Rasnarry Academy

Εμφάνιση μηνυμάτων

Αυτό το τμήμα σας επιτρέπει να δείτε όλα τα μηνύματα που στάλθηκαν από αυτόν τον χρήστη. Σημειώστε ότι μπορείτε να δείτε μόνο μηνύματα που στάλθηκαν σε περιοχές που αυτήν την στιγμή έχετε πρόσβαση.


Μηνύματα - Αλέξα Γκάρντεν

Σελίδες: 1 2 3 4
1
Οπλασκία / Απ: Ιδιαίτερα Μαθήματα 2 [Αλέξα]
« στις: Φεβρουάριος 03, 2021, 11:03:20 πμ »
Η μικρή σοβερινη παρατήρησε ότι η Σύλβια κρατούσε σημειώσεις την ώρα που της μιλούσε.Φυσικα και ήξερε ποιός ήταν ο σοφός,όσο για το αν θα τον έβρισκαν,η Αλέξα δεν απάντησε άμεσα,για να δώσει χρόνο στη Σύλβια να απαντήσει στην ερώτηση της.Ηταν μεγάλη ιστορία να τον βρουν.

Καθώς άκουγε τη Σύλβια,η μικρή,είχε δεί μια σκιά στα μάτια της και ίσως και στην καρδιά της.Ισως και γι'αυτό να της είχε σφίξει το χέρι όταν μιλούσε.

Όταν τελείωσε την αφήγηση η Σύλβια, η Αλέξα ένιωσε λιγάκι σαν να την λυπάται.Της είπε ότι ήταν κακό το πνεύμα και θα το έδιωχνε αν ήθελε.Αλλα η μικρή σοβερινη δεν πείστηκε και πολύ.Της φάνηκε σαν να μην είχε μια ευθύ απάντηση να της δώσει η καθηγήτρια.

Η Αλέξα,έκατσε λίγο πιο στητα και εγνεψε καταφατικά με χαμόγελο στη Σύλβια.

"Αν μπορείς όντως να το απελευθερώσεις, τότε να μην ανησυχώ για εσένα αφού μου είπες ότι είναι κακο το πνεύμα..." Την κοίταξε με πραγματική αγάπη μέσα στα μάτια.Την θαύμαζε και τη συμπαθούσε απεριόριστα η μικρή,και δεν της άρεσε η σκέψη να τυρρανιεται από ένα πεθαμένο πνεύμα η φίλης της.Ομως,ίσως να μπορούσε να κάνει κάτι για αυτό.

"Σύλβια, καλά,δεν ξέρεις πως να βρούμε τους σοφούς?Πως σου ξέφυγε αυτό?" είπε η μικρή χαμογελώντας.Αν και ήξερε κατά βάθος,ότι θα ήταν περίεργο να το ξέρει κάποιος ξένος,της είχε δώσει την εντύπωση,ότι τα ήξερε όλα για τους σοβερινους η καθηγήτρια.

"Λοιπόν, άκου κάτι που προφανώς δεν έπεσε στην αντίληψη σου. Η γη των σοβερινων,έχει σπηλιές.Αυτο φυσικά και το ξέρεις." την κοίταξε για να βεβαιωθεί ότι την παρακολουθούσε.
"Αυτές οι σπηλιές,έχουν πολλά επίπεδα.Συνηθως χρησιμοποιούμε τα πιο προσβάσιμα επίπεδα,για να κοιμηθούμε.Ομως,..." Η Αλέξα έκανε μια παύση για να δώσει έμφαση η Σύλβια στα λεγόμενα τής.
"Οι σπηλιές αυτές κρύβουν την ιστορία μας .Δεν θα σου πω τις προφητείες, γιατί ούτε εγώ δεν τις ξέρω.Απο τα λίγα που ξέρω,μιας και δεν ειμαι από τους γηραιους σοφούς,οι τοιχογραφίες που είναι στα έγκατα των σπηλαίων,λένε το παρελθόν ,το παρόν και ίσως και το μέλλον,αν ξέρει κάποιος να τις ερμηνεύσει.Οι σοφοί μας,πηγαίνουν κάθε εκατό χρόνια σε μια σπηλιά και αφήνουν το σημάδι τους.Ετσι,οι νεότερες γενιές, ξέρουν,πόσα χρόνια έχουν περάσει από την τελευταία επίσκεψη και πόσος χρόνος μένει για να εκπληρωθούν οι προφητείες που είναι γραμμένες εκεί χιλιάδες χρόνια.Ο κάθε σοφός,αφήνει το δικό του σημάδι.Λενε ότι βάζει σπόρους από μαλικέο στο στόμα του και τους μασάει.Η πηχτή μάζα,γεμάτη κόκκινη χρωστική ουσία που βγαίνει από τους σπόρους,έχει ένα βαθύ κόκκινο χρώμα,σαν το αίμα περίπου.Ο σοφός,όταν φτάσει στην τοιχογραφία που θεωρεί ότι εκπληρώθηκε στην εποχή του,βάζει την παλάμη του σε εκείνο το σημείο,κάνει με τα δάχτυλα του το ανάλογα σύμβολο της φατρίας του και έπειτα φυσάει την κόκκινη μπογιά.Το αποτύπωμα,δείχνει στους επόμενους σοφούς, πού έχει σταματήσει η ιστορία της τοιχογραφίας.Ομως,οι σπηλιές είναι πολλές και οι σοφοί πρέπει μέσα στη ζωή τους να τις περάσουν όλες από μια φορά.Οταν έρχονται στα καραβάνια μας να τους φιλοξενήσουμε και να τους προσφέρουμε τα δώρα μας για να μας πουν τις ιστορίες, ξέρουμε ότι είναι εν μέσω της ισόβιας αποστολης τους.Καταλαβες τώρα πως θα βρούμε το σοφό?" κοίταξε με ενθουσιασμό τη Σύλβια που ήταν αμίλητη.

2
Νεδάρ / Απ: Οι συμμαχίες κόποις κτώνται [Αλέξα]
« στις: Φεβρουάριος 03, 2021, 10:18:23 πμ »
Η Αλέξα κοιτούσε το Μαελστορμ καθώς απομακρύνονταν.Το είχε αγαπήσει τελικά.Χαμογελασε σε αυτή τη σκέψη.Ακολουθωντας τη Σολ,η πορεία τους ήταν προς την πόλη.Αχνοφαινονταν κάποια περιγράμματα κτιρίων γιατί είχε ήδη νυχτώσει.

Η μικρή σοβερινη,θυμήθηκε εκείνο το βράδυ στο Πορτμειερ.. Ταράχτηκε κι άρχισε να κοιτάω γύρω της.Ευτυχως, το χαμόγελο της φίλης της,της έδωσε τη σιγουριά που χρειαζόταν για να προχωρήσει και να διώξει τις αρνητικές σκέψεις.

Η Αλέξα,έπειτα από την προτροπή της Σολ,έκλεισε την αριστερή παλάμη της και όταν την άνοιξε,άφησε να φύγει μια μικρή φωτιά σε σχήμα μπάλας.Μιας και βόλευε,έφτιαξε κι άλλη μια,και ο δρόμος πλέον ήταν φωτεινός.

