν προλάβει να ρίξει το τελευταίο της βέλος, εκείνη όρμησε στους μαυροφορεμένους άνδρες και ξεκίνησε και πάλι το χορό της. Σκότωνε και σκότωνε και σκότωνε, μα ξαφνικά, την είδε να πέφτει.

«Όχι!» ούρλιαξε κλαίγοντας γοερά. «Σαγιάνε!»

Τα μάτια της είχαν θολώσει από τα δάκρυα και η φωνή της είχε σχεδόν κλείσει απ' τις κραυγές. Έπρεπε να βρει ένα τρόπο. Έπρεπε να σωθούν. Άκουσε τον Όλυξ να φωνάζει στην Ιλίντιεν να τους βοηθήσει, και είδε την Μοργκέιν με την Νέια να επιτελούν ένα ξόρκι• μάλλον προστατευτικό.

«Ναι!!» φώναξε και χτύπησε δυνατά τον τοίχο με τη μπουνιά της. Οι αρθρώσεις της μάτωσαν μα δεν την ένοιαζε πια. «Τρέχα! Τρέχα!!» φώναζε με όλη της την δύναμη στην καθηγήτριά της, ξεχνώντας τους τύπους.

Σε παρακαλώ μεγάλη Μητέρα, προστάτεψέ τους, θυσίασε λίγη από τη νιότη σου και μη τους αφήσεις να χαθούν επαναλάμβανε η Άρυα μέσα της, με τα μάτια της κλειστά.

Ξάφνου, ένιωσε ένα άγγιγμα στον ώμο και τινάχτηκε. Γύρισε για να αντικρύσει τον Αλλάσιο.

«Υποχωρούν» είπε εκείνος ήρεμα κοιτώντας το πεδίο της μάχης. Η Άρυα κοίταξε αμέσως προς τα κάτω, και συνειδητοποίησε πως ο Αλλάσιος είχε δίκιο. Ήταν τόσο μπερδεμένη.
Γιατί να φύγουν τώρα; σκεφτόταν και το κεφάλι της κόντευε να σπάσει.
Γιατί να επιτεθούν εξ' αρχής;

Ο Αλλάσιος γύρισε και πάλι το βλέμμα του πάνω της.
«Μπράβο μικρή μου. Είσαι καλά;» τη ρώτησε.

Η Άρυα τον κοίταξε για μια μόνο στιγμή πριν ξεσπάσει σε λυγμούς.
«Εγώ...δεν...» ξεκίνησε να λέει ανάμεσα σε αναφιλητά, και τον κοίταξε συντετριμμένη. «...δεν βοήθησα όσο έπρεπε...δεν ήμουν σωστή απέναντι στη Φατρία μου, δεν...» έλεγε κουνώντας πέρα δώθε το κεφάλι για να διώξει τα δάκρυα, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Σκηνές της μάχης έπαιζαν στο μυαλό της, θυμίζοντας της πόσα άτομα προσέφερε σήμερα στο Θάνατο.

«ΕΚΕΙ! ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΤΟ ΓΕΡΟ!» διέκοψε το παραλήρημα της η Κέννα, και η Άρυα πήγε να κάνει ένα βήμα για να δει τι εννοούσε. Μια απότομη ζαλάδα, την έκανε να πέσει στα γόνατα. Γύρισε ασυναίσθητα το βλέμμα στα αριστερά της κοιλιάς της, έκει όπου είχε φάει το στιλέτο αντί για τον Βαλύριον, και παρατήρησε πως το αίμα είχε ποτίσει για τα καλά το ύφασμα. Σήκωσε το κεφάλι κοιτώντας παραδομένα τον Αλλάσιο, και έπειτα, σκοτάδι.
« Τελευταία τροποποίηση: Αύγουστος 11, 2019, 07:43:38 μμ by Άρυα Λιρέλ »
  • Rate    Brilliant    Great x 1    Agree    Winner    Hot    Confused (List of Rates | 2 Αποστολή Σύνολο)


Ιλίντιεν Άτρας

  • Πολεμίστρια
  • Καθηγητής
  • Level 18
    • Μηνύματα: 854
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
  • Rated:

  • Badges: (View All)
    Ζευγάρι του Μήνα, Οκτώβριος 2019 Το Θέμα του Μήνα, Οκτώβριος 2019 Ολοκλήρωση του Event, Η Γιορτή του Κόκκινου Φεγγαριού Πολεμιστής
Η Σαγιάνε με τον Ελντίν δε θα είχαν πρόβλημα. Όλοι όσοι αναπτύσσουν ισχυρούς δεσμούς βρίσκουν τη δύναμη να υπερασπίζονται τον εαυτό τους και το σύντροφό τους και στα έσχατα.

Το δόρυ στο δεξί της χέρι έκοψε δύο από τους εχθρούς που κατευθύνονταν στους τρεις μαθητές. Με το σάκραμ στο αριστερό απέκρουσε.

