Rasnarry Academy

Κυνήγι....βοτάνων? [Ιλίντιεν]

Ιλίντιεν Άτρας

  • Πολεμίστρια
  • Καθηγητής
  • Level 17
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Η πομπή πέρασε θριαμβευτικά από τον κεντρικό δρόμο Ζενάρ και κινήθηκε προς τις άμαξες. Οι πολίτες έραιναν τον Ίλεθ και τους καθηγητές της Ακαδημίας με ίριδες και ορχιδέες. Το πέρασμα από τους ξωτικοδρόμους ήταν και η εκδίκηση της Ιλίντιεν, καθώς, όσο υψηλή και να ήταν η θέση του αδερφού της, εκείνη την ημέρα η ίδια και ο Λάντριαν ήταν τα τιμώμενα πρόσωπα.

 «Στα μούτρα σου.» σκέφτονταν, καθώς συνειδητοποιούσε ότι για άλλη μία φορά, ο Ίλεθ έβαζε την πολιτική ως προτεραιότητα. Για πολλοστή φορά εκμεταλλεύτηκε τη συγκυρία για να υποδεχθεί αυτός δύο Καθηγητές της Ακαδημίας, ώστε να το παρουσιάσει με το δικό του πρίσμα στο Βασιλιά, εξασφαλίζοντάς του ακόμη μεγαλύτερη επιρροή.

Στην άκρη της πόλης, οι δρύινες άμαξες ήταν έτοιμες. Δύο από αυτές σε σχήμα νούφαρου, θα μετέφεραν τους καλεσμένους και κάποιους από τους στρατιωτικούς, ενώ η τρίτη περιείχε σανό και νερό για τα άλογα της Ιλίντιεν και του Λάντριαν. Προς ευχαρίστησή της, ο Άιραμ ξεπέζεψε μαζί τους. Οι ελπίδες της Ιλίντιεν αναπτερώθηκαν, καθώς, στο σάκο της υπήρχε μία περγαμηνή που έπρεπε να μεταφέρει, ένα κομμάτι από το παζλ που μαζί με τους άλλους τρεις του σώματός τους είχαν αναλάβει να συνθέσουν.

Η ευτυχία δεν κράτησε πολύ. Ο Άιραμ κινήθηκε στη δεύτερη άμαξα. Τουλάχιστον, ας ταξίδευε μαζί τους κάποιος από τους υπόλοιπους. Ο Ίλεθ ξεπέζεψε τελευταίος και έκανε νόημα στον αμαξά του δεύτερου οχήματος. Με μία υπόκλιση, το κοκαλιάρικο ξωτικό πλησίασε το Λάντριαν για να τον οδηγήσει στη δεύτερη άμαξα, όπου ο Άιραμ και ένας ακόμη στρατηγός τον περίμεναν. «Ίσως και να είναι καλύτερα.» σκέφτηκε, βλέποντας τον Ίλεθ να την περιμένει στην πόρτα της πρώτης. Δεν την ένοιζε να τον αντιμετωπίσει μόνη της για τις δύο ώρες που διαρκούσε το ταξίδι.

Τα αδέρφια κάθισαν απέναντι, με το ίδιο, αγέρωχο στυλ, παραβγαίνοντας σε έναν αγώνα θέλησης. Κανένας δεν κοίταζε τον άλλο. Η φωνή του Ίλεθ αντήχησε βαθιά και γοητευτική στην άμαξα, παραπλανητικά ήρεμη για όσους δεν τον γνώριζαν. Φρόντιζε να μιλά με αργό ρυθμό, τονίζοντας τις συλλαβές. Αποφάσισε να μιλά με αυτόν τον τρόπο όταν διαπίστωσε πόσο πολύ την εκνεύριζε.     
«Πώς θεωρείς ότι θα έπρεπε να νιώθω που αρνήθηκες τη θέση του Ντούριλ για να διδάξεις στην Ακαδημία Ράζναρυ;»
«Ο Ντούριλ με πρότεινε.»
«Ω σωστά!» έκανε μια χειρονομία απόρριψης. «Ο νεοτεριστής.» φρόντισε να χρωματίσει τα λόγια του με αρκετή ειρωνία.  Η Ιλίντιεν παρέμενε ανέκφραστη. «Πώς θεωρείς ότι νιώθει η μητέρα;»
«Είμαι σίγουρη ότι θέλει ένα Αρχηγό και ένα Σοφό.»
Ο Ίλεθ τη ζύγισε.
«Τι είναι αυτός;» πέταξε τελικά
«Άνθρωπος.»
«Τι σου είναι αυτός;»
«Συνάδελφος.»
Άλλος ένας γύρος ζυγίσματος έληξε ισοπαλία.
«Τι σε έστειλε ο Ντούριλ να κάνεις στην Ακαδημία;»
«Δεν υποχρεούμαι να απαντήσω.»
Ο Ίλεθ χαμογάλσε χαιρέκακα.
«Φυσικά και υποχρεούσαι επίλαρχε Άτρας.»


Η δεύτερη άμαξα ήταν το ίδιο ευρύχωρη με την πρώτη. Απαλά μαξιλάρια βρίσκονταν εκεί για τους απαιτητικούς ταξιδιώτες, καθώς τις προτιμούσαν κυρίως οι ευγενείς. Ο Άιραμ, αν και πλέον αντισυνταγματάρχης, δεν προέρχονταν από οικογένεια ευγενών. Σε αντίθεση με τα αδέφρια Άτρας, φρόντιζε πάντα τα κατακκόκινα μαλλιά του να είναι πιασμένα σε ένα σφιχτό κότσο, αφήνωντας τις γωνίες του προσώπου του να διαγράφονται τέλεια στις αντανακλάσεις του ήλιου. Κάθισε στα μαξιλάρια όσο πιο αναπαυτικά μπορούσε, σχεδόν ξάπλωσε. Τα πράσινα μάτια του έβγαλαν αμέσως συμπέρασμα ότι ο γεροδεμένος άνθρωπος που είχε απέναντί του ήταν συμπαθητικός. Επιπλέον, συνόδευε την Ιλίντιεν, που την είχε σαν αδερφή του, συνεπώς, γνώριζε ότι αν δεν ήταν αξιόλογος, δε θα βρίσκονταν σε κάποια από τις άμαξες που τους μετέφεραν. Μπορεί η συνάντηση που είχαν κανονίσει με τη φίλη του να μην είχε πάει όπως το περίμενε. Όπως κι εκείνη, είχε να της παραδόσει τις δικές του πληροφορίες. Ίσως να μπορούσε να εμπιστευτεί τον καθηγητή που είχε απέναντί του να της τα μεταφέρει, φαίνονταν ντόμπρος.

«Άιραμ Ίαρμις.» συστήθηκε πρώτος και χαμογέλασε πλατιά, αντίθετα με όσα άρμοζαν στη συμπεριφορά ενός καθώς πρέπει ξωτικού. «Πες μου ότι στην Ακαδημία είναι χαρούμενο το μικρό μας Ιλιντιενάκι!.» το χαμόγελό του διέλυσε την αμηχανία της δεύτερης άμαξας.


Λάντριαν

  • Άνθρωπος
  • Καθηγητής
  • Level 16
  • Πολεμιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Ήταν μια ευχάριστη έκπληξη για το Λάντριαν, ο τρόπος που τους υποδέχτηκε ο κόσμος καθώς περνούσε η πομπή. Ήξερε φυσικά ότι ο κυριότερος λόγος και αποδέκτης ήταν η Ιλίντιεν, δεν ήταν αφελής, αλλά και ο ίδιος αισθάνθηκε κάποια θετική ενέργεια και αντιμετώπιση προς το πρόσωπό του, και τον τρόπο που πολλοί τον κοιτούσαν.

Όταν το λιπόσαρκο Ξωτικό τον πλησίασε για να τον οδηγήσει, ο Λάντριαν έριξε μια σύντομη ματιά προς την Ιλίντιεν. Θα ήταν εντάξει. Δεν μπορούσε να διαβάσει την παγωμένη έκφρασή της, αλλά αισθανόταν ότι δεν ήταν άνετα με τον αδερφό της…ήταν διαφορετική από όταν ήταν μαζί.  Ακολούθησε τις οδηγίες του ξωτικού, και επιβιβάστηκε στην άμαξα που τον περίμενε.