Όταν μπήκαν στα πρώτα στενά της πόλης,η αλχημιστρια της φωτιάς,κάλεσε νοητά τις φωτιές- μπάλες και τις ξαναεκλεισε στην παλάμη της μέχρι που εξαφανίστηκαν.Τωρα έβλεπαν,γιατί υπήρχαν λάμπες με λάδι ή λίπος από βουλιφαλαινα κατά μήκος των δρόμων.

Η Σολ έστριψε σε έναν αρκετά μεγάλο δρόμο και βρέθηκαν μπροστά από ένα πανδοχείο με το όνομα "Γελαστό Κουλτριβι".Η Αλέξα χτύπησε με χαρά τα μικρά της χέρια,γιατί ήταν τόσο ξακουστό για το φαγητό αυτό το πανδοχείο και δεν είχε την τύχη να πάει ποτέ άλλοτε.

"Ναι, επιτέλους φαγητό!" Είπε στη Σολ και άρχισε να την τραβάει να πάνε πιο γρήγορα.Η Αλέξα έσπρωξε απαλά τη δίφυλλη πόρτα,για να μην χτυπήσει κανέναν ανοίγοντας,μιας και η οχλαγωγία μαρτυρούσε ότι ήταν γεμάτο το μαγαζί.

Ο καπνός και η μυρωδιά από φαγητό και αλκοόλ,μπήκαν απότομα στη μύτη της Αλέξας και ένιωσε δυσφορία.Τραβηξε τη Σολ να πάει μπροστά,γιατί θα την πατούσαν σίγουρα με το ύψος που είχε.

Η Σολ προφανώς είδε κάποιο άδειο τραπέζι,γιατί άλλαξε απότομα κατεύθυνση και πήγαινε αρκετά γρήγορα.Οταν έφτασαν κοντά,η μικροκαμωμένη σοβερινη,είδε τη φίλη της έτοιμη να κάτσει,με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά.

Ξαφνικά ένα χέρι χοντροκομμένο με λέπια πήγε να την πιάσει από το καρπό,λέγοντας συγχρόνως με μια μπάσα φωνή :"Που νομίζεις ότι πας να κάτσεις κοπελιά? Αυτό το..." η φράση του μεγαλοσωμου Βαλησινου δεν τελείωσε ποτέ...Την έπιασε από τον γυμνό καρπό και άρχισε να χοροπηδάει και να φωνάζει.Το καυτό δέρμα της αλχημιστριας της φωτιάς,τον είχε κάψει.Η Αλέξα έβαλε τα γέλια και κοίταξε τη Σολ που γελούσε κι αυτή με το πάθημα του αγενή βαλησινου.

"Λοιπόν,θα φάμε επιτέλους? " είπε η Αλέξα αφού έκατσε στον ξύλινο πάγκο.


3
Η Αλέξα κρυμμένη πίσω από όλους σχεδόν,έτσι όπως ήταν μικροκαμωμένη,δεν έβλεπε τίποτα.Καθως περπατούσαν χωρίς να κάνουν θόρυβο,προσπαθούσε να προετοιμαστεί για αυτό που θα ερχόταν.Σκεφτοταν τα μαθήματα με την αγαπημένη της καθηγήτρια Σύλβια.Προς στιγμήν,στεναχωρήθηκε λιγάκι που δεν ήταν εκεί μαζί τους.Δεν ήξερε τι θα αντικρύσει.Δεν ήξερε αν θα την έπιανε πανικός ή αν θα ήταν ψύχραιμη όταν θα έρχονταν αντιμέτωποι με τους ληστές.Ηταν σημαντικό,να είναι συγκεντρωμένη και να παρατηρεί το έδαφος.Της έδωσαν θάρρος τα λόγια της φίλης της,της Σολ.

Η μάχη ξεκίνησε!!!Και πώς να μην ξεκινούσε, έτσι όπως μίλησαν οι ληστές?Όταν τους άκουσε να υποβαθμίζουν έτσι τις γυναίκες,η Αλέξα τρελάθηκε.

Συνήθως στις προπονήσεις, έπρεπε να συγκεντρωθεί,να μαζέψει τον Αιθέρα της,να σκεφτεί συγκεκριμένες κινήσεις...Και πολλά άλλα,για να βγάλει τη φλόγα από μέσα της..

Αυτή τη φορά,όλα ήταν διαφορετικά!Ένιωσε μια μικρή ζαλάδα και δεν έκλεισε καν τα μάτια της.Η Φωτιά της , ήταν εκεί, χωρίς καν να προσπαθήσει!

Έβλεπε νερά, κύματα, αστραπές, όλοι βοηθούσαν για να πέσει αυτή η συμμορία κάτω.Με τη ματιά της, απομόνωσε τρεις από τους ληστές που ήταν στη δεξιά άκρη,και ξεκίνησε σε αυτούς επίθεση από αρκετά μέτρα μακριά.

Το πρόσωπο και το σώμα τους,ήταν γυρισμένο προς το πλάι, οπότε δεν την είδαν,γιατί κοίταζαν από την άλλη πλευρά.Η μικρή αλχημιστρια, απλά συγκεντρωσε το βλέμμα της εκεί.Απλωσε τα χερια της με ανοιχτές παλάμες προς τον ουρανό στο ύψος των ώμων της και τα δάχτυλα της ίσια σαν να σημάδευαν.Με γρήγορες κινήσεις,η Αλέξα,τους έριξε μικρά βέλη φωτιάς,κυρίως στα πόδια τους,για να πέσουν κάτω.Δεν θα μπορούσε να σκοτώσει κάποιον, αλλά σίγουρα μπορούσε να τους καθυστερήσει αρκετά, ώσπου να πάρουν το μικρό.Οι δύο ληστές,λύγισαν τα πόδια τους και έπεσαν κάτω όπως προέβλεψε η μικρή.Δεν κατάλαβαν καν από πού τους ήρθε.Ο τρίτος όμως, έκανε γρήγορα στο πλάι,και δεν τον πέτυχε η Αλέξα με την πρώτη!Την κοίταξε στα μάτια και προσπάθησε να πάει τρέχοντας κρατώντας ψηλά το σπαθί του πάνω της... Τότε πραγματικα φούντωσε η Αλέξα.Η απόσταση που τους χώριζε ήταν μικρή.Οι δρασκελιες του τεράστιες σε σχέση με την μικρή σοβερινη...Έφτασε σε κλάσματα δευτερολέπτου,σχεδόν ένα μέτρο κοντά της.Καποιος προφανώς από τους δικούς της,τον είδε οπλισμένο και η Αλέξα είδε μια αστραπή να αντανακλά στο υψωμένο του σπαθί και μετά να του φεύγει μακριά.Σαστισμενος καθώς ήταν,η μικρή του έπιασε με το χεράκι της το μικρό,το χέρι που ήταν έτοιμο να την χτυπήσει με γροθιά.Ο βρώμικος, άπλυτος και άξεστος ληστής,δεν πρόλαβε να αντιδράσει.Η Αλέξα είχε ένα χαμόγελο υπεροψίας καθώς του έψηνε το χέρι.Εψαξε με το βλέμμα της τη Σολ,η οποία δεν ήταν πολύ μακριά."Σοοοοοολλλ κύμα τώρα!" είπε δυνατά και όταν κατάλαβε ότι η αλχημιστρια του νερού την άκουσε, τότε του άφησε το χέρι,και ελευθέρωσε το σώμα του ώστε να τιναχτεί μακριά και να τον πάρει το κύμα της φίλης της.
Αποκαμωμενη πλέον από την έλλειψη Αιθέρα,έκανε πίσω και κοιτούσε γύρω της μήπως έρθει κανένας και την βρει αδύναμη.Αλλα η κατάσταση φαινόταν ελεγχόμενη.Ωσπου άκουσε τη Σολ να φωνάζει δυνατά την Άρυα.Τρομοκρατημενη κοίταξε προς τα εκεί."Ιιιιιιιι το τόξο της!"ούρλιαξε η Αλέξα και έψαξε με το βλέμμα της την Ιντουν,μήπως και προλάβαινε να κάνει κάτι με τον άνεμο της.