Από μακριά, η φωνή της Κασσάνδρας διαπέρασε τον αέρα, καλώντας την. Η Ιλίντιεν έτρεξε σαν τον άνεμο, αλλά ο άνεμός της, ο Ουρουφίνουε δεν ήταν εκεί. Έψαξε για ένα άλογο, δεν υπήρχε γύρω ένα άλογο; Το σάκραμ της έσπασε την κλείδα του εχθρού. Πιο γρήγορα! Το δόρυ της Σαγιάνε, ο νέος της φίλος, ζωγράφιζε με αίμα. Πιο γρήγορα! Η σιλουέτα της Κασσάνδρας πλησίαζε, η μορφή του Σοφού απομακρύνονταν. Πιο γρήγορα!! Ξάφνου, είδε ένα στοιχείο στο σκοτάδι. Απέκρουσε με το σάκραμ, σκότωσε με το δόρυ. Πριν ο εχθρός σωριαστεί, ο θανάσιμος δίσκος της αφαίρεσε το χέρι του από τον καρπό, το νέο της τρόπαιο. Πιο γρήγορα!!!

Η Ιλίντιεν προσπέρασε την Κασσάνδρα με φρενίτιδα. Της πέταξε το χέρι του εχθρού όπως όπως, μαζί με το δόρυ. Στο δεξί της είχε πλέον το μαστίγιο. Δέθηκε ταχύτατα σε ένα δοκάρι του θεάτρου. Πέταξε με όση ταχύτητα είχε μαζέψει, καλύπτοντας σημαντικό μέρος της απόστασης. Προσγειώθηκε στην άλλη μεριά του θεάτρου. Οι εχθροί υποχωρούσαν, αλλά ο Σοφός με τους απαγωγείς του βρίσκονταν ακόμη μακρύτερα. Το μόνο που της έμεινε είναι ότι κράτησε τη μορφή από τις φιγούρες τους. Τους είχε απομνημονεύσει.
  • Rate    Brilliant    Great x 1    Agree    Winner    Hot    Confused (List of Rates | 2 Αποστολή Σύνολο)


Ελντίν Αρκάιν

  • Ανθρωπος
  • Καθηγητής
  • Level 18
    • Μηνύματα: 839
  • Αλχημιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ
  • Rated:

  • Badges: (View All)
    Το Θέμα του Μήνα, Οκτώβριος 2019 Ολοκλήρωση του Event, Η Γιορτή του Κόκκινου Φεγγαριού Αλχημιστής
Αίμα…

Καυτό αίμα έπεφτε πάνω στο πρόσωπό του και το ένιωθε. Παρά το σκοτάδι που τον είχε καταπιεί, το αισθανόταν στα ρουθούνια του. Το κορμί του είχε παραδοθεί στις πληγές και στην αδύναμή του ενέργεια. Όση δύναμη του είχε απομείνει, φρόντισε να την εξαντλήσει ανοίγοντας τον δρόμο για την Νέια ώστε να φτάσει με ασφάλεια προς τον Όλυξ και την Μοργκείν, και αν ήταν συνετοί να παρέμεναν σώοι.

Μετά;

Μετά θυμόταν μονάχα ένα δυνατό ακόμα χτύπημα και το κορμί του να διαλύεται. Ο πόνος τον είχε φυλακίσει σε απόλυτη αδράνεια. Δεν μπορούσε να κουνηθεί, να μιλήσει, να δει. Περίμενε σαν ετοιμοθάνατος το τελευταίο χτύπημα και καμία τύψη δεν είχε θέση στο μυαλό του.
Εξιλέωση…είχε πέσει προστατεύοντας τους μαθητές του και κανένας σκοπός δεν ήταν πιο ιερός από αυτόν. Μπορεί η Σαγιάνε να μην τον συγχωρούσε ποτέ, ίσως και πάλι να καταλάβαινε γιατί το έκανε. Δεν είχε σημασία πια. Η μορφή της ήρθε στο μυαλό του.

Ελντίν

Η φωνή της πιο ζωντανή από κάθε σκέψη και ήχο στα αυτιά του αν και αδύναμη κατάφερε να τον αφυπνίσει. Ύστερα, μια δεύτερη την ακολούθησε, πιο σκοτεινή…ένας αντίλαλος, μια απομακρυσμένη ηχώ. Τα μάτια του άνοιξαν για να αντικρύσουν μια φριχτή μορφή που δεν έμοιαζε σε τίποτα με την πολεμίστρια που αγάπησε τότε, κάποτε. Αυτή ήταν λουσμένη στο αίμα, σχεδόν νεκρή μα δεν σταματούσε.

Σηκώθηκε. Τα τραύματα του ήταν αναρίθμητα. Η πλάτη του τον κρατούσε με αντίσταση προς τα πίσω μα αψήφησε τον πόνο…τον αγκάλιασε, τον έκανε δικό του και τον μετέτρεψε σε ώθηση. Ώθηση να πολεμήσει και να προστατέψει την γυναίκα εκείνη. Τα παιδιά δεν διέτρεχαν κανέναν κίνδυνο πια χάρη στη δική του θυσία. Το μόνο άτομο που έμενε να προστατευτεί ήταν η Ασάχι. Άρπαξε την ράβδο του και στάθηκε μπροστά της, εμπόδιο για εκείνους και φρουρός για την ίδια.

