Rasnarry Academy

Ο θαυμαστός κήπος [Κλειστ΄ό]

επισκέπτης · 13 · 1106

ChristyChan

  • Επισκέπτης
Το καλοκαίρι ήταν η καλύτερη εποχή για τα αγαπημένα του λουλούδια. Τα περισσότερα είχαν ανθήσει τα μπουμπούκια τους και γέμιζαν τον κήπο με ζωηρά χρώματα. Οι μικροί θάμνοι που είχαν ξεπροβάλλει πρόσφεραν ζουμερούς καρπούς, ενώ τα χόρτα και τα μικρότερα φυτά έστεκαν περήφανα και έτοιμα να μαζευτούν για τις ανάγκες του καθηγητή και των μαθημάτων του. Όπως κάθε άλλη φορά ήταν σίγουρος πως θα χρειαζόταν να παραδώσει αλοιφές και φάρμακα στον χώρο εκπαίδευσης των Πολεμιστών. Αναλογίστηκε μια από τος παλιότερες χρονιές που μια ομάδα από την αφελή φατρία, είχε επιστρέψει από κάποια εξόρμηση και όλοι οι μαθητές ήταν γεμάτοι πληγές και μελανιές. Τέτοιο θέαμα είχε να αντικρίσει από όταν σύχναζε με τον πατέρα του και την φρουρά του στα δάση και σε επιδρομές. Η ανάμνηση συνεχίστηκε με τον ίδιο να γκρινιάζει στους καθηγητές και να τονίζει πόσο απαράδεκτη ήταν αυτή η συμπεριφορά και μεταχείριση των μαθητών τους. Εκ τοτε, το ξωτικό φρόντιζε πάντα να προμηθεύει του Πολεμιστές με γιατροσόφια κάθε λογής. Δεν είχε και πολλές επιλογές, ή αυτό ή θα αναγκαζόταν να τους παραδίδει μαθήματα γύρω από την βοτανολογία. Είχε να  αντιμετωπίσει τα δικά του θηρία, δεν θα άντεχε να βάλει στο κεφάλι του και τα γομάρια εκείνα.

Ο αναστεναγμός που ελευθέρωσε ήταν χαλαρωτικός και βαρύς ταυτόχρονα. Μετακινήθηκε με γρήγορες και μεγάλες δρασκιελιές στα πιο απομακρυσμένα φυτά του. Εκείν τα οποία δεν είχαν ανάγκη από το φως του ήλιου και την βαβούρα του κόσμου, εκείνα με τα οποία ασιθανόταν πιο οικεία. Ήταν ίσως το πιο περίεργο είδος που είχε αντικρίσει. Σκούρα πράσινα αγκαθωτά φύλλα, λεπτός κορμός μα αδιαπέραστος. Χρειαζόταν η δύναμη ενός σωστού γίγαντα για να τα σπάσει. Καρπούς δεν έδινε ούτε κάποιο εξαίσιο άνθος. Αλλά με την σωστή ουσία και τον κατάλληλο βρασμό, μπορούσαν να επαναφέρουν άνθρωπο από τον κάτω κόσμο...ή έστω αυτό πίστευε. Μέχρις τότε δεν είχε υπάρξει ποτέ ανάγκη να το χρησιμοποιήσει και ευχόταν βαθιά μέσα του να μην χρειαστεί στο εγγύς μέλλον, ή έστω μέχρι να κλείσει τα μάτια του μια και καλή.
« Τελευταία τροποποίηση: Ιούλιος 22, 2019, 02:45:59 μμ by Στέλλα »


Αλάμανταρ Άντχεμ

Για άλλη μια μέρα ο Αλάμανταρ, με τα σανδαλάκια του και τα εργαλεία κήπου του κατεβαίνει να δει τα παιδιά του, έτσι αποκαλεί τα φυτά του. Ο δρόμος από γραφείο του είναι σύντομος και τον έχει μάθει απέξω. Ήδη γνωρίζει με τι θα ασχοληθεί σήμερα!

