Rasnarry Academy

Μάθημα Ιππασίας [Ανοιχτό]

Μοργκέιν Θερέλ

  • Δ' 'Ετος
  • Αλχημιστής
  • Level 6
  • Βαλησινή
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Αφού μαζεύτηκαν αρκετοί μαθητές και αφού έβαλε σε τάξη τους παραβάτες η καθηγήτρια, τους είπε να ξεκινήσουν το τρέξιμο. Δέκα γύροι. Κοίταξε τους μαθητές που ξεκίνησαν ήδη και ακολούθησε το βήμα τους. Παρά την σχετικά καλή φυσική κατάσταση της Μοργκέιν δεν ήταν αρκετά γρήγορη στο τρέξιμο και η αλήθεια είναι δεν της άρεσε ιδιαίτερα. Προτιμούσε το κολύμπι, στην απέραντη δροσερή θάλασσα, όχι το τρέξιμο στο στίβο κάτω από τον ήλιο.
 Αρκετοί την είχα προσπεράσει όμως δεν ήθελε να τα παρατήσει και να είναι η μόνη που προχωράει στο τέλος της ουράς. Μάζεψε τις δυνάμεις της και συνέχισε να τρέχει μέχρι να τελειώσει και τους 10 γύρους. Εξ άλλου αν ήθελε να γίνει σπουδαία αλχημίστρια έπρεπε να φροντίσει ώστε το σώμα της να αντέχει τα απαιτητικά ξόρκια. Τρίτος γύρος.... Τρέξε Μοργκέιν, τρέξε είπε στον εαυτό της


Άρυα Λιρέλ

  • ΣΤ' Έτος
  • Θεραπευτής
  • Level 7
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
«Δέκα γύρους» τους είπε η καθηγήτρια. «Τρέχετε, δε σταματάτε. Ακόμη κι αν σταματήσετε να τρέχετε, περπατάτε» συμπλήρωσε, και η Άρυα την κοίταξε με μία μικρή ανησυχία.

Από τότε που θυμάται τον εαυτό της είχε ένα αναπνευστικό πρόβλημα που μείωνε την αντοχή της, και σε ακραίες περιπτώσεις την έφτανε σε σημείο να μην μπορεί να αναπνεύσει. Έφτιαχνε σε καθημερινή βάση αφεψήματα από βότανα όπως  ανεμόχορτο, βήχιο ή άλλα συναφή, μα η πάθηση αυτή δεν ήταν κάτι που μπορούσε να ξεπεράσει. Ήταν κάτι που ήξερε ότι θα κουβαλά για μια ζωή, και που προσπαθούσε να μετριάσει με τα θεραπευτικά βότανα.

Παρ' όλ' αυτά, ξεκίνησε να τρέχει απ'τους πρώτους, γιατί δεν ήθελε να δώσει σε κανέναν την αφορμή να την σχολιάσει ή να την κοροϊδέψει γι' αυτό. Το είχε ζήσει παλιότερα και δεν ήταν και ότι καλύτερο. Ξεκίνησε με σταθερό ρυθμό, και πότε βρισκόταν στην αρχή της ουράς, πότε στη μέση και πότε στο τέλος, καθώς πολλά παιδιά είτε την προσπερνούσαν, είτε μετά από μια δυνατή αρχή κουράζονταν και έριχναν τους ρυθμούς τους. Εκείνη όμως, έμεινε σταθερή, απ' την αρχή μέχρι το τέλος.


Όλυξ Μιντάριος

  • Δ' Έτος
  • Πολεμιστής
  • Level 6
  • Άνθρωπος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Αφού βρήκε το ρυθμό του και έκανε μερικούς γύρους, μετά από διάφορες αντικρουόμενες σκέψεις στο κεφάλι του ταίριαξε το ρυθμό του με εκείνον της Κέννα, τρέχοντας στο πλάι της με μερικά μέτρα απόσταση.

