Rasnarry Academy

Χάλκινο αστέρι [Τέλος]

Ιλίντιεν Άτρας

Με το ένα χέρι στην πλάτη του Ελντίν, η Ιλίντιεν κινήθηκε γρήγορα προς τις σκάλες. Κατέβηκαν στο ισόγειο όσο γρηγορότερα γινόταν, πριν προλάβουν να δουν τον κλαμμένο καθηγητή πολλά, περίεργα μάτια.

Βγαίνοντας στην αυλή, μισόκλεισαν και οι δύο τα μάτια συναντώντας τις ακτίνες του καλοκαιρινού ήλιου. Ενστικτωδώς, η Ιλίντιεν γύρισε το κεφάλι της προς τους στάβλους. Με το ελεύθερο χέρι, έβαλε δυο δάχτυλα στα χείλη και σφύριξε όσο δυνατότερα μπορούσε.  Επικράτησε μία στιγμή σιγής. Από τους στάβλους ακούστηκε ο κρότος μίας πόρτας και οι μπερδεμένες φωνές των ιπποκόμων που σάστισαν. Ένα δυνατό χλιμίντρισμα ακούστηκε από μακριά, σαν απάντηση στο σφύριγμα. Σε λίγα δευτερόλεπτα, το έδαφος σείστηκε ελαφρά. Ο παλμός του εδάφους εντάθηκε λίγο περισσότερο, καθώς ένας πελώριος, κανελί επιβήτορας κάλπαζε προς το μέρος των δύο καθηγητών.

Σαν μία άλλη προσωπικότητα, η Ιλίντιεν χαμογέλασε πλατιά και άνοιξε τα χέρια της διάπλατα. "Το αγόρι μου!" αναφώνησε καθώς το άλογο σταμάτησε μπροστά της και έχωσε την άκρη της μουσούδας του στο λαιμό της. Η Ιλίντιεν χαχάνισε σαν παιδί και τύλιξε τα χέρια της γύρω απ΄ο το λαιμό του αλόγου. Αδιαφορώντας στιγμιαία για τον κόσμο γύρω της, γέμισε το άλογό της με χάδια στο λαιμό και στο μουσούδι του. Του έφτιαξε λίγο την κοκκινωπή χαίτη και γύρισε προς τον Ελντίν, φορώντας το χαμόγελο της ευτυχίας.

"Να σου συστήσω τον Ουρουφίνουε, τον καλύτερο φίλο μου." του ανακοίνωσε.

Για να μπορέσουν να γνωριστούν καλύτερα, η Ιλίντιεν πήρε το δεξί χέρι του Ελντίν και το σήκωσε στο ύψος της μύτης του αλόγου. Ο Ουρουφίνουε ρουθούνισε τον Ελντίν για δύο δευτερόλεπτα και ύστερα έτριψε απαλά τη μουσούδα του στην παλάμη του Αλχημιστή, σαν ένδειξη αποδοχής. Η Ιλίντιεν χαμογελούσε πανευτυχής.

"Καθίστε δύο λεπτά μαζί, επιστρέφω." τους είπε χαμογελαστά, αλλά προστακτικά και κινήθηκε προς τους στάβλους.
« Τελευταία τροποποίηση: Σεπτέμβριος 03, 2019, 04:30:23 μμ by Στέλλα »


Ελντιν

  • Επισκέπτης
Η κουκούλα φάνηκε πιο χρήσιμη από κάθε άλλη φορά. Έκρυβε αυτό που ήθελε εκείνη τη στιγμή, τα συναισθήματά του και φυσικά την πιο ευάλωτη πλευρά του. Δεν έφερε καμία νατίσταση καθ'όλη τη διαδρομή ούτε μπήκε σοτν κόπο να ρωτήσει την γυναίκα για το πού πήγαιναν. Της επέτρεψε να τον παρασύρει από καθαρή εμπιστοσύνη. Όταν είχνα βγει έξω, ο καθαρός αέρας τον χτύπησε με βία και με συνδυασμό τον εκτυφλωτικό καλοκαιρινό ήλιο, ο Ελντίν απέκρυψε το πρόσωπό του με το ένα χέρι αλλά τη στιγμή που βημάτισαν ακόμα  παραπέρα, επέτρεψε στον εαυτό του  να  παρασυρθεί.

