Rasnarry Academy

Συζήτηση Θεραπευτών [Αλλάσιος Φίλντοϊν] [Τέλος]

Άρυα Λιρέλ

Πρώτη ημέρα μαθημάτων σήμερα, και η Άρυα έλαβε ένα μήνυμα από τον αγαπητό της καθηγητή, κ.Φίλντοϊν, ο οποίος της ζητούσε να συναντηθούν πριν ξεκινήσουν και επίσημα το μάθημά τους.

Ξαφνιάστηκε θετικά, και άγχος την κυρίευσε.
Ήθελε πάντα να του κάνει καλή εντύπωση, και να διατηρεί μια σωστή εικόνα. Τον σεβόταν και τον θαύμαζε για τις γνώσεις του, που ήταν τόσες, που κάθε φορά που τον συναντούσε ένιωθε μικρή απέναντι του.

Τι να με θέλει άραγε; αναρωτήθηκε.

Του είχε απαντήσει πώς δεν είχε κάποιο πρόβλημα με την ώρα της συνάντησης τους, και ότι θα το άφηνε στην κρίση του, όμως ο καθηγητής δεν της είχε απαντήσει. Έτσι, κυριευμένη από το άγχος, αποφάσισε να πάει να τον βρει στο προαύλιο, όπως της είχε ζητήσει εξ' αρχής.

Κι αν δεν έχει δει την απάντηση μου και νομίζει πώς τον αγνοώ; Κι αν δεν πάω γιατί περιμένω την απάντηση του και μου θυμώσει;

Αυτές ήταν οι σκέψεις που γυρνούσαν στο μυαλό της, και την έπεισαν τελικά να πάει να τον βρει όσο το δυνατόν συντομότερα.

Βγήκε στο προαύλιο και κοίταξε νευρικά τριγύρω, δαγκώνοντας το κάτω χείλος της.

Πού ήταν;
« Τελευταία τροποποίηση: Ιούλιος 27, 2019, 12:18:24 πμ by Στέλλα »


ChristyChan

  • Επισκέπτης
Τον είχαν καθυστερήσει οι υποχρεώσεις. Πρώτα η συνάντηση με την άνθρωπο πολεμίστρια που τόσο γεμάτη θράσος κατάφερε να του διαλύσει την ευδιάθετη διάθεσή του. Μα γρήγορα, με βήμα ταχύ έτρεξε προς το προαύλιο το οποίο δεν απείχε πολύ από τον κήπο του. Φορούσε εκείνο το μεταξωτό πράσινο πουκάμισο μα δεν ένιωθε πως έπρεπε να φοράει την αγπαημένη του ζακέτα. Ο καιρός ήταν ήδη ζεστός.

"Άρυα;" μίλησε απαλά το όνομα της μαθήτριας του όταν την διέκρινε λίγα βήματα μπροστά.  "Λυπάμαι για τούτη την καθυστέρηση...είχα κάποιες ανεπιθύμητες συναντήσεις.." μίλησε μέσα από τα δόντια του, φανερά εκνευρισμένος.


Άρυα Λιρέλ

«Χαίρετε κύριε καθηγητά!» απάντησε η Άρυα χαμογελώντας καθώς τον πλησίαζε. «Κανένα πρόβλημα, όπως σας είπα είμαι στη διάθεσή σας όποτε το θελήσετε» είπε, και έκανε μια μικρή υπόκλιση με το κεφάλι ως ένδειξη σεβασμού.
«Τι μπορώ να κάνω για σας;» ρώτησε ευγενικά πλέκοντας τα δάχτυλα της μπροστά της, καθώς ξεκίνησαν να προχωρούν πλάι - πλάι στο προαύλιο.
Ο καθηγητής της φαινόταν αρκετά σοβαρός, και ίσως και λίγο αναστατωμένος, και η Άρυα ένιωσε πως πολλά ήταν αυτά που τον απασχολούσαν.


ChristyChan

  • Επισκέπτης
"Γνωρίζεις φυσικά πως αποτελείς μία από τις καλύτερες μαθήτριές μου. Και με θλίβει ιδιαίτερα που δεν θα διδάξω αυτή τη χρονιά το ιερό μάθημα της Βοτανολογίας, αλλά είμαι σίγουρη πως η νέα καθηγήτρια θα αναλάβει με επιτυχία τα καθήκοντά της." συνέχισε να περπατά πλάι της με σοβαρό ύφος το οποίο σιγά σιγά μαλάκωνε όσο μιλούσε με την μαθήτριά του.
"Επίσης, είμαι ενήμερος πως θα πάρεις μέρος στην ανόητη αποστολή του καθηγητή Αλάμανταρ" γύρισε και την κοίταξε με απορία, παρόλο που η απάντησή της ήταν αναμενόμενη.


