Rasnarry Academy

Αναζήτηση βοτάνων [Τέλος]

Σαγιάνε Ασάχι

Η Σαγιάνε ξύπνησε με τις πρώτες ακτίνες του Ήλιου να ανεβαίνουν στον ουρανό και να σκεπάζουν τα μάτια της. Σηκώθηκε αργά και απόλαυσε για λίγο την ανατολή του, ροζ, απαλό πορτοκαλί, κίτρινο και χρυσό χρώμα να ανακλάται στην επιφάνεια του νερού κάνοντας το έναν καθρέφτη για το υπέροχο θέαμα. Σηκώθηκε σκεφτική. Ήταν η χθεσινή μέρα αληθινή ή έίχε δει όνειρο; Ξανα χάιδεψε το μάγουλο της και κατευθύνθηκε γοργά στο γραφείο της. Μπαίνοντας είδε το δώρο του Ελντίν στο τραπεζάκι με τις κούπες και την κανάτα. "Άρα ήταν αληθινό" είπε χαρούμενη.  Έκλεισε την πόρτα πίσω της και κατευθύνθηκε στον προαύλιο χώρο. Κάπου είχε δει ένα παρτέρι...έναν κήπο..κάτι. Έπρεπε να συμβουλευτεί κάποιον.

Ψάχνοντας λίγο βρήκε όντως έναν υπέροχο κήπο με κάθε λογής φυτά. Χωρίς να το σκεφτεί χώθηκε μέσα ψάχνοντας κάτι, ούτε η ίδια ήξερε, ίσως κάτι που θα της κάλυπτε τις ανάγκες τόσο λόγω εξωτερικής εμφάνισης, όσο και μυρωδιάς. Μα σα μπήκε μέσα στο χαμό από τα φυτά, σα να είδε μια πλάτη σκυμένη στο χώμα να σκαλίζει.
"Συγγνώμη, φώναξε λίγο, εσύ έχεις τον κήπο;"
« Τελευταία τροποποίηση: Ιούλιος 24, 2019, 10:43:50 πμ by Στέλλα »
~The bird of the Hermes is my name, eating my wings, to make me tame...


ChristyChan

  • Επισκέπτης
Η ημέρα ήταν ήσυχη και ήρεμη. Θα φρόντιζε πρώτα τα αγαπημένα του φυτά και μετά θα επέστρεφε στη μελέτη του για κάποια νέα βότανα που του είχαν στείλει από την πατρίδα του. Θα περνούσε όλο το απόγευμα και ίσως το βράδυ μέσα στα βιβλία και τις επιστολές. Μπορούσε να χαρίσει λίγο χρόνο στον εαυτό του.

Ίσως και όχι.

Όταν άκουσε την γυναικεία φωνή σηκώθηκε όρθιος, σκούπισε τα χέρια του στη ποδιά που ήταν τυλιγμένη γύρω από την μέση του και κοίταξε την νεαρή άνθρωπο.

"Καλημέρα και σε εσάς" απάντησε κοφτά "Σε τι θα μπορούσα να φανώ χρήσιμος, κυρία Σαγιάνε;"


Σαγιάνε Ασάχι

"Ωωω παρακαλώ...μη με λες κυρία" είπε με αμηχανία. Η Σαγιάνε ποτέ δεν τα πήγε καλά με τους τύπους, πόσο μάλλον όταν κάποιος έπρεπε να μιλήσει στην ίδια επίσημα.