Το χάος ήταν η τάξη.

Έγειρε τη ράβδο και η κορφή της τρίφτηκε στο έδαφος, προκαλώντας καυτές σπίθες. Τα μάτια του σκοτείνιασαν το ίδιο και η αύρα του. Άλλαζε και δεν τρόμαζε πια. Ίσιωσε το όπλο του μπροστά του.

Η τάξη το χάος

Μπορούσε να διακρίνει πέντε από δαύτους να πλησιάζουν από την μια γωνία και άλλους δύο μπροστά του. Σίγουρα θα υπήρχαν περισσότεροι λυσσαλέοι από πίσω τους να κινούνται με μανία, να ελίσσονται και να επιτίθονται. Αυτό στόχευε. Τη δική τους τρέλα, τη δική τους δίψα. Γύρισε να κοιτάξει την Σαγιάνε. Την είχε απορροφήσει η τρέλα της μάχης και είχε πλαγιάσει με τον θάνατο, προσφέροντάς του περισσότερες ψυχές. Εισέπνευσε το αίμα που ανέβλυζε από τις πληγές και από τα νεκρά σώματα που τους περιτριγύριζαν.

«Ιντερόρια!» άνοιξε διάπλατα τα χέρια του και ένα σαδιστικό χαμόγελο επανήλθε στα χείλη του. Τρόμος, τρόμος είχε ξεχυθεί και μαυρίσει τις καρδιές τους. Κάποιοι έριξαν τα όπλα τους και ρίχτηκαν στο έδαφος κρατώντας το κεφάλι τους σαν φοβισμένα παιδιά. Ανήμποροι είχαν παραδοθεί σε έναν ζωντανό εφιάλτη που έζεχνε θάνατο. Κάποιος παρακολουθούσε να τον κυνηγάνε οι νεκροί, άλλος έβλεπε όσους έσφαξε να τον διαμελίζουν και να ξεριζώνουν την καρδιά του. Ουρλιαχτά τρόμου παντού και τον έτρεφαν γλυκά. Το κεφάλι του έγειρε στο πλάι. Άλλοι πάλι αντιστάθηκαν ηρωικά. Δεν είχαν ψυχή, κι αν είχαν είχε διαφθαρθεί τόσο που ο τρόμος δεν χωρούσε…ακόμα. Ήρεμα, αγέρωχα, τους είδε να τον πλησιάζουν, μονάχα ανάσες μακριά του τα όπλα τους. Ένα ξωτικό δεν είχε πτοηθεί από την γητεία του Ελντίν και ο τελευταίος χάρηκε ιδιαίτερα με αυτό. Θα αποδυνάμωνε τους ανίκανους και τους μικρούς, επιτρέποντας στους καλύτερους να αναδειχθούν και να γευτούν κομμάτι της δικής του δύναμης.

Η ράβδος του τον ακούμπησε στο μοναδικό άνοιγμα που είχε επιτρέψει. Όσο κράδαινε το ξίφος του ψηλά για να το ρίξει στον Αλχημιστή, το στέρνο του ήταν ακάλυπτο και η μαύρη φορεσιά δεν πρόσφερε καμία άμυνα. Ένα φτωχό ύφασμα που κάλυπτε το ζεστό κορμί με την παλλόμενη καρδιά και το γάργαρο αίμα στις φλέβες του. Δεν τον χτύπησε. Η δαιμονική ματιά του αποσυντόνισε τον πολεμιστή. Περίμενε να λαβωθεί και να πέσει νεκρός, αντί αυτού ο άνδρας απομάκρυνε τη ράβδο και έκανε ένα βήμα στο πλάι.

«Μορτε άνιμα»

Αίμα πετάχτηκε από το στόμα του και έντρομο το ξωτικό κοίταξε προς τα κάτω, στη πηγή του πόνου του. Ένα δόρυ είχε καρφωθεί στο στήθος του, είχε διαπεράσει την καρδιά του και σέρνοντας το έσκισε το στέρνο του μέχρι και το μπράτσο. Η τελευταία εικόνα του ξωτικού ήταν ο ένας από τους συντρόφους του, με διαλυμένο τον λαιμό του να κρατάει το δόρυ και να τον κοιτάζει με νεκρό βλέμμα. Η φιγούρα σηκώθηκε άτσαλα, παραπατώντας σαν κάποια μαριονέτα, ενώ ο Ελντίν κρατούσε την ράβδο του πίσω από την πλάτη του και με ένα χαιρέκακο γέλιο έδειξε τους εναπομείναντες άνδρες που, παράλυτοι από τον τρόμο τους. Ο Αλχημιστής γύρισε στη Σαγιάνε μα ένας ήχος τον αποσυντόνισε. Ευθύς γύρισε και κοίταξε τον ορίζοντα. Έτρεχαν. Όχι οι Βαλησίνοι, αλλά οι ίδιοι οι εισβολείς επέστρεφαν στα καράβια τους. Γεμάτος ερωτήματα βημάτισε προς το πλάσμα του το οποίο ετοιμαζόταν να σφαγιάσει έναν άνθρωπο. Έβαλε το χέρι του στο κενό του στέρνο και το παραμέρισε. Σήκωσε από τον γιακά τον άνδρα.

