Rasnarry Academy

Χάλκινο αστέρι [Τέλος]

Ελντιν

  • Επισκέπτης
Δεν θίχτηκε. Πως θα μπορούσε άλλωστε όταν η ερώτηση ήταν τόσο καλά στοχευμένη. Ο άνδρας την άκουσε με προσοχή, συνειδητοποιώντας πράγματα, ερωτήσεις που δεν είχε αφιερώσει χρόνο Ποτέ για να τα μελετήσει και να βρει απαντήσεις.

Ακολούθησε την Ιλιντιεν και κοντοστάθηκε πίσω της. Δεν παρατηρούσε το χώρο γύρω τους. Ίσα ίσα, ήταν τόσο απορροφημένος στις σκέψεις του που είχε χαμηλώσει το κεφάλι και απλά άκουγε.  Ποιος ήταν ο Ελντιν που επιβίωσε τότε; Ποιος ήταν ο άντρας ο οποίος δημιουργήθηκε με τα τραύματα και τις φοβίες του;  Δεν μπορούσε να κρύβεται μια ολόκληρη ζωή από τον εαυτό του η από θα ψευδαισθήσεις που του πρόσφερε το γλυκόπικρο ποτό. Έπρεπε να ψάξει βαθιά, να βουτήξει στα έγκατα της.ψυχής του, εκεί ακριβώς που φοβόταν να πάει, και να σύρει στην επιφάνεια το κομμάτι εκείνο που αγνοούσε...το αληθινό και υπαρκτό, πιο ώριμο Ελντιν.

«Σε ευχαριστώ για σημερα» υποκλίθηκε βαθιά με σεβασμό, όπως έπρεπε Ένας μαθητής σε έναν αγαπημένο δάσκαλο. «Θα ήθελα όμως να περάσουμε ξανα χρόνο, η έστω να μου επιτρέπεις που και που να ιππεύει την Βανα» της χαμογέλασε ειλικρινά και ζεστά. «Καλύτερα να σε αφήσω να επιστρέψεις στις δουλειές σου»


Ιλίντιεν Άτρας

Η Ιλίντιεν συνέχισε με τη φροντίδα των αλόγων, όσο αποχαιρετούσε τον Ελντίν, φανερά ικανοποιημένη από τη βελτίωση της διάθεσής του.

"Δε θα μου τη γλιτώσεις, θα σε ξαναφέρω στη Βάνα σύντομα." του υποσχέθηκε και τον άφησε να συνεχίσει τις υποχρεώσεις του.

Μιας και βρισκόταν σε πολύ οικείο χώρο, θεώρησε σωστό να κάνει κάτι για τα ζωντανά που τόσο αγαπούσε και να το συνδυάσει με λίγη ακόμη γυμναστική. Αφού τακτοποίησε τον Ουρουφίνουε και τη Βάνα, πήρε τους κουβάδες και γέμισε νερό για να τους ποτίσει. Όσο τα άλογα δροσίζονταν, φρόντισε να κάνει μερικές έλξεις από τα δοκάρια στο ταβάνι, αλλά μόλις το δικό της άλογο ήταν έτοιμο, επέστρεψε δίπλα του για να το χτενίσει.


ChristyChan

  • Επισκέπτης
"Εσείς φαντάζομαι θα είστε η νέα καθηγήτρια των Πολεμιστών, σωστά;" μια βαριά, ήρεμη σχεδόν ανέκφραστη φωνή εισέβαλλε στον χώρο του στάβλου. Ο άνδρας βημάτισε προσεκτικά προς την Ιλίντιεν με ίσιο κορμό και κρατώντας στο χέρι του έναν καλά τυλιγμένο πάπυρο.