4
Νεδάρ / Απ: Οι συμμαχίες κόποις κτώνται [Αλέξα]
« στις: Ιανουάριος 13, 2021, 11:39:06 πμ »
"Εντάξει...Μου τα λέγες..." γέλασε και η Αλέξα με το σχόλιο της φίλης της.Της είχε πει εκπληκτικές περιγραφές για να την πείσει να μπει στο Ζέπελιν ,και η Αλέξα δεν πίστευε λέξη από όλα αυτά.Τελικα...Φυσικα και είχε δίκιο η Σολ.

"Να πεις στη Χελενα να σου μάθει, ξέρει να ζωγραφιζει καταπληκτικά!Είμαι σίγουρη ότι την ίδια φάτσα θα έχω και όταν ξαναμπώ πάλι,δεν το χορταινω!!!" απάντησε στη φίλη της γελώντας.

Σιγά σιγά,ένιωθε να της ανακατεύεται το στομάχι από την αγωνία η Αλέξα,γιατί συνειδητοποιουσε ότι θα έφταναν στο έδαφος και θα τρανταζοταν άσχημα αυτό το "πράγμα".Κρατηθηκε λίγο σε ένα πλαϊνό ξύλο,σαν κουπαστή πλοίου ήταν.Εκλεισε τα μάτια της σφιχτά και περίμενε με αγωνία την πρόσκρουση.Η οποία...δεν ήρθε ποτέ! Σαν πλοίο που φτάνει απαλά στην προβλήτα,έτσι και το μαελστορμ ,ακούμπησε απαλά τη γη.Οι "ναύτες" έτρεχαν να ρίξουν τα βαρίδια,αφού ήδη είχαν κλείσει το μηχάνημα με τον Αιθέρα.Εμοιαζε με κανονικό πλοίο.Η Αλέξα, έκπληκτη για ακόμα μια φορά,με σταθερά βήματα κατέβηκε πίσω από τη Σολ τις σκάλες που άπλωσαν.

Η Αλέξα έφτασε επιτέλους στο έδαφος.Εσκυψε το κεφάλι, έκλεισε τα μάτια,με το ένα γόνατο κάτω,σήκωσε το αριστερό χέρι ,ακούμπησε το δείκτη στο μέτωπο της και ευχαρίστησε σιωπηλά τη Μητέρα που έφτασαν και πατούσε στέρεο έδαφος.

Σηκώθηκε αργά και πήγε κοντά στη Σολ,που είχε φορέσει την κάπα της,γύρω γύρω και κρατούσε το σκήπτρο.Δεν μπόρεσε να μην γελάσει.

"Σολ,έτσι όπως είσαι, μοιάζεις με ένα παραδοσιακό φαγητό μας!!!Τυλίγουμε κρέας από γκριαλ σε φύλλα μεγάλα και το ψήνουμε!Αυτό μου θύμησες!Πωπω,μάλλον πείνασα.Θα έρθει κανένας να μας πάρει ή θα κατασκηνωσουμε πουθενά εδώ γύρω ?"

5
Νεδάρ / Απ: Οι συμμαχίες κόποις κτώνται [Αλέξα]
« στις: Ιανουάριος 10, 2021, 11:38:55 πμ »
"Όχι και πάλι όχι" απάντησε η Αλέξα στη φίλη της ."Δεν υπάρχει περίπτωση εγώ,να ανέβω σε κάτι που πετάει!!!"

Η μικρή σοβερινη,φοβόταν το νερό.Ηταν κάτι που το είχε δεί,και παρ όλο που είχε τη δύναμη του νερού,η μόνη της επαφή,ήταν τα μπάνια που έκανε ,σε ρηχό ποτάμι.Και τώρα η Σολ ήθελε,να την πάρει να πετάξουν!Αυτό δεν το είχε φοβηθεί μέχρι τώρα,γιατί δεν είχε σκεφτεί ότι κάποιος, χωρίς να είναι αλχημιστής αέρα,θα μπορούσε να μπει σε κάτι σαν πλοίο και να πετάξει.  Ναι,θαύμασε τους εφευρέτες όταν το έφτιαξαν, αλλά όχι και να μπει η ίδια εκεί...

Χτυπούσε νευρικά το πόδι της,και μαχόταν μέσα της.  Η φίλη της,ήθελε παρέα για αυτό το ταξίδι.Να βρει την οικογένεια της.Επρεπε να πάει...

"Ωχ Σολ... Καλά,θα έρθω.Αλλα να ξέρεις,θα κοιμάμαι,για να μην σκέφτομαι πόσο ψηλά είμαστε."

Όταν ανέβηκε στο ζεπελιν, αυτή την καταπληκτική εφεύρεση,έτριξαν τα ξύλα στο κατάστρωμα.Το δερμάτινο φουσκωτό μπαλόνι,καθώς γέμιζε αέρα,έκανε ηχους σαν τεντωμένο σεντόνι.Ο αιθέρας, εγκλωβισμένος στο μηχάνημα,έδινε δύναμη και ώθηση...

"Ωωωωω ξεκινήσαμε!!" είπε με χαρά και τρόμο μαζί η Αλέξα.Θαυμασε ελάχιστα το τοπίο και έτρεξε γρήγορα στην καμπίνα της.Δεν χρειαζόταν να βλέπει πόσο ψηλά θα ανέβαιναν.Θα είχε στο μυαλό της ,ότι είναι σε ένα πλοίο και θα κοιμόταν,για να περάσει η ώρα,όσο πιο γρήγορα γινόταν.

Η φωνή της Σολ,έξω από την πόρτα,της θύμισε πού ακριβώς βρισκόταν.

"Μη φωνάζει, έρχομαι!" στραβομουτσουνιασε η Αλέξα όταν την ξύπνησε η Σολ ότι έφταναν. Πραγματικά,δεν ήθελε με τίποτα να πάει έξω,να δει το ύψος... Αλλά την κέρδισε η ανυπομονησία της φίλης της. Κατευθείαν σηκώθηκε,πήρε την κουβέρτα που είχε κάνει μπόγο για τα πράγματα της και ...

ΣΟΚ

Το τοπίο ήταν κάτι που δεν θα μπορούσε να το περιγράψει ποτέ.Ουτε σε παπύρους δεν είχε δεί κάτι αντίστοιχο.Της κόπηκε η ανάσα,από την τόση ομορφιά.

