Rasnarry Academy

Νέια Κινάν

  • Στ' Έτος
  • Αλχημιστής
  • Level 6
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Όνομα: Νέια Κινάν
Φυλή: Ξωτικό
Μέλος Οικογένειας: Όχι
Ηλικία: 18
Φατρία: Αλχημιστές

Εμφάνιση Χαρακτήρα
: Η Νέια αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα κορμοστασιάς νεαρού Ξωτικού. Στέκεται ψηλή στα 1,84εκ. και καλλίγραμμη, με τις καμπύλες της να διαγράφονται έντονα πάνω από τα περίτεχνα αέρινα φορέματα που τόσο αγαπάει. Τα μαλλιά της, πλούσια και στο χρώμα της νύχτας, καλύπτουν μέρος των ώμων με τις άκρες τους να αγγίζουν τα χαμηλότερα σημεία της μέσης της. Ανάμεσα από τις τούφες, ξεπροβάλλουν κάθε λογής μικρά κοσμήματα, άλλα από ξύλο και άλλα απο κόκκαλα ή ασήμι, τα οποία συγκρατούν τα δεκάδες μικρά πλεξουδάκια που διακοσμούν τα μαλλιά της. Τα έντονο πράσινο των ματιών της, το οποίο μοιράζεται με τον αδερφό της Ζάος, καθώς και το αμυγδαλωτό σχήμα τους, της προσδίδουν ένα βλέμμα σιγουριάς και αυτοπεποίθησης. Το διπλό ασημί σκουλαρίκι στη μύτη και τα δαχτυλίδια της, όπως και οι περίτεχνες αλυσίδες στα μαλλιά ή στο σώμα της, δηλώνουν μια προσωπική αισθητική που δεν είναι διατεθιμένη να εγκαταλείψει.

Προσωπικότητα: Η ευστροφία και η περιέργεια για το άγνωστο είναι χαρακτηριστικά της Νέια που δύσκολα κρύβονται. Από νεαρή ηλικία έδειξε να την τράβανε τα στοιχεία της φύσης και η αναζήτηση για γνώση. Πολλές φορές χάνεται από τον κόσμο, απορροφημένη σε κάποιο από τα βιβλία της ή στη μαγεία του σύμπαντος, ταξιδεύει μέχρι να βρεί την απάντηση για το οποιοδήποτε ερώτημα που θα της γεννηθεί. Όταν δε διαβάζει, προτιμά να κάνει μεγάλους περιπάτους σε δάση, μόνη της ή και με καλή παρέα.

Η Νέια είναι ένα δύσκολο, θα έλεγε κανείς, ξωτικό. Ο μόνος που γνωρίζει, κάποιες φορές τι σκέφτεται και τι νιώθει, είναι ο αδερφός της. Αυτό συμβαίνει όχι επειδή είναι ντροπαλή ή κάτι τέτοιο, αλλά κυρίως επειδή θεωρεί πως οι περισσότερες διαπροσωπικές σχέσεις είναι εφήμερες. Κάποιοι θα τη χαρακτήριζαν αλαζόνα, αλλά ποιο Ξωτικό δεν είναι; Πίσω από το όμορφο και απόμακρο προσωπείο της, κρύβεται όμως μια γλυκύτατη φιλική νεαρή, μαγεμένη από οτιδήποτε της κινήσει το ενδιαφέρον.