Ο Αλλάσιος καθόταν ήσυχα στον κήπο του από τις πρώτες ήδη αχτίνες του ζεστού, καλοκαιρινού ήλιου. Είχε φροντίσει τα λουλούδια με δροσερό νερό, λίπασμα και ένα ειδικό φίλτρο το οποίο θα τα ελευθέρωνέ από τον στενό κλοιό των ζιζανίων. Ύστερα, συζήτησε μαζί τους και σιγοτραγούδησε μια μελωδία στη γλώσσα του για να τους προσφέρει γαλήνη και να τα παροτρύνει να μεγαλώσουν γερά και δυνατά δίνοντας ζωή στην Ακαδημία μα και στα άνθη τους. Το πρωινό εκείνο ήταν ένα απερίγραπτα υπέροχο, μέχρι που εισήλθε στο μικρό αποθηκάκι όπου και συντηρούσε τα απαραίτητα βότανα και τους σπόρους που χρειαζόταν. Η μεγάλη ξύλινη και σχετικά ταλαιπωρημένη πόρτα άνοιξε προκαλώντας έναν ανατριχιαστικό θόρυβο και έσπευσε στον αποθηκευτικό χώρο με τα συρτάρια και ένα διπλόφυλλο ντουλάπι. Ανοίγοντας το τελευταίο μια μικρή κραυγή απόγνωσης αντήχησε.

Έπρεπε να βιαστεί και να τρέξει. Σημείωσε σε ένα χαρτί, αρχικά, τα βότανα που χρειαζόταν άμεσα με μεγάλα γράμματα, και στο πίσω μέρος εκείνα όσα δεν του ήταν ακόμα αναγκαία αλλά έπρεπε να έχει μαζεμένα. Θα πήγαινε ο ίδιος αλλά τα μέρη εκείνα ήταν επικίνδυνα και δεν θα το διακινδύνευε. Ήταν αν μη τι άλλων ρεαλσιτής. Στο κατω κάτω για αυτό είχαν και τους πολεμιστές.


"Αλλάσιος Φίλντοιν, Θεραπευτής και καθηγητής σχεδόν από πάντα στην Ακαδημία" έκανε μια μικρή υπόκλιση με το κεφάλι και όρθωσε ξανά το ανάστημά του. "Λυπάμαι που το λέω, αλλά χρειάζομαι την βοήθεία σας."


Ιλίντιεν Άτρας

"Με γελάνε τα μάτια μου." σκέφτηκε η Ιλίντιεν και έμεινε με τη βούρτσα του Ουρουφίνουε στον αέρα. "Για τον Άρθερ, με γελάνε τα μάτια μου, ο Αλλάσιος Φιλτνοϊν."

Μπορεί στην υπόλοιπη ήπειρο να μην ήταν γνωστός, αλλά στη Θάλανιλ, δεν υπήρχε ξωτικιά που να μην ήξερε το θρυλικό θεραπευτή. Εκτός από το αστείρευτο ταλέντο του, την ήρεμη φύση και την έμφυτη κλίση του στις θεραπευτικές τεχνικές, ο Αλλάσιος είχε μαγέψει όλο τον ξωτικό κόσμο με την ομορφιά του.

Τα ξωτικά, στην ηλικία των 50 γιορτάζουν τη μεγάλη ενηλικίωση, διανύοντας περίπου το ένα τρίτο της ζωής τους και τη γιορτή τη μεταχειρίζονται ως μία ευκαιρία να δηλώσουν αν είναι διαθέσιμοι να βρουν σύντροφο. Την ημέρα της μεγάλης ενηλικίωσης του Αλλάσιου, χωρίς να δηλώσει τίποτα, εμφανίστηκαν στην αυλή του τριάντα πολύ πολ΄΄ύ πρόθυμες ξωτικιές, οι οποίες έφυγαν με άδεια χέρια.

Αν δεν είχε τη στρατιωτική της εκπαίδευση, η Ιλίντιεν θα είχε χάσει τα λόγια της. Τα μάτια της έπεσαν αμέσως στη λίστα. Εξαιρώντας το γεγονός ότι ο ίδιος ο Αλλάσιος ΄Φιλντοϊν της είχε κάνει την τιμή να της ζητήσει κάτι, ο ερχομός της λίστας σήμαινε σίγουρη περιπέτεια. Εκτός από προστάτες, οι πολεμιστές συχνά ταξίδευαν σε μη κατοικημένες περιοχές για να μαζέψουν σπάνια βότανα και υλικά για τους Θεραπευτές και καμιά φορά, τους Αλχημιστές. Δε θα έλεγε όχι σε μια περιπέτεια και μάλιστα, γνώριζε ήδη ποιον θα έπαιρνε μαζί της.