Όταν η Ιλίντιεν έπαψε το βήμα της, την κοίταξε με απορία στο μάτι του αλλά σιγά σιγά άρχισε να καταλαβαίνει.  Συχνά μιλούσε για την αγάπη της για τα άλογα και πάντα χαιρόταν όταν την έβλεπε με εκείνο το σπάνιο χαμόγελο στα χείλη, τώρα έιχε την τιμή να γνωρίσει την πηγή εκείνης της ευτυχίας. Περίμενε στοικά, και όταν εκείνο το πανέμορφο πλάσμα έκανε την εμφάνισή του, ο άνδρας έμεινε αποσβολωμένος να το παρακολουθεί. Στα ταξίδια του είχε αντικρίσει αρκετά ζώα, κάποια διαφορετικά σε μορφή από τα συνιθισμένα, άλλα τόσο αιθέρια σαν να κατέβηκαν από τα ουράνια βασίλεια των θεών.

"Ουρουφίνουε..." επανέλαβε όλο δέος. Τα μάτια του λαμπύρισαν με θαυμασμό και ήθελε να περιεργαστεί το ζώο από κοντά, να το αγγίξει και να δει πως όντως ήταν πραγματικό και όχι κάποιο κομμάτι της φαντασίας του. Κι έτσι έγινε, τόσο ξαφνικά όσο και η απότομη αρπαγή του χεριού του από την ξωτικιά. Δεν πανικοβλήθηκε. Ηρέμησε τον εαυτό του και χαλάρωσε για να μπορέσει να τον αποδεχτεί και να μην απομακρυνθεί ή αισθανθεί απειλή.

"Που πας;" γύρισε να την κοιτάξει μα είχε ήδη απομακρυνθεί. Ο Ελντίν αναστέναξε κουνώντας ελαφρά το κεφάλι του. "Είστε και οι δύο τυχεροί που έχετε ο ένας τον άλλον" γύρισε στο άλογο και του χαμογέλασε εγκάρδια. Κατέβασε την κουκούλα του και χάιδεψε λίγο ακόμα την μουσούδα και την χαίτη του. "Είσαι πανέμορφος Ουρουφίνουε...αντάξιο των θεών" για μια στιγμή γαλήνη τον πλημμύρισε. Τελικά ήξερε τι έκανε η Ιλίντιεν και πόσο δίκιο είχε.


Ιλίντιεν Άτρας

Δέκα λεπτά αργότερα, η Ιλίντιεν ξαναφάνηκε κρατώντας μία σέλα στο αριστερό της χέρι. Με το δεξί, κρατούσε τα γκέμια από ένα ήδη σελωμένο άλογο, λευκό, αλλά παιχνιδιάρικα πιτσιλωτό. Στο μεταξύ, είχε φροντίσει να μαζέψει τα μαλλιά της κοτσίδα με την προηγούμενη μπλούζα της και τώρα πια φορούσε μία πιο κοντή, για να ιππεύσει χωρίς να ζεσταθεί. Η εξάσκηση τόσων ετών φαίνονταν ξεκάθαρα στο παρουσιαστικό της, όπως και η ουλή που διέτρεχε όλο το στέρνο της.

Χαμογελώντας ακόμη, έφτασε στο σημείο που στέκονταν ο Ελντίν με τον Ουρουφίνουε. Το άλογο προσποιούνταν ότι μασούσε την κουκούλα του Αλχημιστή, σκουντώντας το κεφάλι του στο δικό του πού και πού. Προς ευχαρίστηση της Ιλίντιεν, ο Ελντίν σιγογελούσε.

"Δώσε μου το αστέρι μου να το σελώσω" του είπε και του έδωσε τα γκέμια του πιτσιλωτού αλόγου, κάνοντάς του νόημα να μην κουνηθεί. Με γρήγορες κινήσεις, πέρασε τη σέλα στο κανελί της άλογο και έδεσε τα λουριά κάτω από την κοιλιά του. Στο μεταξύ, μιλούσε στον Ελντίν.