Άρυα Λιρέλ

«Γνωρίζεις φυσικά πως αποτελείς μία από τις καλύτερες μαθήτριές μου» της είπε ο καθηγητής Φίλντοϊν, και η Άρυα δεν μπόρεσε να συγκρατήσει το χαμόγελο της. «Σας ευχαριστώ πολύ, με τιμούν τα λόγια σας» του απάντησε ευγενικά.

Ήταν σίγουρη πως θα την ρωτούσε για την συμμετοχή της στην αποστολή του καθηγητή Αλάμανταρ, και η αλήθεια είναι πως ήθελε και εκείνη να του μιλήσει για αυτό.

«Ξέρετε...» ξεκίνησε δειλά η Άρυα «...το σκέφτηκα πολύ, πριν δηλώσω συμμετοχή. Και ήθελα να το συζητήσω και μαζί σας» του είπε, και του έδειξε με ένα νεύμα του χεριού ένα κοντινό τους παγκάκι.
«Θα θέλατε μήπως να καθίσουμε πρώτα;» ρώτησε ευγενικά.

Είχε πολύ ζέστη, καθώς ο Ιοβέρ βρισκόταν πλέον στα τελειώματα, και η Άρυα είχε προσέξει πως ο κ. Φίλντοϊν φορούσε μια ζακέτα που μάλλον του έφερνε αρκετή δυσφορία. Σκέφτηκε πως ετούτο το παγκάκι στη σκιά ήταν μια καλή λύση για να τον κάνει να νιώσει καλύτερα.


ChristyChan

  • Επισκέπτης
Ο Αλλάσιος έγνεψε καταφατικά το κεφάλι του στην πρότασή της και βημάτισε προς το παγκάκι. Το σκέπαζε η σκιά ενός πεύκου και ήτνα πιο απόμακρο από τον υπόλοιπο κόσμο που φρόντιζε να κάνει αισθητή την παρουσία του με φωνές, μουρμουρητά και εκνευριστικά γέλια. Έστρωσε τη ζακέτα του και κάθισε αναπαυτικά. Σταύρωσε τα χέρια του στο στέρνο του και ακούμπησε το ένα του πόδι πάνω στο άλλο.

"Δεν υπήρχε ποτέ περίπτωση να σου απαγορέψω κάτι τέτοιο, Άρυα. Μπορεί να μην συμφωνώ με την λογική του αξιότιμου καθηγητή, μα γνωρίζω πως τα μαθήματα που θα διδαχθείτε εκεί έξω είναι πιο ουσιαστικά από αυτά πάνω από ένα βιβλίο" είχε μαλακώσει και ήταν φανερό στον τόνο της φωνής του.

"Παρόλα αυτά, υπάρχει κάτι το οποίο θέλω να κάνεις για εμένα, αγαπητή μου. Δες στο σαν πρόκληση ή κάποιου είδους αποστολή. Δέχεσαι;"


Άρυα Λιρέλ

Η Άρυα σάστισε όταν της μίλησε για την αποστολή.
Αλήθεια την θεωρούσε τόσο σημαντική ώστε να την εμπιστευτεί για ένα δικό του ζήτημα;

«Φυσικά και δέχομαι, θα έκανα οτιδήποτε για σας!» ξεστόμισε χωρίς να το σκεφτεί στιγμή παραπάνω.
«Με έχετε βοηθήσει τόσο πολύ, και μου σταθήκατε σαν οικογένεια. Δεν θα μπορέσω ποτέ να σας ξεπληρώσω για όσα μου μάθατε» συμπλήρωσε, σχεδόν συγκινημένη.