Τα χρυσά λιβάδια, φωτίζονταν από τη Δύση του ηλίου,και το Ζέπελιν,έσκιζε τον αέρα με πορεία προς τον ήλιο.

Έπιασε το χέρι της Σολ,κι έκατσε αμίλητη για λίγο,με ένα σφίξιμο στην καρδιά της.

"Σ ευχαριστώ που με έπεισες να έρθω με αυτό,το πράγμα" είπε χαμηλόφωνα στη Σολ,μη θέλοντας να χαλάσει τη στιγμή και συνέχισε να ατενίζει τα χρώματα του ορίζοντα.

6
Οπλασκία / Απ: Ιδιαίτερα Μαθήματα 2 [Αλέξα]
« στις: Ιανουάριος 05, 2021, 02:38:17 μμ »
Η Αλέξα άκουγε τη Σύλβια με προσοχή και επεξεργαζόταν τις πληροφορίες.

"Ωωω δεν θα μπορούσα να έχω κι άλλους στο μυαλό μου,είναι δύσκολο αυτό!"διέκοψε για λίγο τη Σύλβια, αλλά την άφησε να συνεχίσει, γιατί ήθελε να μάθει για τον πάγο ακόμα περισσότερα.Απογοητευτηκε λιγάκι που δεν θα μπορούσε να φτάσει σε υψηλό επίπεδο,μιας και η πρωταρχική της δύναμη ήταν η φωτιά... Αλλά σίγουρα ήταν δύσκολο,μιας και πρώτα έπρεπε να κατακτήσει το νερό...Κάτι το οποίο φαινόταν πραγματικα ακατόρθωτο για τη μικρή,αφού κινούσε μόνο σταγονιτσες...

Όταν η Σύλβια μίλησε για τον "Μαύρο Πάγο" μια ανατριχιλα απλώθηκε στη σπονδυλική της στήλη.Καθως μιλούσε η Σύλβια,η Αλέξα προσπαθούσε να θυμηθεί, πού είχε ξανακουσει για αυτην την δαιμονική δύναμη.Οποτε,ακόμα και  όταν η Σύλβια πήγε να ελαφρύνει την ατμόσφαιρα με ένα αστειακι,η μικρή συνέχισε να κάθεται συνοφρυωμενη, γιατί έψαχνε στα βάθη του μυαλού της ..

"Ιιιιιιιι!!!!!" Είπε δυνατά η Αλέξα και κοίταξε τη Σύλβια με τρόμο στα μάτια ενώ συγχρόνως της έπιασε το χέρι.

"Θυμήθηκα πού έχω ακούσει για το Μαύρο Πάγο!!!Πριν χρόνια,ήμουν μικρή, τόσο μικρή που καβαλουσα το σκύλο μας και με πήγαινε βόλτα να σκεφτείς.Ειχαμε πάει τα ζωντανά μας,να βοσκήσουν στο Πάνω Λιβάδι.Ξερεις,στα βουνά βόρεια από τη Σοβεη.Ενα βράδυ,οι σοφοί της φυλής,μας έλεγαν τις ιστορίες των δυνάμεων.Καθε δύο χρόνια, επισκέπτονταν τα καραβάνια μας,για να μας πουν τέτοιες ιστορίες, γιατί κάποια παιδιά,όπως εγώ τότε,είχαμε ανακαλύψει κάποιες δυνάμεις και δεν έπρεπε να φοβόμαστε.Αν και τα ξέρεις αυτά, έτσι δεν είναι?" της χαμογέλασε λίγο πονηρά,γιατί είχε καταλάβει ότι η Σύλβια ήξερε περισσότερα από όσα έδειχνε για τους σοβερινους.

"Λοιπόν,εκείνο το βράδυ,είχαμε μαζευτεί περίπου τρεις οικογένειες.Δηλαδη γύρω στα τριάντα άτομα .Είχαμε ανάψει τη φωτιά στο κέντρο και βάλαμε κάποια κούτσουρα στο πλάι,για να κάτσουν οι μεγάλοι.Τα μικρά έτρεχαν,έπαιζαν με τα σκυλιά,έκαναν σκανταλιές και τραβούσαν τα ρούχα από τους καθισμένους,για να τους τραβήξουν την προσοχή.Οτι γίνεται συνήθως δηλαδή" γέλασε η Αλέξα,καθώς θυμήθηκε τις εικόνες αυτές που της ζέσταναν την καρδιά.

"Κανονικά, έπρεπε να είμαι για ύπνο εκείνη την ώρα.Ειχαν πει τις βασικές ιστορίες,για τις γενικές δυνάμεις των αλχημιστών και μας είχαν αφήσει ελεύθερους.Δεν μπόρεσα να κοιμηθώ.Γυρισα λοιπόν στη φωτιά.Οπως ήταν όλοι προσηλωμένοι στην καινούρια ιστορία που  έλεγε ο γηραιός σοφός μας,κάθισα κρυμμένη σε ένα δέντρο ακριβώς πάνω από εκείνον.Ηθελα να ακούσω κι άλλα... Ξέρεις Σύλβια... Μάλλον δεν έπρεπε,γιατί από τότε είχα εφιάλτες και δεν ήθελα με τίποτα να έχω δυνάμεις.Τελος πάντως,ο γηραιός, ανέφερε τον Μαύρο Πάγο.Πριν από πολλά χρόνια,ίσως και τετρακόσια,είχε πάει ένα καραβάνι κάπου,που δεν άκουσα,και έπεσε σε ενέδρα ληστών.Τοτε εμφανίστηκε μια γυναίκα, δεν θυμάμαι φυλή,που τους πάγωσε με τον πάγο,και πήγε να φύγει ατάραχη, νομίζοντας ότι τελείωσε τη δουλειά της.Και τότε εμφανίστηκε ένας ληστής με δυνάμεις φωτιάς.Μεταξυ τους έγινε μια μάχη δυνάμεων.Οταν η γυναίκα άρχισε να χάνει, σταμάτησε.Ολοι νόμισαν ότι αποδέχθηκε την ήττα και ήταν έτοιμοι να συνεχίσουν το πλιάτσικο και τους βιασμούς.Ομως...Απλωσε τα χέρια προς τον ουρανό και έκλεισε τα μάτια.Μαυρες φλέβες εμφανίστηκαν στα γυμνά της χέρια και στο λαιμό και όπου αλλού φαίνονταν.Οι ληστές έντρομοι άρχισαν να τρέχουν από εδώ κι από εκεί.Η γυναίκα με κλειστά μάτια,σαν να ένιωθε τις καρδιές των ληστών και με το δείκτη της,ήταν σαν να τους έδειχνε.Καθε ένας από αυτούς, έπεφτε,γινονταν μαύρες οι φλέβες του,και έτρεμε,μέχρι που πέθαινε,με φρικτούς πόνους και ουρλιαχτά.Ενας , μόνο ένας κατάφερε να κρυφτεί,και την γλίτωσε.Ισως η αλχημιστρια,να τον άφησε επίτηδες,για να ξέρουν οι ληστές τι θα παθαίνουν αν ξαναπερνουσαν από αυτό το πέρασμα.Ο σοφός, καθώς αφηγούνταν την ιστορία αυτή,ήταν τόσο παραστατικός,που πραγματικά φοβήθηκα.Καταλαβα ότι είναι σκοτεινή μαγεία και είναι στην επιλογή του αλχημιστή αν θ ακολουθήσει αυτό το κακό μονοπάτι.Και ορκιστηκα,να είμαι καλή,αν αποκτήσω κάποια δύναμη ποτέ.Γιατι δεν ήμουν σίγουρη ότι έχω δυνάμεις,ίσως οι φωτιές που έβαζα να ήταν κάτι φυσιολογικό.Ευτυχως όμως,μας τα εξήγησαν πιο πριν οι σοφοί."

