Rasnarry Academy

Εμφάνιση μηνυμάτων

Αυτό το τμήμα σας επιτρέπει να δείτε όλα τα μηνύματα που στάλθηκαν από αυτόν τον χρήστη. Σημειώστε ότι μπορείτε να δείτε μόνο μηνύματα που στάλθηκαν σε περιοχές που αυτήν την στιγμή έχετε πρόσβαση.


Μηνύματα - Γκλίριον Νάντριελ

Σελίδες: 1 ... 9 10 11 12
151
Το Γραφείο της Σαγιάνε / Απ: Το χτύπημα στην πόρτα
« στις: Αύγουστος 26, 2019, 03:07:55 πμ »
Μετά από αυτή την ερώτηση δεν υπήρχε γυρισμός...

"Δεν ξέρω αν μπορείς να εμπιστευείς την ειλικρίνειά μου, ούτε ξέρω αν μπορώ να εμπιστευτώ την εχεμύθειά σου", ψέλισε... Μέσα του ακόμη δεν είχε αποφασίσει, όμως αφήνοντας τον εαυτό του να παρασυρθεί στη ροή, σηκώθηκε και πήγε να σταθεί στο ανοιχτό περβάζι, λούζωντας το πρόσωπο του με το χρυσοπόρφυρο φως του ηλιοβασιλέματος.

"Όταν έχεις υπάρξει μόνος, όταν έχεις νιώσει παρείσακτος, όταν έχεις βιώσει την απόρριψη, όλα από επιλογή σου και έχεις επιβιώσει, είναι πολύ ισχυρό το συναίσθημα του να ανταποκριθείς στο έμφυτο κάλεσμα ψυχών που δεν είχαν τη δυνατότητα να διαλέξουν." Το βλέμμα του χάθηκε στον ορίζοντα καθώς σήκωσε το δεξί του χέρι και το έφερε κατά μήκος των μαλλιών του. "Βρίσκομαι εδώ, καθώς χρόνια πριν πήρα μία απόφαση που μου στοίχισε σε πρόσωπα, αλλά κέρδισα τον εαυτό μου". Ξαφνικά ένιωσε τη νοσταλγία να τον διαπερνά.

"Φτιάξαμε λοιπόν στη Βορέλ, μία μικρή στέγη, την Κόρνταρουν (σε ελεύθερη μετάφραση 'Η πύλη της ελεύθερης μάθησης'), οραματιζόμενοι να δώσουμε μία ελπίδα και μία προοπτική σε αυτά τα παιδιά. Δεν υπάρχει πιο  όμορφο πράγμα από το να βλέπεις παιδιά, που χωρίς εσένα θα ζούσαν στην αθλιότητα και στον κίνδυνο, κάνοντας δουλειές και εξυπηρετήσεις στους 'άρχοντες' του λιμανιού, να έχουν μία στέγη, μία βασική εκπαίδευση και μία ελπίδα που καθρεφτίζεται καθημερινά στα αθώα τους χαμόγελα.

Δεν μπορούσε να γυρίσει να την κοιτάξει, εκείνη τη στιγμή είχε ταξιδέψει 30 χρόνια πριν, στην παραλία της Βορέλ, συντροφιά μερικά πιτσιρίκια, στην πλειοψηφία τους ξωτικά, να τραγουδούν, τραγούδια αφιερωμένα στο απαλό χάδι του ήλιου πάνω στο νερό της θάλασσας και στην αποπλάνηση της αφής του ανέμου πάνω στις φυλωσιές των δέντρων, φτάνοντας βαθιά μέχρι τον κορμό τους. Φως... ατόφιο, αθώο, πανίσχυρο φως... Άνεμος... για μία στιγμή δεν μπόρεσε να βρει επίθετα. Γύρισε και την κοίταξε, "O Γκλίριον εκείνης της εποχής, επιθυμούσε να αφήσει το σημάδι του ανεξίτηλο στο φως"...