Πολλοί λένε ότι γεννήθηκε σε ορυχείο και αγαπάει τόσο τα φυτά, αλλά αυτός είναι ένας μύθος, παραδόξως όμως του ταιριάζει, έχοντας τόσο μεγάλη αγάπη για αυτά. Ένας μαθητής παραλίγο να φύγει από την Ακαδημία με κατάγματα γιατί του είχε πατήσει ένα τριαντάφυλλο!

Αυτή την φορά όμως παρατηρεί ένα ξωτικό από μακριά να είναι κοντά στην περιοχή του. Κοκκινίζει και έχει βγάλει ήδη το ένα του σανδάλι και το κρατά στο χέρι και τρέχει κατα πάνω του!

Τι γυρεύει ένας άγνωστος κοντά; Ρωτάει και είναι σε στάση επίθεσης (με το θανατηφόρο σανδάλι του). Εγώ είμαι ο Αλάμανταρ, καθηγητής Ιστορίας και προστάτης του κήπου!

Όταν ηρέμησε, ήταν έτοιμος να ακούσει μια απάντηση ή να κάνει έτσω μια καινούργια γνωριμία.
« Τελευταία τροποποίηση: Ιούλιος 19, 2019, 09:15:14 μμ by Αλάμανταρ Άντχεμ »


ChristyChan

  • Επισκέπτης
Ο Αλλάσιος ήταν απορροφημένος στη φροντίδα του κήπου που δεν συνειδητοποίησε την παρουσία του γηραιού καθηγητή, μόνο όταν ήταν ήδη αργά. Ο άνδρας σηκώθηκε στα πόδια του και έριξε το κεφάλι του στο ένα χέρι, κουνώντας το πέρα δώθε.

"Αλάμανταρ, για το όνομα" αναφώνησε τσιτωμένα. "Κάθε χρονιά τα ίδια. Εγώ είμαι" τον πλησίασε με τα χέρια σταυρωμένα στο στέρνο "Αλλάσιος, καθηγητής της φατρίας των Θεραπευτών εδώ και περίπου τέσσερα χρόνια" ύψωσε το φρύδι του "Και κάθε φορά φροντίζω τον κήπο μακριά από τα χέρια των μαθητών. Χμμμ;" έγειρε το κεφάλι στο πλάι περιμένοντας τον Σοβερίνο καθηγητή να θυμηθεί το ξωτικό που είχε μπροστά του.


Αλάμανταρ Άντχεμ

Μα ο αγαπητός κύριος Φίλντοϊν!!! Αναφώνησε με ανακούφιση που δεν ήταν κανα μαθητούδι να σκάβει πάλι, για να βγάλει το βότανο της χρονίας, που όλα τα μικρά πιστεύουν. Η ντροπή τον πήρε λίγο από κάτω όταν στα μάτια αλλουνού καθηγητή, φάνηκε σαν παλαβός γέρος και ζήτησε στο τέλος συγγνώμη. Πόσο μάλλον μπροστά σε ένα ξωτικό! Τους κατακτητές του αρχαίου κόσμου!

Γεμάτος περιέργεια, αρχίζει και ρωτάει τον καθηγητή για την άποψη του, όσο αφορά τους νέους μαθητές. Όπως και τον παρακαλεί, όσο θα λείπει στην εξερεύνηση να προσέχει τα παιδιά του.

Κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος με τα σπόρια να παίζουν απο δώ και απο κεί.

"Λοιπόν τι λες Φίλντοϊν; Ώρα για καφέ ή για σκάψιμο;" Είπε ο Αλάμανταρ και χαμογέλασε


ChristyChan

  • Επισκέπτης
Φυσικά και δεν τον παρεξήγησε τον Αλάμανταρ. Ανάμεσα σε τόσους καθηγητές ήταν ο μοναδικός για τον οποίο έτρεφε τόσο μεγάλο σεβασμό και αγάπη. Τον χτύπησε απαλά στο μπράτσο και του χάρισε ένα από τα σπάνια χαμόγελά του.