Προς τον Αλλάσιο δεν ξέχασε να κάνει τον αρχαίο χαιρετισμό των ξωτικών, για να καταλάβει ότι είναι και η ίδια από τη Θάλανιλ, παρόλο που δεν υπήρχε περίπτωση να την ξέρει.  "Νομίζω ότι με ενημέρωσαν  για τον ερχομό σας." απάντησε και αμέσως ευχήθηκε να είχε πει κάτι εξυπνότερο. "Σε τι θα μπορούσα να σας βοηθήσω;"


ChristyChan

  • Επισκέπτης
Ο Αλλάσιος ανταπέδωσε άμεσα τον χαιρετισμό δίχως να δίνει και τόση μεγάλη σημασία. Τον έκαιγαν άλλα ζητήματα, παρόλο που για μια στιγμή η καρδιά του σκύρτησε στη σκέψη πως μόλις είχε συναντήσει ένα ξωτικό από την παλιά του πατρίδα.

"Ιλίντιεν Άτρας, περιμέναμε όλοι μας εδώ στην Ακαδημία με μεγάλο ζήλο τον ερχομό σας, είναι η αλήθεια" ξεκίνησε να μιλάει με εκείνο το ανέκφραστο προσωπείο που δεν αποχωριζόταν ποτέ. Αν και μπορούσε να διακρίνει ο οποιοσδήποτε μια σταλιά εκνευρισμού στον τόνο της φωνής του. Αλλά για τους θεούς! Δεν ευθυνόταν η Ιλίντιεν. Άλλοι είχαν φροντίσει να μαυρίσουν την μέρα του και ίσως της επόμενες που ήταν να έρθουν.

Ο Θεραπευτής πλησίασε τον Ουρουφίνουε με προσεκτικά και ήρεμα βήματα και χάιδεψε την χαίτη του απαλά. "Φαντάζομαι πως θα γνωρίζετε πως στα καθήοκντα των καθηγητών της Φατρίας σας, είναι και οι αποστολές στις πιο απομακρυσμένες περιοχές για την συλλογή πολύτιμων αγαθών" συνέχισε τον ορμητικό του λόγο και έπειτα έστρεψε όλη του την προσοχή στην Ιλίντιεν, με τα σκούρα του μάτια να την καρφώνουν.

"Για εσάς είναι περιπέτεια και χαβαλές, για εμάς απολύτως σημαντικό ζήτημα"


Ιλίντιεν Άτρας

"Ω! Τον παρμένο!" σκέφτηκε θιγμένη η Ιλίντιεν και κρατήθηκε με μεγάλη δυσκολία να μην του αντιμιλήσει, καθώς δεν ήταν πρέπον να αντιμιλούν σε μεγαλύτερα ξωτικά. Ο Ουρουφίνουε κατάλαβε αμέσως τον εκνευρισμό της και τίναξε το κεφάλι του νευρικά. Η δασκάλα της ιππασίας φόρεσε το παγωμένο της ύφος αυτή τη φορά.

"Μπορεί και να το βλέπουμε ως εξάσκηση ή χαρτογράφηση εδαφών, ώστε να διασχίζετε άφοβα." ανταπάντησε. "Παρακαλώ" συνέχισε και ανταπέδωσε το έντονο βλέμμα. "Πείτε τις λεπτομέρειες για όσα χρειάζεστε." "Παλιο..." σκέφτηκε και δε συνέχισε.


ChristyChan

  • Επισκέπτης
Η εναλλαγή στην συμπεριφορά της, τον διασκέδασε κάπως και φρόντισε να το δείξει με ένα αχνό χαμόγελο το οποίο διήρκησε ένα δευτερόλεπτο και ίσως ακόμα περισσότερο.