«Γιατί τώρα;!» απαίτησε να μάθε με άγρια και απόκοσμη σχεδόν φωνή.

Καμία απάντηση.

Τον έριξε κάτω και του γύρισε την πλάτη. Δεν περίμενε να μάθει από δαύτους. Ίσως να ήταν μονάχα πιόνια, ενός μεγαλύτερου παιχνιδιού. Μισθοφόροι…ήταν αναλώσιμοι, δεν γνώριζαν τα γιατί. Απλά έπρατταν με τις εντολές. Ίσως, σκέφτηκε, μα ο ήχος από το δόρυ να διαπερνά το κορμί του, το χύσιμο του αίματος και το κρώξιμο από τον πόνο, καθάρισαν κάθε του σκέψη.

Δεν είχε απομείνει κανένας άλλος.

Επέστρεψε στην Πολεμίστρια. Τα βήματά του μείωσαν ταχύτητα, παραπατούσε.
Ένα βήμα τη φορά ώσπου την έφτασε και στηρίχθηκε στην ράβδο του για να μην πέσει κάτω. Πίσω του η μαγεία του είχε διαλυθεί, και η μαριονέτα του σωριάστηκε στο έδαφος.  Δεν είχε σημασία.

«Τέλος» της μίλησε χαμηλόφωνα.
« Τελευταία τροποποίηση: Αύγουστος 11, 2019, 10:00:14 μμ by Ελντίν Αρκάιν »
  • Rate    Brilliant    Great x 1    Agree    Winner    Hot    Confused (List of Rates | 2 Αποστολή Σύνολο)


Σαγιάνε Ασάχι

  • Άνθρωπος
  • Καθηγητής
  • Level 20
    • Μηνύματα: 1030
  • Πολεμιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ
  • Rated:

  • Badges: (View All)
    Το Θέμα του Μήνα, Οκτώβριος 2019 Ολοκλήρωση του Event, Η Γιορτή του Κόκκινου Φεγγαριού Ολοκλήρωση του Quest, Η Θεραπεία Πολεμιστής
Παραπάτησε, γλύστρησε. Έβρισε. Τον εαυτό της. Μα ήξερε πως άργησε. Όταν σήκωσε το βλέμμα της τον είδε μπροστά της. Είχε σηκωθεί μα τους θεούς. Ευτυχώς. Και τότε τον είδε. Είδε το δικό του σκοτεινό χαμόγελο. Το δικό του τέρας κάτω από το γλυκό του χαμόγελο. Και μα τους θεούς, μα τους νεκρούς και τους ζωντανούς, ήταν ένα τραγούδι στον δικό της δαίμονα. Μία λάγνα πρόσκληση ανάμεσα στα πιο σκοτεινά μύχια της ψυχής τους. Ένα χαμόγελο υπέροχο, αληθινό, ειλικρινή. Που μύριζε θάνατο και ευχαριστηση. Η καρδιά της σκίρτησε. Σα να τον ερωτεύτηκε ξανά για πρώτη φορά. Γέλασε επιτρέποντας στον εαυτό της να γονατίσει πίσω από το σκοτάδι του Ελντίν και να απολάύσει την πραγματική του δύναμη.

Και ήταν ακόμα πιο όμορφη από την συγκρατημένη του. Ήταν ένα χάος. Ήταν ότι θα λάτρευε ο θεός του θανάτου. Ψυχές. Οι κραυγές εκείνες, εκείνη η μελωδία για την οποία αγκομαχούσε και δαπανούσε τόση ενέργεια, πίσω από λίγες λέξεις. Πίσω από τη δύναμη του μυαλού του, της ψυχής του. Χίλια χέρια, χίλια πόδια, μα μονάχα λίγες λέξεις και όλα ένα τίποτα. Ένιωσε δέος, ένιωσε περηφάνια, ένιωσε έλξη και τρέλα. Τρέλα γι αυτόν τον άνθρωπο. Πόθο. Η καρδιά της κραύγαζε ευχαρίστηση και ενθουσιασμό και αυτό το θέαμα ήταν αρκετό να της δώσει δύναμη.