«Πριν μου πείτε όμως, θα ήθελα να σας ενημερώσω, ότι ο μόνος λόγος που δήλωσα συμμετοχή για την εξερεύνηση στη νήσο Γκραχλ, είναι γιατί έχω φτάσει σε αδιέξοδο» είπε και έτριψε λίγο το μέτωπο της. Ξεφύσυσε και τον κοίταξε κάπως λυπημένα. «Προσπαθώ εδώ και πολύ, πολύ καιρό, να φτιάξω κάτι ξεχωριστό» ξεκίνησε. «Ως θεραπευτές, είμαστε ικανοί να γιατρέψουμε κάθε είδος πληγής• τι γίνεται όμως με τις πληγές της ψυχής; Πώς γιατρεύονται εκείνες;» τον ρώτησε, εμφανώς αναστατωμένη. «Θέλω να βρω την λύση σε αυτήν την ερώτηση κύριε καθηγητά, έχω ανάγκη να την βρω. Ίσως στη νήσο Γκραχλ να βρίσκεται αυτό που χρειάζομαι, ίσως κάποια βότανα που δεν έχουν ανακαλυφθεί, ίσως...» είπε και τον κοίταξε με αγωνία.

Ήθελε να ακούσει και την γνώμη κάποιου άλλου, κάποιου που είχε τις γνώσεις, και ίσως μπορούσε να καταλάβει. Ήθελε να ακούσει ότι δεν ήταν παράλογη και ότι υπήρχε ελπίδα.

Δάγκωσε το κάτω χείλος της και στήθηκε και πάλι σωστά στη θέση της. Προσπάθησε να ηρεμήσει, και γύρισε προς το μέρος του.
«Αυτό που ήθελα να πω λοιπόν, είναι ότι κοντεύοντας στο τελευταίο έτος της Ακαδημίας, ήθελα να κάνω κάτι ξεχωριστό. Αυτός είναι ο λόγος μου λοιπόν» κατέληξε, και τον κοίταξε σοβαρά.
«Και τώρα πείτε μου, είμαι όλη αυτιά, τι μπορώ να κάνω για εσάς;»


ChristyChan

  • Επισκέπτης
Τα λόγια της τον βύθισαν σε έντονες σκέψεις. Κάποιες από αυτές τον ταξίδεψαν ακόμα και στον χρόνο, τότε που ήταν ένα μικρό παιδί. Χρόνια πριν που δειλά δειλά ανακάλυπτε τον κόσμο γύρω του μα και τα δώρα της φύσης. Είχε τόσα ερωτήματα από τα οποία κάποια μονάχα είχαν καταφέρει να απαντηθούν μέχρι και τώρα που βρισκόταν δίπλα της. Στην ηλικία της ήθελε να αλλάξει τον κοσμό και να προσφέρει όσο το δυνατόν περισσότερη βοήθεια. Μα ο χρόνος τον έβγαλε ψεύτη.

"Κάποτε, Άρυα, όταν κράτησα για πρώτη φορά στα χέρια μου το πρώτο βότανο του κήπου μας στη Θαλανίλ, είχα παρασυρθεί από το δέος. Ένα τόσο μικρό κλωναράκι, ένα απλό φύλλο ή μια ρίζα μονάχα μπορούσαν να προσφέρουν ανάσα ζωής και στον πιο λαβωμένο στρατιώτη" τα μάτια του υψώθηκαν στο γαλάζιο του ουρανού και μπορούσε να διακρίνει κανείς ένα αχνό χαμόγελο να απλώνεται στα χείλη του. "Είχα αφιερώσει ένα μικρό κομμάτι της τότε ζωής μου στο να συνοδεύω τον πατέρα μου σε αποστολές για να θεραπεύω τους τραυματίες. Η περηφάνια και τα όνειρα ήταν τόσα που μόνο ένα παιδί μπορεί να αισθανθεί" το βλέμμα του έπεσε πάνω της.

"Είμαι περήφανος που έχεις τέτοια όνειρα, Άρυα και πολύ σωστή και ώριμη η απόφασή σου" μα πάντα υπήρχε ένα αλλά στα λόγια του. "Όμως, μην αφιερώσεις μια ολόκληρη ζωή σε μια αναζήτηση που μπορεί να αποδειχθεί καταδικασμένη" τόνισε με εκείνο το χαμόγελο να έχει εξαφανιστεί πια από το πρόσωπό του.

"Η αποστολή, ναι." αναφώνησε σαν να είχε ξεχάσει κάτι πολύ σημαντικό "Υπάρχει ένας παλιός μύθος για το νότιο κομμάτι της νήσου. Χαμηλά από τις πόλεις μας, αγαπητή. Λέγεται πως τα οστά των πλασμάτων που καραδοκούν, σωστα θρυμματισμένα και βρασμένα μπορούν να προσφέρουν μεγαλύτερη ενδυνάμωση στα θεραπευτικά φίλτρα. Εάν αντιμετωπίσετε κάποιον κίνδυνο εκει, και είμαι σίγουρος πως θα αντιμετωπίσετε, φρόντισε να φέρεις μερικά" την κοίταξε με απορία. "Θα μπορέσεις;"


Άρυα Λιρέλ

Η Άρυα τον άκουγε μαγεμένη. Ναι, μπορούσε να καταλάβει, σκέφτηκε και χαμογέλασε.