"Δεν ήθελα να προσβάλω την Φατρία σας, Ιλίντιεν. Στο κάτω - κάτω μια πολεμίστρια με την δική σας φήμη" γύρισε την πλάτη του προς το άλογο και με τα χέρια πίσω από την πλάτη του συνέχισε "που κατάφερε να υπερισχύσει του αδερφού της, είναι σίγουρο πως δεν θα μπορούσε να αρκεστεί σε ένα έδρανο και μια ώρα στους στάβλους" την κοίταξε σαν να περίμενε απάντηση και συνέχισε "Αλήθεια, τί κάνει ο φίλτατος Ίλεθ; Χρόνια έχω να ακούσω για εκείνον"
« Τελευταία τροποποίηση: Ιούλιος 22, 2019, 10:03:33 μμ by Αλλάσιος Φίλντοϊν »


Ιλίντιεν Άτρας

Η Ιλίντιεν συνέχισε να φορά το παγωμένο ύφος της. Στο άκουσμα του ονόματος του αδερφού της, ήταν σίγουρη ότι φλέβα τινάχτηκε στο μέτωπό της και δυστυχώς, τα μαλλιά της ήταν κοτσίδα, γεγονός που σήμαινε ότι θα ήταν ορατή.

"Προφανώς είναι απασχολημένος με την προστασία του Βασιλιά μας."  λίγο μουρμούρισε, λίγο το εξέφρασε σαν αναφορά.

Αγωνιούσε η συνάντησή τους να λάβει τέλος, ιδιαίτερα μετά τη νέα, ανατριχιαστική πληροφορία που έμαθε.

"Για τις λεπτομέρειες της αποστολής σας δε μου είπατε παρακαλώ.¨" επέμεινε, μήπως και καταφέρει να τον ξεφορτωθεί.


ChristyChan

  • Επισκέπτης
"Μα πόσο μεγάλη τιμή για έναν Πολεμιστή να μεριμνεί για την ακεραιότητα του Βασιλιά και άρχοντά του" τα λόγια του βγήκαν με περηφάνια και δέος προς τον αδερφό της Ιλίντιεν.  "Θα πρέπει να είσαι περήφανη για εκείνον. ΄Υστερα από την μεγάλη προσβολή που δέχθηκε από μερους σας, τουλάχιστον πήρε την θέση που του άξιζε καλύτερα. Ένας σωστός ήρωας της Φυλής μας και την Θαλανίλ" κούνησε το κεφάλι του για να τονίσει τα λόγια του και έπειτα συνέχισε.

"Ο αγαπητός καθηγητής Αλάμανταρ σχεδίασε μια υπέροχη εξόρμιση για τους μαθητές στο νησί Γκραχλ" η ειρωνία είχε λούσει τα λόγια του. Ύψωσε το χέρι με το τυλιγμένο χαρτί προς την Ιλίντιεν "Θα χρειαστεί να φέρετε τα αναγραφώμενα βότανα και χόρτα. Καθώς και μερικούς καρπούς και άνθη για την παρασκευή φίλτρων, αλοιφών και ό,τι άλλο χρειαστεί για να επουλώσει τυχών τραυματισμούς. Επίσης θα χρειαστώ και φλοιούς από παλαιωμένους κορμούς" πήρε μια βαθιά ανάσα και συνέχισε "Μαζί με την λίστα έχω και έναν χάρτη για το που θα βρείτε το κάθε ενα. Φυσικά δεν μιλαμε για μικρές ποσότητες. Ο όγκος είναι αρκετός που θα χρειαστώ" σχεδόν μονολόγησε.