Όταν ανέβηκε,  χρειάστηκε να βγάλει την Αοιδό από τη μέση του προκειμένου να καθήσει –το μήκος της ήταν πολλές φορές εμπόδιο και έπρεπε να έχει ειδική μεταχείριση – και την άφησε γερτή δίπλα του στο κάθισμα. Απέναντί του ήταν ένα Ξωτικό που δεν είχε γνωρίσει, ούτε γνώριζε. Ο τρόπος του και η γλώσσα του σώματός του έκαναν εντύπωση στο Λάντριαν. Ήταν πολύ χαλαρός, και αρκετά διαφορετικός από το συνηθισμένο τρόπο των Ξωτικών. Μπορούσε να δει την ευφυΐα σε αυτά τα πράσινα μάτια όμως.

«Λάντριαν, χάρηκα για τη γνωριμία μας.» απάντησε ο Λάντριαν στη γλώσσα των Ξωτικών. Ένας βασικός χαιρετισμός που του είχε μάθει ένας φίλος από την Ακαδημία, για να τιμήσει τον άντρα απέναντί του, και ταυτόχρονα, να δείξει ότι υπήρχαν παραπάνω απ΄ όσα έδειχνε ο μεγαλόσωμος άντρας. Από την πρώτη στιγμή, ο Λάντριαν είχε σκεφτεί ότι αυτό το Ξωτικό μπορεί άνετα να είναι βαλτός. Ένας καλός ηθοποιός, που δρα ανθρώπινα προκειμένου να κερδίσει την εύνοιά του, και να αποσπάσει περισσότερες πληροφορίες για κάποια θέματα. Και η ερώτηση του Ξωτικού σίγουρα θα μπορούσε να δείξει προς αυτό, αφού ρωτούσε για την Ιλίντιεν. Μια καλά δομημένη πλεκτάνη, στην οποία ο Λάντριαν δεν θα έπεφτε.

Και όμως, ενώ το μυαλό του Λάντριαν ήταν κοφτερό, το ένστικτό του δεν πήγαινε πίσω. Είχε μάθει να «κοβει» τους ανθρώπους, και ενώ η πιθανότητα δολοπλοκίας ήταν πολύ μεγάλη, ο Λάντριαν δεν αισθανόταν κάτι τέτοιο από το συνομιλητή του, και αποφάσισε να μιλήσει πιο ελεύθερα.

«Θα ήθελα πολύ να το πω αυτό, Άιραμ.» απάντησε ο Λάντριαν ήρεμα και με απλότητα. «Αλλά αυτό που έχω διακρίνει, στον λίγο καιρό που έχουμε πλησιάσει περισσότερο, είναι μια λύπη να βαραίνει την καρδιά της. Δεν είναι κάτι που μπορεί να δει οποιοσδήποτε, αλλά με την Ιλίντιεν έχουμε διασταυρώσει τα όπλα μας και έχουμε ταξιδέψει και πολεμήσει μαζί, και αυτά είναι αρκετά για ένα πολεμιστή προκειμένου να καταλάβει, έστω και λίγο, την καρδιά κάποιου άλλου.» είπε ο Λάντριαν. «Μπορείς να μου πεις κάτι γι αυτό…αυτή τη λύπη της, αν ξέρεις?» τον ρώτησε με ειλικρίνεια, κοιτάζοντάς τον στα μάτια.


Ιλίντιεν Άτρας

  • Πολεμίστρια
  • Καθηγητής
  • Level 17
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
"Τι θαυμάσιο όπλο!" σκέφτονταν ο Άιραμ παρατηρώντας την Αοιδό. Τα μάτια του, σμαραγδί και γρήγορα, πέταξαν από το όπλο στον κάτοχό του. Προς απογοήτευσή του, ο Λάντριαν ήταν κάπως κλειστός. Τι περίμενε άραγε; Ο λαός του είχε φροντίσει να δημιουργήσει τις χειρότερες εντυπώσεις σε όλη την ήπειρο. Άντε να αποδείξεις ότι δεν είσαι ο κακός της ιστορίας.

Ο Άιραμ ήταν από εκείνα τα άτομα που μέσα στο μυαλό του αναπτύσσονταν παράλληλα μονοπάτια σκέψης και όλα μαζί ξεδιπλώνονταν μέχρι να μην τα βαστάει άλλο και να καταρρεύσουν. Ταυτόχρονα, είχε την ικανότητα να παρατηρεί τους συνομιλητές του και να απομνημονεύει τα λόγια τους με ευκολία. Στην περίπτωση του Λάντριαν, έδινε την πρέπουσα σημασία και ναι! μέσα στα λόγια του ανίχνευσε την καλά κρυμμένη ψηφίδα που έψαχνε. Χαμογέλασε αυτάρεσκα. Ω, πόσο λάτρευε τον εαυτό του όταν κατάφερνε να διαβάσει πίσω από τις λέξεις και... "Πραγματικά, τι πήγε και έκανε εκείνο το κορίτσι; Δυο μήνες έλειψε και πρόλαβε να τραβήξει όπλο.. Λες και δεν υπάρχει τρόπος να... " Αχ, η απόγνωση! Συγκεντρώθηκε. Αποφάσισε να θρέψει το ενδιαφέρον του συνομιλητή του με όλη την αλήθεια, όση μπορούσε να μεταφέρει τέλος πάντων. Χτύπησε με δύναμη τις παλάμες μεταξύ τους και τις έτριψε.

"Και να που απέναντί σου οι θεοί στέλνουν το κατάλληλο ξωτικό!" του απάντησε με ενθουσιασμό και ύστερα σοβάρεψε απότομα.

"Τη βαραίνει η ίδια θλίψη που βασανίζει κι εμένα." εξήγησε "Δυστυχώς, η φίλη μου είναι περισσότερο ευαίσθητη. Ξέχνα το προσωπείο που βλέπεις. Αν ποτέ πέσει, θα δεις μια πολύ ευαίσθητη ψυχή, απόδειξή μου ο Ουρουφίνουε. Ακόμη και μεταξύ των ξωτικών, δεν υπάρχουν πολλοί που να μπορούν να επικοινωνήσουν τόσο εύκολα με τα ζώα. Αν ακόμη δε με πιστεύεις, ψάξε να δεις τι σχέδια έχουν τα τσαγερά της. Πίσω στο θέμα μας όμως..." έριξε μια ματιά στο άλλο ξωτικό που βρίσκονταν στην άμαξα μαζί τους. Είχε περάσει εντελώς απαρατήρητος, καθώς τον πήρε ο ύπνος τη στιγμή που ανέβηκε.

Ο Άιραμ σφίχτηκε λίγο. "Ο δάσκαλός μας έφυγε ξαφνικά." τα ενθουσιώδη μάτια του θόλωσαν. "...και ανεξήγητα..." ήταν το μόνο που πρόσθεσε, "...Καταλαβαίνεις ότι το έχουμε πάρει όλοι λίγο βαριά." χτύπησε την παλάμη του στο γόνατο προσπαθώντας να βρει τις κατάλληλες λέξεις για να εκφραστεί. "Έχεις προσέξει την ουλή στο αριστερό της χέρι;" κούνησε το κεφάλι του αποδοκιμαστικά και συνέχισε. "Ευτυχώς είναι δυνατό κορίτσι και το κανόνισε πριν της κάνει πραγματικό κακό, αλλά αυτή η ουλή είναι βαθιά και δεν επουλώθηκε από μέσα. Γι' αυτό είναι απόμακρη. Από την αρχή ήμασταν όλοι στο πλάι της, ιδιαίτερα ο Δάσκαλος, που μας έκανε οικογένεια και τη βοήθησε με τη συζήτηση να μη χάσει τον εαυτό της."

Μετάνιωσε κάπως που του ξέφυγαν περισσότερα από όσα θα ήθελε να πει, αλλά για κάποιο λόγο, θεώρησε ότι ο άνδρας μπροστά του όφειλε να γνωρίζει. Έγνεψε για να διώξει τη βαριά ατμόσφαιρα από το εσωτερικό της νουφαροάμαξας.

"Δώσε της λίγο χώρο και φροντίδα και όλα θα είναι καλά!" απάντησε και πάλι με ενθουσιασμό, ενώ μέσα του ευχόταν ότι η Ιλίντιεν δεν είχε πρόσβαση σε δόρια και ότι το τομάρι του δεν κινδύνευε.