Όταν γύρισε να τον κοιτάξει, απλά χαμογέλασε αμήχανα και έστρεψε το βλέμμα του αλλού. Πρέπει να πω κάτι, ο,τιδήποτε- όχι ο,τιδήποτε, θα πω καμιά βλακεία! Δεν μπορώ όμως να είμαι μούγκα στη στρούγκα, αλλά τι να πω;

Πέρασε άλλος ένας γύρος, και το μυαλό του νεαρού πολεμιστή ταλάνιζαν όλες αυτές οι σκέψεις και περισσότερες, παρομοίας φύσεως. Δεν έβγαλε ούτε κιχ, όμως.


Ζάος Κινάν

  • ΣΤ' 'Ετος
  • Θεραπευτής
  • Level 5
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Στην εντολή της καθηγήτριας , ξεκίνησε στιγμιαία το τρέξιμο. Για αυτόν , το τρέξιμο με την πανοπλία ήταν καθημερινή σχεδόν άσκηση , οπότε οι 10 γύροι με αυτά τα ρούχα δεν του φάνταζαν ιδιαίτερη δοκιμασία. Εξ αρχής , κατευθύνθηκε προς την αρχή του όχλου , σχεδόν απόλυτα συγκεντρωμένος στο τρέξιμο του , με το μυαλό του να ξεφεύγει μόνο στιγμιαία, στην χειρονομία που έκανε αυτή η όμορφη ξωτικογυναίκα. Δεν την είχε ξαναδεί , αλλά απο το χαρακτηριστικό της στυλ , ήταν σχεδόν σίγουρος πως ήταν κάτι ξωτικίσιο που δεν γνώριζε. Με την πρώτη ευκαιρία θέλω να μάθω για αυτή την χειρονομία , σκέφτηκε.


Άρντα Γκροντ

  • ΣΤ' Έτος
  • Ιστορικός
  • Level 6
  • Νάνος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
"Δέκα γύρους!!!!" Η λιποθυμία ή το ανεύρυσμα κοιλιακής αορτής φάνταζαν πολύ πιθανά σενάρια, είτε αποφάσιζε να τρέξει είτε όχι. Φυσικά και γνώριζε ότι το τρέξιμο κάνει καλό, όπως επίσης γνώριζε ότι όφειλαν όλοι να έχουν φυσική κατάσταση, αλλά δέκα γύροι σε ένα στίβο των 600 μέτρων σήμαινε 6 χιλιόμετρα και 6 χιλιόμετρα ήταν η συνιστώμενη ημερήσια απόσταση βαδίσματος για έναν υγιή νάνο!

Η Άρντα όμως δεν το έβαζε κάτω ποτέ. "Πάμε Γκίντεον" είπε με κόπο στον αδελφό της. Έντρομη τον έψαξε με τα μεγάλα της καφετιά μάτια. "Μην λιποθύμησε πρώτος;" Αναρωτήθηκε μα πήρε πίσω τη σκέψη της καθώς ο Γκίντεον έτρεχε μαγεμένος κάτω από τις διαταγές της υπερμεγέθης για εκείνον καθηγήτριας τους.

Ένα ένα τα βήματα, μία μία οι ανάσες. Έμενε τελευταία και σίγουρα ο Όλυξ που προπορεύονταν θα της έριχνε γύρο, αλλά όχι! Δε θα τα παρατούσε!



Χελένα Μεκάμι

  • Βαλησ΄ίνη
  • Θεραπευτής
  • Level 3
  • Δ' Έτος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Γούρλωσε τα μάτια, η γλώσσα της βρήκε στα δόντια, προσπαθώντας να χωνέψει τον αριθμό που μόλις είχε ακούσει.

Οι συμμαθητές της χάθηκαν από τα μάτια της, ενώ η Χελένα έπαιρνε την πρώτη της βαθιά ανάσα. "Πάμε!" Είπε με πείσμα στον εαυτό της και ξεκίνησε. Είχε περπατήσει πολύ στη ζωή της, είχε κολυμπήσει πολύ στην καθημερινότητα της και αυτό που γνώριζε είναι ότι όλες οι δραστηριότητες χρειάζονται ρυθμό.