"Το όνομά του είναι σύνθετο. Στη γλώσσα μου, Ούρους σημαίνει Χαλκός και Τίνγουε σημαίνει αστέρι." Για πολλοστή φορά, χάϊδεψε το άλογό της στοργικά, σαν να ήταν παιδί της. "Κάποια στιγμή είπα να τον φωνάξω Φιν, αλλά δεν του αρέσει..." Το άλογο χλιμίντρισε διαμαρτυρόμενο. "...και γι' αυτό τον φωνάζω έτσι μόνο στη μάχη."
Κοίταξε πάλι τον Ελντίν. "Δε θα ανέβεις;"


Ελντιν

  • Επισκέπτης
Την άκουγε με μεγάλη προσοχή, σαν να ήταν μαγεμένος και από το άλογο μα και από την ίδια. Σπάνια την έβλεπε τόσο απελευθερωμένη και έπρεπε να το παραδεχτεί πως της ταίριαζε. Αλλά τα  βάρη της ψυχής συνηθίζουν να βγάζουν έναν διαφορετικό εαυτό προς τους άλλους ίσως για άμυνα. Χασκογέλασε και όσο γελούσε τόσο το πανέμορφο άστρο έτρωγε την κουκούλα του παλτού του, δεν παραπονιόταν όμως. Θα την έπλενε και θα την ξαναφορούσε και αν συνεχιζόταν στο τέλος θα του την χάριζε με έναν μεγάλο φιόγκο και κανένα καρότο για την χώνεψη.

"Φιν...ούτε σε εμένα θα μου άρεσε." κοίταξε το άλογο και έγνεψε το κεφάλι του για να του δείξει πως και ο ίδιος προτιμούσε να τον φωνάζει Ουρουφίνουε. "Είδες; συμφωνου-" η  ερώτηση της τον έκοψε απότομα και άρχισε να κουνάει τα χέρια του πέρα δώθε. "Όχι...θα αρνηθώ με μεγάλη θλίψη, Ιλίντιεν" ξερόβηξε ελάχιστα "αλλά...όπως είπα...θα αρνηθώ...ναι...εμπρός. Έχει πολύ ωραία μέρα. Απόλαυσέ το" την παρακίνησε ως δικαιολογία με ένα ζεστό χαμόγελο.


Ιλίντιεν Άτρας

Η Ιλίντιεν έκλεισε τα μάτια και αναστέναξε. Φυσικά, δε μπορούσε να περιμένει από όλους να γνωρίζουν ιππασία, δε θα υπήρχε χώρος για το μάθημά της αλλιώς.

"Δε ρώτησες καν το όνομά της." έκανε με νόημα, δείχνοντας το άλογο του Ελντίν. Για άλλη μια φορά, του ανέβασε την παλάμη στη μύτη της, για να πάρει τη μυρωδιά του. Η Ιλίντιεν έσκυψε στο αυτί του αλόγου, έκλεισε τα μάτια και ψιθύρισε. Ύστερα, γύρισε προς τον Ελντίν και του ανακοίνωσε ότι το όνομά της ήταν Βάνα, που σημαίνει όμορφη. Ταιριαστό άτι για το γοητευτικό καθηγητή της Αλχημείας.

Βλέποντάς τον να βασανίζεται για το πώς θα ανέβει, πήρε την κατάσταση στα χέρια της. Όπως και πριν, τον έπιασε από τις ρόμπες, αυτή τη φορά και με τα δύο χέρια. Του έδωσε το σύνθημα να αναπηδήσει. Καθώς σηκώθηκε στον αέρα, η Ιλίντιεν χρησιμοποίησε αυτή τη μικρή ώθηση για να τον σηκώσει ψηλά στον αέρα και να τον κατευθύνει στην πλάτη του αλόγου. Ήταν υπερβολικά ελαφρύς. Όσο τον κρατούσε ακόμη στον αέρα, τον μετακίνησε στο ύψος της σέλας και τον προσγείωσε ακριβώς στο κάθισμα. Ο Ελντίν  δεν είχε βγάλει μιλιά, ενώ η Ιλίντιεν προσπαθούσε να συγκρατήσει τα γέλια της καθώς ίππευσε άνετα το δικό της άλογο. Είπε κάτι ακόμη στη γλώσσα της και τα άλογα ξεκίνησαν. Γελώντας ακόμη, αλλά με την αυτοπεποίθηση του έμπειρου ιππέα του ευχήθηκε να μη ζαλιστεί.