-----

"Θα το παίξεις έτσι λοιπόν! Με έστειλε να γνωρίσω από κοντά όλες τις Φυλές. Ευχαριστήθηκες;"
Με μισόκλειστα μάτια, ο Ίλεθ αντιστάθηκε στην ανάγκη να χλευάσει την ανύπαρκτη αυτή ιδεολογία. "Συγκινητικό μα αχρείαστο. Και ποιο σκοπό θα μπορούσε να εξυπηρετεί μία τέτοια επιπολαιότητα;"
"Στην ενδυνάμωση της Θάλανιλ!"
Ο Ίλεθ κάγχασε, δεν κατάφερε να συγκρατηθεί. "Με ποιο τρόπο; Κάνοντας παρέα με τους σκλάβους μας τους Σοβερίνους;"
Η Ιλίντιεν θίχτηκε. "Δεν είναι σκλάβοι! Και ναι, κάνοντας παρέα με τους Σοβερίνους, όπως ο φίλος μου ο Νίκιλ."
Ο Ίλεθ αηδίασε. "Τόσο δυνατό σώμα, τέτοιο μυαλό... τόσο αδύναμη καρδιά! Με απογοητεύεις!"
"Ναι! κάτι πήρε το αυτί μου..."


Λάντριαν

  • Άνθρωπος
  • Καθηγητής
  • Level 16
  • Πολεμιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ
O Λάντριαν άκουγε προσεκτικά το συνομιλητή του. Του έδινε την αίσθηση ότι έλεγε την αλήθεια, χωρίς να μοιράζεται πάρα πολλά. Δεν του έδινε πολλές πληροφορίες, αλλά του έδινε κατευθύνσεις. Πράγματα που είχαν νόημα να παρατηρήσει με περισσότερη προσοχή, και ενδεχομένως να ρωτήσει την Ιλίντιεν γι αυτά. Και αυτό, από μόνο του, ήταν πάρα πολύ χρήσιμο.

Ο άντρας αντιστάθηκε στον πειρασμό να κάνει υποθέσεις και να αποσυγκεντρωθεί. Όχι, έμεινε προσηλωμένος στο συνομιλητή του, αποθηκεύοντας όλες αυτές τις πληροφορίες, και αργότερα, με την ησυχία του, θα τις αποκρυπτογραφούσε και θα αποφάσιζε το πώς να προχωρήσει.

Μπορούσε να αισθανθεί το ότι ο συνομιλητής του προσπάθησε να αλαφρύνει την ατμόσφαιρα, και ο Λάντριαν αποφάσισε να τον βοηθήσει, χωρίς όμως να σταματήσει να αντλεί πληροφορίες. Στα τελευταία λόγια άφησε το χαμόγελο του να φτάσει στο πρόσωπό του, ανταποκρινόμενος στον ενθουσιασμό του Ξωτικού.

«Όντως, είναι πολύ δεμένη και προστατευτική απέναντι στον Ουρουφίνουε.» είπε ο Λάντριαν και έγνεψε. «Αγαπούσε τα άλογα τόσο πολύ από μικρή, αναρωτιέμαι? Εσύ, Άιραμ, φαίνεται να γνωρίζεις την Ιλίντιεν πολύ καλά. Την γνώριζες από μικρή? Πώς ήταν καθώς μεγάλωνε, και πριν…» εκεί έκανε μια παύση και συνέχισε με ειλικρινή σεβασμό. «..την απώλεια του Δασκάλου σας?» ρώτησε.


Ιλίντιεν Άτρας

  • Πολεμίστρια
  • Καθηγητής
  • Level 17
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Η ένταση είχε πάρει σχεδόν υλική μορφή στο εσωτερικό της πρώτης άμαξας.
"Πώς χάσατε το Σοφό;"
"Πώς ξέρεις για το Σοφό;"
Ο Ίλεθ γέλασε. Σιωπή απλώθηκε και πάλι.
"Τον απήγαγαν από ένα τάγμα."
"Κι εσύ πού ήσουν;"
"Εκεί που θα ήσουν κι εσύ."
"Δίπλα στο Σοφό δηλαδή, άρα κοιμόσουν!"
"Δίπλα στους μαθητές δηλαδή, αυτή είναι η δουλειά μου."
"Να το ξεχάσεις αυτό! Και ότι σου έμαθε ο Ντούριλ! Η θέση της αδερφής μου δεν είναι να νταντεύει νάνους! Θα είσαι δίπλα στο Σοφό των Πολεμιστών."
"Ναι, στην πολιτική είμαστε οικογένεια. Ποιο είναι το πρόβλημά σου; Και ποιο είναι το πρόβλημά σου με τις ιδέες του Ντούριλ, όταν εσύ με στέλνεις υπό την επίβλεψή του!"
"Δε με ακούς! Δε μαθαίνεις! Κάνεις το δικό σου! Δε θέλεις να μου μοιάσεις καθόλου! Δε σε ενδιαφέρει να ανελιχθείς!" ο αδερφός της ξέσπασε.
"Πώς να σε ακούσω; Δεν κάθισες ποτέ να με γνωρίσεις!"
"Αν είσαι έτσι, τότε δε θέλω να σε ξέρω!"

-----

"Ωωω ναι, ναι, ναι φίλε μου!" ο Άιραμ έγνεψε έντονα καταφατικά, χαρούμενος που για λίγο είχε αποφύγει τη γκάφα. "Το λες και ταλέντο, δεν είναι μόνο ο Ουρουφίνουε, αλλά αυτό θα σε αφήσω να το δεις μόνος σου μιας και ετοιμάζεστε να μπείτε στο δάσος και ναι! Τη γνωρίζω..." έκλεισε τα μάτια του και έγειρε το κεφάλι πίσω, υπολογίζοντας, "...27 χρόνια! 27 ασύχαστα χρόνια, όπου είχα την τιμή να μου σώσει την αφεντιά μου τη στιγμή που χρειάζονταν."

Ο Άιραμ απολάμβανε την κουβέντα τους, τη χαρτογράφηση που έκαναν και οι δύο άνδρες πίσω από τις λέξεις. "Αν με ρωτάς πώς ήταν καθώς μεγάλωνε.." έδειξε με τα καταπράσινα μάτια του προς την προπορευόμενη άμαξα "... ο καθένας θα ήταν λίγο σφιγμένος αν ο αδερφός του δεν έβγαζε το παλούκι από τον... Ήταν και είναι το άτομο που θα δε θα τα παρατήσει, δε θα προδώσει τους συντρόφους της, που θα σε βάλει σε μπελάδες, που θα γελάσετε και που παρακαλάς να έχεις δίπλα σου όταν πολεμάς. Ειδικά το τελευταίο, στο εγγυώμαι." έγνεψε για να δώσει έμφαση στα λόγια του. "Την απώλεια θα την ξεπεράσει, ήδη την ξεπερνάει, δε βλέπονταν δυο μήνες πριν." συμπέρανε.


Λάντριαν

  • Άνθρωπος
  • Καθηγητής
  • Level 16
  • Πολεμιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ
O Λάντριαν χαμογέλασε. Αυτό το Ξωτικό κατάφερνε να βγάζει κάτι το πολύ χαλαρό και εύθυμο, είτε ήταν γνήσιο είτε όχι. Του θύμιζε κάπως τον εαυτό του. Αισθανόταν τις ικανότητες του συνομιλητή του, αλλά τον άκουγε να μην τις λαμβάνει υπόψιν, μιλώντας μόνο για τις φορές που «είχε την τύχη να τον σώσει» η Ιλίντιεν. Σίγουρα υπήρχαν παραπάνω πληροφορίες γι αυτό.

Αλλά γνωρίζοντας πολύ καλά αυτή τη μάσκα, και ο ίδιος ο Λάντριαν ήταν ακριβώς όσο χαλαρός όσο χρειαζόταν προκειμένου να ρέει αβίαστα η συζήτησή τους, ενώ λάμβανε όσες πληροφορίες χρειαζόταν-όχι όμως παραπάνω από όσες το Ξωτικό σκόπευε να του μεταφέρει.

Φυσικά,  ήταν ένα μικρό σοκ αυτό για τα 27 χρόνια. Σχεδόν ολόκληρη η ζωή του Λάντριαν, και η Ιλίντιεν ήδη έσωνε Ξωτικά τότε. Αλλά το ήξερε ότι τα Ξωτικά ζουν πολύ και έμεναν σχεδόν πάντα νέα στην εμφάνιση, είχε μάθει να το διαχειρίζεται φυσικά μιλώντας μαζί τους και μαθαίνοντας γι αυτά…αλλά πάντα θα τον ξάφνιαζε λιγάκι, όταν προέκυπτε τόσο ξαφνικά.