Προϊστορία Χαρακτήρα

Γονείς: Μητέρα - Λίαρι (Ξωτικό, Αλχημιστής)
             Πατέρας -  Έροαν (Ξωτικό, Πολεμιστής)

Αδέλφια: Ζάος Κινάν (Ξωτικό, 18, Θεραπευτής)

  Η Νέια γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Πόλη των Ποταμών, Βαλουίρ. Αυτό που θυμάται, ή νομίζει οτί θυμάται μετά τις ατελείωτες ιστορίες των γονιών της από τη γέννα, είναι το ασταμάτητο κλάμα του κατά ενός λεπτού μεγαλύτερου αδερφού της το οποίο κάλυπτε τη μουσική που είχε διαλέξει ο ίδιος ο Θεραπευτής Έρεμιρ για να βοηθήσει τη μητέρα τους στη γέννα. «Ο πόνος ήταν αβάσταχτος» τη θυμάται να λέει. «Νόμιζα πως δε θα κατάφερνα να σας φέρω σε αυτόν τον κόσμο». Δεν είχε άδικο. Η διπλή κύηση στο είδος των Ξωτικών ήταν σπάνια και επικίνδυνη. Όμως τα κατάφερε. Τους έφερε και τους δύο στον κόσμο άρτιους και υγιείς.
  Τα πρώτα χρόνια της ζωής της Νεία χαρακτηρίζονται από μάθηση και εκπαίδευση. Με γονείς πολεμιστή και αλχημιστή δεν υπήρχαν διαλλείματα από τη συνεχή γνώση. Οι τάσεις της προς την Αλχημεία φάνηκαν από νωρίς. Από τις πρώτες κιόλας φορές που θυμάται να επισκέπτεται τις όχθες ενός ποταμού, χωρίς καλά καλά να γνωρίζει πως να βάλει το ένα πόδι μπροστά από το άλλο ώστε να κάνει ένα ολοκληρωμένο βήμα, μπουσουλούσε, έπεφτε, κουτρουβαλούσε μέχρι να καταφέρει να αγγίξει το κρυστάλλινο νερό που αντίκριζε. Δε θα ξεχάσει ποτέ εκείνη τη ζεστή μέρα, όταν ήταν 4 ακόμα, που ακολούθησε τον ήχο των παφλασμών από ένα καταρράκτη και κατέληξε να χαθεί μέσα στο δάσος. Την έψαχναν για ώρες ατελείωτες οι δικοί της και όταν την αντίκρισαν, όταν ο ήλιος ίσα που έδινε ένα πορτοκαλί πλέον στέμμα στις κορυφές των βουνών, εκείνη χόρευε και χαμογελούσε κάτω από τον καταρράκτη. Τα ρούχα της μουσκεμένα, έσταζε. Δεν κατάλαβε πως πέρασε ο χρόνος.
  Η μητέρα της υπήρξε οδηγός και καθοδηγητής της Νέια καθ’ όλη τη διάρκεια της ανάπτυξής της. Αν ρωτήσεις το νεαρό ξωτικό πως θα χαρακτήριζε τη μητέρα του, θα σου έλεγε «Η καλύτερη μητέρα που θα μπορούσα να έχω αλλά πολύ περισσότερο η πολυτιμότερη δασκάλα που θα μπορούσε να ζητήσει κανείς». Η λέξη δασκάλα έχει διπλή σημασία για τη Νέια. Εκτός των αμέτρητων μαθημάτων ζωής που έλαβε το νεαρό ξωτικό από τη μητέρα της, αυτή ήταν κι η πρώτη που της έδωσε μια γεύση του τι θα πει Αλχημιστής. Η ίδια είχε φοιτήσει, χρόνια πρίν, στη Σχολή Αλχημείας στην Πόλη των Σμαραγδιών. Ο ενθουσιασμός της για το γεγονός οτι το μικρό της κοριτσάκι θα ακολουθήσει τα χνάρια της είναι απερίγραπτος. Αλλά το ήξερε, το ένιωθε μέσα της από τότε, τις πρώτες φορές που την κράτησε στην αγκαλιά της και της έδειξε τη συλλογή των πολύτιμων λίθων της. Η Νέια δε θα ξεχάσει ποτέ το πελώριο χαμόγελο της μητέρας της, την ημέρα εκείνη όταν η μικρή έπαιζε στο δωμάτιο της μητέρας της και ανακάλυψε το πρώτο της ραβδί, από τα πρώτα της χρόνια στη Σχολή Αλχημείας. «Μαμά γιατί έχεις κρυμμένο τόσο ωραίο ξύλο; Είναι ιδιαίτερο, το νιώθω. Πρέπει να το έχουμε έξω να το βλέπουμε!». Η Λίαρι πήρε αγκαλιά την κόρη της και την έσφιξε όσο δεν την είχε σφίξει ποτέ. Μπορεί πλέον να χρειάζεται καλύτερο ραβδί η Νέια όσο προχωράει στις σπουδές της, αλλά το συγκεκριμένο δε διατίθεται να το αποχωριστεί.