Ελντιν

  • Επισκέπτης
"Εγώ.." τρέκλισε όταν τον μάλωσε για την έλλειψη ευγένειας του προς το άλογο που προοριζόταν να ιππεύσει.  Βάνα, λοιπόν, σκέφτηκε, και όταν τα μάτια του τη περιεργάστηκαν καλύτερα πρόσεξε πόσο ταιριαστό ήταν το όνομά της. Σίγουρα εάν γνώριζε ιππασία θα ήθελε να ήταν εκείνη στο πλευρό του. Της χάιδεψε απαλά και στοργικά την μουσούδα για να συνηθίσουν ο ένας τον άλλον μα δυστυχώς ο ενθουσιασμός και η ανυπομονησία της Ιλίντιεν τον ξεσήκωσαν.

Στη κυριολεξία...

Δεν έφερε καμία αντίρρηση. Ίσα ίσα που το πήρε απόφαση πως δεν υπήρχε ποτέ περίπτωση να ξεφύγει από την ξωτικιά πολεμίστρια όσο και να το πάλευε. Εντάξει...μπορεί να μην ήθελε κιόλας να την αποφύγει.

Στην αρχή τα πράγματα ήταν λίγο δύσκολο. Είχε αγχωθεί όταν το άλογο ξεκίνησε τον βηματισμό του και φοβόταν μήπως η Ιλίντιεν τους ψιθυρίσει να τρέξουν σαν τον άνεμο. Η εικόνα εκείνου να κρέμεται από τα γκέμια μπλεγμένος και το κεφάλι του να σέρνεται στο χώμα ανελέητα τον έκανε να κολλήσει και να χάσει ελάχιστα την ισορροπία του, μα γρήγορα επανήλθε και σαν να το είχε διαισθανθεί η Βάνα, γύρισε την μουσούδα της και τον συγκράτησε από τον μηρό. Το χαμόγελό του ήταν πιο πλατύ από κάθε άλλη φορά. Πήρε θάρρος και γρήγορα έφθασαν στο πλάι του Ουρουφίνουε και της Ιλίντιεν.

"Σε ευχαριστώ" της είπε ζεστά γεμάτος ευγνωμοσύνη.


Ιλίντιεν Άτρας

Παρότρυνε τον Ελντίν να κρατά τον κορμό του όρθιο και χαλαρό, να αφεθεί στο λικνισμα του βαδίσματος της Βάνα. Με αυτόν τον τρόπο θα κατάφερνε να νιώσει την ενέργεια της, να συντονιστεί μαζί της.

"Καλύτερα τώρα;" Ρώτησε για τη διάθεσή του. Τα άλογα είναι και πάντα ήταν μαγικά ζώα. Έτσι τουλάχιστον τα χαρακτήριζαν όσοι δεν είχαν μελετήσει καλά. Τα άλογα φαίνονταν μαγικά γιατί είναι πανέξυπνα. Έχουν την ικανότητα να διαισθάνονται τις προθέσεις του άλλου, να νιώθουν αν ο άλλος πονάει ή αν είναι χαρούμενος. Είναι πολύ πίστα ζώα και εκτός του ότι είναι πολύ δυνατά και γρήγορα, είναι και πανέμορφα. Το μόνο που δεν κάνουν τα άλογα είναι ότι δε μιλάνε.

"Ο Ουρουφίνουε είναι πάντα δίπλα μου, δε με έχει προδώσει ποτέ και δεν τον έχω προδώσει κι εγώ. Είναι από τη Μιταθιρ, πολεμικό άλογο, βραβευμένο και μου τον έκανε δώρο ο αδερφός μου." Το βλέμμα της σκοτείνιασε κάπως. Βάλθηκε να ατενίζει τη λίμνη για να μη φανεί και ολοκλήρωσε τη σκέψη της. "Ένα από τα ελάχιστα δώρα που μου έχει κάνει στη ζωή μας." Αναστέναξε κάπως λυπημένα, μα συνέχισε με τον ίδιο ενθουσιασμό. "Δεν τον αλλάζω με τίποτα!"