Η Αλέξα κοίταξε τη Σύλβια με κατεβασμένο το κεφάλι.

"Εμ,αν ,αν λέω,το δικό σου πνεύμα ήταν κακό,θα ήσουν κι εσύ? Ή θα μπορούσες να επιλέξεις το δρόμο σού?"

7
Η Αλέξα δεν είχε όρεξη για γέλια και πειράγματα,έτσι κι αλλιώς ο Σινγκεν τους άφησε με οδηγίες, να είναι σε επιφυλακή. Αλλά μια μικρή σοβερινη, που πρώτη φορά πήγαινε σε αποστολή, δεν ήξερε που να κάτσει και να είναι καλυμμένη, οπότε τους κοιτούσε όλους από μια απόσταση, κάτω από ένα δέντρο. Σκεφτόταν ακόμα μια φορά τον αδερφό της και την υπόλοιπη οικογένεια. Χαζεύοντας ένα μικρό χρυσό πράσινο σκαθάρι, μια σκιά πέρασε γρήγορα από πανω της. Δύο σκιές.

"Ωχ ήρθαν. Για να δούμε τι νέα φέρνουν" σκέφτηκε μα ένα μικρό σφίξιμο, καθώς ήξερε πια ότι δεν ήταν μια απλή εκδρομή. Έπρεπε να είναι συγκρατημένη και να ακολουθεί τους κανόνες που καλώς είχαν θέσει. Έτρεξε σχεδόν, φτάνοντας ακριβώς την ώρα που προσγειώθηκε η Ιντουν και μετά ο Σινγκεν.

Η Ιντουν είπε με αποφασισμένο βλέμμα και σκληρά χαρακτηριστικά, ότι βρήκαμε αυτό που ψάχναμε. Και ο Σινγκεν, είπε ότι όποιος δεν μπορεί να κάνει πίσω.

Η μικρή σοβερινη, έχοντας ένα αποφασιστικό βλέμμα, και μια σιγουριά, κούνησε ανεπαισθητα το κεφάλι της, δείχνοντας ότι κατανοούσε την κατάσταση κι ότι ήταν μαζί τους.

Μπήκαν στις θέσεις τους και καθώς περπατούσαν, η Αλέξα έψαξε με το βλέμμα της τη Σολ.



8
Οπλασκία / Απ: Ιδιαίτερα Μαθήματα 2 [Αλέξα]
« στις: Οκτώβριος 27, 2020, 09:05:27 πμ »
Η μικρή σοβερινη, ξαπλωμένη, δέχθηκε με μεγάλη χαρά την ανακούφιση που της προσέφερε η Συλβια, μεσω του Θεραπευτικού Πνεύματος. Είχε εξαντλήσει όλο το δικό της αιθέρα και σε συνδυασμό με τη σωματική άσκηση, πραγματικά θα χρειαζόταν μέρες για να συνέλθει. Όμως ένα μόνο άγγιγμα της, την έκανε να μουδιασει λίγο και μετά σαν να της άνοιξε κάποιος μια ακτίνα του ήλιου πάνω ακριβώς στο σώμα της, επανήλθε ο αιθέρας στα φυσιολογικά επίπεδα και το σώμα δεν πονούσε πλέον από την καταπόνηση της προπόνησης.

Με καθαρό πνεύμα μπόρεσε να κατανοήσει πλήρως όσα της είπε η Αλχημιστρια. Η χαρά της Αλέξα, ήταν απερίγραπτη, όταν κατάλαβε ότι πραγματικά τα πήγε καλά σε αυτήν την πρωτόγνωρη εμπειρία. "Έχει δίκιο, έπρεπε να αγχωθω για να βγει η αληθινή δύναμη" αναλογιστηκε και κούνησε με χαρά καταφατικά το κεφάλι.

Η μικρή σοβερινη, ενθουσιαζοταν όταν το μάθημα γινόταν έξω από τοίχους. Όταν ανέπνεε καθαρό αέρα και άκουγε τα τιτιβισματα. Αυτή τη φορά, δεν κοίταξε καν τον απέραντο ουρανό, ούτε τα σύννεφα που έτρεχαν τι σχήμα είχαν πάρει. Η διδασκαλία της Αλχημιστριας, την είχε κερδίσει. Ένας επιπλέον λόγος που δεν έπαιρνε το βλέμμα της από τη Συλβια, ήταν ότι δεν ήθελε να χάνει τις εμφανείς αλλαγές στην εξωτερική της εμφάνιση, καθώς βιωνε ένα από τα πνεύματα της, όπως και όταν έφευγε η αναβίωση.

Η Αλέξα κατανοησε πλήρως αυτά που άκουσε. Αλλά είχε απορίες. Γύρισε το σωμα της ανάσκελα, σηκώθηκε και έκατσε οκλαδον, για να μπορεί να κάνει τις ερωτήσεις της στη Συλβια.

"Καταρχήν να σου πω, ότι είμαι πολύ χαρούμενη που κάνουμε μάθημα εδώ. Καταλαβαίνεις φαντάζομαι, πόσο πιέζεται μια σοβερινη στις αίθουσες της Ακαδημίας." χαμογέλασε στη Συλβια, γιατί έδειχνε να κατανοεί πλήρως τη ζωή και τα έθιμα των σοβερινων.

"Θέλω να μου λύσεις κάποιες απορίες. Από τη στιγμή που έχεις τρία διαφορετικά πνεύματα, κάθε φορά σε μια κατάσταση, είτε είναι μάχη, είτε είναι βόλτα, θα πρέπει να ανακαλεις ένα μόνο πνεύμα? Όποιο κρίνεις ότι χρειάζεσαι εκείνη τη στιγμή? Και πόσο γρήγορα μπορεί να γίνει εναλλαγή των πνευμάτων? Δεν σε εξαντλεί όλο αυτό? " ρώτησε η Αλέξα με ζωηρό βλέμμα, μιας και είχε επανέλθει πλήρως σωματικα και νοητικά.

" Ααα και κάτι άλλο. Όταν λες ότι εσείς τα βιωνετε, αλλά κάποιος αλχημιστής κανονικός έχει περισσότερες δυνάμεις, τι εννοείς? Πόσο μα ποσο καλύτερα θα μπορούσα να τα πάω με τη δύναμη του πάγου, αν την είχα?" ρώτησε με εμφανεστατο ενθουσιασμό η μικρή. Φανταζόταν όλη αυτήν την επίδειξη που έκανε πριν η Συλβια, να γινόταν ακόμα καλύτερη. Μα, πραγματικά δεν γινόταν! Γελώντας, περίμενε την απάντηση από την Αλχημιστρια που πλέον είχε κανονικά λευκά - ροζ μαλλιά και είχε επανέλθει ως Συλβια, χωρίς πνεύματα.




