Rasnarry Academy

Βαλύριον

  • Εφευρέτης
  • Καθηγητής
  • Level 16
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Όνομα: Βαλύριον

Φυλή: Ξωτικό

Μέλος  Οικογένειας: Όχι

Ηλικία: 19

Φατρία: Εφευρέτης

Εμφάνιση Χαρακτήρα: Ο Βαλύριον είναι ένα αρκετά ασυνήθιστο ξωτικό στην εμφάνιση. Αν και τηρεί το ψηλόλιγνο πρότυπο των ξωτικών το μαλλί του είναι κόκκινο, πυκνό από πάνω και ξυρισμένο στα πλάγια. Τα χαρακτηριστικά  του προσώπου του είναι άγρια και μια πολύ χαρακτηριστική ουλή βρίσκεται κάθετα στη μύτη του. Στα ξεπλυμένα γαλάζια μάτια του υπάρχει μόνιμα ένα βλέμμα σοβαρότητας. Επίσης δεν περνάν απαρατήρητα τα σκουλαρίκια που έχει στα αυτιά και στα φρύδια του. Έχει πολύ λίγα ρούχα τα οποία είναι κυρίως ξεθοριασμένες ρόμπες εργασίας και φοράει πάντα στο λαιμό του ε΄να ξύλινο φυλαχτό από τα δάση της Λιρέλ.

Προσωπικότητα: Από την παιδική του ηλικία ο Βαλύριον συνήθιζε είναι ανέκφραστος και λιγομίλητος. Αντιμετωπίζει τις καταστάσεις με μία δική του μηδενιστική λογική καταπιέζοντας οποιοδήποτε συναίσθημα πιστεύει ότι μπορεί να επηρεάσει τις αποφάσεις του. Προτιμάει να αφιερώνει ώρες ολόκληρες μπροστά στις εφευρέσεις του παρά σε ανούσιες κοινωνικές συναναστροφές, βέβαια πάντα ικανοποιείται από μια ποιοτική συνομιλία. Σιχαίνεται το διάβασμα καθώς προτιμάει την πρακτική προσέγγιση στην μελέτη του αντικειμένου του, γεγονός που τον φέρνει αντιμέτωπο σε δυσκολίες στη φοίτηση του στην ακαδημία. Αντίστοιχες δυσκολίες του προκαλεί και η αδυναμία του στο καλό κρασί. Όταν τα πράγματα δεν πάνω όπως θέλει αυτός, είναι αρκετά ευέξαπτος και κάνει ο,τι περνάει από το χέρι του για να διορθώσει μια κατάσταση. Ασυμβίβαστος και αντιδραστικός καθώς είναι δε διστάζει ποτέ να αμφισβητήσει τις αξίες της φυλής του αλλά και της ακαδημίας.

Προϊστορία Χαρακτήρα: Γεννήθηκε στη Θαλανίλ, σε μια συντηρητική οικογένεια αλχημιστών. Οι γονείς του προσπαθούσαν να τον μυήσουν στις παραδόσεις της φυλής τους και στην τέχνη και την επιστήμη της αλχημείας. Από μικρός όμως έδειχνε αποστροφή προς το διάβασμα και δεν μπορούσε να υιοθετήσει τις αντιλήψεις των ξωτικών στην καθημερινότητά του. Αυτό που πραγματικά τον ενδιέφερε είναι να το σκάει από το σπίτι του και να πηγαίνει στο εργαστήριο του Γιούκιτο, του Σοβερίνου εφευρέτη και μελλοντικού μέντορά του. Όσο περισσότερο επέμεναν οι γονείς του για τη μόρφωση του γιου τους, τόσο πιο αντιδραστικός γινόταν αυτός.