"Χρειάζομαι τη βοήθεια σου. Δεν ήξερα που αλλού να πάω. Χρειάζομαι ένα φυτό. Ή παραπάνω. Ίσως μια μείξη;" σχεδόν μονολογούσε καθώς πραγματικά δεν ήξερε τι μπορεί μα χρειαζόταν. "Χρειάζομαι να κάνω ένα ρόφημα με πολύ συγκεκριμένες ιδιότητες από κάποιο βοτάνι ή φυτό ή λουλούδι, δεν ξέρω τι. Θέλω να είναι καταπραυντικό χωρίς να είναι ιδιαίτερα ηρεμιστικό, να βοηθά σε κάποιου είδους φυσικό πάθος όπως για παράδειγμα στο ποτό, δηλαδή να βοηθά έναν χρόνιο πότη, να εξάπτει τους γευστικούς αλλά και οσφρικούς του κάλυκες και να εεεμ...μάλλον αυτά. Αν χρειαστεί θα πάω να τα βρω τα φυτά. Βοήθησε με σε παρακαλώ" του είπε σχεδόν απεγνωσμένα.

Παρατηρώντας την ποικιλία των φυτών αναρωτήθηκε πως δεν είχε ζητήσει ποτέ της τα άνθη που χρησιμοποιούσε για το ρόφημα της. Απτην άλλη ως και τώρα είχε ακόμα απόθεμα οπότε μάλλον δε θα της πέρασε απτο μυαλό.
~The bird of the Hermes is my name, eating my wings, to make me tame...


ChristyChan

  • Επισκέπτης
Ο Αλλάσιος την κοιτούσε με το ένα του φρύδι υψωμένο και με τα χέρια του σταυρωμένα στο στέρνο. Άνθρωποι, σκέφτηκε ειρωνικά. Πάντα ζητούν και ποτέ δεν προσφέρουν κάτι ως αντάλλαγμα. Αλλά αυτή η συγκεκριμένη δεν ήξερε καν τι ζητούσε.

"Και αν δεν γνωρίζετε τί θέλετε, πως μπορώ εγώ να σας βοηθήσω με τα βότανα, αγαπητή;" της γύρισε την πλάτη και έστρεψε την προσοχή του στις αζαλέες που τόσο ομορφα διακοσμούσαν την αρχή του κήπου του "Συγχωρέστε με, ξέχασα πως απευθύνομαι σε μία απόγονο των Ασάχι. Διαθέτετε το μυαλό στο πεδίο της μάχης αλλά όχι στις εκλεπτυσμένες τέχνες."

"Έχετε πρόβλημα με το ποτό;" αποκρίθηκε έπειτα.


Σαγιάνε Ασάχι

"Ω δεν είναι για μένα. Είναι για ένα αγαπημένο πρόσωπο" είπε κοκκινίζοντας. "Ζητώ συγγνώμη μα η βοτανολογία δεν ήταν από τα μαθήματα στο ρεπερτόριο των Ασάχι. Μόνο η τέχνη του πολέμου. Αν και ομολογώ πως πάντα μου άρεζαν οι κήποι"

Έκανε ένα βήμα δίπλα του σκύβοντας για να παρατηρήσει τι κάνει. Μαγεύτηκε από το πως δούλευαν τα χέρια του. "Ξέρεις τα τελευταία πέντε μου χρόνια σκεφτόμουν πως θα ήθελα να περάσω τα τελευταία μου σε ένα ήρεμο σπιτικό με έναν δικό μου κήπο. Αν φυσικά καταφέρω να μείμω ζωντανή ως τότε." Είπε γελώντας. "Βοήθησε με και θα σου φέρνω εγω ότι χρειάζεσαι, θα σε βοηθώ με τον κήπο. Σίγουρα ένας τέτοιος κήπος χρειάζεται πολλά χέρια. Κι για να μη χάνεις χρόνο θα σου φέρνω εγώ ότι χρειάζεσαι. Θα κάνω ότι θες, αλλά σε παρακαλώ βοήθησε με" έίπε προσπαθώντας να κάνει σύνδεση με τα μάτια του.
~The bird of the Hermes is my name, eating my wings, to make me tame...