"Ποια άλλη μπορεί να είναι η γνώμη μου, αγαπητέ; Κάθε χρόνο τα ίδια ζιζάνια καταφθάνουν. Ίδιες ορέξεις, ίδια ενέργεια και καμία σοβαρότητα για τα μαθήματα ή για την φύση γύρω τους" αναστέναξε απογοητευμένος, χαιδεύοντας ένααπό τα αναρριχώμενα φυτά. Διατήρησε το σφριγηλό του ύφος.

"Δεν θα έλεγα όχι σε λίγο καφέ, αλλά σε παρακαλώ, θέλω να μάθω περισσότερα για αυτή τη νέα εξόρμησή σου" απευθύνθηκε όλο περιέργεια μα και μεγάλη όρεξη να συζητήσει με τον μεγαλύτερο καθηγητή.


Αλάμανταρ Άντχεμ

"Και που να καταλάβαιναιναν ότι, οτι διδάσκουμε είναι φύση καθαυτή!!" φώναξε ο Αλάμανταρ, μπας και τον ακούσουν στο προαύλιο μερικά παιδιά.

"ΑΑ για το Γκράχλ λες, περίμενε" είπε και άρχισε να τρέχει πριν προλάβει ο συνάδελφος του να τον σταματήσει. Μετά από 2 λεπτά ξανάρχεται με έναν χάρτη, μερικά χαρτιά παραμάσχαλα και μια τσαγιέρα, γεμάτη με πλούσιο καφέ.

"Εδώ δες! Γκραχλ, το ανεξερεύνητο νησί! το βορειοανατολικό κομμάτι ανοίκει στην φυλή σου αγαπητέ, το υπόλοιπο όμως; Σε κανέναν! χο χο χο" είπε σιγανά ο Αλάμανταρ με το δασκαλίστικο ύφος του.



"Με μια μικρή σειρά από μαθητές οργανώνουμε σε δύο μέρη την αποστολή εξερεύνησης. Αλλά σαν γέρος, γνωρίζεις και συ την αίσθηση της ελευθερίας και της νεότητος." Κάθησαν οι δύο τους και ο Αλάμανταρ έβαλε την τα βότανα στην ζεστή τσαγιέρα. Μετά σέρβιρε ευλαβικά, ήπιε μια γουλιά και συνέχισε....

"Ορυχεία, αρχαίοι ναοί, κειμήλια, άγριες φυλές! Όλα αυτά μας περιμένουν και είναι έτοιμα για το άρπαγμα! Μακάρι να μπορούσες να έρθεις, αλλά προνόησα και πήρα στην ομάδα την Χελένα Μεκάμι, την μαθητριούλα σου!"

Η κούβεντα κράτησε αρκετή ώρα και ο Αλάμανταρ ήταν διατεθημένος να μιλάει με τις ώρες, κάτω απο τον ήλιο του καλοκαιριού, με το αεράκι να ανεμίζει μαλλιά, γενειάδες και φυτά

« Τελευταία τροποποίηση: Ιούλιος 19, 2019, 10:51:39 μμ by Αλάμανταρ Άντχεμ »


ChristyChan

  • Επισκέπτης
"Αλάμανταρ, που-" μα αλίμονο. Ο γηραιός άνδρας είχε ήδη φύγει. "πας.." συμπλήρωσε κουνώντας το κεφάλι του αποδοκιμαστικά. Ίσιωσε την ζακέτα του και τίναξε ύστερα τα χέρια του που μόλις είχε συνειδητοποιήσει πως ήταν γεμάτα χώματα και περίμενε στωικά.


Όταν έιχε επιστρέψει με όλη του την πραμάτεια, ο Αλλάσιος τον άκουσε με προσοχή δίχως το παραμικρό μειδίαμα στο πρόσωπο του, ενώ δέχθηκε με μεγάλη χαρά την κούπα με τα ζεστά βοτάνα.