Η μπλούζα της είχε σκιστεί. Από το ξίφος στην πλάτη της. Κοίταξε λίγο τον εαυτό της για επανασύνταξη όσο η μελωδία χόρευε με την ψυχή της δείχνοντας εμπιστοσύνη στον άντρα της και τις δυνάμεις που έκρυβε. Αιμορραγούσε από κάθε επιφάνεια του κορμού της. Μα οι κυριότερες πληγές της ήταν τρεις. Το μεγάλο και βαθύ άνοιγμα στην πλάτη της από το ξίφος και τα δύο βέλη, τα οποία καθώς είχε αφήσει μέσα το βλήμα δεν αιμορραγούσαν τόσο. Όμως η πλάτη της...το αίμα έτρεχε ως τα πόδια της σα ρυάκι. Γονάτισε στον πρώτο νεκρό μπροστά της και έσκισε λωρίδες από την κάπα του. Έδεσε σε χιαστή τον θώρακα και την πλάτη της για να ασκήσει πίεση στην πληγή. Έδεσε όλο της τον κορμό όσο πιο σφιχτά μπορούσε προσέχοντας να μη κουνήσει πολύ τα βέλη μέσα της προκαλλώντας περισσότερη ζημιά. Σκούπισε τα χέρια της πάνω καθώς και μέρος της αλυσίδας. Ακόμα δεν είχε τελειώσει.

Μα η μουσική...τελείωσε..γύρισε το κεφάλι της "Τέλος" της είπε. Ήταν δίπλα της. Σηκώθηκε αργά. Κοίταξε το χάος γύρω του. Τους δικούς του θανάτους. Ναι....χίλια σώματα μα λίγες μόνο λέξεις. Τον κοίταξε με μάτια λαγνείας και σκοτεινής συνείδησης. Εκείνα τα πανέμορφα γκρι μάτια. Που τώρα ακτινοβολούσαν σκοτάδι. Ακτινοβολούσαν μια ευχαρίστηση όμοια με τη δική της. Εκείνα τα γκρι σα σελήνη μάτια του που σ ένα τους κλείσιμο...σ ένα πρόσταγμα των χειλιών του...σε μια ανάσα της καρδιά του, σκορπούσε ο θάνατος. Το τέρας του...ήταν...υπέροχο. Άφησε την αλυσίδα και κλείνοντας τα χέρια στο πρόσωπο του τον φίλησε παθιασμένα.

Πισωπάτησε και πήρε την αλυσίδα της. Είδε τα τραύματα του Ελντίν και ξίνισε. "Μπορείς να περπατήσεις;" ρώτησε επιστρέφοντας στη μανία της μάχης με το μυαλό της ακόμα μια φορά. Ίσως την τελευταία της. Λίγη ώρα της είχε απομείνει.
« Τελευταία τροποποίηση: Αύγουστος 11, 2019, 10:30:11 μμ by Σαγιάνε Ασάχι »
  • Rate    Brilliant    Great x 1    Agree    Winner    Hot    Confused (List of Rates | 2 Αποστολή Σύνολο)


Αλλάσιος Φίλντοϊν

  • Θεραπευτής
  • Καθηγητής
  • Level 16
    • Μηνύματα: 701
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
  • Rated:

  • Badges: (View All)
    Ολοκλήρωση του Quest, Η Θεραπεία Το Θέμα του Μήνα, Οκτώβριος 2019 Ολοκλήρωση του Event, Η Γιορτή του Κόκκινου Φεγγαριού Θεραπευτής
Η Άρυα έπεσε στα χέρια του. Ο Αλλάσιος την κράτησε γερά και την ξάπλωσε με απαλές κινήσεις στο δάπεδο. Ήταν άσχημα λαβωμένη και χρειαζόταν επειγόντως φροντίδα.

Μόρφασε με θλίψη.

Το τραύμα ήταν φρέσκο αλλά είχε δημιουργηθεί ώρα πριν, και παρά τον πόνο, παρά το αίμα που έχανε συνέχισε να προστατεύει τους δικούς της. Ένιωσε περήφανος για αυτή τη κοπέλα, και όχι μόνο σαν καθηγητής της αλλά σαν άτομο. Πράγματι σπάνια συναντούσε κανείς τέτοιους ανιδιοτελείς χαρακτήρες και η Άρυα ήταν ένα υπέροχο παράδειγμα.

«Αν βάζετε την εκδίκηση πάνω από τους συντρόφους σας, δεσποινίς Κέννα, δεν θα σας σταματήσω. Και αν έχετε κάποια ακατανόητη επιθυμία να πεθάνετε, εμπρός» πήρε στα χέρια του την λιπόθυμη Άρυα και σηκώθηκε γυρνώντας στην πολεμίστρια.

 «Δεν έχω το δικαίωμα να σας σταματήσω ή να σας κάνω υποδείξεις. Μα η μάχη αυτή τελείωσε και θα βρεθείτε να κυνηγάτε μονάχα τα φαντάσματα» κοίταξε το νεαρό κορίτσι στα χέρια του. «Αν πάλι ενδιαφέρεστε να βοηθήσετε ουσιαστικά φροντίστε αυτούς που σας χρειάζονται» τόνισε αυστηρά και προχώρησε ως την άκρη της ταράτσας. Έπρεπε πάση θυσία να συναντηθούν με την Κασσάνδρα. Ο κίνδυνος είχε διαλυθεί και καλό θα ήταν να έφευγαν. Με την ξωτικιά στα χέρια του και ένα άλμα βρέθηκε κάτω, τρέχοντας προς την κατεύθυνση της Βαλησινής καθηγήτριας.