ChristyChan

  • Επισκέπτης
"Πρέπει να είναι πολύ σημαντικό το συγκεκριμένο άτομο για να μπειτε σε τούτο τον κόπο" έκανε μια παύση και ανέβασε τον τόνο της φωνής του λέγοντας "Σας παρακαλώ, Σαγιάνε! Αν θέλετε να μάθετε αλλά δεν κατέχετε ακόμα την γνώση σταθείτε εκεί" και της έδειξε το μικρό πέτρινο μονοπατάκι λίγο πιο πέρα.

"Ο κάθε οργανισμός αντιδράει διαφορετικά στο αλκοόλ και στο ρόφημα θεραπείας του. Δεν θα σου εγγυηθώ όμορφη γεύση, καθώς στοχεύουμε στο να διώξουμε την οικεία γεύση του....δηλητηρίου από τον οργανισμό" ξεκίνησε να εξηγεί καθώς έψαχνε κάτι αρκετά συγκεκριμένο στο κήπο "Εκτός βέβαια αν σκοπεύεις να τον ξεγελάσεις για να το κόψει. Τότε μιλάμε για έναν επίμονο πότη" γύρισε και την κοίταξε με οτ χέρι στο στέρνο και αρκετά σοκαρισμένος "Είναι κάποιος μαθητής; Μη μου πείτε; Η καθηγητής, μήπως;"


Σαγιάνε Ασάχι

Στην προσταγή του η Σαγιάνε πήδηξε ακαριαία στο σημείο που της υπέδειξε και έμεινε στα γόνατα, στο δικό του ύψος ως ένδειξη σεβασμού. Θα έκανε τα πάντα για να κερδίσει την εύνοια του. Τον κοίταξε στα μάτια ακούγοντας τον προσεκτικά και παρατηρώντας τις κινήσεις του, έτσι ως άδειο σφουγγάρι που ήταν στην κηπουρική.

"Εμ...είναι..έτσι φαίνεται." Είπε λίγο κόκκινη. "Ω δεν έχω καμία πρόθεση να τον ξεγελάσω. Όλα πρέπει να τα αντιμετωπίσει κατά μέτωπο. Δεν ξέρω αν είναι επίμονος πότης αλλά σίγουρα είναι χρόνιος. Ότι χρειαστεί." Είπε αποφασιστικά "εεε όχι όχι δεν είναι μαθητής. Ένας από εμάς είναι" απάντησε.
~The bird of the Hermes is my name, eating my wings, to make me tame...


ChristyChan

  • Επισκέπτης
Η απάντησή της δεν του άρεσε καθόλου. ..μα καθόλου. Καθηγητής στα εδάφη της Ακαδημίας και χρόνιος πότης;

"Απίστευτο..." σχολίασε και προχώρησε στην άλλη άκρη του κήπου με ένα σκεπτικό ύφος "Πιστεύω πως οι βουλές των Σοφών ήταν ανέκαθεν...άγνωστες...μα το να δεχθούν έναν μπεκρή για να διδάξει" τον χαρακτηρισμό τον είπε σαν να κατέπινε το πιο πικρό φάρμακο του κόσμου...και είχε δοκιμάσει αρκετά από τα γιατροσόφια του. "Ανήκουστο, το λιγότερο" σηκώθηκε πάνω και την κοίταξε κάπως αγριεμένα "Πρώτα ο Αλάμανταρ και τώρα αυτό..." σχολίασε δίχως να περιμένει την πολεμίστρια να καταλάβει "Έχουν χαθεί οι αξίες! Αυτό έχω να πω!" φώναξε αγανακτισμένος μα γρήγορα άρπαξε έναν καρπό από ένα μικρό θάμνο "Υπέροχα.." ψιθύρισε.


