Rasnarry Academy

Ιλίντιεν Άτρας

  • Πολεμίστρια
  • Καθηγητής
  • Level 18
    • Μηνύματα: 839
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
  • Rated:

  • Badges: (View All)
    Ζευγάρι του Μήνα, Οκτώβριος 2019 Το Θέμα του Μήνα, Οκτώβριος 2019 Ολοκλήρωση του Event, Η Γιορτή του Κόκκινου Φεγγαριού Πολεμιστής
Όνομα: Ιλίντιεν Άτρας

Φυλή: Ξωτικά

Μέλος οικογένειας: δεν είναι μέλος κάποιας γνωστής οικογένειας

Ηλικία: 40 ετών

Φατρία: Πολεμίστρια

Εμφάνιση χαρακτήρα: Με ύψος 1,85 και μυώδες κορμί, η Ιλίντιεν φαντάζει τρομακτική για τους εχθρούς της. Στην πραγματικότητα είναι μία όμορφη ξωτικοπολεμίστρια με βιολετί μάτια και πολύ μακριά μαύρα-μπλε μαλλιά, που φτάνουν ως τους μηρούς της. Ως πολεμίστρια είναι πολύ γυμνασμένη, αλλά δεν της αρέσει να το δείχνει, γι’ αυτό και προσπαθεί να μη φοράει αποκαλυπτικά ρούχα. Όταν όμως προπονείται, φοράει κοντά και άνετα ρούχα για να μπορεί να κινείται με ευκολία. Δεν κάνει ιδιαίτερη προσπάθεια να κρύψει τις ουλές της, ούτε και τα σύμβολα δύναμης και προστασίας που έχει χαραγμένα στη σπονδυλική της στήλη, στην αριστερή φτέρνα και τη δεξιά παλάμη. Ανεξάρτητα από τα ρούχα που φοράει, έχει πάντα επάνω της δύο όπλα, το τυχερό της σάκραμ και τη δερμάτινη ζώνη της.
Προσωπικότητα: Σαν επαγγελματίας είναι πολύ αυστηρή. Δεν πίνει, δεν αστειεύεται και δεν παρεκλίνει από το πρόγραμμα όταν βρίσκεται σε υπηρεσία, συμπεριλαμβάνοντας και τις ώρες διδασκαλίας. Παράλληλα, δεν ανέχεται την τεμπελιά και την αμφισβήτηση από τους υφιστάμενούς της. Φροντίζει πάντα να τελειώνει την υπευθυνότητα που ανέλαβε, όσο δύσκολη κι αν είναι. Ή θα τα καταφέρει, ξεπερνώντας τα όριά της ή θα πεθάνει προσπαθώντας. Από τις μεγαλύτερες απολαύσεις της είναι μία δύσκολη και ποιοτική μάχη. Στο πεδίο μετατρέπεται σε τέρας δύναμης και βίας, σαν να χάνει τον εαυτό της.
Στην καθημερινή της ζωή είναι απλή και συγκρατημένη. Λατρεύει τα ζώα και ιδιαίτερα τα άλογα, με τα οποία φαίνεται να επικοινωνεί με ευκολία. Κατανοεί απόλυτα τη χρησιμότητα όλων των επιστημών και τεχνών, συνεπώς φροντίζει να διαβάζει και να ενημερώνεται. Η φιλομάθεια της επέτρεψε να μάθει κάποιες απλές θεραπευτικές τεχνικές και φίλτρα, προσθέτωντάς τα στον κατάλογο των δεξιοτήτων επιβίωσης που διαθέτει.