Ακούγοντας λίγα, ομολογουμένως, πράγματα για το παρελθόν της Ιλίντιεν, κατάλαβε κάποια κομμάτια για τη σχέση της με τον αδερφό της. Αυτό του δημιούργησε μια σκέψη. Κοίταξε το Ξωτικό δίπλα που κοιμόταν, και αφού αξιολόγησε την ανάσα του και βεβαιώθηκε ότι όντως κοιμόταν, ο Λάντριαν έγειρε μπροστά, το πρόσωπό του πιο κοντά στον συνομιλητή του.

«Άιραμ, υπάρχει κάποιος που να αποτελεί κίνδυνο για την Ιλίντιεν, πίσω στην πόλη της? Έχει παίξει αυτό ρόλο στο ότι έφυγε και ήρθε στην Ακαδημία?» τον ρώτησε χαμηλόφωνα, ο τόνος του ήρεμος όπως πάντα, αλλά πολύ σοβαρός, όπως και τα μάτια του.


Ιλίντιεν Άτρας

  • Πολεμίστρια
  • Καθηγητής
  • Level 17
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Η σοβαρότητα επέστρεψε στο πρόσωπο του Άιραμ. Στραβοκοίταξε το κοιμησμένο ξωτικό. Ήταν ανώτερός του και κυβεύονταν πολλά.

«Η Ιλίντιεν ήρθε στην Ακαδημία σας για να τιμήσει τη μνήμη του Δασκάλου.» η πρότασή του υπονοούσε πολύ περισσότερα από όσα είχε ξεστομίσει. «Ο Δάσκαλος αποφοίτησε από την Ακαδημία Ράζναρυ 60 χρόνια πριν. Μας εξιστορούσε συχνά πόση εντύπωση του έκανε η αρμονική συμβίωση των Φυλών και πόσο καλά μπορούν να συνδυαστούν τα δυνατά τους στοιχεία, για να ενδυναμωθεί κάθε τέχνη. Το ιδανικό του ήταν η πρόοδος της Θάλανιλ, πίστευε ακράδαντα ότι δεν πρέπει να μένουμε προκολλημένοι σε μία «αρχαία» κληρονομιά, χωρίς να μπορούμε να την αξιοποιήσουμε για να συνθέσουμε κάτι νέο. Ήθελε να το βιώσουμε προσωπικά και η Ιλίντιεν ήταν η τυχερή.»

Τα λόγια του σταμάτησαν κάπως απότομα. Η συμπεριφορά του έγινε λίγο νευρικότερη. Ο Άιραμ έμοιαζε αναποφάσιστος. Οι τροχοί της άμαξας άρχισαν να κόβουν ταχύτητα. Έριξε μια ματιά έξω, η βλάστηση πύκνωνε. Σύντομα θα σταματούσαν και ο Άιραμ έπρεπε να λάβει μία απόφαση. Τα μάτια του έμειναν στον αποκοιμησμένο ανώτερό του για κάποιες στιγμές. Σούφρωσε τα χείλη, ρουθούνισε. Από την κατάμαυρη πανοπλία του με τη λίθο του Άρθερ, έβγαλε μία διπλωμένη περγαμηνή. Την έφερε μπροστά στο Λάντριαν.

«Γνωρίζεις τη νόσο του κρυσταλλικού αίματος;» το ρώτησε. «Δεν έχει σημασία. Είναι θανατηφόρος, όμως δεν πεθαίνεις εύκολα ή ακαριαία. Οι ασθενείς φροντίζουν ώστε όλα τα μέλη της οικογένειάς τους να τους υπενθυμίζουν να πάρουν το φάρμακό τους. Κρατούν πάντα μία δόση επάνω τους, σε περίπτωση που ο ασθενής ξεχάσει να την πάρει.» το εύθυμο βλέμμα του Άιραμ είχε δώσει τη θέση του σε σμαραγδί φλόγες. Κοίταξε το Λάντριαν κατάματα. «Η δική μας οικογένεια τήρησε τη δέσμευσή της.»

Δε μπορούσε να πει περισσότερα. Δεν εμπιστεύονταν τον εαυτό του να πει περισσότερα χωρίς να τον καταλάβει ο θυμός του σε ένα μέρος και απέναντι σε κάποιον που δεν του έφταιγε. Λίγο πριν σταματήσει η άμαξα, πρόσφερε την περγαμηνή στο Λάντριαν.

«Αφού κατάφερες να την κάνει να πλέξει έτσι τα μαλλιά της μετά από τόσα χρόνια, τότε σίγουρα μπορώ να σε εμπιστευτώ να της δώσεις αυτό. Δώρο από τον πραγματικό της αδερφό, πες της.»

--

Της κόπηκε η ανάσα στα λόγια του. Δεν είχαν παλέψει ποτέ, αλλά πάντα κατάφερνε να την τραυματίσει θανάσιμα. Δαγκώθηκε για να κρατήσει τα δάκρυά της. Αν μπροστά της είχε τον Άιραμ, θα μπορούσε να κλάψει με την ψυχή της, αλλά στον Ίλεθ δε θα έδινε την ευχαρίστηση. Ένα μέρος της ήταν ανακουφισμένο που ταξίδεψαν οι δυο τους. Τόσα χρόνια είχε μάθει να απορροφά τα λόγια του αδερφού της και μπορούσε να το συνεχίσει για πάντα.
«Σου δίνω 25 χρόνια...» ξεκίνησε ο Ίλεθ καθώς η άμαξα έκοβε ταχύτητα.
«Δεν προλαβαίνω να γίνω Σοφός σε 25 χρόνια.» τον διέκοψε η Ιλίντιεν, χωρίς να τον πτοήσει.
«...και μετά θα φύγεις.»
«Δε σε καταλαβαίνω.»
«Πότε έπλεξες έτσι τα μαλλιά σου τελευταία φορά; Άσε με να σε διαφωτίσω εγώ που δεν κάθισα ποτέ να σε γνωρίσω. Μετά τις δοκιμασίες σου στα Βουνά της Δόξας.»
Έβγαλε από την πανοπλία του ένα φάκελο με τη βούλα του.
«Φρόντισε αυτό να φτάσει στον Αλλάσιο Φιλντοϊν χωρίς να διαβαστεί και φρόντισε να μείνεις κοντά του περισσότερο. Οι άνθρωποι γερνούν γρήγορα και το γήρας τους δεν είναι ωραίο, όσο μικρότερους κι αν τους διαλέγεις.»
Η άμαξα σχεδόν σταμάτησε, αλλά η Ιλίντιεν ήταν έτοιμη να εκραγεί.
«Πόσες γυναίκες έχεις;» τον ρώτησε με κακία. Ο Ίλεθ την κοίταξε απορημένος από τη φαινομενικά άσχετη ερώτηση. «Και στα 150 ανέραστος θα είσαι!»

Με το πόδι της κλώτσησε την πόρτα της άμαξας ορθάνοιχτη. Πετάχτηκε έξω πριν από όλους και κατευθύνθηκε προς την άμαξα των αλόγων. Άνοιξε την κλειδαριά με κρότο, έλυσε και τα δύο άλογα και τα έβγαλε έξω πριν προλάβει να αντιδράσει κανείς. Πριν κλείσει την πόρτα, στρίμωξε το δικό της μήνυμα προς τον Άιραμ στις σανίδες. Έπειτα την έκλεισε τόσο δυνατά που ο ένας μεντεσές έσπασε. Άφησε γρήγορα τα γκέμια του αλόγου στο Λάντριαν που μόλις είχε κατέβει από την άμαξα, ενώ η ίδια είχε ήδη ιππεύσει το Φιν.
«Άιραμ, έσσε ενυάλιε!» του φώναξε τη φράση τους και χάθηκε προς το δάσος.


Λάντριαν

  • Άνθρωπος
  • Καθηγητής
  • Level 16
  • Πολεμιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Mε το που άλλαξε η έκφραση του Ξωτικού, ο Λάντριαν ήξερε ότι κάτι σημαντικό συνέβαινε. Είχε άραγε πέσει μέσα στην υπόθεσή του για πιθανό κίνδυνο? Άκουσε προσεκτικά για το Δάσκαλο της Ιλίντιεν και του Ξωτικού απέναντί του. Ακουγόταν σαν ένα φωτισμένο άτομο...όπως και ο Λάντριαν, ήταν το ιδανικό παράγωγο της Ακαδημίας, ένα άτομο με ανοιχτό μυαλό προς όλες τις Φυλές, που ήθελε να βοηθήσει τον κόσμο να προχωρήσει προς ένα καλύτερο αύριο αντί να μείνει σε ένα βίαιο χτες. Αν αυτός ήταν ο δάσκαλος της Ιλίντιεν...σήμαινε αυτό ότι συμφωνούσε και η ίδια σε κάτι τέτοιο? Δεν το είχαν συζητήσει.