«Όμως, μην αφιερώσεις μια ολόκληρη ζωή σε μια αναζήτηση που μπορεί να αποδειχθεί καταδικασμένη» κατέληξε σοβαρά, και η Άρυα σκέφτηκε πως, όπως πάντα, τα λόγια του ήταν πολύ σοφά. Χάρηκε που μοιράστηκε τις σκέψεις της μαζί του, και που ένιωθε πως είχε κάποιον δίπλα της που μπορούσε να την καθοδηγήσει σωστά.

Τον άκουσε προσεκτικά σχετικά με την αποστολή, και παρόλο που αναρίγησε στη σκέψη των πλασμάτων, ένευσε καταφατικά.

«Φυσικά και μπορώ» του απάντησε σοβαρά. «Αν και, πόσο παράδοξο το γεγονός ότι πλέον ελπίζω στο να συναντήσω τέτοια πλάσματα!» συμπλήρωσε γελώντας.


ChristyChan

  • Επισκέπτης
"Φυσικά και ανυπομονείς. Μα θυμήσου Άρυα!" μίλησε με αυστηρό τόνο πλέον "Είσαι θεραπεύτρια! Δεν στοχεύεις στην αφαίρεση της ζωής αλλά το αντίθετο! Τη προστατεύεις!" της υπενθύμισε.

"Είσαι μικρή και το αίμα σου βράζει για περιπέτεια. Αλλά να είσαι συνετή και σοφή. Οι πολεμιστές πέφτουν στην μάχη γεμάτοι παρόρμηση και αφέλεια. Πιστεύουν υπερβολικά στον εαυτό τους και αυτή η πίστη είναι συνήθως η καταδίκη τους." επιδίωκε στο να τον κατανοήσει καλύτερα η νεαρή μαθήτρια του. Δεν θα το συγχωρούσε στον Αλάμανταρ αν κάποιος από τους μαθητές τραυματιζόταν επικίνδυνα.

"Ακόμα..." τόνισε για άλλη μια φορά "Μελέτησε όσο μπορείς την πανίδα σε εκείνα τα μέρη. Θα ενθουσιαστείς αν δεις πόσα διαφορετικά είδη υπάρχουν. Και μην διστάσεις να πάρεις μαζί σου κάποια δείγματα. Ίσως να τα μελετήσουμε στο μάθημα όταν γυρίσετε"


Άρυα Λιρέλ

Άκουγε τον καθηγητή Φίλντοϊν να της μιλά για τους πολεμιστές, την παρόρμηση και την αφέλεια τους, και το μόνο που μπορούσε να σκεφτεί ήταν οι φίλοι και συμμαθητές της, που δεν θα ήθελε σε καμία περίπτωση να κινδυνεύσουν.

«Ναι, θα είναι καλή ευκαιρία να ψάξω για είδη που δεν έχω συναντήσει ποτέ. Θα φροντίσω» του είπε, όμως παρέμενε σκεπτική.

«Μήπως θα έπρεπε να ετοιμάσω νωρίτερα κάποιες αλοιφές για το ταξίδι; Σε περίπτωση που γίνει κάτι, δεν θα έπρεπε να είμαστε προετοιμασμένοι;» τον ρώτησε σοβαρά.


ChristyChan

  • Επισκέπτης
Έκανε ένα κοφτό νεύμα με το χέρι του.

"Θα φροντίσω να εξοπλιστείτε όλοι σας με τα καλύτερα γιατρικά και θεραπευτικά φίλτρα ακόμα και αλοιφές" την καθησύχασε "Είναι δουλειά εξάλλου των καθηγητών να φροντίζουν τους μαθητές του ακόμα και όταν πρόκειται για τέτοια ταξίδια"

Η ματιά του έπεσε στην Άρυα. Της είχε μεγάλη αδυναμία από την ημέρα που εκείνη είχε φτάσει στην Ακαδημία. "Εξοπλίσου με ό,τι μπορείς για να προστατεύσεις τον εαυτό σου. Μην περιμένεις από τους άλλους να το κάνουν. Αν μου ζητούσες συμβουλή, θα σε παρότρυνα στους πολεμιστές φίλους σου. Θα μπορούσαν να σου δείξουν υποτυπώδεις τεχνικές άμυνας. Μα προς θεού μη πας στους καθηγητές. Έχουν αρκετές φουρτούνες και από όσο ξέρω δύο από δαύτους έχουν ήδη φύγει απο την Ακαδημία για μια δική μου χάρη"


"Πως ασιθάνεσαι για αυτό το ταξίδι;"


Άρυα Λιρέλ

Η Άρυα συνειδητοποίησε ότι κρατούσε την αναπνοή της, μέχρι που εκείνος την καθησύχασε.
Ωραία, σκέφτηκε, αν και ελπίζω να μην μας χρειαστούν.