9
Οπλασκία / Απ: Ιδιαίτερα Μαθήματα 2 [Αλέξα]
« στις: Οκτώβριος 21, 2020, 01:52:14 μμ »
Η Αλέξα χάρηκε που επιτέλους κατάφερε να βρει τρόπο να απωθησει την ισχυρή Συλβια. Δεν ήταν θέμα ηλικίας, γιατί είχαν μικρή διαφορά. Προφανώς ήταν το πνεύμα που υπήρχε μέσα της, που ήταν τόσο ισχυρό.

Η μικρή σοβερινη, καθώς ήταν κάτω, πήρε μια βαθιά ανάσα για να ηρεμήσει το σώμα της και το μυαλό της.Γύρισε μπρούμυτα κι εβαλε τους αγκώνες κάτω και στηριξε εκεί το κεφάλι της, για να κοιτάει καλύτερα τη Συλβια με ικανοποίηση, μιας και επιτέλους της κατάφερε ένα μικρό πλήγμα.

Τι όμορφη που ήταν αυτή η εναλλαγή στα μαλλιά και στα χαρακτηριστικά της. "Ναι, τώρα είναι πιο γλυκιά" σκέφτηκε η Αλέξα την ώρα που αναβιωνε το πνεύμα της θεραπεύτριας της.

Χαμογέλασε και χάρηκε που την είδε να θεραπεύεται. Άκουσε τα λόγια της με υπομονή, αλλά και με απίστευτη χαρα.

"Επιτέλους μια καλή κουβέντα! Άρχισα να πιστεύω ότι δεν θα τα κατάφερνα." είπε η μικρή αλχημιστρια με τα μαύρα μάτια της πιο ζωηρά από ποτέ.

"Δεν χρειάζεσαι τώρα ξεκούραση? Έλα κάτσε λίγο να χαλαρώσω κι εγώ.Πες μου όμως γιατί δεν ξέρω, πόσα πνεύματα εχεις? " ρώτησε με εμφανη περιέργεια η μικρή.


10
Οπλασκία / Απ: Ιδιαίτερα Μαθήματα 2 [Αλέξα]
« στις: Οκτώβριος 21, 2020, 10:04:49 πμ »
"Οχιιιιι" είπε η Αλέξα καθώς είδε με έκπληξη την αληθινή Συλβια μπροστά της με το πόδι ψηλά. Δεν πρόλαβε να ρίξει το χώμα στα μάτια της. Αλλά ελπιζε ότι με ένα ρολαρισμα ίσως να γλιτωνε την κλωτσιά.

Σε κλάσματα του χρόνου, που φάνηκαν σαν αιώνας στην πεσμένη Αλέξα, σήκωσε αντανακλαστικα το χέρι της για να προστατευθεί από την ισχυρή Αλχημιστρια, συγχρόνως ρολαρισε στο πλάι, κι άπλωσε το χέρι της για να πιάσει το πόδι της Συλβιας, για να το στρίψει και να της δημιουργήσει έγκαυμα.

11
Οπλασκία / Απ: Ιδιαίτερα Μαθήματα 2 [Αλέξα]
« στις: Οκτώβριος 20, 2020, 08:20:51 πμ »
"Όχι απλώς δεν την πέτυχα, κοίτα τι κάνει!" είπε ξεψυχισμενα η Αλέξα χτυπώντας το μέτωπο της με το μικρό χεράκι της.

Η Αλέξα, νόμιζε ότι είχε ελπίδες με τις μπάλες φωτιάς. Αλλά η Συλβια χόρευε. Απλά χόρευε. Σαν να τα έβλεπε σε αργή κίνηση και με τις κινήσεις της, απέφυγε όλες τις μπάλες. Με τόση χάρη... "Και νόμιζα ότι μόνο μια μικρόσωμη Σοβερινη λικνιζεται έτσι" μονολογησε η Αλέξα.

Ξαφνικά μπερδεύτηκε τελειως.

Όχι μια, όχι δύο, αλλά τρεις Συλβιες εμφανίστηκαν από το πουθενά. Η Αλέξα έχασε χρόνο χαζεύοντας, ώσπου...

"Μα... Τι στο καλ..." δεν πρόλαβε να τελειώσει τη φράση της, κι η Συλβια η πρώτη εμφανίστηκε μπροστά της, να της ρίχνει κλωτσιά! Η Αλέξα έπεσε κάτω, αλλά κατάλαβε ότι είχε έρθει και η δεύτερη Συλβια και την ώρα της πτώσης πήγε να της ρίξει μπουνιά.

Η πτώση της ευκινητης σοβερινης, έγινε από την προσπάθεια να αποφύγει την κλωτσιά, όχι από την κρούση. Γιατί... Και οι δύο Συλβιες... Απλά εξαΰλωθηκαν με το πρώτο άγγιγμα!

"ΑΑΑΑΑΑ" Φώναξε η Αλέξα εντελώς νευριασμενη πλέον, κοιτώντας παράλληλα πού είναι η τρίτη και προφανώς η αληθινή.

Πρόλαβε όμως να μαζέψει χώμα και να το κρατάει στη μικρή χουφτιτσα της. Αφού οι ψεύτικες ήρθαν τόσο κοντά της, ίσως ερχόταν και η Συλβια για μια μάχη σώμα με σώμα.

12
Οπλασκία / Απ: Ιδιαίτερα Μαθήματα 2 [Αλέξα]
« στις: Οκτώβριος 19, 2020, 01:37:05 μμ »
"Ωωωω τίποτα δεν πιάνει" μονολογησε νευριασμενα η Αλέξα και χτύπησε το πόδι της με νεύρα κάτω.

Καθώς της μιλούσε η Συλβια, με εκείνη την βαθιά φωνή γεμάτη γνώση, η Αλέξα ένιωσε σαν μικρό παιδάκι που το μαλώνουν. Ακριβώς, μα ακριβώς τα ίδια της έλεγε και η Λαλέινα κάθε φορά που κατεφευγε στο δάσος. Όμως η παλιά της δασκάλα, ήταν κι εκείνη Αλχημιστρια με τη δύναμη της φωτιάς, οπότε της μάθαινε πως να διαχειρίζεται τη συγκεκριμένη δύναμη. Δεν είχαν ποτέ κάνει προπόνηση με δυνάμεις από άλλα στοιχεία και τώρα πραγματικά είχε θολώσει και της φαινόταν σαν να ήταν μυρμήγκι που παλεύει με λιοντάρι. Και δεν έφτανε αυτό, που είχε τόσο δυνατή δύναμη του Πάγου η Συλβια, εξαφανιζόταν κι εμφανιζόταν όπου και όποτε ήθελε.

Όταν άκουσε η Αλέξα τη Συλβια να της λέει "η επόμενη κίνηση είναι δική σου" νευρίασε τόσο πολύ!

"Και τι να κάνω? Είσαι ανίκητη" της είπε φωνάζοντας, βάζοντας τα χέρια σε γροθιές παράλληλα από το σώμα της και στυλωνοντας τα μικρά ποδαράκια της.