   Έροαν Κινάν. Πολεμιστής, Ξωτικό και.... χαζομπαμπάς. Όσους μύες έκρυβε κάτω από τις αστραφτερές πανοπλίες του, τόση αγάπη και στοργή έλαμπαν τα μάτια του όταν κοιτούσε τα παιδιά και τη Λίαρι. Η Νέια ήταν η πριγκίπισσα του και γι’αυτήν ο πριγκιπας της. Είναι γνωστή άλλωστε η αδυναμία που έχουν τα μικρά κοριτσάκια στους μπαμπάδες τους. Θα μπορούσε να πει πως ένιωθε σχεδόν ένοχη που δεν έγινε πολεμίστρια όπως ξέρει πολύ καλά πως θα ήθελε ο πατέρας της. Μεγαλώνοντας σκεφτόταν πως τον είχε απογοητεύσει, πράγμα που προφανώς κατάλαβε στη συνέχεια οτι δεν ισχύει. Ο πατέρας της ήταν ευτυχισμένος με όποια κι αν ήταν η επίλογη της. Ήταν ο ίδιος που της είχε δώσει τις αρχές να υποστηρίζει την άποψή της άλλωστε.
  Ο καιρός κυλούσε όμορφα και ειρηνικά στη Βαλουίρ. Η Νέια ρουφούσε σα σφουγγάρι ό,τι γνώση της δινόταν είτε προερχόταν από τη μητέρα της, τον πατέρα της ή τον Έρεμιρ. Το ξωτικό Θεραπευτής ήταν στενός φίλος της οικογένειας και βρισκόταν δίπλα στα παιδιά σε κάθε στιγμή αδυναμίας και όχι μόνο. Τους συνόδευε στις βόλτες στα περίχωρα και τα δάση της Βαλουίρ προσπαθώντας να τους μεταλαμπαδεύσει ό,τι θεωρούσε σημαντικό απόκτημα για τη μετέπειτα ζωή τους. Με ευλάβεια, ακουμπούσε απαλά τα φύλλα από κάθε λογής φυτό και τους εξηγούσε τις ιδιότητες και τη φροντίδα που χρειάζεται. Μιλούσε για τη φύση με βαθιά αγάπη και σεβασμό για τα όντα της και κατάφερε να το περάσει και στα παιδιά. Ίσως στον Ζάος λίγο παραπάνω από τη Νέια, καθώς και αυτός ήταν που ακολούθησε τη συγκεκριμένη πορεία του Θεραπευτή.
   Όσο μεγάλωναν, Νέια και Ζάος, ήταν αχώριστοι. Σαν παιδιά τους άρεσε να φεύγουν κρυφά από το σπίτι και να εξερευνούν. Δεν  τους ένοιαζε τι θα εξερευνούσαν ή που θα πήγαιναν και πότε θα γυρνούσαν. Σπηλιές, δάση, βουνά ήταν σαν ανεκπλήρωτος χάρτης για τα δίδυμα. Το πόσες φορές τα «άκουσαν» από τους γονείς τους, πόσες φορές ειπώθηκε το «Δε θα βγεις από το δωμάτιο σήμερα. Είσαι τιμωρία!» δεν μπορούν καν να μετρηθούν. Δεν πτοήθηκαν. Και ίσως για καλό καθώς έφτασαν μέχρι την Ακαδημία.
  Η εφηβεία χτύπησε δυνατά το νεαρό Ξωτικό.  Το διάβασμα και η αφοσίωσή της στα μαθήματα της Ακαδημίας ήταν πάντα το πρώτο της μέλημα. Αυτό δεν τη σταμάτησε να ζήσει στο έπακρο τα εφηβικά της χρόνια όμως, με πρωταγωνιστή φυσικά το δίδυμο αδερφό της. Γιορτές, χοροί, ποτά και έρωτες  γέμιζαν τις μέρες της εκτός τως αιθουσών της Ακαδημίας. Υπήρχαν μέρες που πήγαινε στα μαθήματα άυπνη, με μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια, πράγμα που δεν εμπόδισε ποτέ την συγκέντρωση της και την αγάπη της για τη γνώση. Τώρα, στα 18 πλέον, έχει αφήσει την καλοπέραση στην άκρη με μόνο της στόχο να προοδεύσει στον τομέα της Αλχημείας. Σπάνια επιτρέπει στον εαυτό της να παρεκτραπεί πέρα από τα όρια που έχει θέσει εκείνη.