"Θα σας πρότεινα να μην πηγαίνατε μόνη σας"


Ιλίντιεν Άτρας

"Ω ναι, είμαι πολύ περήφανη... Ναι, ότι τον έριξα είμαι όντως περήφανη και πες ότι θέλεις ξιπασμένο απομεινάρι, με έστειλε να πεθάνω. Ναι, καλός ήρωας είναι, μέχρι να πάρει την εξουσία." σκέφτονταν, αλλά δεν τολμούσε να πει, καθώς ο αδερφ΄ός της όντως θεωρούνταν παράδειγμα στη Θάλανιλ και πολλοί ήθελαν να του μοιάσουν. Κάπως έτσι ήταν και τα περισσότερα ξωτικά της περιοχής της. Με κάθε λεπτό που περνούσε, συμφωνούσε όλο και περισσότερο με την απόφαση που είχε πάρει να αφήσει την πατρίδα της.

"Με τιμάτε ειλικρινέστατα με την αποστολή σας, δε θα σας απογοητεύσω." απάντησε χωρίς έκφραση. "Βεβαίως, θα ξεκινήσω πριν την αποστολή του αγαπητού συναδέλφου, καθηγητή Αλάμανταρ, για διασφαλίσω τη διαδρομή. Έχω ήδη σκεφτεί ποιος θα είναι ο συνταξιδιώτης μου."

Πήρε προσεκτικά τη λίστα και το χάρτη και υποκλίθηκε ελαφρά. "Φύγε!" ευχόταν από μέσα της.


ChristyChan

  • Επισκέπτης
Γούρλωσε τα μάτια του

"Μα θα ήταν ανόητο να ξεκινούσατε μαζί με τον  αγαπητό Αλάμαντρ! Εγώ τα χρειάζομαι άμεσα για να ξεκινήσω τις κατάλληλες προετοιμασίες!" κάθε φορά που συναναστρεφόταν με τους Πολεμιστές σκεφτόταν και συμπέραινε το ίδιο ακριβώς πράγμα: δεν είχαν καθόλου μυαλό μέσα στο κεφάλι τους. Πόση ευφυία χρειαζόταν για να κατανοηθεί η μέγιστη ανάγκη των αντικειμένων στη λίστα; Κούνησε το κεφάλι του αποδοκιμαστικά. Η Φυλή και η καταγωγή δεν έπαιζε κανέναν απολύτως ρόλο και ήταν προφανές αυτό.

Κάγχασε στο ελάχιστο. "Να πάρετε όποιον θέλετε για συνοδοιπόρο, αγαπητή Ιλίντιεν. Αρκεί να γυρίσετε και οι δυο. Θα ξεμείνουμε που θα ξεμείνουμε από αξιόλογους μαθητές, μη χάσουμε και τους καθηγητές μας, σωστά?" ύψωσε το ένα του φρύδι και απότομα γύρισε προς το μέρος της  με μια ελαφριά υπόκλιση του κεφαλιού του.

"Θα σας συμβούλευα να ξεκινούσατε άμεσα" τόνισε "Τιμή που σας γνώρισα. Θα φροντίσω να μιλήσω στον αδερφό σας για τούτη τη συνάντηση και να τον διαβεβαιώσω πως είστε...το ίδιο θερμή όπως θυμάται" πρόσθεσε και γύρισε την πλάτη του καθώς απομακρυνόταν.


Ιλίντιεν Άτρας

"Χαίρομαι που συμφωνούμε για την ασφάλεια των μαθητών και το χρονικό πλαίσιο." όφειλε να μη μείνει σιωπηλή, σε περίπτωση που θεωρούσε ο συνομιλητής της ότι είναι μία στερεοτυπική πολεμίστρια, δηλαδή άτομο που δε μπορεί να σκεφτεί.

"Και πάλι σας υπερευχαριστώ για την εμπιστοσύνη σας." υποκλίθηκε χωρίς να σχολιάσει όλα αυτά που θα ήθελε να του τρίψει στα ξιπασμένα μούτρα του. Δεν κρατήθηκε στην επόμενη αναφορά του αδερφού της.

"Είχα καλό δάσκαλο." τον αποχαιρέτησε. Ο Ουρουφίνουε συμφώνησε με ένα μικρό χλιμίντρισμα.