"Άμα θυμάμαι καλά η Χελένα ανήκει στην μοναδική εκέινη φυλή που απεχθάνεσαι περισσότερο από τα γηρατειά, αγαπημένε φίλε μου" πήρε μια γουλιά με ήρεμο βλέμμα και κοίταξε ακόμα μια φορά τον Σοβερίνο. "Δεν με θλίβει καθόλου η απόφασή σου να μην σε συντροφέυσω, την οποία είμαι σίγουρος δεν την πήρες με βαριά την καρδιά, σωστα" ύψωσε το φρύδι του περιμένοντας μια απάντηση και έπειτα συνέχισε χτυπώντας ελαφρά την γλώσσα του πίσω από τα δόντια. "Φαντάζομαι πως έχεις ακούσει τον θρύλο που κρύβεται πίσω από το ανεξερεύνητο κομμάτι. Τουλάχιστον στην φυλή μου ειναι αρκετά διαδεδομένος"


Αλάμανταρ Άντχεμ

"Μα θα ήταν μεγάλη μου χαρά να συμμετάσχετε, αλλά βλέπετε αυτό είναι για να εξοικιωθούν οι μαθητές με το αντικείμενο της ανακάλυψης και της καταγραφής. Για κάτι που χρειάζεται όλες τις δυνάμεις της Ακαδημίας θα είσαι από τους πρώτους που θα φωνάξω."

Έκανε ο Αλάμανταρ και έκλεισε το μάτι του στον συνάδελφο του. Βολεύτηκε λίγο καλύτερα στην καρέκλα του και συνέχισε...

" Η μικρή θεραπεύτρια είναι φοβισμένη, αν και βαλησίνη δεν χρωστάει κάτι. Ένα παιδί είναι! Αλλά αυτοί που έπνιξαν τον οίκου του Άντχεμ, θα πάρουν αυτό που τους αξίζει μια μέρα. Αλλά αρκετά για το παρελθόν. Εξήγησε μου τον μύθο για το νησί"

Η προσοχή του σε αυτό το σημείο ήταν ακέραιη και έγειρε το σώμα του έτοιμος να λάβει τις συμβουλές του Αλλάσιου.
« Τελευταία τροποποίηση: Ιούλιος 20, 2019, 03:11:44 μμ by Αλάμανταρ Άντχεμ »


ChristyChan

  • Επισκέπτης
Κάλυψε το στόμα του με το πίσω μέρος της παλάμης του και χαχανισε δυνατά, όσο ο Αλαμανταρ δικαιολογουταν.

«Ήρεμα, Παλιέ μου φίλε. Σε πειράζω απλά. Ούτως ή άλλως αν ήταν δύο καθηγητές να φύγουν από τα εδάφη της Ακαδημίας, τα ζιζάνια θα κατέληγαν στην απόλυτη αναρχία. Κάποιος πρέπει να τα συγκρατησει» ήπιε μια ακόμα γουλιά, στερεωνοντας τον πάτο της κούπας στην παλάμη του και ελαφρά κρατώντας την με το άλλο χέρι.

«Έχει ένα εξαίρετο, έμφυτο αν μου επιτρέπεται, ταλέντο η μικρή Βαλησινη. Να την προσέχεις Αλαμανταρ! Και γενικά να τους προσέχεις. Δεν θέλω να επιστρέψουν σακκατες» πήρε μια ακόμα γουλιά και έστρεψε το βλέμμα του στο πλάι, με το χέρι του να στηρίζει το πηγούνι