Σαγιάνε Ασάχι

Η Σαγιάνε ένιωσε οργή. Φυσικά δε θα καταλάβαινε ένα ξωτικό, σκέφτηκε. Ωστόσο δεν μπόρεσε να το κρατήσει μέσα της. Σηκώθηκε όρθια θυμωμένη με μάτια να λάμπουν. "Ποιές αξίες λες Αλλάσιε; την σκλαβιά; τον πόλεμο; οι αξίες των παλιών ξεφτέλισαν τον κόσμο και τον έσπρωξαν σε ένα παιχνίδι δύναμης. Ή μήπως θεωρείς αξία το να σε προσφωνώ κύριο αλλά να μη σε σέβομαι; μένεις σε τύπους χωρίς ουσία  και νόημα τότε; αυτές είναι οι αξίες σου. Χίλιες φορές να με σέβονται γι αυτό που είμαι κι ας με φωνάζουν ε εσύ! Σε ενδιαφέρει το μειονέκτημα ή η θέληση να το ξεπεράσει; Θα επιμένεις να βλέπεις το λάθος μένοντας προσκολημένος σε τύπους και παραδόσεις ή θα δεις μπροστά βοηθώντας με πυγμή την προσπάθεια; εάν πας για το πρώτο το μέλλον δεν σου ανήκει! Το μέλλον ανήκει στους τολμηρούς και σε αυτούς που παρά τα όσα αρνητικά τους δρουν για να τα ξεπεράσουν!" Είπε σθεναρά.

"Μπορείς λοιπόν να βοηθήσεις για ένα μέλλον ή να σε αφήσω στον κήπο σου και στο παρελθόν της χαμένης δόξας;" τον ρώτησε κοιτάζοντας τον ψύχραιμα. Το νεύρο της είχε παίξει μα ακόμα χρειαζόταν τη βοήθεια του.
~The bird of the Hermes is my name, eating my wings, to make me tame...


ChristyChan

  • Επισκέπτης
Κάγχασε στα τελευταία της λόγια. Μα πόσο αφελής και αδαής. Πόσο παιδί σε έναν κόσμο τόσο παλιό όσο σχεδόν και τα κόκαλά του. Κούνησε το κεφάλι του καθώς διασκέδαζε απίστευτα τούτη την ροή της επίσκεψής της.


"Φυσικά και δεν μου ανήκει το μέλλον, αγαπητή μου! Εγώ το δικό μου το έχω ζήσει και ό,τι είναι να έρθει με τους καιρούς ας έρθει. Όσο η Ακαδημία στέκει γερή και δυνατή τότε δεν έχω να φοβηθώ τίποτα. Αλλά ίσως κάποιος ξέχασε να σου αναφέρει πως οι αξίες της σκλαβιάς, του πολέμου και του θανάτου είναι αξίες που το δικό σου είδος γέννησε. Οι άνθρωποι με την ανικανοποίητη δίψα για εξουσία και δύναμη" θα έφτυνε στο χώμα εάν δεν γνώριζε πως μια τέτοια πράξη θα ήταν ολέθρια για τα φυτά του. "Όχι, αγαπητή Σαγιάνε, δεν είναι οι αξίες μου που έφεραν τον κόσμο σε τούτη τη μαύρη μοίρα, μα οι δικές σας." η φωνή του ήταν ήρεμη και ο τόνος της απαλός, δίχως κανένα ίχνος οργής. Τα λόγια του τα πίστευε και ήξερε πως είχε δίκιο. Έπρεπε κάποιος να ανοίξει τα μάτια της μικρής και θρασύτατης πολεμίστριας.

Σηκώθηκε και την πλησίασε δίνοντάς της μια χούφτα από καρπούς και ξέφτια βοτάνων. Όταν την πλησίασε ήταν φανερά τα απαλά  και τα όμορφα χαρακτηριστικά του. Δεν υπήρχαν άλλωστε σημάδια του χρόνου που να μαρτυρούν την πραγματική του ηλικία παρόλο που βρισκόταν από πάντα σχεδόν στην Ακαδημία.