Ξεκίνησε συντηρητικά. Βγήκε ο πρώτος γύρος, μα δεν ένιωθε κουρασμένη. Συνέχισε έτσι για δύο γύρους ακόμη. Οι μύες της ήταν σαν πετρωμενοι, αλλά αν αυτό ήταν το τίμημα για μία καλύτερη ποιότητα αιθέρα, θα το πλήρωνε. Βρήκε την αναπνοή της στον πέμπτο γύρο, είχε διανύσει τη μισή απόσταση. Δεν αισθάνονταν να της κόβεται η ανάσα, όπως περίμενε. Η Χελένα αποφάσισε να συνεχίσει έτσι μέχρι να τερματίσει.



Ιλίντιεν Άτρας

  • Πολεμίστρια
  • Moderator
  • Level 17
  • *****
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Προς έκπληξη της, όλη η τάξη την άκουσε και χωρίς πολλά λόγια έβαλαν τους μύες τους σε κίνηση. Το τρέξιμο φυσικά, δε χρησίμευε μόνο στην εκγύμναση του σώματος τους. Η επιμονή και υπομονή ήταν δύο αρετές που χτίζονταν ξεκινώντας από απλές πράξεις, όπως μία τέτοια άσκηση. Το μεγαλύτερο όφελος της άσκησης αυτής όμως ήταν ο καθαρισμός του αιθέρα των μαθητών. Τα άλογα είχαν την ικανότητα να οσμίζονται τον αιθέρα, αντιδρώντας ανάλογα. Συνεπώς, ένας στρεσαρισμενος μαθητής θα μπορούσε να μεταφέρει την ένταση του στο άλογο που θα καλούνταν να ιππεύσει.

Τους κοίταξε όλους προσεκτικά. Δεν περίμενε κάτι λιγότερο από τον Όλυξ και την Κέννα. Αφοσιωμένοι και οι δυο, καθαρόαιμοι πολεμιστές κυνηγούσαν τον εαυτό τους, έτοιμοι να τον ξεπεράσουν σε εκείνο το στίβο. Έμεινε λίγο περισσότερο στο Ζάο. Φαίνονταν πολύ δυνατός για θεραπευτής. Αν μπορούσε να εκτιμήσει την ποιότητα του αιθέρα του, θα έλεγε ότι είναι ήδη καλοανεπτυγμένη. Όσο περισσότερο εκπαιδεύονταν, τόσο ικανότερος θα γινόταν και η επαφή με ένα τόσο ευγενές ζώο, όπως το άλογο θα τον ενίσχυε. Αντίστοιχα αξιόλογες ήταν και οι προσπάθειες των κοριτσιών. Η Νέια, η Μοργκειν και η Χελένα έτρεχαν ένα βήμα τη φορά, μία προσπάθεια ακόμη, δείχνοντας ότι έχουν πολλές δυνατότητες. Και ύστερα... Οι Γκροντ. Η ξεροκεφαλιά των νάνων αυτών είναι πασίγνωστη και στη συγκεκριμένη περίπτωση τους έβγαινε σε καλό.

Η Ιλίντιεν περίμενε να μαζευτούν όλοι οι μαθητές μπροστά της. Φανερά ευχαριστημένη από την προσπάθειά τους, τους ζήτησε ευγενικά να περιμένουν. Ψιθύρισε απαλά στον αέρα. Λίγα δευτερόλεπτα μετά, στο πλάι της εμφανίστηκε ένα πανέμορφο ζώο. Ένας πανύψηλος, στιλπνός, κανελί επιβήτορας έτριψε τη μουσούδα του στο μάγουλο της. Η χαίτη του, ανοιχτό καφέ, μία μακριά πλεξούδα και η ουρά του, καλοχτενισμένη και μακριά.