Παρ όλα αυτά, κάτι σκέφτηκε. Άπλωσε μια κουρτίνα φωτιάς, με σχέδια σαν να τρέχουν προς τα δεξιά, για να την παραπλανήσει. Και έφυγε χαμηλά αριστερά από την κουρτίνα και της έριξε μπάλες φωτιάς. Πολλές όμως. Αυτή τη φορά, έπρεπε να πετύχει έστω και λίγο να την καψαλισει.





13
Οπλασκία / Απ: Ιδιαίτερα Μαθήματα 2 [Αλέξα]
« στις: Οκτώβριος 16, 2020, 02:07:00 μμ »
Η Αλέξα είδε τη Συλβια να απομακρύνεται. Μάλλον είχε δίκιο, ήταν πολύ κοντά και θα πληγωνονταν. "Αν και είπε ότι αυτοθεραπεύεται. Πως γίνεται άραγε?" αναρωτήθηκε η μικρή. Δεν τρόμαξε καθόλου η Συλβια με τα βελάκια και την κορόιδεψε κιόλας την Αλέξα! Η μικρή γέλασε ειρωνικά, "σιγά μην αστόχησα".

Μα ήρθε η ώρα της Συλβιας. Η Αλέξα την κοιτούσε, ίσως με λίγο φόβο, γιατί δεν της άρεσε που αλλοιωνοταν έτσι η Αλχημιστρια. Ασπριζε και άλλαζε μέχρι και η φωνή της. Την τρόμαζε λίγο αυτό, προφανώς έπρεπε να το συνηθίσει, γιατί δεν ήταν κανονική αλχημιστρια, έπαιρνε από αλλού τις δυνάμεις της. Απλά η Αλέξα, δεν το είχε ξαναδεί από τόσο κοντά αυτό.

"Ωωωωχ τι είναι αυτό τώρα!" είπε η Αλέξα βλέποντας τον τεράστιο σταλαγμιτη που σχημάτισε η Αλχημιστρια. Είχε ελάχιστο χρόνο να σκεφτεί, και μάλλον είχε δίκιο η Συλβια. Δεν θα ελιωνε αμέσως αυτός ο συμπαγής πάγος. Όμως μπορούσε να δοκιμάσει.

Σχημάτισε μια κουρτίνα φωτιάς περίπου στα τρία μέτρα από μπροστά της, γιατί έτσι κι αλλιώς εκείνη την στιγμή, η Συλβια τον είχε ήδη εκτοξεύσει προς εκείνην, οπότε δεν προλάβαινε να κάνει κάτι άλλο. Όμως για να προστατευθεί το σώμα της, έκανε μια τούμπα στο έδαφος και κύλισε μακριά από το σημείο, που υπολόγιζε ότι θα έφτανε ένα μικρό κομμάτι από τα απομεινάρια του σταλαγμιτη. 

"χα, καθηγήτρια, δεν έμεινε σχεδόν τίποτα" της είπε ειρωνικά, βλέποντας με φόβο ένα μεγάλο κομμάτι πάγου που είχε περάσει αυτούσιο από την κουρτίνα. Δεν το περίμενε.

Σηκώθηκε στα πόδια της με ένα σαλτο, κι έριξε μια βροχή από μικρά βελάκια φωτιάς προς τη Συλβια. Ο στόχος ήταν να μειώσει την ορατότητα με το πλήθος των βελων και νε τον καπνό, ώστε να κρυφτεί στο μικρό δασάκι. Δεν ήταν προς όφελος της το ανοιχτό πεδίο.




14
Οπλασκία / Απ: Ιδιαίτερα Μαθήματα 2 [Αλέξα]
« στις: Οκτώβριος 16, 2020, 08:44:11 πμ »
Η μικρή αλχημιστρια, νόμιζε, ότι οι βοηθοί καθηγητών κάνουν ότι θέλουν, πηγαίνουν όποτε θέλουν, όπου θέλουν, γενικά ότι έχουν ελευθερία κινήσεων. Όταν η Συλβια είπε ότι χρειάζεται ειδική άδεια και συνοδεία, την κοίταξε με απορία και ίσως και με μια μικρή στεναχώρια, γιατί πίστευε ότι ήταν εύκολο. Αλλά αφού την επιβεβαίωσε ότι θα αναλάβει τα διαδικαστικα, χάρηκε. Έλαμψαν τα μαύρα ζωηρά μάτια της και πάλι.

Η Αλέξα, δεν πίστευε ότι θα είχε συμβεί κάτι στην οικογένεια της, αλλά επειδή είχε καιρό να πάρει νέα τους, ανησυχούσε. "Ας μην σκέφτομαι αρνητικά. Δεν μπορεί μόλις έφυγα εγώ, να τους επιτέθηκαν. Θα τους τσακίσει ο Αλεμιος αν πειράξουν τα μικρά μας. Και ο μπαμπάς και η μαμά και οι αδερφές μου."

Με χαρούμενες σκέψεις, κοίταξε τη Συλβια. "Ωωωω προπονητική μάχη!Ντρέπομαι λιγάκι, αν και έχω απόλυτη εμπιστοσύνη στη δύναμη μου και στον τρόπο που τη χειρίζομαι... Μόνο με τη Λαλέινα το έχω δοκιμάσει, τη δασκάλα μου και πάει καιρός. Αλλά γι αυτό είσαι εδώ άλλωστε!" είπε στη Σύλβια, καθώς σηκωνόταν και περπατούσε ανάποδα ώστε να ελέγχει τον αντίπαλο. Στα περίπου 4 μέτρα, σταμάτησε και κοίταξε τη Συλβια .

" Και τι πρέπει να κάνω? " μίλησε πιο δυνατά, έχοντας ύφος μικρού και αθωου παιδιού.

Πριν τελειώσει καλά καλά τη φράση της, εξαπέλυσε μικρά πυρινα βέλη, ακριβώς μπροστά από την Αλχημιστρια. Φυσικά και μπορούσε να πετύχει τα πόδια της, αλλά επέλεξε να κάνουν απλά θόρυβο στο μισό μέτρο αριστερά και δεξιά της. Μετά μάζεψε πίσω το προτεταμενο της δεξί χέρι και με περιπαικτικο γελακι απευθύνθηκε στη Σύλβια.

"Δεν φαντάζομαι να σε τρόμαξα?"

15
Οπλασκία / Απ: Ιδιαίτερα Μαθήματα 2 [Αλέξα]
« στις: Οκτώβριος 15, 2020, 01:13:11 μμ »
Η μικρή Αλέξα, ένιωθε άνετα καθισμένη οκλαδον στο έδαφος μαζί με τη Συλβια. Ένιωθε μια οικειότητα, που μάλλον πήγαζε κυρίως από τη γλώσσα του σώματος της Συλβιας. Είχε καθίσει απέναντι της, ωστε να την κοίτα στα μάτια, και όχι αφ υψηλού.

Η Αλέξα ήταν έτοιμη να ανοίξει το σάκο που είχε πάντα μαζί της, για να κρατήσει σημειώσεις από το μάθημα, αλλά η Αλχημιστρια είπε ότι δεν είναι το ίδιο για όλους. Οπότε, θα κρατούσε στο μυαλό της τις συμβουλές της.