Προϊστορία: Αν και δεν προέρχεται από κάποια Παλαιά Οικογένεια, η ίδια φράση ακολουθεί την Ιλίντιεν και όλα τα Ξωτικά της Θάλανιλ «είμαστε αρχαίοι», θεωρώντας ότι αυτοδίκαια τους αξίζει καλύτερη αντιμετώπιση. Η Ιλίντιεν και ο αδερφός της πέρασαν όλη τους την παιδική ηλικία να διαφωνούν με τους γονείς τους γι’ αυτήν την πεποίθηση.
Η Ιλίντιεν μεγάλωσε σε μία πολύ καταπιεστική οικογένεια. Ο πατέρας της δεν κατάφερε να γίνει εφευρέτης και η μητέρα της δεν κατάφερε να γίνει πολεμίστρια. Είναι αυτονόητο ότι, χωρίς να το δηλώνουν, οι γονείς προσπαθούσαν να κάνουν τα παιδιά τους κάτι που οι ίδιοι δεν έγιναν και το έκαναν με όσα μέσα διέθεταν.
Το μικρό -τότε- ξωτικό, υπήρξε λάτρης των ταξιδιών και της περιπέτειας, όνειρα τα οποία στριμώχνονταν στα άπειρα «Μη!», «Όχι.» και «Πρέπει». Σε αυτό το ασφυκτικό περιβάλλον και κάτω από τις συνεχείς εκρήξεις εξουσίας του πατέρα της, η Ιλίντιεν αποφάσισε πως η μάθηση θα γίνει ανταλλάξιμο αγαθό. Όσο γρηγορότερα μάθαινε, τόσο νωρίτερα της επιτρέπονταν να βγει από το σπίτι, αν και όχι για πολύ.
Στις σύντομες εξορμήσεις της έτρεχε στην άγρια φύση, παρατηρώντας την με δέος. Μία από αυτές τις εξορμήσεις υπήρξε καθοριστική για τη διαμόρφωση του χαρακτήρα της. Μπροστά της εμφανίστηκε ένα κουρασμένο άλογο, διψασμένο και πεινασμένο. Η Ιλίντιεν ήξερε τι είναι τα άλογα, αλλά δεν τα είχε αντικρίσει ποτέ στη ζωή της από κοντά. Μαγεμένη από την ομορφιά, τη γαλήνη και την περηφάνια αυτού του απίθανου ζώου, το πλησίασε για να το χαϊδέψει. Το ζωντανό, κατανοώντας την αθωότητα και τον πόνο του παιδιού κάθισε στο γρασίδι. Αφού έπαιξαν για λίγα λεπτά, τα πιο ευτυχισμένα λεπτά της ζωής της μέχρι τότε, το οδήγησε σε ένα ρυάκι, όπου το πότισε και του έδωσε να φάει φρούτα και χόρτα. Οι ιδιοκτήτες του, που τους βρήκαν να πλατσουρίζουν στο ρυάκι, έμειναν άναυδοι. Όπως εξήγησαν αργότερα στους γονείς της, το συγκεκριμένο άλογο ήταν προβληματικό και άγριο, επειδή ο προηγούμενος ιδιοκτήτης του το χτυπούσε και το καταπίεζε. Φυσικά, όταν η Ιλίντιεν ζήτησε από τους γονείς της να μάθει ιππασία, πήρε την αναμενόμενη απάντηση «Όχι!».
Η συνεχής προτροπή της μητέρας της να πάει στο στρατό άρχισε να φαντάζει καλή προοπτική γιατί περιείχε ταξίδια για να ανακαλύπτει και μάχες, για να ξεδίνει. Μετά από προσεκτική έρευνα ανακάλυψε ότι οι αξιωματούχοι ανήκαν στο τμήμα του ιππικού. Για άλλη μία φορά, η μάθηση έγινε ανταλλάξιμο αγαθό. Συγκεντρώνοντας τη μεγαλύτερη βαθμολογία στις εξετάσεις της χρονιάς της, «ακολούθησε» τη συμβουλή της μητέρας της, μπαίνοντας στο σώμα των εκπαιδευόμενων αξιωματικών.
Δε βρήκε τη ζωή στην ακαδημία καταπιεστική, όπως άλλοι, καθώς είχε μεγαλώσει υπακούωντας σε παράλλογες εντολές. Ούτε τα συνεχή γυμνάσια της κακοφάνηκαν, γιατί μπορούσε να δοκιμάζει τον εαυτό της καθημερινά. Τη συμπεριφορά των γύρω της δεν την ήθελε όμως. Σε ένα καθαρά ανδροκρατούμενο στρατόπεδο, η δωδεκάχρονη Ιλίντιεν έπρεπε να αποδείξει την αξία της ή να πάει στο σπίτι της. στο μυαλό της, η επιλογή ήταν μία, να τους πατήσει όλους κάτω. Ατέλειωτες ώρες εξάσκησης, προπόνησης και διαβάσματος είχαν ως αποτέλεσμα, τα επόμενα δύο χρόνια να παλεύει στα ίσα εκπαιδευόμενους μεγαλύτερων ετών και να κερδίζει τα όλα τα βραβεία του έτους της. Μεγαλώνοντας, ανακάλυπτε ότι η δύναμή της αυξάνονταν δυσανάλογα, γεγονός που τη γέμιζε με απορία, αλλά και με ενθουσιασμό.
Στα δεκαπέντε της, το σώμα της πια ήταν γυναικείο. Είχε γίνει μία πολύ όμορφη, έξυπνη και ικανή εκπαιδευόμενη. Υπήρξαν πολλοί εκπαιδευτές που την ήθελαν στην ομάδα τους και η Ιλίντιεν διάλεξε το χειρότερο. Για ένα χρόνο περίπου τα πήγαιναν καλά, ύποπτα καλά, αλλά η μικρή πολεμίστρια δεν είχε υποψίες στο πίσω μέρος του μυαλού της. Όλα ξεδιάλυναν όταν βρέθηκε με την πλάτη στον τοίχο. Δεν ήθελε όμως άλλη ταπείνωση ή υποταγή, δεν ήθελε άλλοι να ορίζουν κάθε στιγμή της ζωής της. Η βίαιη πλευρά της, τρεφόμενη από την καταπίεση τόσων χρόνων πήρε υπόσταση σε κλάσματα δευτερολέπτων, προστατεύοντάς την από όλα αυτά που φοβόταν.
Με το νεκρό εκπαιδευτή που της επιτέθηκε πίσω της, η Ιλίντιεν έκοψε τα μαλλιά της από ντροπή και δήλωσε εθελόντρια για το μέτωπο. Η απόφασή της ακολουθήθηκε από τις γνωστές αντιρρήσεις των γονιών της «Τι βλακείες είναι αυτές;», αλλά αυτή τη φορά τους γύρισε την πλάτη και εξαφανίστηκε.
Όπως ήταν αναμενόμενο, διορίστηκε σε μονάδα ιππικού, όπως και ονειρεύονταν. Για τρία χρόνια δε μιλούσε σε κανέναν. Όσες ημέρες πολεμούσαν, ξαναγίνονταν το βίαιο ον εκείνης της νύχτας, ξεσκίζοντας ανελέητα όποιον έβρισκε μπροστά της. Τις ημέρες που δεν πολεμούσαν, εκπαιδεύονταν στα όπλα. Δεν την ένοιαζε αν ήταν μικρό ή μεγάλο, ελαφρύ ή βαρύ. Μάθαινε να το χρησιμοποιεί άριστα και προχωρούσε στο επόμενο. Τα βράδια κοιμόταν με το άλογό της.
Όταν χόρτασε κάπως να σκοτώνει, εμφανίστηκε μπροστά της ο μέντοράς της. Ένα σχετικά νέο ξωτικό για το αξίωμά του, ο οποίος, όπως έμαθε αργότερα, έπασχε από ένα χρόνιο νόσημα. Μέσα από τις συνεχείς συζητήσεις, την προπόνηση και την εξέλιξη της τεχνικής της, η Ιλίντιεν άρχισε να ηρεμεί και να επικοινωνεί με τον κόσμο. Με τη βοήθεια του Ντούριλ, έμαθε πώς να γίνεται ένα με την ομάδα και πώς να μπορεί να στέκεται μόνη της. Έτσι έκανε και τους πρώτους φίλους και άφησε τα μαλλιά της να μακρύνουν ξανά.
Στα 40 της πλέον, στην καλύτερη ηλικία –όπως λένε και τα Ξωτικά- η Ιλίντιεν είναι Ιππίλαρχος της Θάλανιλ, συνεχίζοντας να ταξιδεύει από μέτωπο σε μέτωπο και να πολεμά, πολεμώντας και τους δαίμονές της παράλληλα. Δύο επιστολές έφτασαν στα χέρια της ταυτόχρονα. Η πρώτη είχε την προαγωγή της και η δεύτερη, την πρόσκληση να διδάξει στην Ακαδημία Ράζναρυ. Για μια εβδομάδα δεν απάντησε σε καμία. Στο τέλος της εβδομάδας, ο Ντούριλ βρέθηκε νεκρός στο γυμναστήριο. Η νεκροψία δήλωσε ότι ήταν το χρόνιο νόσημά του, αλλά η Ιλίντιεν και η γυναίκα του δεν πείστηκαν ποτέ. Συγκρατώντας για άλλη μία φορά την οργή της, υπέγραψε την πρόσκληση στην Ακαδημία, ανέβηκε στο κανελί της άλογο και πήρε το δρόμο για το Πόρτμειρ.     