   "Πικραλίδα και ρίζες από το φυτό Αντζέλικα με μερικά άνθη χαμομηλιού. Όσο για τους καρπούς θα δώσουν μια καλύτερη γεύση...η επίγευση όμως δεν θα είναι ευχάριστη" τίναξε τα χέρια του μεταξύ τους

"Βράσε την ρίζα πρώτα δίχως να την ξεπλύνεις. Χρειάζεσαι τον ζωμό της με όλα τα συστατικά από την γη. Έπειτα ρίξε το χαμομήλι και την πικραλίδα. Αλλά πρόσεξε" τόνισε με σοβαρό ύφος και συνοφρυωμένο βλέμμα. "Η πικραλίδα θέλει ελάχιστο χρόνο στο νερό, διαφορετικά οι συνέπειες δεν θα είναι ευχάριστες." έκανε εναν ειρωνικό μορφασμό και απομακρύνθηκε από την πολεμίστρια.  "Αν νοιάζεσαι πραγματικά για αυτόν τον νέο, κι αν είναι αυτός που πιστεύω πως έιναι διότι αλίμονο! ένας μόνο είχε αδειάσει τις κανάτες με το κρασί στη μεγάλη γιορτη, Πρέπει να βεβαιώνεσαι πως θα πίνει το ρόφημα καθημερινά και δεν θα βάλει ποτέ την παραμικρή γουλιά στον οργανισμό του από αλκοόλ." 


Σαγιάνε Ασάχι

Η αντίδραση του μετά τα λόγια του ήταν άμεση, χωρίς να μπορέσει να πει κάτι. Μα ήταν τόσο άδικο...άδικο ξανά ε; "Ενας τόπος δεν στέκει από μόνος του, όσοι μένουν σ αυτόν τον συντηρούν, τον προφυλάσουν και τον αλλάζουν. Τα πολλά σας χρόνια μπορεί να ναι ένα δώρο, αλλά είναι και μια κατάρα μαζί. Χάνεται το νόημα της ζωής που είναι η συνεχής αλλαγή. Δεν μπορείς να περάσεις από τον ίδιο ποταμό δύο φορές. Το νερό τον έχει αλλάξει. Οι άνθρωποι αλλάξανε το ρου από το πάθος και τα λίγα τους χρόνια. Δεν είσαι μόνο εσύ Αλλάσιε, εάν όλο το είδος σου έμενε παθητικό, θα σήμαινε την εξαφάνιση σας. Ξύπνα Αλλάσιε, μην αφήνεις τους καθοπρεπισμούς και τις παγιωμένες παραδόσεις να σε τυφλώνουν. Το γεράκι τρώει το φίδι, το φίδι το ποντίκι, το ποντίκι ροκανίζει όλα σου τα θεμέλια. Η φύση είναι τρομερή, είναι ανυπέρβλητη. Εάν δεν προσαρμοστείς θα πεθάνεις.  Εμείς σε αντίθεση με τα ζώα όμως έχουμε την επιλογή. Ο κόσμος κυλά γύρω σου και συ επιλέγεις να μείνεις παθητικός; Γεγονότα αλλάζουνε και συ κρατάς τους κάποτε τύπους που πλέον δεν ισχύουν όμως; Δε σε ξέρω μα από κάποιον ικανό για αυτά, είπε και έδειξε τον κήπο, περίμενα περισσότερη ελπίδα. Μήπως τελικά φροντίζει τους κήπους για ως ένα απροσπέλαστο οχυρό για να κρατήσεις έξω των αλλαγή; " είπε όσο τον είχε αντιμέτωπο της.

"Θα σου δείξω πως η αλλαγή γίνεται! Στην επόμενη γιορτη δεν θα πιεί ούτε μια γουλιά. Μα αν γίνει αυτό θα πρέπει να σκεφτείς τα λόγια μου και να μη τα αγνοήσεις ως ένα λόγο μικρυ παιδιού." Του είπε κοιτώντας τον έντονα. Εάν κάτι σίγουρο ήταν που πήρε τις τελευταίες μέρες αυτό ήταν η ελπίδα.