Τα πτώματα που προσπέρασε, τα κτήρια όλα γκρεμισμένα, αναμνήσεις διαλυμένες και χιλιάδες ερωτηματικά στο κεφάλι του. Μα τώρα προείχαν οι μαθητές.
Η όρθια μορφή της τον καθησύχασε αρκετά. Δεν υπήρχαν σοβαρές απώλειες από μέρος τους τουλάχιστον και αυτό τον ενθάρρυνε αρκετά. Αλλά αν ήθελε να παραμείνουν έτσι, έπρεπε να φροντίσουν τους τραυματίες. Δίπλα της ακριβώς στεκόταν η Ιλίντιεν, μαυροφορεμένη και μια ευωδιά θανάτου να την έχει καλύψει.
«Χρειαζόμαστε άμεσα προμήθειες» κοίταξε τριγύρω. Είχαν όλοι πράγματι φύγει.

 «Που είναι ο Αλμερ;» το βλέμμα του μετακινήθηκε από την Κασσάνδρα στην Ιλίντιεν και ξανά από την αρχή.

Τινάχθηκε «Όχι…» βημάτισε προς τα πίσω στην σκοτεινή διαπίστωση. Όλη αυτή η σφαγή για να απαγάγουν τον Αλμέρ. Τόσες ζωές πεταμένες. Περίμενε εξηγήσεις, αλλά άξιζε να σπαταλήσει τις κρίσιμες αυτές ώρες για μια απάντηση που γνώριζε ήδη;

«Δεν έχει σημασία» μονολόγησε «Πρέπει να εστιάσουμε στους τραυματίες» κοίταξε την Άρυα στα χέρια του και μετά τις δύο καθηγήτριες. Η ματιά του έκαιγε από αγανάκτηση «Δεν έχουμε πολύ χρόνο και εκείνοι καθόλου αντοχές. Ακόμα και εσείς πρέπει να δώσετε λίγη ξεκούραση στα σώματά σας, για το όνομα»
« Τελευταία τροποποίηση: Αύγουστος 12, 2019, 08:57:40 πμ by Αλλάσιος Φίλντοϊν »
  • Rate    Brilliant    Great x 1    Agree    Winner    Hot    Confused (List of Rates | 2 Αποστολή Σύνολο)


Χελένα Μεκάμι

  • Βαλησ΄ίνη
  • Θεραπευτής
  • Level 5
    • Μηνύματα: 162
  • Δ' Έτος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
  • Rated:

  • Badges: (View All)
    Ολοκλήρωση του Quest, Η Θεραπεία Το Θέμα του Μήνα, Οκτώβριος 2019 Ολοκλήρωση του Event, Η Γιορτή του Κόκκινου Φεγγαριού Θεραπευτής
Κι ενώ η μάχη φαίνονταν να παίρνει θετική τροπή για την Ακαδημία, όλα άλλαξαν σε μία στιγμή. Από μακριά, οι φωνές της καθηγήτριας Καν έφτασαν ως την ταράτσα. Απήγαγαν το Σοφό που τους είχε συνοδεύσει σε εκείνη τη γιορτή.

Οι εχθροί οπισθοχωρούσαν, γεγονός που αφήνοντας χρόνο στους μαθητές να ανασυνταχθούν και τους καθηγητές να τους βοηθήσουν να αναρρώσουν. Η Χελένα δε μπορούσε να κάνει τίποτα για την ξαφνική απαγωγή, κανένας δε μπορούσε να κάνει κάτι, ούτε η καθηγήτρια Άτρας που έτρεχε σαν τον άνεμο πίσω τους. Το μοναδικό αίσθημα που κυριαρχούσε ήταν η ανάγκη για θεραπεία.

Κοίταξε πρώτα τον καθηγητή Βαλύριον πίσω της. Είχε ακόμη τις αισθήσεις του, ενώ η αιμορραγία είχε σταματήσει. Η Άρυα είχε λιποθυμίσει. Την τοποθέτησε μα τα πόδια ψηλά, για να κυκλοφορεί το αίμα της καλύτερα. Μακριά, οι καθηγητές Ασάχι και Αρκάιν κρατιόταν ζωντανοί από τον ιδιαίτερο δεσμό τους. Ήταν αδύναμοι όμως. Η Χελένα ύψωσε τα χέρια της στον ουρανό για άλλη μία φορά. "Μητέρα πάρε την κόπωση μακριά." ψιθύρισε. Έλαφρύ και δροσερό κυματάκι σηκώθηκε, κατευθυνόμενο προς τον Ελντίν και τη Σαγιάνε. Η στάθμη της θάλασσας ανέβηκε για να τους φτάσει, να τους αγκαλιάσει και να ξεπλύνει την κόπωση, γεμίζοντάς τους με καθαρό αιθέρα.
  • Rate    Brilliant    Great x 1    Agree    Winner    Hot    Confused (List of Rates | 2 Αποστολή Σύνολο)