Η νευρικότητα του Άιραμ ήταν εμφανής πλέον, και ο ίδιος ο Λάντριαν επίσης κοίταξε προς το άλλο Ξωτικό, τα παράθυρα...δεν μπορούσε να αντιληφθεί κάτι περίεργο, όπως κάποιον που ίσως να κρυφάκουγε. Όταν ο Άιραμ τον ρώτησε για τη νόσο αυτή, ο Λάντριαν προσπάθησε, έστιψε το μυαλό του να θυμηθεί πληφορορίες που ίσως είχε μάθει σε κάποιο κοινό μάθημα, ή ίσως αν είχε συναντήσει ποτέ αυτή τη νόσο...αλλά όχι, δεν μπορούσε να φανταστεί για τι μιλούσε το Ξωτικό, δεν κατείχε αυτή τη γνώση.

Οι τελευταίες λέξεις για τη νόσο ήταν αιχμηρές σαν ξυράφι. Ο Λάντριαν μπορεί να μη γνώριζε, αλλά είχε κοφτερό μυαλό και μπορούσε να συνδιάσει τις πληροφορίες και να βγάλει κάποια συμπεράσματα. Ίσως αυτές οι λέξεις να σημαίνουν ότι....δεν ήταν η νόσος που σκότωσε το Δάσκαλό τους? Ίσως ήταν κάποιος τρίτος...κάποιος που μπορεί να έχει και άλλους στόχους...την Ιλίντιεν? Στι σκέψη αυτή, το βλέμμα του Λάντριαν σκλήρυνε για μια στιγμή.

Ο Πολεμιστής ξαφνιάστηκε όταν του προσφέρθηκε η περγαμηνή, αλλά δεν δίστασε ούτε στιγμή να την παραλάβει και να την κρύψει στα δικά του ρούχα. Δεν ήξερε επίσης τι ακριβώς μπορεί να σήμαινε το σχόλιο για to πλέξιμο των μαλλιών της Ιλίντιεν, αλλά ΄ήταν κάτι που όντως το είχε παρατηρήσει, μια διαφορά που, τότε, είχε σκεφτεί ότι της πήγαινε πολύ.

Εκείνη τη στιγμή, η άμαξα σταμάτησε, δείχνοντας ότι αυτή η απρόσμενη συνάντηση είχε φτάσει στο τέλος της. "Εις το επανειδείν, Άιραμ." είπε ο Λάντριαν, και έσφιξε το χέρι του Ξωτικού με μια σίγουρη, δυνατή χειραψία. Πήρε την Αοιδό, και είδε ότι η Ιλίντιεν ήδη έφευγε με το άλογό της. Και ο ίδιος αν΄έβηκε στο δικό του και ξεκίνησε, και καθώς περνούσε μπροστά από τον Ίλεθ, τον κοίταξε με τόσο βλοσυρό τρόπο που ένας κατώτερος άντρας θα αισθανόταν ένα κρύο μαχαίρι να τρυπά την καρδιά του...ένα βλέμμα που ο Λάντριαν δεν φύλαγε για πολλούς.

Συνέχισε να ιππεύει, μέχρι που έφτασε την Ιλίντιεν στις αρχές του δάσους. "Είσαι καλά?" την ρώτησε με βαθιά, απαλή φωνή, φτάνοντας δίπλα της και κοιτάζοντάς την απαλά.


Ιλίντιεν Άτρας

  • Πολεμίστρια
  • Καθηγητής
  • Level 17
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Με τα μάτια σφαλιστά περιμένε το Λάντριαν να τη φτάσει. Η Ιλίντιεν δεν είχε προχωρήσει πολύ στο δάσος. Τώρα που ήταν μόνη της, ίσως να μπορούσε να αφήσει τα δάκρυα που κρατούσε μέσα στην άμαξα. Ο βιολογικός αδερφός της δεν έχανε ευκαιρία να την πληγώσει, να την προσβάλει, να τη θίξει. Έφερε την κοτσίδα της μπροστά με το αριστερό της χέρι. Την κράτησε εκεί σφίγγοντας την. Της πήρε δύο ώρες για να πλέξει τα μαλλιά με τρόπο που δε θα χαλούσαν, αλλά το είχε κάνει για να μη μπλέκονται στο διάβα της. Μήπως ο Ίλεθ είχε δίκιο;

Οπλές αλόγου πλησίασαν, η φωνή του Λάντριαν ακούστηκε για άλλη μια φορά απαλή. Σχεδόν απάντησε ότι δεν αισθάνονταν καλά, ότι δεν άντεχε να της συμπεριφέρεται έτσι ο αδερφός της, ότι μετάνιωσε που δεν πρόλαβε να μιλήσει περισσότερο στον Άιραμ και που τώρα ήταν έτοιμη να κλάψει. Έβγαλε το χάρτη του Αλλάσιου και τις σημειώσεις του με σπασμωδικές κινήσεις και έκανε πώς τα μελετούσε μέχρι να ηρεμήσει.

Το καθαρό αεράκι έκανε αποτελεσματικά τη δουλειά του. Ο ήλιος βρίσκονταν στο αποκορύφωμά του, ακόμη κι αν δεν τον διέκριναν καλά, ενθαρρύνοντας τα βότανα και τα θεραπετικά φυτά που ενδημούσαν σε εκείνο το παρθένο μέρος να αναβλύσουν τα έλαιά τους. Από κάποιο γκρεμό έφτανε η ευωδία φασκόμηλου. Η Ιλίντιεν σήκωσε το βλέμμα της και επικεντρώθηκε στο θέαμα που ανοίγονταν μπροστά τους.

«Φαίνεται να υπάρχει ένας ναός στα νότια του νησιού και στη διαδρομή του ο Αλλάσιος έχει σημειώσει πιθανές θέσεις για αρκετά από τα υλικά που θέλει. Αν προχωρήσουμε ευθεία, θα φτάσουμε εκεί μέχρι αύριο.» κατάφερε να μιλήσει μετά από δέκα λεπτά.

Ακόμη αναστατωμένη, προτίμησε να μείνει σιωπηλή στη διαδρομή, προσπαθώντας να μη φορτώσει τα προβλήματά της σε έναν άνθρωπο που βρέθηκε τη λάθος στιγμή στη λάθος κατάσταση.  Ο Φιν δε δυσκολεύονταν να περπατήσει στα μονοπάτια που είχαν ανοίξει άλλα ζώα, γεγονός που διευκόλυνε το ταξίδι τους. Τα φυλλοβόλα δένδρα υψώνονταν γύρω τους προστατευτικά, σχεδόν αγκαλιάζοντάς τους. Η διαδρομή τους έφερνε δίπλα από νεαρές φουντουκιές, πολύχρωμες οξιές, φορτωμένες καστανιές. Μακρύτερα, οι αιθέριες σημίδες και οι σοφές βελανιδιές λίκνιζαν τις κορυφές τους στις εντολές του ήλιου. Οι κάτοικοι του εδάφους έβλεπαν μόνο την αντανάκλαση αυτού του χορού.

Η Ιλίντιεν σημείωσε ότι γύρω μπορεί να υπήρχαν αγριόχοιροι, κρίνοντας από τα μισοφαγωμένα βελανίδια, καλό σημάδι για δύο ταξιδιώτες με τεράστιες ενεργειακές ανάγκες. Κατέβηκε από την πλάτη του Ουρουφίνουε και περπάτησε στο πλάι του με τη σακούλα στο χέρι. Έκαναν μία σύντομη παύση. Η Ιλίντιεν κατευθύνθηκε προς μία συστάδα θάμνων που φύονταν σε πετρώδες έδαφος, αν και ακόμη ομαλό. Στον κορμό μίας καστανιάς χάραξε με το καρβουνάκι ένα σημάδι, ώστε να αναγνωρίσει η επόμενη ομάδα ότι ήταν ασφαλείς και τα φυτά ήταν βρώσιμα. Μάζεψε λίγα μούρα γι’ αυτούς και τις ρίζες του Αλλάσιου τις τοποθέτησε στην αντίστοιχη σακούλα. Λίγο μακρύτερα εντόπισε αγριοτριανταφυλλιές και στις ρίζες τους μαύρες τρομπέτες.  Με επιδέξιες κινήσεις έκλεψε λίγες για το δείπνο τους, ενώ τους ροδοβολβούς τους κράτησε για τον Αλλάσιο, 30 σύμφωνα με τις οδηγίες του.