 «Υπάρχει λόγος που είναι ανεξερεύνητο το κομμάτι αυτο» έσκυψε πιο κοντά στον συνάδελφο του, τοποθετώντας την κούπα παράμερα στο τραπεζάκι. «Νεκροί που δεν κατάφεραν Ποτέ να βρουν γαληνη» μελέτησε τον χάρτη και με τον δείκτη του επισήμανε το ακριανο κομμάτι του νησιού. «Αρχαια Πολιτεία των Ξωτικών, Ίσως και πιο αρχαία από την Θαλανιλ, η οποία βυθίστηκε στην άβυσσο. Οι κάτοικοι λέει σώθηκαν μα οι φρουροί των τειχών παραμένουν ακόμα άγρυπνοι, έτοιμοι να τσακίσουν τα κόκαλα κάθε εισβολέα ακόμα και χιλιετίες αργότερα!» η φωνή του ανέβηκε σε ένταση και έγινε σκληρή. Μα ύστερα από λίγο αναστήλωση τους ώμους του και κάθισε καλύτερα στη καρέκλα του.

«Φυσικά μιλάμε για έναν θρύλο...Αλλά οι θρύλοι προέρχονται από κομμάτια της ιστορίας, σωστά; Εσύ σαν Ιστορικός θα πρέπει να το ξέρεις ήδη αυτο»



Αλάμανταρ Άντχεμ

"Δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας αγαπητέ Αλλάσιε! Καταρχάς το νησί θα εξερευνηθεί σε δύο φάσεις. Στην πρώτη με τους μαθητές θα πάμε μόνο μέχρι τον πρώτο αρχαίο ναό και ορυχείο. Δηλαδή μέχρι και την μέση του νησιού! να δες εδώ" Έκανε ο αλαμάνταρ και έδειξε με το δάκτυλο του την επίμαχη περιοχή. Και θα πάμε μέχρι την μέση καθώς είναι μια δική μου πρωτοβουλία με μικρούς μαθητές.

Αν στεφθεί με επιτυχία η πρώτη μας αποστολή, τότε θα έχουμε και ένα νέο ορμητήριο προς τα ενδότερα του νησιού, που τότε θα καλεστούν οι ειδικοί μας. Βετεράνοι της σχολής και κατάλληλη καθηγητές με τον καλύτερο δυνατό εξοπλισμό. Αλλά μέχρι τότε μοχθούμε και ελπίζουμε! χο χο"

Ο Αλάμανταρ πάντα αισιόδοξος, χωρίς ιδιαίτερη αίσθηση κινδύνου, δεν πτοείται εύκολα. Αν μπόρεσε να επιβιώσει στα στενά της Ελεσσέας, τότε λίγα πράγματα θα μπορούσαν να τον κάνουν να αναθεωρήσει. Αλλά η ώρα φαίνεται να περνάει πιο γρήγορα όταν είσαι με καλή παρέα και ένα ρόφημα στο χέρι και γιαυτό αποφάσισε πως είναι ώρα για δουλειά, ειδικά πριν δύσει ο ήλιος!

"Θες να συμετάσχεις Αλλάσιε; Τα κέρδη του κήπου σε αντίθετη με τις εξορμήσεις μου, είναι πλουσιοπάροχα!"


ChristyChan

  • Επισκέπτης
Δεν ήθελε να το παραδεχθεί Αλλά...ζήλευε. Ζήλευε τη ζωντάνια αυτή του γερου Σοβερινου. Η ανάγκη και η ανικανοποίητη δίψα για περιπέτεια, ανακάλυψη και εξερεύνηση έκαναν τον Αλαμανταρ να δείχνει και είκοσι χρόνια νεότερος από ότι ήταν. Δεν τον πτοούσε τίποτα και κανένας. Ήθελε πάντα να γίνεται το δικό του και τα κατάφερνε με τον ένα τρόπο η τον άλλον.

Το ξωτικό τοποθέτησε το ένα πόδι πάνω στο άλλο και γέμισε την κούπα του με λίγο ακομα λαχταριστό ζεστό ρόφημα.