Μοργκέιν Θερέλ

  • Δ' 'Ετος
  • Αλχημιστής
  • Level 7
    • Μηνύματα: 225
  • Βαλησινή
    • Προφίλ
    • ΦΧ
  • Rated:

  • Badges: (View All)
    Ολοκλήρωση του Quest, Η Θεραπεία Το Θέμα του Μήνα, Οκτώβριος 2019 Ολοκλήρωση του Event, Η Γιορτή του Κόκκινου Φεγγαριού Αλχημιστής
Το ξόρκι τους δούλεψε με μεγάλη επιτυχία,σχεδον ειχαν φτάσει κοντά στους καθηγητές τους, όμως οι αντίπαλοι άρχισαν να υποχωρούν και φαίνεται πως έχουν πλέον κερδίσει την μάχη.

 Η τόση εκτεταμένη χρήση μαγείας σε μια μέρα  την είχε εξουθενώσει, ηταν έτοιμη να καταρρεύσει από την κούραση, αλλα πρώτα έπρεπε να μάθει αν όλοι ήταν καλά. Ευτυχώς ο Ολυξ ήταν δίπλα της συνέχεια, όμως η Αρυα; Που να είναι η Αρυα;
Αφού έφυγε η ορμή της μάχης από μέσα της, τύπωσε ο φόβος και ο πανικός. Με όσες δυνάμεις της είχαν απομείνει άρχισε να τρέχει και να φωνάζει το όνομα της. Σε κάθε της βήμα βρισκόταν και ένας τραυματίας, ένας νεκρός,πράγμα που έκανε την αγωνία της να μεγαλώνει, κάθε φορά κοιτούσε τα πρόσωπά τους και κάθε φορά ευχόταν να μην δει το δικό της.
Κάποια στιγμή είδε κάποιους από τους καθηγητες της. Έτρεξε σε αυτούς για βοήθεια και τότε την είδε, στα χέρια του Καθηγητή Αλλασιου μέσα στα αίματα χωρίς τις αισθήσεις της.
Όχι, όχι ΟΧΙ


  • Rate    Brilliant    Great x 1    Agree    Winner    Hot    Confused (List of Rates | 2 Αποστολή Σύνολο)


Όλυξ Μιντάριος

  • Δ' Έτος
  • Πολεμιστής
  • Level 7
    • Μηνύματα: 284
  • Άνθρωπος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
  • Rated:

  • Badges: (View All)
    Ολοκλήρωση του Quest, Η Θεραπεία Το Θέμα του Μήνα, Οκτώβριος 2019 Ολοκλήρωση του Event, Η Γιορτή του Κόκκινου Φεγγαριού Πολεμιστής
Η ανάσα του βάρυνε, τα γόνατα του άρχισαν να κόβονται. Με το θέαμα των εχθρών που υποχωρούσαν μαζί με το Σοφί των Βαλησίνων, η αδρεναλίνη άρχισε να τον αφήνει, και οι αναμενόμενες επήρειες μετά τη μάχη τον έζωσαν.

Στηρίχτηκε με το καλό του χέρι στον τοίχο του σπιτιού που μέχρι πριν λίγο ήταν καταφύγιο, κρατώντας κόντρα με τη λαβή του σπαθιού του, και έκανε εμετό. Η μυρωδιά του αίματος και του θανάτου, ποτισμένη πια στα ρούχα του και στο πετσί του, του προκαλούσε αναγούλα. Μετά βίας στεκόταν στα πόδια του και κατάφερε να μην ξεράσει πάνω του.

Άγνωστο για πόση ώρα έμεινε έτσι, λίγο πριν καταρρεύσει. Στην πραγματικότητα, μερικά λεπτά; Στο κεφάλι του, μερικοί αιώνες. Συνήλθε μόνο όταν άκουσε τις φωνές της Μοργκέιν, και πανικόβλητος γύρισε να κοιτάξει- πουθενά!

Παραζαλισμένος, έτρεξε προς τα εκεί που άκουγε τη Μοργκέιν να φωνάζει. Έπεσε τρεις φορές, δύο από τη ζαλάδα και μια σκοντάφτοντας σε ένα πτώμα μιας νεαρής βαλησίνης με το κεφάλι ανοιγμένο στα δύο. Το στομάχι του αναπήδησε, αλλά δεν είχε κάτι άλλο να βγάλει, οπότε απλά πετάχτηκε πάνω άγαρμπα, καταπολεμώντας τη ναυτία του.