Συνέχισαν για αρκετές ώρες. Η Ιλίντιεν, άνετα καθισμένη στην πλάτη του Φιν, είχε μαζέψει αρκετά ευλίγιστα κλαδιά. Τα πουλιά πάνω από το κεφάλι τους τιτίβιζαν με ζωντάνια, πηδώντας από κλαδί σε κλαδί. Πότε πότε άκουγαν ένα θάμνο να τρίζει ή φύλλα να θροΐζουν. Σκίουροι, σαύρες, επίγεια τρωκτικά και σκαντζόχοιροι μετέδιδαν τα νέα των εισβολέων στους μεγαλύτερους κατοίκους του δάσους. Άλλη μία στάση, έξυσε τον κορμό ενός δένδρου και έβαλε το αντίστοιχο σύμβολο με το κάρβουνο.

Μέχρι το απόγευμα είχε ετοιμάσει επτά παγίδες για λαγούς. Στα αριστέρα τους ακούστηκε κελάρυσμα, πλησίαζαν σε ένα ποτάμι. Η Ιλίντιεν έγνεψε στο Λάντριαν να στρίψουν αριστερά. Πριν το ποτάμι ξεκινούσε ένα μικρό ξέφωτο. Χρειάστηκε να κοιταχτούν για ένα δευτερόλεπτο μέχρι να αποφασίσουν ότι το μέρος ήταν κατάλληλο για κατασκήνωση. Δε θα μπορούσαν να το βρουν σε καλύτερη ώρα. Ο ήλιος άρχισε να δύει και οι φουντουκιές γύρω τους είχαν μακρύτερες σκιές από ποτέ. Η Ιλίντιεν οδήγησε τα άλογα στο νερό. Αισθάνονταν πολύ καλύτερα τώρα που είχαν προχωρήσει. Άφησε τα ζώα να ξεδιψάσουν με την ησυχία τους, ενώ αυτή κατευθύνθηκε στην αντίθετη κατεύθυνση του ποταμού για να τοποθετήσει τις παγίδες και να μαζέψει ξύλα για τη φωτιά. Σκέφτηκε να σημειώσει ότι ο χώρος ήταν κατάλληλος για κατασκήνωση, αλλά αποφάσισε να το αφήσει για το επόμενο πρωινό που θα έφευγαν.  Μάζεψε λίγα κάστανα και μερικά φουντούκια και γύρισε στα άλογα με την αγκαλιά γεμάτη.


Λάντριαν

  • Άνθρωπος
  • Καθηγητής
  • Level 16
  • Πολεμιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ
O Λάντριαν μπορούσε να αισθανθεί ότι η Ιλίντιεν χρειαζόταν κάποιο χρόνο, και της τον έδωσε. Ίππευε δίπλα της, κοιτώντας τη φύση που τους περιέβαλλε με περιέργεια, θαυμάζοντας την ομορφιά της. Τόσα χρώματα, και τόσες διαφορετικές μυρωδιές. Το δάσος αυτό ήταν διαφορετικό απ’ αυτά που είχε συνηθίσει ο Λάντριαν, και με κάποιο τρόπο κατάφερνε να του δώσει την αίσθηση ότι δεν έρχονταν άνθρωποι εδώ. Ταυτόχρονα, οι αισθήσεις του ήταν οξυμένες και ήταν συγκεντρωμένος, ως έμπειρος πολεμιστής. Στο παραμικρό σημάδι κινδύνου, ήταν έτοιμος να αντιδράσει.

Έχοντας ταξιδέψει πολύ, και έχοντας ηγηθεί στρατιωτών, ήξερε πώς να κινηθεί μέσα στο δάσος και τι να κάνει. Γνώριζε όμως ότι η Ιλίντιεν ήξερε αυτά τα θέματα πολύ καλύτερα, και είχε μεγαλύτερη εμπειρία από τον ίδιο, οπότε της άφησε αβίαστα χώρο και την ευχέρεια κινήσεων να κάνει ό,τι ήθελε, όπως το ήθελε. Θα την βοηθούσε και να ηρεμήσει, ίσως. Όπου χρειαζόταν, ήταν εκεί και βοηθούσε, κρίνοντας με τα μάτια και χωρίς να χρειαστεί να το ζητήσει καν η Ιλίντιεν, διακριτικά και γρήγορα.

Όταν του μίλησε για την πορεία του, ο άνδρας έγνεψε. «Ας κινηθούμε έτσι τότε.» είπε. Και μετά, χαμογέλασε απαλά. «Δεν στο είπα, αλλά πιστεύω ότι σου πάει πολύ όταν πλέκεις τα μαλλιά σου έτσι.» της είπε με έναν ελαφρύ, ζεστό τόνο και συνέχισε την πορεία τους.

Χαιρόταν να βλέπει την Ιλίντιεν στο δάσος, να κάνει ένα σωρό πράγματα, συγκεντρωμένη, μεθοδική και αποτελεσματική. Μπορούσε να αισθανθεί ότι όλη αυτή η δραστηριότητα την ικανοποιούσε, τη γέμιζε, και ίσως να ήταν και ένας συνδετικός κρίκος με το παρελθόν της? Δεν ήθελε να βάζει τους πάντες στο ίδιο τσουβάλι ανάλογα με τη Φυλή τους, αλλά ήξερε ότι πολλά Ξωτικά είχαν ιδιαίτερη αγάπη για το δάσος και περνούσαν πολύ καιρό σε τέτοια μέρη.

Όταν η Ιλίντιεν επέστρεψε με μια αγκαλιά φουντούκια και κάστανα, ο Λάντριαν είχε στήσει τις σκηνές για το βράδυ, είχε στήσει ξύλα για φωτιά με τέτοιο τρόπο που θα ήταν απόλυτα ασφαλές να ανάψουν, και χαμογέλασε όταν είδε την Ξωτικιά να επιστρέφει. «Φαίνεται ότι το δάσος ήταν γενναιόδωρο μαζί μας σήμερα!» είπε ευδιάθετα.

Με εξασκημένες κινήσεις, ο άνδρας άναψε φωτιά, και έκανε τις απαραίτητες ενέργειες ώστε να ξεκινήσει να ετοιμάζει βραδινό. «Γνώρισα τον Άιραμ.» είπε απαλά καθώς οι φλόγες χόρευαν μπροστά τους. «Φάνηκε ευχάριστος τύπος, και μιλούσε με τρόπο που έδειχνε ότι νοιάζεται για εσένα.» είπε και γύρισε να την κοιτάξει.


Ιλίντιεν Άτρας

  • Πολεμίστρια
  • Καθηγητής
  • Level 17
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Εναπόθεσε τη σοδειά της με σεβασμό για τη γενναιοδωρία της Φυσής μπροστά στη φωτιά. Ο Λάντριαν είχε δίκιο, η Μητέρα τους είχε ανταμείψει στο ανεξερεύνητο εκείνο μέρος. Τράβηξε το μαχαίρι της από το δεξί της μηρό για να τεμαχίσει τις βρώσιμες τρομπέτες και να καθαρίσει τους υπόλοιπους καρπούς. Η πυρά έδινε ζωή σε ελεγχόμενες γλωσσίτσες, ικανές να τους ζεστάνουν και να τους θρέψουν. Άφησε το βλέμμα της να χαθεί για λίγο στη φωτιά. Όλα τα ζωντανά πλάσματα μαγεύονταν από τη φλόγα, ήταν αυτό το αρχέγονο συναίσθημα ασφάλειας και επιβίωσης. Από μία γωνιά του μυαλού της ανέσυρε λόγια που άκουσε νωρίτερα, αλλά τα είχε καταχωνιάσει όπως ήταν επικεντρωμένη στη δουλειά της. Η Ιλίντιεν χαμογέλασε ευτυχισμένη κοιτώντας τις φλόγες. Έμεινε να τις κοιτάζει για αρκετή ώρα.

Τα λόγια του Λάντριαν την επανέφεραν στην πραγματικότητα. Ως άγκυρά της με το παρόν λειτούργησε το όνομα του φίλου και συμπολεμιστή της, του Άιραμ. Στο άκουσμά του συγκεντρώθηκε ξανά, σαν να αναδύθηκε από τα νερά της ονειροβασίας. Το χαμόγελό της παρέμενε. Επικεντρώθηκε στον άνδρα που είχε απέναντί της. Οι φλόγες έριχναν σκιές και φωταύγειες στο πρόσωπό του. Το σκοτάδι και το φως διαγωνίζονταν ποιο θα αναδείξει καλύτερα.