Άκουσε με περίσσεια προσοχή όσα της είπε η Συλβια. Είχε βάλει τους αγκώνες στα γόνατα και με τα χέρια της κρατούσε το κεφάλι, ώστε να είναι εντελώς προσηλωμενη και τίποτα να μην αποσπά την προσοχή της.

Όταν άρχισε η διαδικασία της επίδειξης των δυνάμεων, η Αλέξα έμεινε με ανοιχτο το στόμα. Ήταν ένα φαντασμαγορικο τοπίο μπροστά στα μάτια της που... Με μια εντολή της Αλχημιστριας, εξαφανίστηκε! Όταν η Αλέξα έλεγε ότι ήθελε την δύναμη του πάγου, δεν εννοούσε αυτό. Μια φορά είχε δει έναν νεαρό που πετούσε στιλέτα από πάγο και της άρεσε. Δεν είχε ποτέ μα ποτέ φανταστεί, ότι η δύναμη αυτή, έχει τη δυνατότητα να δημιουργήσει τέτοια γλυπτά, τόσο ζωντανά, σαν να είχαν παλμό μέσα τους. Άραγε μπορούσαν όλοι οι Αλχημιστες με τη δύναμη του πάγου να το κάνουν? Η Αλέξα σημείωσε νοερά την ερώτηση, να την απευθύνει στη Συλβια.

Από την άλλη όμως, η Αλέξα ένιωσε λίγο άβολα, λίγο παράξενα καθώς η Συλβια περπατούσε προς τα εκείνη . Ήταν άραγε η Συλβια αυτή που ήταν μπροστά της? Φαινόταν απόκοσμη, καθώς είχαν αλλάξει χρώμα τα μάτια της, τα μαλλιά της, ακόμα και ο αιθέρας γύρω της. Το πρόσωπο της φαινόταν σαν να έχει διαφορετικά χαρακτηριστικά. "Μάλλον ιδέα μου είναι, ήταν μακριά και γινόταν παιχνιδισμα των χρωμάτων του περιβάλλοντος με τον πάγο" σκέφτηκε η σοβερινη."Αλλά γιατί άφησε στη μέση τη φράση της, μόλις έφυγε από μέσα της η δύναμη?" αναλογιζοταν κοιτάζοντας με λατρεία το πανέμορφο λεπτεπιλεπτο σπουργιτακι από πάγο στο χέρι της.

" Αυτός είναι λοιπόν ο πάγος " της είπε η Αλχημιστρια." Ερωτήσεις και σκέψεις"

Η Αλέξα χαλάρωσε από την ένταση που της είχε προκαλέσει η έκπληξη των θαυμαστών πραγμάτων που είδε να εκτυλισονται μπροστά της και πήρε μια ανάσα για να τακτοποιήσει τις σκέψεις της. Δεν ήξερε από που να ξεκινήσει. Χαμογέλασε και κοίταξε τη Συλβια που φαινόταν καταπονημενη. Μάλλον χρειαζόταν αναπλήρωση του Αιθέρα της.

"Συλβια, λέω να σε βάλω κι εγώ στον κόσμο το δικό μου, έτσι θα σου δώσω χρόνο να ξεκουραστείς λίγο " είπε χαμογελώντας και κλείνοντας της το μάτι, η Αλέξα και της έκανε νόημα να κάτσει δίπλα της.

Καθώς ηταν οκλαδον, άπλωσε τις παλάμες της ανοιχτές προς τον συννεφιασμένο ουρανό. Μετά τις ακούμπησε στα γόνατα της, σαν να καθόταν σε μια χαλαρή θέση. Μπροστά τους, εμφανίστηκε μια πύρινη κουρτίνα με περίπου δύο μέτρα ύψος και τέσσερα μέτρα μήκος. Οι φλόγες, δεν ξεκινούσαν από κάτω όπως σε όλες τις φωτιές, μα από πάνω και κατέβαιναν αργά, φτιάχνοντας εικόνες.

"Δεν νομίζω να καίγεσαι? Κοίτα μέσα στις φλόγες. Να ξέρεις, έτσι κοιμιζω το μικρό μου." είπε η Αλέξα και μετά συνέχισε με ένα μικρό κομπιασμα. "Τον αδερφό μου δηλαδή" διόρθωσε τη φράση της. Έπειτα, κούνησε ελάχιστα τα δάχτυλα της, και μέσα στις γλώσσες της φωτιάς, εμφανίστηκαν θολές μα κατανοητές εικόνες, για κάποιον που ήξερε που ακριβώς να κοιτάξει.

Ένα κενό ήταν στην αρχή, αλλά με την κίνηση που έκαναν οι πορτοκαλί γλώσσες, φάνηκε ότι ήταν μια πεδιάδα με σταρια. Ξαφνικά εμφανίστηκαν από δεξιά, κουλτρίβι, μαζί με ένα σμήνος μικρών πουλιών, σπέρταλια.

Η Αλέξα χωρίς να πάρει τα μάτια της από την κουρτίνα, είπε χαμηλόφωνα στη Συλβια." Στην κοινή τα λέμε χρυσοτριχες αλκεις, εμείς κουλτρίβι. Τα πουλάκια είναι τα σπέρταλια, κοινώς σπουργίτια."

Η μικρή αλχημιστρια, άφησε για λίγο τα κουλτρίβι να τρέξουν, και μετά, ασυναίσθητα, φάνηκε ένα τριάπι . Εικόνες από μικρά παιδάκια να παίζουν γύρω από τις σκηνές, γυναίκες να γδέρνουν τομάρια, άντρες να κόβουν ξύλα. Μια όμορφη καθημερινή εικόνα των προσωρινών χωριών που έφτιαχναν οι σοβερινοι. Με νεύρο μέσα στα μάτια της, η Αλέξα, εμφάνισε κάποιες θολές εικόνες από κάποια άτομα. Εμφανίστηκαν από το πουθενά, κι έτρεξαν, έσφαξαν, έκαψαν, κυνήγησαν και βίασαν... Διέλυσαν τα πάντα...

Με ένα ανεπαίσθητο κούνημα του κεφαλιού της, η μικρή σοβερινη, έσβησε τα πάντα. Έπιασε το χέρι της Συλβιας. "Η φωτιά είναι κάθαρση. Εξιλέωση. Ανανέωση. Ζωή. Οι οικογένειες μαζεύονται γύρω από τη φωτιά. Τα χωράφια από μόνα τους καίγονται, για να ξαναγεννηθουν. Η καυτή λάβα, καίει τα πάντα στο πέρασμα της, μα την επόμενη άνοιξη, όλα είναι πιο ευφορα. Για αυτό μου αρέσει που η δύναμη της με διάλεξε, αν μπορώ να το πω έτσι. Ομως..."κομπιασε και κοίταξε το παιχνιδισμα των σύννεφων," Υπάρχει και αυτή  η καταστροφική μανία... Θέλω να πάω να δω τι γίνεται Συλβια. Έχω καιρό να πάρω γράμμα από τον Αλεμιο... Θα έρθεις μαζί μου? "












Σελίδες: 1 2 3 4