Ελντιν

  • Επισκέπτης
Τα κατάφερνε! Όντως τα πήγαινε πολύ καλά και μπόρεσε να εκπλήξει τον ίδιο του τον εαυτό. Το χαμόγελο στα χείλη του παρέμεινε και κάθε νέφος διαλύθηκε από την καρδιά του και το μυαλό του. Κατάφερε να χαλαρώσει και όλα αυτά χάρης στην Ιλίντιεν. Έγνεψε το κεφάλι του στην ερώτησή της ενώ με το χέρι του χάιδεψε ελαφρά την υπέροχη χαίτη του πιτσιλοτού αλόγου, ένα πλάσμα που ίσως να μην ήθελε να το αποχωριστεί. Ένιωθε ένα βαθύ δέσιμο μεταξύ του ίδιου και της Βάνα.  Χαλάρωσε τους ώμους του και το κορμί του.

"Δεν έχεις μιλήσει ποτέ για εκείνον..." σχολίασε στοργικά και την πλησίασε ακόμα περισσότερο με το βλέμμα του πέρα από την λίμνη. "Ξέρεις, με βοήθησες πολύ, Ιλίντιεν. Δεν είχα αντιμετωπίσει τον εαυτό μου ποτέ και προτίμησα να κρυφτώ από τα δυσάρεστα γεγονότα που καλώς ή κακώς στιγμάτισαν την ζωή μου. Φοβόμουν να κριθώ από εμένα, αλλά σήμερα... " τα μάτια του έπεσαν πάνω της, ενώ η φωνή του ήταν πιο σοβαρή και σταθερή από κάθε άλλη φορά. "στάθηκες πλάι μου χωρίς καμία  απαίτηση. Χωρίς να κρίνεις εμένα και τις πράξεις μου" πήρε μια βαθιά μελαγχολική ανάσα "Για αυτό" ξεφύσηξε "Μην κρύβεσαι από εμένα. Μίλα μου και υπόσχομαι πως θα κόψω το ποτό μια και καλή" της έκλεισε το μάτι παιχνιδιάρικα ελαφρύνοντας της διάθεση και την ατμόσφαιρα.


Ιλίντιεν Άτρας

"χχμμμ" σχολίασε. "Δεν έχω πολλά να πω. Αν τον συναντήσεις -που σου εύχομαι να μην το συναντήσεις- θα καταλάβεις από μακριά ποιος είναι. Μαύρα μαλλιά, βιολετί μάτια, είμαστε σχεδόν ίδιοι, με τη διαφορά ότι ο Ίλεθ είναι πάνω από δύο μέτρα, πιο γυμνασμένος, πιο άκαρδος."
Έκανε μία απροσδιόριστη χειρονομία και συνέχισε. "Ο Ίλεθ είναι το καμάρι της Θάλανιλ, το καμάρι των γονιών μας. Δε μπήκε στο στρατό επειδή τον έπεισε κάποιος, μπήκε από μόνος του. Ο Ίλεθ πιστεύει στην ιδέα των αρχαίων Ξωτικών. Ο Ίλεθ είναι στην προσωπική φρουρά του Βασιλιά μας."
Αυτή τη φορά ξεφύσηξε ενοχλημένη.


Ελντιν

  • Επισκέπτης
Την άκουσε με μεγάλη προσοχή, γνεύοντας παράλληλα. Μπορούσε να διακρίνει την ενόχλησή της και δεν την κατηγορούσε. Είχε γνωρίσει αρκετά άτομα στην σχολή με παρόμοιο χαρακτήρα εκείνου του Ίλεθ. Δεν τα μισούσε μα ούτε συμμεριζόταν τις πεποιθήσεις τους.
Ακούμπησε τον ώμο της με στοργή και την παρακίνησε να συνεχίσει.


Ιλίντιεν Άτρας

"Κάποια στιγμή τον χρειάστηκα. Η αλήθεια είναι ότι με βοήθησε, τα κανόνισε, όπως μου είπε και ο ίδιος. Δεν το έκανε όμως από αγάπη, το είχε ως ευκαιρία να ανέβει η οικογένεια μας.
Για να με εκδικηθεί που δεν τον διάλεξα για εκπαιδευτή ενώ είχε διεκδικήσει τη θέση μου, με έστειλε στο στράτευμα του Ντούριλ."