Μόλις οι κρυφές δραστηριότητες του Βαλύριον έγιναν αντιληπτές από την οικογένεια του, πυροδοτήθηκε μια σειρά γεγονότων που επηρέασε καθοριστικά τη ζωή του. Οι γονείς του θεώρησαν τον Γιούκιτο υπεύθυνο για τη συμπεριφορά του γιου τους, κατηγορώντας τον τόσο για την καταγωγή του όσο και για την ειδικότητά του. Αποκορύφωμα της εχθρικής τους συμπεριφοράς ήταν οι απειλές απέναντι στον ηλικιωμένο Σοβερίνο μετά από τις οποίες αναγκάστηκε να φύγει. Μέσα σε όλη αυτή την αναταραχή ο Βαλύριον ήξερε ότι πρέπει να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία και να το σκάσει οριστικά από τους καταπιεστικούς γονείς του. Εν αγνοία της οικογένεια του και του αγαπημένου του μηχανικού, ο μικρός κρύφτηκε στα πράγματα του Γιούκιτο και ξεκίνησε έτσι μια καινούρια ζωή.

Μετά από μερικές μέρες ο Βαλύριον έγινε αντιληπτός από τον Γιούκιτο ο οποίος  τον επέπληξε για την παράλογη κίνησή του αλλά ενδόμυχα χάρηκε πάρα πολύ που θα αποκτούσε έναν ικανό μαθητευόμενο. Ο Βαλύριον με δάκρυα στα μάτια του ζήτησε συγγνώμη και του υποσχέθηκε ότι θα είναι υπάκουος και αποτελεσματικός. Κάποια στιγμή οι δ΄υο περιπλανόμενοι βρήκαν μια εγκαταλελειμμένη καλύβα έξω από τα δάση της Λιρέλ οι οποία και έγινε το καινούριο σπίτι και εργαστήριο τους. Ο γερο Γιούκιτο δεν έμαθε την τέχνη του διαβάζοντας. Προσπαθούσε, αποτύγχανε και διόρθωνε τα λάθη του μέχρι να πετύχει το στόχο του. Την ίδια φιλοσοφία πέρασε και στον μικρο μαθητή του ο οποίος ΄΄ηταν ενθουσιασμένος που απέφευγε ο,τι είχε σχέση με βιβλία. Μια κακιά συνήθεια είχε ο μέντορας και αυτή ήταν η κατανάλωση μεγάλων ποσοτήτων αλκοόλ. Η συνήθεια αυτή πέρασε και στον μαθητή ο οποίος έπινε τα ποτά του δασκάλου του και ξεγλιστρούσε μέσα στο γειτονικό δάσος.

Οι ιστορίες που άκουγε από μικρός για τα ΄δάση αντί για φόβο, του προκαλούσαν θαυμασμό και περιέργεια. Όταν είχε εγκατασταθεί στο καινούριο του σπίτι ο Βαλύριον με την πρώτη ευκαιρία επισκέφθηκε το δάσος παίρνοντας μαζί του μόνο ένα μικρό μαχαιράκι. Αφού θαύμασε για λίγο το πρωτόγνωρο τοπίο γύρω του, εντόπισε μια τεράστια και όμορφη καρυδιά. Σκαρφάλωσε  πάνω της και έκοψε ένα μικρό κλαδί και χρησιμοποιώντας με τέχνη το μαχαιράκι του μετά από λίγη ώρα κατάφερε να σκαλίσει ένα φυλαχτό που είχε δει κάποτε σε έναν ναό. Το φόρεσε στο λαιμό του και έκτοτε δεν το έχει αποχωριστεί ποτέ, όχι γιατί πιστεύει στις μεταφυσικές του ιδιότητες, αλλά γιατί ήταν το πρώτο του δημιούργημα.

Ενώ είχε συμπληρώσει το 19ο έτος της ηλικίας του και προετοιμαζόταν τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά για την εξόρμηση που τον περίμενε στον έξω κόσμο, οι σοφοί τον κάλεσαν να του μιλήσουν. Ο ίδιος ήξερε ότι η αποστολή για την οποία προετοιμαζόταν ήταν περιττή για τον ίδιο καθώς από μικρός είχε περιπλανηθεί αρκετά και είχε δει πράγματα που λίγα άτομα της ηλικίας του είχαν την τύχη να δουν. Αυτό βέβαια το γνώριζαν και οι σοφοί οι οποίοι του εξέφρασαν την γνώμη τους. Το είπαν πως η καλύτερη λύση για να εξελιχθεί εφευρέτης αλλά κυρίως σαν άνθρωπος είναι να εκτελέσει καθήκοντα καθηγητή, ακόμα και βρίσκεται σε αυτή τη νεαρή ηλικία. Άλλωστε τα ταλέντα του ήταν ιδιαίτερα αφού είχε λύσει τον γρίφο για την εισαγωγή του στην ακαδημία σε εξωπραγματικό χρόνο. Έτσι λοιπόν ξεκίνησε μια νέα σελίδα για τη ζωή του Βαλύριον αλλά και για την ιστορία της ακαδημίας.