"Αυτός είναι ο σύντροφός μου, ο Ουρουφίνουε." Τους σύστησε και προχώρησε να τους δείξει πώς μπορούν να το γνωρίσουν και να συμφιλιωθούν μαζί του.

"Είναι σημαντικό να είστε χαλαροί" τους εξήγησε και χάιδεψε την πλάτη του τρυφερά. " Φέρτε απαλά την παλάμη σας κοντά στη μύτη του, δώστε του λίγο χρόνο να διαβάσει τη μυρωδιά σας και δείτε πώς θα σας χαιρετήσει κι ο ίδιος." Η Ιλίντιεν έτριψε το λαιμό του απαλά.

"Ποιος θα ξεκινήσει πρώτος;"


Άρυα Λιρέλ

  • ΣΤ' Έτος
  • Θεραπευτής
  • Level 7
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Η Άρυα σταμάτησε λαχανιασμένη μπροστά απ' την  καθηγήτρια Άτρας. Έβαλε για μια στιγμή τα χέρια στα γόνατα, και προσπάθησε να βρει την ανάσα της. Η αλήθεια είναι πως ήταν περήφανη για τον εαυτό της• κατάφερε να ολοκληρώσει τους δέκα γύρους χωρίς να σταματήσει ούτε λεπτό να τρέχει, παρ' όλη τη δυσκολία στην αναπνοή της. Μόλις ένιωσε λίγο καλύτερα, σηκώθηκε και την κοίταξε σοβαρά, έτοιμη για να την επόμενή της διαταγή.
Την είχε παρατηρήσει να τους κοιτά όλους προσεκτικά κατά τη διάρκεια της άσκησης• όλους, εκτός από 'κείνην. Δεν ήξερε αν αυτό ήταν καλό ή κακό, μα αποφάσισε να διώξει αυτή τη σκέψη προς το παρόν.

Την είδε να ψιθυρίζει κάτι τόσο χαμηλόφωνα, που δεν έφτασε ποτέ στα αυτιά τους. Μα, λίγες στιγμές αργότερα, ένα πανέμορφο άτι έκανε την εμφάνισή του. Η Άρυα έμεινε με ανοιχτό το στόμα. Πρώτ' απ' όλα με την σύνδεση που υπήρχε ανάμεσα στους δυό τους, και έπειτα, με την ομορφιά του ζώου.

«Αυτός είναι ο σύντροφός μου, ο Ουρουφίνουε.» τους σύστησε η Ιλίντιεν, και η Άρυα τον κοίταξε στοργικά. Έπειτα η Ιλίντιεν τους εξήγησε πώς να τον πλησιάσουν για να μην δημιουργηθεί σύγχυση, καταλήγοντας στην ερώτηση, "Ποιος θα ξεκινήσει πρώτος;"

Η Άρυα κοίταξε τριγύρω τους συμμαθητές της. Δεν είχε κινηθεί κανείς τους προς το παρόν, οπότε αποφάσισε να κάνει την αρχή. Σήκωσε το χέρι της δειλά, συνοδευόμενο από ένα "Εγώ κυρία Άτρας", και μόλις η καθηγήτρια της ένευσε καταφατικά, πλησίασε κοντά του με αργά, σταθερά βήματα. Σήκωσε σιγά σιγά το χέρι της και το έφερε κοντά στη μουσούδα του, ακριβώς όπως τους είχε συμβουλεύσει η Ιλίντιεν. Ο Ουρουφίνουε το μύρισε για λίγο, και έπειτα έχωσε με φόρα τη μουσούδα του στην παλάμη της, αναζητώντας χάδια. Η Άρυα πισωπάτησε στην αρχή από την τρομάρα της, μα αμέσως χαμογέλασε πλατιά. Χάιδεψε το ζώο, και εκείνο της το ανταπέδωσε με ένα μικρό χάδι στο μάγουλο. Η Άρυα γέλασε.
«Είναι καταπληκτικός» είπε με μάτια που έλαμπαν στην Ιλίντιεν.