152
Το Γραφείο της Σαγιάνε / Απ: Το χτύπημα στην πόρτα
« στις: Αύγουστος 26, 2019, 02:07:14 πμ »
Σάστισε λίγο, έκανε πως μειδίασε και πήρε ένα σοβαρότερο ύφος, "ξέρεις η ζωή σε ένα λιμάνι για ένα παιδί ναυτικού δε δίνει και πολλές ευκαιρίες να ξεφύγει από τον σκοτεινό κόσμο που εδρεύει εκεί. Ξεκίνησα με τα παρατημένα παιδιά ναυτικών γονιών και σύντομα φρόντιζα όσα μπορούσα, χωρίς γονείς, χωρίς πόρους κλπ." Γύρισε για λίγο το κεφάλι του από την άλλη, "προσπάθησα μόνος στην αρχή και στη συνέχεια με δύο υπέροχες οντότητες ακόμη, να δώσουμε λίγο φως στο σκοτάδι τους", φως..., "θαλπωρή, στήριξη, εκπαίδευση, ώστε να απομακρυνθούν από τη ζωή του λιμανιού, το φως και το σκοτάδι, δε γνωρίζει φατρία ή φυλή. Τα στερεότυπά μας καταρρέουν πολύ πιο εύκολα από όσο πιστεύουμε τη στιγμή της κρίσης."

Παύση, "δεν τρέφω αυταπάτες να είναι ευρεία αποδεκτή η γνώμη αυτή, είναι βιωματικό σχόλιο, ακόμη και εδώ, μαζί, έχεις αναφερθεί μερικές φορές συγκριτικά σε ξωτικά και ανθρώπους, λες και δεν πονάμε, κλαίμε, απολαμβάνουμε και ελπίζουμε από τα βάθη της ψυχής μας... Μη με παρεξηγείς, δεν ήταν επιθετικό σχόλιο, καταλαβαίνεις ότι τέτοιες ιδέες δύσκολα γίνονται αποδεκτές και από τους δικούς μου, όμως μία ψυχή που σε έχει ανάγκη για να σωθεί ή να αφυπνιστεί ή να προστατευθεί, είναι πιο υψηλή ενάργεια φυσικά και ενέργεια από το προσωπείο φατρίας η φύλης πίσω από το οποίο κρύβεται ή βρίσκεται οριοθετημένη".

"Σκέψου το σαν να πασχίζουμε να μην απορροφηθούμε από τη σπείρα και το σκοτάδι της που μας τραβάει, θα ενδιαφερθεί η σπείρα αν εγώ είμαι ξωτικό η εσύ άνθρωπος;"

Ένιωθε ό,τι ξέφυγε, ίσως είπε περισσότερα από όσα χρειαζόταν και ήλπιζε αλήθεια να μην χτύπησε κάποια χορδή της που θα μπορούσε να χαλάσει την ατμόσφαιρα της κουβέντας. Αλλά έτσι είναι, συχνά ο ήλιος κρατάει ισορροπίες, όμως όταν αποφασίζει να αναπαυθεί προς τη μεριά της Δύσης, αυτή η ισορροπία χαλάει και το σκοτάδι που έρχεται σιγά σιγα, απελευθερώνει διαθέσεις και συνειδήσεις πιο βαθιές και πιο ενδελεχείς. Αυτός το ήξερε, το είχε βιώσει, το ερώτημα ήταν λοιπόν πως το διαχειρίζεται εκείνη που μοιράζεται μαζί της αυτό το σούρουπο...


153
Το Γραφείο της Σαγιάνε / Απ: Το χτύπημα στην πόρτα
« στις: Αύγουστος 26, 2019, 12:51:22 πμ »
"Υπέροχα", αναφώνησε, "παρέα, φωτιά, εκεί είναι που μας χρειάζεστε εμάς παραπάνω από άλλες στιγμές, κάποιος πρέπει να πει ιστορίες στη φωτιά".