Γονείς: Εμπέριον (πατέρας)
             Ρίνιαλ (μητέρα)
Αδέλφια: όχι

Δείγμα Γραφής: Μόλις είχε ανατείλει ο ήλιος και οι πρώτες του αχτίδες ανακλάστηκαν στα ασημένια σκουλαρίκια του Βαλύριον. Όλα ήταν δικές του κατασκευές και φορώντας τα ήταν ο καλύτερος τρόπος να αναδείξει τόσο τη δουλειά του όσο και την αισθητική του. Αυτή τη φορά ο ύπνος τον είχε πάρει πάνω σε ένα δέντρο.
"Αααα! Το κεφάλι μου!" αναφώνησε και σκέφτηκε ότι δεν έπρεπε να πιει εκείνο το τελευταίο ποτήρι χθες το βράδυ.
Κατέβηκε όσο πιο γρήγορα γινόταν από το δέντρο αλλά στην προσπάθεια του έπεσε κάτω με την πλάτη. Μια κοφτή κραυγή πόνου βγήκε από το στόμα του προσπαθώντας να μην τραβήξει την προσοχή των καθηγητών. Αυτή τη φορά την γλίτωσε αλλά είχε αφήσει στη μέση το τελευταίο του έργο. Κατευθύνθηκε βιαστικά προς το εργαστήριο με κατεβασμένο κεφάλι για να μη δει κανείς τα πρησμένα του μάτια. Μπαίνει στο εργαστήριο και ακο΄΄υει την πρώτη καλημέρα από έναν συμμαθητή του που βρισκόταν ήδη εκεί. Σηκώνει το κεφάλι του, τον κοιτάει για λίγα δευτερόλεπτα, κάνει ένα νεύμα, "Θα δείξει..." είπε με το ζόρι και επικεντρώθηκε στην κατασκευή του. Δεν πέρασαν μερικά λεπτά όταν συνειδητοποίησε ένα σημαντικό λάθος. Αμέσως ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι του και άρχισε να χτυπάει το έργο του με μανία πάνω στον πάγκο. Ο συμμαθητής του τον κοιτάει με απορία. "Τι θες πάλι εσύ;! Ο καθένας έχει τον τρόπο του." είπε απότομα ο Βαλύριον και ξεκίνησε από την αρχή τη δουλειά του.
« Τελευταία τροποποίηση: Ιούλιος 26, 2019, 11:31:47 πμ by Βαλύριον »


Κασσάνδρα Καν

  • Βαλησίνη
  • Καθηγητής
  • Level 16
  • Ιστορικός
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Λογαριασμός στην Τράπεζα της Συμμαχίας



Εξοπλισμός:
Ο Βαλύριον κουβαλάει πάντα μαζί του ένα κυνηγετικό μαχαίρι που του είχε χαρίσει ο μέντορας του, Γιούκιτο, όταν έγινε μαθητής του. Επίσης έχει ένα σφυρί που χρησιμοποιεί με το αμόνι αλλά στην ανάγκη μετατρέπεται σε φονικό όπλο. Κανένα από τα όπλα του δεν έχει όνομα καθώς ποτέ δεν τον συγκινούσε αυτή η αντίληψη.

Πέτρες:
Σμαράγδι: Μεγάλη Δύναμη
« Τελευταία τροποποίηση: Ιούλιος 27, 2019, 10:24:35 μμ by Κασσάνδρα Καν »