Η Ιλίντιεν γέλασε με την καρδιά της και μόνο που το θυμήθηκε. Σε καμία περίπτωση δεν είναι αστείο να προσπαθούν τα αδέρφια να εκδικηθούν ο ένας τον άλλο. Παρόλα αυτά, υπήρχε μια υπέροχη ειρωνεία.

"Του έσκασε στα μούτρα." Είπε και συνέχισε να γελάει νευρικά. "Με έστειλε στο στράτευμα του Ντούριλ Νολάριον, γιατί ήταν αντισυμβατικός και επειδή τον θεωρούσαν αποτυχημένο."

Γύρισε την προσοχή της ξανά στον Ελντίν. "Ξέρεις, ο Ντούριλ μαθήτευσε εδώ, στο μέρος που βρισκόμαστε, για αυτό και δεν ήταν σαν τους υπόλοιπους συντοπίτες μας. Αυτός μας είπε για την Ακαδημία Ράζναρυ, μας έδωσε μία ελπίδα."

Τα χέρια της έφυγαν από τα γκέμια και σηκώθηκαν στον αέρα. "Φαντάσου το πρόσωπο του αδερφού μου κατά την ενηλικίωση μου, παρασημοφορεμένη και προτεινόμενη για προαγωγή. Δε μπορούσε να μη μου δώσει ένα δώρο, δε θα το έβλεπε καλά ο κόσμος."

Ξαναπήρε στα χέρια της τα γκέμια. "Κι έτσι προέκυψε ο Ουρουφίνουε, ο καλός μου κανελί αγοράκι."


Ελντιν

  • Επισκέπτης
Τα παιχνίδια της ζωής ήταν όντως απρόβλεπτα. Μέσα στη δυστυχία μπορεί να εμφανιστεί μια φλόγα ελπίδας και να αλλάξει όλη σου η κοσμοθεωρία. Ή και το αντίθετο. Φυσικά και δεν ήταν αστεία η στάση του αδερφού της και σε καμία περίπτωση δεν θα γελούσε, αλλα βλέποντάς την έτσι, δεν άντεξε και ανταπέδωσε ένα αδύναμο γελάκι κατανοώντας πλήρως την ειρωνεία. Άσχημο παιχνίδι παίχτηκε από τον Ίλεθ και ακόμα χειρότερο παίχτηκε σε εκείνον από τους θεούς.

Του άξιζε όπως ακριβώς άξιζε και στην Ιλίντιεν η τροπή αυτή των πραμάτων.

"Ο Νάιλος μου είχε πει κάποτε πως όσοι προσπαθούν να κερδίσουν με ύπουλο τρόπο την θέση τους σε τούτο τον κόσμο θα το καταφέρουν αλλά με ένα τίμημα: θα χάσουν όλα όσα θεωρούσαν δεδομένα και στο τέλος οι ερινύες θα χτυπήσουν την πόρτα τους. Δεν θα τους μείνει τίποτα παρά μόνο η ζωντανή ανάμνηση των εγκλημάτων τους και αυτή είναι χειρότερη τιμωρία από τον θάνατο" σώπασε για λίγο "Μπορεί να προσπάθησε να σε ξεγελάσει αλλά χάρη σε εκείνον κέρδισες έναν καλό φίλο" έγνεψε προς τον Ουρουφινουε "και έναν ανόητο αλχημιστή που ίσως και να σε θεωρεί πλέον αδερφή"


Ιλίντιεν Άτρας

Η Ιλίντιεν γέλασε καλοκάγαθα. "Φαίνεται ότι δεν έχεις δει μάχη. Θα σε στρώσουμε όμως." Άλλωστε το αριστερό της χέρι και ανακάτεψε τα μαλλιά του Ελντίν. "Έτσι δεν κάνουν; Τα αδέλφια εννοώ."

Χωρίς να το καταλάβουν, είχαν ήδη κάνει το γύρο της Ακαδημίας αρκετές φορές. Ο Ουρουφίνουε ήταν ακούραστος, αλλά η Βάνα φαίνονταν ότι θα μπορούσε να πιει λίγο νερό.

"Πάμε προς τους στάβλους." Πρότεινε. "Το άλογο σου θέλει νερό κι εσύ πρέπει να πας στο γραφείο σου."