Δείγμα γραφής: Δεν ήξερε τι τη μάγευε περισσότερο, η θάλασσα ή τα παράξενα Λελάνεα που έβλεπε να πλησιάζουν. Ανέβηκε στο σκάφος προσεκτικά και κάθισε σε μία θέση, σφίγγοντας τη γροθιά της γύρω από τη λαβή του σάκραμ της. Άφησε το ζεστό ήλιο να της χαϊδέψει το πρόσωπο. Ήταν ωραία και παράξενα να νιώθει ειρηνικά για μία φορά. Ζύγισε τους γύρω της, ναύτες και επιβάτες και συμπέρανε ότι τους είχε άνετα. Τότε αποφάσισε ότι της άξιζε λίγη ξεκούραση. Έκλεισε απαλά τα βλέφαρα και αφέθηκε στο λίκνισμα των κυμάτων, που απομάκρυναν τις έννοιες της ρυθμικά. 
« Τελευταία τροποποίηση: Ιούλιος 12, 2019, 10:17:16 μμ by Κασσάνδρα Καν »
  • Rate    Brilliant    Great    Agree    Winner    Hot    Confused


Κασσάνδρα Καν

  • Βαλησίνη
  • Καθηγητής
  • Level 16
    • Μηνύματα: 720
  • Ιστορικός
    • Προφίλ
    • ΦΧ
  • Rated:

  • Badges: (View All)
    Το Θέμα του Μήνα, Οκτώβριος 2019 Ολοκλήρωση του Event, Η Γιορτή του Κόκκινου Φεγγαριού Ιστορικός