«Είναι το μικρό μου βάσανο.» συμπλήρωσε. Της ξέφυγε ένα γελάκι στις αναμνήσεις ατέλειωτης ζαβολιάς και περιπετειών. «Ο Άιραμ είναι οικογένειά μου, η οικογένεια που διάλεξα. Με αυτόν επικοινώνησα όσο ταξιδεύαμε στου Γκούναρ. Γνώριζα ότι βρίσκονταν στο Γκραχλ τις τελευταίες δύο εβδομάδες, έχει αρκετές δουλειές στη Ζενάρ. Αν προλάβαινα, θα του μιλούσα περισσότερο, ίσως και να είχες την ευκαιρία να τον απολαύσεις με τη συνοδεία κρασιού.» η Ιλίντιεν σήκωσε τους ώμους και γέλασε.

Το σούρουπο ξεθώριαζε, αφήνωντας τη νύχτα να ζωγραφίσει με το δικό της τρόπο. Βιαστικά άστρα ξεπετάχτηκαν σαν κοσμήματα στο σκουρόχρωμο ουρανό. Δε μπόρεσε να αγνοήσει τη χλωμή τους λάμψη που αντικατοπτρίζονταν στο ποτάμι δίπλα τους.


Λάντριαν

  • Άνθρωπος
  • Καθηγητής
  • Level 16
  • Πολεμιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ
O Λάντριαν χαμογέλασε, ακούγοντας τη ζεστασιά στον τόνο της φωνής της Ιλίντιεν, που στόλιζε το όμορφο, ειλικρινές χαμόγελό της. Ο Άιραμ θα έπρεπε όντως να είναι πολύ κοντινός της άνθρωπος, και ο Λάντριαν μπορούσε να το καταλάβει αυτό. Το Ξωτικό που γνώρισε ήταν έξυπνος και ικανός, αλλά ταυτόχρονα ήταν ασυνήθιστα εκφραστικός και φιλικός για κάποιον της φυλής του, ειδικά προς έναν άγνωστο, και παρά την υψηλή θέση του στην ιεραρχία. Κάποιες φορές, χρειαζόμαστε τις ακτίνες του ήλιου να λάμπουν μέσα από τη συννεφιά.

"Ναι, θα μου άρεσε αυτό. Θα είχαμε πολλά να πούμε, είμαι σίγουρος." είπε ο Λάντριαν, χαμόγελώντας και αυτός. Πλησίαζε η πρώτη νύχτα που θα περνούσαν στο δάσος του Γκραχλ, ένα δάσος επικίνδυνο, τόσο που οι πολιτισμένοι λαοί το είχαν αφήσει στην ησυχία του, και δεν είχαν προσπαθήσει να το εποικήσουν ή να επεκταθούν.

Άλλοι βέβαια έλεγαν ΄΄ότι δεν ήταν θέμα κινδύνου, τα Ξωτικά απλά σέβονταν το δάσος και δεν ήθελαν να το διαταράξουν. Ο Λάντριαν το άκουγε αυτό...αλλά ήξερε ότι ανάμεσα στα Ξωτικά, όσο και αν υπήρχε η κουλτούρα σεβασμού της φύσης, ύπήρχαν κάποιοι πολύ πραγματιστές νόες σε υψηλές θέσεις στην ιεραρχία. Αν συνέφερε να αποκτηθεί το δάσος, θα το είχαν κάνει, και θα είχε βρεθεί μετά λόγος και τρόπος να "ντύσουν" αυτή την απόφαση με τρόπο που να ταίριαζε με την κουλτούρα τους.

Ο άντρας αναστέναξε. Του έλειπε κάπως ο καιρός που ο κόσμος του ήταν γεμάτος άγνοια και θαυμασμό, που δεν γνώριζε ακόμα τις καρδιές των άλλων, και το ότι η αδικία και το κακό μπορεί να βρεθεί ακόμα και εκεί που οι περισσότεροι δεν θα το περίμεναν. Αλλά...δεν τον πείραζε. Ήταν στο χέρι του, από τη στιγμή που το έβλεπε, να είναι ο αντισταθμιστικός παράγοντας για όλα αυτά.

Ήταν λίγο χαμένος στη σκέψη του, όταν ακούστηκε το πρώτο ουρλιαχτό των λύκων, από μακριά. Σήκωσε το κεφάλι του και κοίταξε προς εκείνη την κατεύθυνση, αλλά ήταν κάτι φυσικό. Σίγουρα θα υπήρχαν λύκοι σε ένα τέτοιο δάσος. Ευτυχώς, είχαν ανάψει φωτιά με την Ιλίντιεν, και αυτό ίσως ήταν αρκετό.

Και όμως.

Λίγο πιο μετά, μάτια φάνηκαν ανάμεσα στα δέντρα, στο σκοτάδι, και αντικατόπτριζαν τη φως της φωτιάς. Πολλά ζευγάρια πεινασμένα μάτια, που δεν φαίνονταν να έχουν φόβο γι αυτό που έβλεπαν.

"Ιλίντιεν." είπε ήρεμα ο Λάντριαν, και σηκ΄ωθηκε όρθιος. Στο ένα του χέρι είχε το ασπίδιό του, στο άλλο το τσεκούρι του. Σαν να έδωσε σινιάλο, με το που σηκώθηκε οι λύκοι πλησίασαν, τώρα πιο ορατοί. Έδειχναν τα δόντια τους, τα κεφάλια τους ήταν χαμηλά, και ήταν έτοιμοι να επιτεθούν. Ήταν πολύ πιο μεγαλόσωμοι από τους περισσότερους λύκους που είχε δει ο Λάντριαν στα ταξίδια του, ίσως το δάσος και το οικοσύστημά του είχαν βοηθήσει σε αυτό.

"Θα-" ξεκίνησε, αλλά ήταν τότε που με ένα ουρλιαχτό, οι λύκοι ξεχύθηκαν πάνω τους, πάνω από δεκαπέντε σίγουρα! Ο Λάντριαν στάθηκε μπροστά στην Ιλίντιεν, και στην αριστερή δεξιά πλευρά του και προς τα πίσω είχε τη φωτιά, ώστε να μην μπορεί να τον πλησιάσει λύκος από εκείνο το σημείο. Καθώς ένας λύκος όρμηξε στο στήθος του, ο Λάντριαν του κοπάνησε το ασπίδιο στη μύτη, σπ΄άζοντάς την, και μετά το κατέβασε με την κόψη και το βάρος του προς τα κάτω, τσακίζοντας το σβέρκο ενός άλλου λύκου που είχε ορμήξει για τα πόδια του. Ενώ το έκανε αυτό, το τσεκούρι του κινήθηκε σαν από μόνο του, δείχνοντας ότι ο άντρας ήταν αμφιδέξιος, και καρφώθηκε στο π΄λαι του λαιμού ενός τρίτου λύκου που είχε έρθει από το πλάι και είχε χυμήξει.


Ιλίντιεν Άτρας

  • Πολεμίστρια
  • Καθηγητής
  • Level 17
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Η Ιλίντιεν τινάχτηκε όρθια, φέρνοντας τα χέρια στη μέση της. Το αριστερό της χέρι γράπωσε τη λαβή του σάκραμ, ενώ το δεξί της δέθηκε στη λαβή του μαχαιριού στο μηρό της. Οι κινήσεις της ήταν ενστικτώδεις, η πρώτη αντίδραση σε ανυπολόγιστο κίνδυνο. Εάν είχαν αρκετό χρόνο, θα είχε ανέβει σε ένα από τα δένδρα γύρω τους και με το Λίριλαν θα είχε καθαρίσει την αγέλη. Ο κλοιός των δένδρων όμως βρίσκονταν μακρύτερα από τους λύκους. Τη στιγμή που τους πλησίασαν ήταν ήδη αργά για να σκαρφαλώσει. Επιπλέον, δε μπορούσε να αφήσει το Λάντριαν μόνο του στο έδαφος, όσο δυνατός και να ήταν.

Τα μάτια της προσαρμόστηκαν γρήγορα στο σκοτάδι. Η κοντινότερη συστάδα αποτελούνταν από χοντρούς κορμούς, ζαρωμένους, με επιφάνειες τραχειές. Η πρώτη γραμμή της συστάδας διέγραφε ένα ημικύκλιο που ξεκινούσε στα αριστερά του Λάντριαν και κατέληγε στη δεξιά πλευρά της Ιλίντιεν.