Δείγμα Γραφής

Το πορτοκαλί χρώμα της δύσης του ηλίου χανόταν σιγά σιγά και ο ουράνιος θόλος μετατρεπόταν σε μια σκούρα μπλε άβυσσο. Τα πρώτα αστέρια είχαν ήδη αρχίσει να στολίζουν το νυχτερινό ουρανό καθώς τον προετοίμαζαν για την είσοδο μιας ολόγιομης σελήνης.
Η Νέια σήκωσε τα μάτια από το βιβλίο της. Είχε απορροφηθεί, ούτε κι αυτή δεν ξέρει για πόσες ώρες στο βιβλίο της «Φίλτρα προστασίας και όχι μόνο». Θυμάται ότι αναγκάστηκε να ανάψει ένα φαναράκι για να βλέπει καλύτερα, όσο έπεφτε ο ήλιος. Καθισμένη στην αποβάθρα, με τα πόδια της να ταράσσουν το νερό από κάτω, έκλεισε το βιβλίο της και το έβαλε σε ένα δερμάτινο σακίδιο λίγο πιο δίπλα. Φορούσε ένα μάυρο αραχνοϋφαντο φόρεμα με μια λεπτή ασημί ζώνη στη μέση το οποίο είχε προσέξει να μη βρέξει στην αποβάθρα.
«Πέρασε η ώρα» σκεφτηκε, «Δεν έχει σημασία, άξιζε η αναμονή». Άνοιξε το πορτάκι του φαναριού, έβαλε τη μισή της παλάμη μέσα και με τα δυο δάχτυλα πίεσε το φυτίλι να σβήσει τη φωτιά. Τίναξε λίγο το χέρι της κι έκλεισε το πορτάκι. Παρ’όλο που κάηκε το δαχτυλό της από το φυτίλι, ήξερε πως δε θα έσβηνε το φανάρι φυσώντας το. Μπορεί η φωτιά να είναι το αδύναμο στοιχείο της αλλά δε θα την ταπείνωνε με το να τη σβήσει με αέρα. Όλα τα στοιχεία απαιτούν τον απαραίτητο σεβασμό και η Νέια το γνώριζε πολυ καλά αυτό. Αφού τακτοποιήθηκε στην ξύλινη αποβάθρα, ακούμπησε την πλάτη της πίσω σε ένα στύλο και σήκωσε το πρόσωπό της προς τον ουρανό. Την περίμενε...
Και ξαφνικά ξεπρόβαλλε. Στην αρχή ήταν απλά ένα πανέμορφο λευκό φως πίσω από τις βουνοκορφές. Όσο υψωνώταν φαινόταν και το μεγαλείο της. Ένας τέλειος κύκλος, ένα τέλειο ουράνιο σώμα όπως λίγες φορές έχει κάποιος τη δυνατότητα να το αντικρίσει. Τα μάτια της Νέια έλαμπαν καθώς καθρέφτιζαν το βραδινό ουρανό. Απόψε η σελήνη βρίσκεται στη μικρότερη απόσταση από τον κόσμο που έχει βρεθεί ποτε. Κι εκτός αυτού, είναι πάνω στην πανσέληνο! Η Νέια δεν άντεξε. Το δέος που ένιωθε εκείνη τη στιγμή την έκανε να ανατριχιάσει σε όλο της το κορμί. Δεν μπορεί να κρυώνει, οχι, στα μέσα του καλοκαιριου; Αποκλείεται, κάτι άλλο θα είναι. Σηκώθηκε με μια απότομη κίνηση, χωρίς ποτέ να χάνει οπτική επαφή με το ουράνιο σώμα, και προσπάθησε...