«Ήδη έχω γραφτεί στο μάθημα επιβίωσης της κυρίας Σαγιάνε» ήταν η σειρά της να τον καθησυχάσει, «και έχω κάποιους φίλους πολεμιστές που θεωρώ ότι θα μπορούσαν να μου μάθουν ένα δυο πράγματα για την αυτοάμυνα» συμπλήρωσε, σκεπτόμενη τον Ζακ και τον Όλυξ.

Ο Αλλάσιος την έβγαλε απότομα από τις σκέψεις της. «Πώς αισθάνομαι... Να πω την αλήθεια δεν ξέρω. Είναι ανάμεικτα τα συναισθήματα. Απ'τη μια είμαι ενθουσιασμένη που θα έχω την ευκαιρία να γνωρίσω κάτι καινούργιο, από την άλλη όμως φοβάμαι, φοβάμαι πολύ» του είπε και τον κοίταξε έντονα.
«Φοβάμαι για τους άλλους, όχι για μένα. Θα είμαι ικανή να τους προστατέψω και να τους φροντίσω εάν συμβεί κάτι;» αναρωτήθηκε σχεδόν ψιθυριστά.


ChristyChan

  • Επισκέπτης
Ο Αλλάσιος καταννούσε απόλυτα τον φόβο της. Η έλλειψη του φόβου θα τον παραξένευε. Από την μία δεν θα αποτελούσε άσχημη εμπειρία. Όπως έιχε παραδεχθεί και ο ίδιος, εκείνο το ταξίδι θα τους ήταν χρήσιμο μα οι κίνδυνοι ήταν διάφοροι και κυρίως...άγνωστοι.

Ακούμπησε με το χέρι του στοργικά τον ώμο της και την κοίταξε κατάματα. Δεν θα της έλεγε ποτέ ψέμματα, ακόμα και έπρεπε να την ηρεμήσει.

"Είσαι από τους πιο ικανούς Θεραπευτές, Άρυα. Αλλά θυμήσου" τόνισε, κουνώντας επιβλητικά τον δείκτη του "Δεν πας εκεί, όπως και κανένας σας, για να αποδείξετε πόσο ικανοί είστε. Εάν κάποιος κινδυνέψει δνε θα φταις εσύ μα ούτε και εκείνοι" ο αλλοπρόσαλλος Αλάμανταρ και οι ευφάνταστες ιδέες του ήθελε να προσθέσει αλλά το να εκθέτει και να προσβάλλει τους συνεδέλφους του μπροστά σε μαθητές δεν ήταν πρέπον ούτε για τον ίδιο. Ο εκνευρισμός του...επανερχόταν και το ένιωθε. Μια γεμάτη ανάσα όμως τον ηρέμησε...σχεδόν

"Άρυα, μην βασανίζεις το μυαλό σου. Απόλαυσε τις ημέρες γαλήνης που μας προσφέρουν οι θεοί και όταν έρθει η ώρα του ταξιδιού απολαύσε το και εκέινο"


Άρυα Λιρέλ

Η Άρυα ένευσε καταφατικά. Ο Αλλάσιος είχε πάντα αυτήν την μαγική ικανότητα να την κρατάει ήρεμη και συγκεντρωμένη στο στόχο της. Απλά του μιλούσε, και το τοπίο ξεκαθάριζε μπροστά της μεμιάς.

«Σας ευχαριστώ πολύ» του είπε γεμάτη ειλικρίνεια. «Χάρηκα πάρα πολύ που σας είδα σήμερα και είχαμε αυτήν την όμορφη κουβέντα» συμπλήρωσε και του χαμογέλασε.

Ένα απαλό αεράκι φύσηξε, και η Άρυα έκλεισε για μια στιγμή τα μάτια αναστενάζοντας. «Η αλήθεια είναι πως έχει φύγει ένα βάρος από πάνω μου»