Ο πρώτος λύκος έκανε το λάθος να της επιτεθεί. Πριν προλάβει όμως να υψώσει το χέρι της, ο μεγαλόσωμος άνδρας μπήκε μπροστά, σπάζοντάς του τη μουσούδα. Η κραυγή του πόνου αντήχησε στους κορμούς και στα φύλλα, οι υπόλοιποι της αγέλης ειδοποιήθηκαν ότι είχαν να κάνουν με επικίνδυνους εχθρούς. Η Ιλίντιεν γύρισε την πλάτη της στο Λάντριαν. Ένας λύκος ήρθε καταπάνω της. Με το δεξί της χέρι τίναξε το μαστίγιο από τη μέση της, έπιασε το λαιμό του λύκου, φέρνοντας το ζώο πάνω της με δύναμη. Το σάκραμ στο αριστερό της χάραξε μία λεπτή γραμμή ανάμεσα στο πυκνό του τρίχωμα και την παχιά του επιδερμίδα. Το ζώο έπεσε νεκρό.

Έκανε έναν τελευταίο υπολογισμό. Το σάκραμ ανυψώθηκε προς το κέντρο της συστάδας. Η Ιλίντιεν τίναξε το μαστίγιο προς ένα δεύτερο λύκο, ρίχνοντάς τον κάτω. Με το αριστερό χέρι πέταξε το μαχαίρι από το μηρό της, το οποίο καρφώθηκε με ακρίβει στο στήθος του. Το σάκραμ χτύπησε δυνατά στον κορμό της σημίδας, άλλαξε την πορεία του κατά 45 μοίρες. Εκτοξέυτηκε σε ένα δένδρο στα δεξιά και έπειτα προς το μέρος της Ιλίντιεν. Άλλος ένας λύκος πήδηξε προς το μέρος της με μανία. Η λεπίδα του σάκραμ του έκοψε τα νεύρα των μπροστινών ποδιών, γύρισε στο ζώο δεξιά του, κόβοντας το λαιμό του. Δύο θανάτους μετά, η λεπίδα βρίσκονταν και πάλι στα χέρια της.


Λάντριαν

  • Άνθρωπος
  • Καθηγητής
  • Level 16
  • Πολεμιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ
O Λάντριαν δεν μπορούσε παρά να αισθαθεί περηφάνια όταν είδε τις κινήσεις της Ιλίντιεν. Σίγουρα το να χρησιμοποιεί τα όπλα που είχε χρειαζόταν πολύ μεγαλύτερη συγκέντρωση και συντονισμό κινήσεων, αλλ΄α και υπολογισμούς, από τον απλό συνδιασμό τσεκουριού και ασπιδίου που είχε ο Λάντριαν, και παρ όλα αυτά η Ιλίντιεν τα κατάφερνε περίφημα μέσα στο χάος της μάχης.

Ήξερε ότι δεν θα χρειάζονταν να σκοτώσουν όλους τους λύκους. Ήταν μεγάλοι, και δεν φαίνονταν φοβερά υποσιτισμένοι. ΄Έπρεπε να σκοτώσουν τόσους ώστε η αγέλη να αποφασίσει ότι δεν άξιζε τον κόπο και το ρίσκο να συνεχίσουν να τους πολεμάνε. Ο Λάντριαν όμως αναγνώρισε έναν άλλο κίνδυνο.

"Ιλίντιεν, τα άλογα!" φώναξε, καθώς τα άκουσε να χλιμιντρίζουν. Παρά την εκπαίδευσή τους, το ένστικτο είναι πανίσχυρο, και το ότι ήταν ακόμα εκεί και δεν είχαν προσπαθήσει να σπάσουν τα δεσμά τους και να τρέξουν μακριά έδειχνε πόσο εκπαιδευμένα ήταν. Υπήρχε μεγάλος κίνδυνος όμως να γίνει αυτό, και η Ιλίντιεν θα ήταν η καλύτερη στο να φροντίσει να ηρεμήσουν, ενώ πολεμούσαν τους λύκους.

Οι λύκοι τους έιχαν περικυκλώσει περισσότερο, και ο Λάντριαν αναγκάστηκε να κλωτσήσει δυνατά ένα λύκο που του ήρθε από μπροστά, σπρ΄ώχνοντάς τον πίσω αλλά χωρίς να κααφέρει να τον σκοτώσει, γιατί ταυτόχρονα χτυπούσε έναν στο κρανίο με το τσεκούρι του, και σάρωνε δύο με ένα χτύπημα με το πλατύ μέρος του ασπιδίου του, σπρ΄χωνωντάς τους π΄΄ισω με φοβερή δύναμη, αλλά και αυτοί επιβίωσαν.


Ιλίντιεν Άτρας

  • Πολεμίστρια
  • Καθηγητής
  • Level 17
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Ο επόμενος λύκος που προσπάθησε να πέσει πάνω της ήταν και από τους μεγαλύτερους. Το ξωτικό δε δίστασε. Έσκυψε, βάζοντας δύναμη στα πόδια της για να πραγματοποιήσει μία εκρηκτική κίνηση. Η Ιλίντιεν τίναξε το σώμα της, με το αριστερό χέρι προτεταμένο, κάτω από το ιπτάμενο σώμα του λύκου και προς αυτό. Τη δουλειά θα έκαναν και τα δυο της όπλα. Το σάκραμ καρφώθηκε στο λαιμό του και σφηνώθηκε εκεί, λούζοντας την πολεμίστρια με αίμα που ανέβλυζε. Από το δεξί της χέρι, η άκρη του μαστιγίου τυλίχθηκε στο πόδι του, τραβώντας το ζώο προς το έδαφος. Το σώμα της συστράφηκε όσο ο λύκος πραγματοποιούσε την πτώση του, γυρνώντας εν μέρη την πλάτη στην αγέλη. Τα πόδια της ακολούθησαν, λυγίζοντας ελαφρά για να αντέξουν το βάρος του. Με όλη τη δύναμη των ώμων της, η Ιλίντιεν κατέβασε το λύκο στο έδαφος. Άκουστηκε ένα υπόκωφο «κρακ» καθώς η πλάτη του συγκρούστηκε με τη γη. Η Ιλίντιεν τράβηξε το σάκραμ με δύναμη, τινάζοντας ακόμη περισσότερο αίμα επάνω της. Το μαστίγιο κατευθύνθηκε στο επόμενο θύμα του.

Η αναφώνηση του Λάντριαν την έκανε να γελάσει δυνατά, σχεδόν σαν τρελή ανάμεσα στους εχθρούς. Κάτω από το λεπτό ρυάκι αίματος, η δεξιά της παλάμη έλαμψε στο σκοτάδι. «Φιν!» ξεφώνησε, σαν να ήθελε να περάσει τη δύναμή της στο άλογο. Ο Ουρουφίνουε, εκνευρισμένος για το υποκοριστικό του και επάγρυπνος, απέφυγε ένα λύκο που προσπάθησε να τον αρπάξει από το λαιμό. Το άλογο χλιμίντρισε φανερά θιγμένο προς το λύκο που το υποτίμησε. Με μιας, του γύρισε την πλάτη. Οι πίσω οπλές του έστειλαν το κουφάρι του λύκου στον κορμό του απέναντι δένδρου με έναν υπόκωφο θόρυβο. «Μπράβο το αγόρι μου!» μουρμούρισε λουσμένη στο αίμα η Ιλίντιεν που ετοιμάζονταν να χιμήξει σε δύο που παραμόνευαν.

Το άλογο του Λάντριαν ξαφνιάστηκε. Μάλλον δεν είχε εκπαιδευτεί ποτέ για μάχη ούτε είχε γνωρίσει τη δολοφονική δύναμη της φυλής του. Τα μάτια του πάγωσαν μπροστά στη θανατηφόρο κλωτσιά του αδίστακτου Ουρουφίνουε. Φάνηκε να παίρνει θάρρος. Ένας μικρόσωμος λύκος σκέφτηκε ότι θα ήταν απροστάτευτο. Το άλογο πήρε θέση. Ο Ουρουφίνουε χλιμίντρισε προειδοποιητικά και το άλογο αντέγραψε την κίνησή του με επίτυχία. Οι λύκοι απομακρύνθηκαν από τα άλογα τρομαγμένοι.