κάτι. Δεν ξέρει τι ακριβώς αλλά η σύνδεση που νιώθει με αυτό το θαύμα της φύσης είναι απερίγραπτη. Έβαλε όλη της τη δύναμη να συνδεθεί κάπως με το ουράνιο σώμα, να το νιώσει, είναι σίγουρη πως η Σελήνη θα της μιλήσει. Τόσο καλοί φίλοι είναι. Είναι σωστό να την αποκαλεί φίλη της; Έκλεισε τα μάτια της και συγκεντρώθηκε μόνο σε αυτή.
Ο κόσμος χάθηκε. Ήταν αυτή και η Σελήνη. Οι δυό τους. Και η Νέια προσπαθούσε. Έσφιξε τα δάχτυλα της σε γροθιά στην προσπάθεια της να βγάλει κάποιο αποτέλεσμα. Ή έστω μια απάντηση. Δεν ξέρει πόση ώρα έμεινε έτσι. Με κλειστά μάτια να προσπαθεί. Ένιωσε κάτι υγρό στα ακροδάχτυλα της. Άνοιξε τα μάτια της. Χρειάστηκαν κάποια δευτερόλεπτα και 4-5 φορες να τα ανοιγοκλείσει για να ξαναβρεί την κανονική της όραση. Κοίταξε τις παλάμες της. Στα σημεία που έκλεισαν τα δάχτυλα, υπήρχαν ουλές που έκανε με τα νύχια της χωρίς να το καταλάβει. Από τα χέρια ταξίδεψε με το βλέμα της πάλι ψηλά. Η Σελήνη είχε πλέον φτάσει σχεδόν στη μέση του ταξιδιού της. Τα μάτια της Νέια βούρκωσαν. Με το πίσω μέρος της παλάμης της σκούπισε την άκρη του ματιού της πριν προλάβει να στάξει δάκρυ. Εξάλλου η Νέια δεν κλαίει ποτε!
Η απογοητευσή την είχε κατακλύσει. Δεν μπορεί ό,τι έχει νιώσει να είναι τόσο λάθος. «Γιατί; Γιατί το κάνεις αυτο; ΜΙΛΗΣΕ ΜΟΥ!» φώναξε στο φεγγάρι και μετά χαμογέλασε. «Τι χαζή που είμαι» κούνησε λίγο το κεφάλι της, μάζεψε το σακίδιό της και το φανάρι, εμφανώς νευριασμένη, με τη Σελήνη, με την ίδια που πίστεψε, δεν ξέρει ακριβώς. Κοίταξε μια τελευταία φορά τον ουρανό, γύρισε την πλάτη και ξεκίνησε για τους κοιτώνες.


Κασσάνδρα Καν

  • Βαλησίνη
  • Καθηγητής
  • Level 16
  • Ιστορικός
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Λογαριασμός στην Τράπεζα της Συμμαχίας



Εξοπλισμός:

Μαγικό Ραβδί: Μεσαία Ι Μαγική Δύναμη "Ο Ονειρευτής"
« Τελευταία τροποποίηση: Αύγουστος 04, 2019, 07:01:41 μμ by Λάντριαν »