Η Ιλίντιεν μίλησε πάλι στη μητρική της γλώσσα. Τα άλογα άλλαξαν την πορεία τους και κινήθηκαν προς τους στάβλους.

"Θα τα φροντίσω εγώ." Το διαβεβαίωσε, καθώς το βοηθούσε να κατέβει. "Αν χαλάρωσες, πήγαινε να συνεχίσεις τη μέρα σου όπως πρέπει."


Ελντιν

  • Επισκέπτης
Υπάκουα, ο Ελντίν ακολούθησε την Ιλίντιεν και τον Ουρουφίνουε. Χρειαζόταν και εκείνος λίγο δροσερό νεράκι, κι από δω και πέρα μονάχα αυτο.  Βέβαια, τδυσκολεύτηκε να αποχωριστεί τη Βάνα. Ακόμα και αυτό το λίγο που πέρασε μαζί της, τον έδεσε κάπως. Μα έπρεπε το πανεμορφο εκείνο πλάσμα να ξεκουραστεί αντί να ανταποκριθεί στις παράλογες ορέξεις ενός αλχημιστή. Χαμογέλασε, ώσπου προχώρησε μπροστά ακριβώς από την γυναίκα.

"Βασικά, υπάρχει κάτι ακόμα που θα ήθελα να σου ζητήσω, Ιλίντιεν" πήρε μια βαθιά ανάσα "Όσον αφορά την χθεσινή μου απρεπέστατη συμπεριφορά, τι...τι προτείνεις να κάνω" ήταν δύσκολο για εκείνον να κάνει τούτη την ερώτηση ίσως γιατί φοβόταν την απάντησή της. Αλλά όποια και να ήταν η συμβουλή της, θα την κρατούσε σφιχτά στην καρδιά του σαν φυλαχτό.


Ιλίντιεν Άτρας

Βοηθώντας τον να κατέβει, τον κοίταξε σκεπτικά. Δε μίλησε για μερικά δευτερόλεπτα.

"Αυτό που πρέπει να κάνεις είναι να αγαπήσεις τον εαυτό σου." Η Ιλίντιεν μελέτησε προσεκτικά τον Ελντίν, για να δει πώς θα το πάρει. Φαινομενικά, δεν του πρότεινε κάτι προσβλητικό, άρα δεν είχε λόγο να παρεξηγηθεί, αλλά ο καθένας θα μπορούσε να θιχτεί. Δεν τον είδε να πειράζεται παρόλα αυτά και συνέχισε.

"Όλοι έχουμε ελαττώματα και ανησυχούμε για την εικόνα μας προς τους άλλους. Το ζήτημα είναι πώς αυτή η εικόνα προέρχεται από την εικόνα μας προς τον εαυτό μας. Σου αρέσει αυτό που βλέπεις στον καθρέπτη; Αν όχι, τι θα ήθελες να βλέπεις; Αφού το προσδιορίσεις, τότε τι θα κάνεις για να αλλάξεις αυτό που δε σου αρέσει;" στο μεταξύ αφαίρεσε τη σέλα της Βάνα και συνέχισε να μιλάει, μεταφέροντάς την στο διάδρομο, στις κυλινδρικές, ξύλινες προεξοχές που χρησίμευαν για αποθήκευση.

"Οι αποτυχίες του παρελθόντος δεν είναι μέσο αυτομαστίγωσης, είναι μαθήματα τα οποία πρέπει να μελετήσεις και να μάθεις." ένα αόρατο ρίγος διαπέρασε την πλάτη της. Ένιωσε τις ουλές στο αριστερό της μπράτσο να πονούν. Χωρίς να δώσει σημασία, συνέχισε. "Και πάλι, μην περιμένεις επιτυχία με την πρώτη προσπάθεια, θα πέσεις πολλές φορές μέχρι να σηκωθείς, αλλά αυτή είναι και η μαγεία του προσωπικού μας ταξιδιού, γιατί, κάθε φορ΄α που θα σηκώνεσαι, θα μπορείς να προχωρήσεις ένα βήμα παραπέρα, θα είσαι λίγο δυνατότερος και πιο κοντά στον πραγματικό Ελντίν."