Παρ' όλο που προσπάθησε να χαλαρώσει την ένταση της στιγμής, του ήταν ξεκάθαρο πως κάτι συνέβαινε, κάτι έτρεχε μέσα της και για πρώτη φορά μέσα στο απόγευμα, δεν προσπάθησε να την κρύψει, τι συμβαίνει με αυτή τη γυναίκα; Ο χώρος και ο χρόνος είναι το αντίδοτο στον πόνο και στο φόβο. Οπότε απλά θα της χάριζε και τα δύο. Άλλαξε τη σκέψη του, Αλάμανταρ, Λάντριαν και Ελντίν, νέα ονόματα, ενδεχομένως να δοκίμαζε τις πόρτες τους στις επόμενες μέρες. Τώρα όμως ήταν εκεί, μείνε στο τώρα είπε στον εαυτό του.

"Άγνωστο, πάθος, περιπέτεια, εξερεύνηση", ψιθύρισε και θυμήθηκε τα απογεύματα που τρύπωνε στο γραφείο της μητέρας του και έψαχνε να βρει τα απόκρυφα βιβλία της, τις σημειώσεις των πειραμάτων της ή άλλες φορές που πάλευε να αρπάξει ψήγματα σοφίας στους κήπους της Θαλανίλ μέσα από τις ραψωδίες και τις τελετουργίες των σοφών της πόλης.

"Στην πόλη Βορέλ, χρόνια πριν, φρόντιζα παιδιά, ορφανά, άπορα, εγκαταλελειμένα και προσπαθούσα να εμφυσήσω όλα αυτά τα αισθητήρια στα παιδιά μου, θα χαιρόμουν πολύ να ακολουθήσω. Ενδεχομένως ένας ακόμη καθηγητής, να μην αλλάξει τη συμβολή σου, ίσως όμως επηρεάσει τη συνολική εμπειρία του ταξιδιού." Ένα χαριτωμένο μειδίαμα σχηματίστηκε στο πρόσωπό του, το οποίο φρόντισε άμεσα να εξαφανίσει. Ελπίζω να μην το παράκανα σκέφτηκε...



154
Το Γραφείο της Σαγιάνε / Απ: Το χτύπημα στην πόρτα
« στις: Αύγουστος 25, 2019, 11:54:14 μμ »
Έκρυψε μαεστρικά την έκπληξή του και ένευσε συγκαταβατικά, "το τατουάζ σου φάνηκε από το πρώτο γέμισμα των ποτηριών, τώρα που το βλέπω καλύτερα είναι ακόμη πιο εντυπωσιακό, και ναι το κεφάλι του φιδιού είναι στο λαιμό σου". Δεν καταλάβαινε την ερώτηση, καθώς επρόκειτο για τατουάζ, παρ' όλα αυτά, έκρινε σκόπιμο να μην το πάει παρακάτω.

"Μίλησε μου για την εξόρμηση που ανέφερες νωρίτερα."

155
Το Γραφείο της Σαγιάνε / Απ: Το χτύπημα στην πόρτα
« στις: Αύγουστος 25, 2019, 10:49:32 μμ »
"Πεδίο μάχης!!!" Σίγουρα δεν περίμενε κάτι τέτοιο, "είσαι χτυπημένη"; Ρώτησε χωρίς δεύτερη σκέψη, "αν νιώσεις την ανάγκη να ξεκουραστείς, μη διστάσεις, θα συνεχίσω να περιπλανιέμαι, αν και ομολογώ ότι απολαμβάνω πάρα πολύ την κουβέντα μας."Χαλάρωσε την έντασή του.

"Σε ενόχλησε που χαρακτήρισα θέαμα, τις αλυσίδες σου; Σαν να εξεπλάγεις λίγο παραπάνω από όσο περίμενα. Δεν ήθελα να σε προσβάλω. Απλώς βρίσκω εξαιρετικα γοητευτική την απαράμιλλη ισοροπία ανάμεσα στην καλλιτεχνική διάθεση μιας κινησιολογίας που είναι φτιαγμένη για να σπέρνει τον όλεθρο, παντού μπορείς να βρεις λίγη τέχνη και επιστήμη, πόσο μάλλον στον πόλεμο."