«Να είσαι προετοιμασμένος για παν ενδεχόμενο καλέ μου φίλε, όπως και να έχει. Απλά επέτρεψε μου να μιλήσω στους καθηγητές των Πολεμιστών όσον αφορά τα γιατροσόφια που θα πρέπει να τους παραδώσω. Έχεις κανένα υπόψη? Ίσως κάποιον από τους καινούριους..» η τελευταία φράση ειπώθηκε περισσότερο σαν σκέψη μα εν τέλη χαλάρωσε.

Το απόγευμα περνούσε με γρηγορους ρυθμούς και το ένιωθε. Αισθανόταν την κάθε αλλαγή της μέρας, του καιρού...των εποχών. Η μάτια του έπεσε στα φυτά και ύστερα στον καθηγητή μπροστά του. Με ένα νεύμα του χεριού του, ο Αλλασιος αρνήθηκε.

«Σε αντίθεση με εσένα προτιμώ να παραμείνω σε ετούτα τα κόσμια εδάφη. Και προτού με διορθώσεις μιλάω για ηρεμία και χωρίς κανέναν κίνδυνο να παραμονεύει. Έχω δει αρκετούς αρχαίους ναούς και κατεστραμμένες πόλεις στη ζωή μου. Αρκετά.»

Μια ακόμα γουλιά και συνέχισε

«Μα σε παρακαλώ, αν βρεθείς μπροστά σε κάποιο άγνωστο άνθος φέρε μερικά. Θα ήθελα να ανανεώσω τον κηπο. Είναι αρκετά... μουντος τελευταία, Δεν νομίζεις;»
« Τελευταία τροποποίηση: Ιούλιος 20, 2019, 11:18:37 μμ by Αλλάσιος Φίλντοϊν »


Αλάμανταρ Άντχεμ

"Πιο μουντός και από βαλησίνικο άλογο χοχοχο" Συμφώνησε ο Αλάμανταρ και χτύπησε το χέρι του ρυθμικά στο τραπέζι.

Όταν εργάζεται ή έχει καλή παρέα πάντα του ξεφεύγει ένα αστείο για τους βαλησίνους. Μια κακιά συνήθεια από τα παλιά που δυστυχώς έχει γίνει συνήθεια.

"Αν θες κάποιον νέο να εξασκηθεί στα όπλα η ανιψιά μου Χερκύνια Άντχεμ είναι διαθέσιμη και βρίσκεται στην Ακαδημία!
Στείλε της ένα γράμμα (προσωπικό μήνυμα) και βρεθείτε! Απλά πρέπει να σε προειδοποίησω, δεν είναι σαν και εμένα τον γέρο... Το αίμα της βράζει, αυτό είναι το μόνο σίγουρο..."

Ο Αλάμανταρ έκλεισε αυτό το όμορφο απόγευμα με τη  υπόσχεση πως θα φροντίσει προσωπικά να φέρει τα κατάλληλα βότανα και φυτά, προκειμένου να αποκτήσει μια νέα σπιρτάδα ο κήπος της Ακαδημίας και στην συνέχεια καλυνήχτισε τον συνάδελφο του.


ChristyChan

  • Επισκέπτης
Χερκύνια, ο Αλλάσιος επανέλαβε το όνομα στο μυαλό του για να το θυμάται.

"Πολύ καλά, φίλε μου" συμφώνησε με ένα νεύμα. Πάντα χαιρόταν να περνά χρόνο μαζί του. Οι συζητήσεις τους μπορεί να διαρκούσαν μέχρι και το πρωί, αλλά αλίμονο! Ήταν και οι δύο αρκετά μεγάλοι για να ανταπεξέλθουν σε ξενύχτια σαν χαζοπαίδια.

Καληνύχτισε τον συνάδελφό του με ένα ευγενικό νεύμα του κεφαλιού του και αφού σηκώθηκε προχώρησε προς τον κήπο. Έριξε μια ματιά αγαπητά τυο φυτά και παρέμεινε εκεί, να αγναντεύει το μαύρο πέπλο που αργά αργά κάλυπτε όλη την Ήπειρο.