"Σ ευχαριστώ πολύ. Σου είμαι ευγνώμων."
~The bird of the Hermes is my name, eating my wings, to make me tame...


ChristyChan

  • Επισκέπτης
Την άκουγε με προσοχή και με...ενδιαφέρον. Είχε θράσος η νεαρή Ασάχι αν και δεν περίμενε κάτι διαφορετικό. Γνώριζε...γνώριζε πολύ καλά την οικογένεια της, από που ερχόταν, τα ήθη και τα έθιμα. Ένα από τα χιλιάδες κακά του να ζεις τόσα χρόνια ήταν πως οι πληροφορίες δεν έπαυαν να γεμίζουν το μυαλό και αυτό είτε θα μούδιαζε είτε θα έκανε περισσότερο χώρο για να γεμίσει. Και ο Αλλάσιος πάντα μάθαινε...πάντα παρατηρούσε ακόμα και όταν πίστευαν πως ήταν ένας απλός περαστικός σε τούτο τον κόσμο.

Κάγχασε ακόμα μια φορά

"Αγαπητή μου, Σαγιάνε. Ο κόσμος γυρίζει, αλλάζει και δεν μένει ποτέ στάσιμος. Τίποτα δεν μένει σταθερό και όλα αλλάζουν. Για εσάς τους ανθρώπους και για όλους εμάς. Αλλά αν μπορούσες να ζήσεις το ίδιο με εμένα, θα έβλεπες πως εάν ανακτευτείς με κάθε αλλαγή τότε θα αποτρελαθείς. Μένεις παθητικός, όπως λες, για να μπορέσεις να κάνεις την διαφορά όταν θα χρειαστεί" έκανε ένα νεύμα με το χέρι του. Έντονο και γρήγορο "Αρκετά όμως! Ανούσιες κουβέντες από το στόμα μιας ψυχρής πολεμίστριας. Φύγε και φρόντισε τον αγαπητικό σου,  όσο έχεις την ελευθερία να το κάνεις ακόμα" έφτυσε το δηλητήριο από τα δόντια του και επέστρεψε την πλάτη του στην Σαγιάνε. Έσκυψε και ξεκίνησε να σιγομουρμουρίζει μια παλιά μελωδία σε ένα από τα φυτά του.


Σαγιάνε Ασάχι

Το αίμα της ανέβηκε στο κεφάλι. Ψυχρή πολεμίστρια; Αγαπητικός; Όσο έχεις την ελευθερία; "Θα κάνω καλύτερους κήπους από σένα!" Ίσως ότι πιο παιδιάστικο βρήκε να του πει.

"Και φυσικά θα τον βοηθήσω! Δεν με νίκησε ακόμα η ζωή να ακροβατώ ανάμεσα σε αυτήν και την απραγεία." Είπε θυμωμένα.

"Και πάλι ευχαριστώ πολύ για την βοήθεια σου Αλλάσιε." Του αποκρίθηκε πεισματικά και υποκλίθηκε. Γύρισε πλάτη και άρχισε να πηγαίνει προς το γραφείο της. Θυμόταν όλα όσα της είπε. Θα βοηθούσε τον Ελντίν. Και θα αποδείκνυε στο γερό ξωτικό ότι η αλλαγή είναι δυνατή και ότι εμείς την πράττουμε. Το βήμα της ήταν γρήγορο και κοφτό. Την είχε εκνευρίσει τόσο πολύ. Αν και δεν θα τον απέπαιρνε επειδή είχε άδικο, οι δυο τους απλά είχανε τελείως διαφορετικές απόψεις για τη ζωή, εκείνος τον συντηρητισμο των πολλών χρόνων και εκείνη το πάθος της νέας σύντομης ζωής, αλλά δε μπορούσε να δεχτεί ότι κάποιος μπορεί να παραιτηθεί από τη ζωή. Ναι έτσι το έβλεπε. Ως παραίτηση.
~The bird of the Hermes is my name, eating my wings, to make me tame...