Όταν την έφτασε, είχε συνέλθει αρκετά ώστε να είναι θυμωμένος που η Μοργκέιν απλα σηκώθηκε κι έφυγε. Άνοιξε το στόμα του να την κατσαδιάσει, και τότε πρόσεξε την αιμόφυρτη Άρυα. Το έκλεισε, και το ξανάνοιξε για να ρωτήσει με βραχνή, σπασμένη φωνή, "Είν- είναι ζωντανή…;"

  • Rate    Brilliant    Great x 1    Agree    Winner    Hot    Confused (List of Rates | 2 Αποστολή Σύνολο)


Νέια Κινάν

  • Στ' Έτος
  • Αλχημιστής
  • Level 6
    • Μηνύματα: 218
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
  • Rated:

  • Badges: (View All)
    Ολοκλήρωση του Quest, Η Θεραπεία Το Θέμα του Μήνα, Οκτώβριος 2019 Ολοκλήρωση του Event, Η Γιορτή του Κόκκινου Φεγγαριού Αλχημιστής
Η αποφασιστικότητα της Μοργκέιν έκανε τη Νέια να την ακολουθήσει χωρίς δεύτερη σκέψη. Συγκέντρωσε όση δύναμη της είχε απομείνει σε αυτό το τελευταίο ξόρκι και σήκωσε το ραβδί της.

" Σολ βεσμους ορά"

Έπεσε στα γόνατα. Η εξάντληση την είχε καταβάλει. Τα μάτια της θολά από νερό και αίμα προσπαθούσαν να εστιάσουν στο χαμό που την περίκλυε. Οι εχθροί φαίνεται να οπισθοχωρούσαν. Κάπου στο βάθος, πίσω από το βουητό των αυτιών της άκουσε μια γυναικεία φωνή να φων΄άζει ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΤΟ ΓΕΡΟ. Προσπάθησε να σταθεί στα πόδια της. Σκούπησε με το πίσω μέρος της παλάμης το πρόσωπο της και κοίταξε γύρω της. Η Μοργκέιν ήταν ήδη μακριά και ο Όλυξ έτρεχε προς το μέρος της. Γύρισε το κεφάλι προς τη Σαγιάνε και τον Ελντίν και ξεφύσηξε ελαφρά όταν είδε την πολεμίστρια να μαζεύει την αλυσίδα της. Ήταν λαβωμένη, αλλά η Νέια ήταν σίγουρη πως αυτό δε θα τη σταματούσε τώρα.

 Τουλάχιστον ζουν

Επεξεργάστηκε λίγο το σώμα της. Ο πόνος προερχόταν κυρίως απο τα πλευρά ενώ αίμα έτρεχε από τον αριστερ΄ό της κρόταφο. Δεν ήταν βαθειά η πληγή, ίσως κάποιο σκήσιμο. Αγκάλιασε τα πλευρά της και κατευθύνθηκε προς τη Μοργκέιν και τον Όλυξ. Με βαριά βήματα πατούσε προσεκτικά ανάμεσα από τα τόσα θύματα που μέτρησε αυτή τη νύχτα η Μεβαίρ. Η ατμόσφαιρα ήταν πνιγμένη σε αίμα και τρόμο. Με κάθε της βήμα ένα καινούριο ουρλιαχτό έκανε την εμφανισή του.

Μπορούσε να διακρίνει τον Αλλάσιο πίσω από τη Μοργκέιν και ανάμεσα τους την Άρυα στην αγκαλιά του θεραπευτή. Όχι... Άνοιξε το βήμα της για να φτάσει κοντά τους. Βλέποντας την κατάσταση της Άρυα, έκανε ένα βήμα πίσω και με μάτια γουρλωμένα κοίταξε τον Αλλάσιο.





  • Rate x 1    Brilliant    Great    Agree    Winner    Hot    Confused (List of Rates | 1 Αποστολή Σύνολο)


Κασσάνδρα Καν

  • Βαλησίνη
  • Καθηγητής
  • Level 16
    • Μηνύματα: 720
  • Ιστορικός
    • Προφίλ
    • ΦΧ
  • Rated:

  • Badges: (View All)
    Το Θέμα του Μήνα, Οκτώβριος 2019 Ολοκλήρωση του Event, Η Γιορτή του Κόκκινου Φεγγαριού Ιστορικός
Η Ιλίντιεν πλησιάζει γοργά ενώ η Κασσάνδρα έτοιμη να χάσει τις αισθήσεις της, της δείχνει το σημάδι στην παλάμη του Νάνου. "Ο Αλμέρ χάθηκε..." λέει και ξεκινάει να κλαίει. Η ένταση και η απογοήτευση της κάνουν της εμφάνιση τους. Δάκρυα κυλάνε στα λέπια στο πρόσωπο της Κασσάνδρας και σύντομα ξεκινούν και αναφιλητά. Τι θα έλεγε στους Σοφούς; Πως θα δικαιολογούσε την απαγωγή ενός από τους πιο σημαντικούς ανθρώπους στον κόσμο; Ποιοι και γιατί το έκαναν αυτό; Δίχως πολλά λόγια καταρρέει για να σηκωθεί μερικά λεπτά αργότερα πιο δυνατή. Έπρεπε να αναλάβει τις ευθύνες της. Οι πληγές της δεν είχαν σημασία...παρα μόνο η πληγωμένη υπερηφάνεια της.

~~~~~

  • Rate    Brilliant    Great x 1    Agree    Winner    Hot    Confused (List of Rates | 2 Αποστολή Σύνολο)