Οι αντιδράσεις της ήταν κομμένες και ραμμένες, σίγουρα περνούσαν πολλά περισσότερα στο μυαλό της από όσα επέτρεπε η ίδια στον εαυτό της να δείξει, φαινόταν κάποια που είχε δει πολλά, κάποια που ήξερε...

156
Το Γραφείο της Σαγιάνε / Απ: Το χτύπημα στην πόρτα
« στις: Αύγουστος 25, 2019, 09:24:55 μμ »
"Λάθος", αναρωτήθηκε φωναχτά. Ενδεχομένως να σχετίζεται με αυτό που την ενοχλεί ανεπαίσθητα στην κίνησή της και πασχίζει να κρύψει. Τι μπορεί να έχει συμβεί; Γι αυτό δεν υπάρχει κανείς τριγύρω;

"Μόλις εγκατασταθώ σωστά, σίγουρα θα βρούμε ευκαιρίες να σου δείξω δείγματα γραφής μου, όμως ανταποδοτικά θα ήθελα πολύ να μου χαρίσεις μία πολεμική χορογραφία με την αλυσίδα σου στον προαύλιο χώρο της ακαδημίας. Το βρίσκω τόσο φαντασμαγορικό σαν θέαμα."

Ξαφνικά ο νους του ταξίδεψε, οραματίστηκε τον εαυτό του, να ξαπλώνει απαλά σε κάποιο δέντρο, να απολαμβάνει λίγο καπνό, να ονειρεύεται και να χάνεται σε εικόνες, περνώντας τες σε κενά κομμάτια χαρτί...

157
Το Γραφείο της Σαγιάνε / Απ: Το χτύπημα στην πόρτα
« στις: Αύγουστος 25, 2019, 08:32:36 μμ »
"Οικογενειακή νόρμα, να βγαίνουν οι άντρες καταρτισμένοι πολεμιστές. Έχω δεχθεί εκπαίδευση για μάχη και για στρατηγική. Προτιμώ τη στρατηγική."

Η διαπεραστική της ματιά, τον καθήλωσε, ένιωθε ότι τον μετρούσε, προσπαθούσε να λάβει πληροφορίες.

"Δυστυχώς δεν είχα ποτέ την τύχη να δω ζωντανά, ένα τελετουργικό και μία πολεμική χορογραφία με αλυσίδες. Μπορώ βέβαια να καταλάβω και να φανταστώ το τρόπο χειρισμού. Σαν να βλέπεις ένα χορό, μία μεθυστική αλληλουχία κινήσεων, θανατηφόρα, η οποία δεν αφήνει περιθώρια αντίδρασης σε αυτόν που θα δεχθεί το χτύπημα." Και ναι, του φαινόταν τόσο ιδιαίτερο να επιλέγει κάποιος αυτό το όπλο και τόσο απαιτητικό.

"Εγώ έχω δουλέψει με τις λεπίδες, στιλέτα, ξίφη και κοντά δόρια, σαν αυτό που έχεις στον τοίχο σου." Χαμογέλασε, έβλεπε τον εαυτό του, μικρό ξωτικό, στο δασάκι να δουλεύει το κορμί του, την ταχύτητά του, την τεχνική και την οξυδέρκειά του. "Δε δηλώνω πολεμιστής βέβαια, πως θα μπορούσα άλλωστε; Μπορώ να κρατήσω και να προστατεύσω τον εαυτό μου τη στιγμή που πρέπει. Αλλά δεν είναι κάτι που μ' αρέσει να φαίνεται."

"Προτιμώ να σου δείξω αυτό, το καμάρι μου, το πιο ισχυρό μου όπλο". Χαμογέλασε και άστραψε το ασημόγκριζο βλέμμα του. Έβγαλε την πένα του και της την έδειξε. Σώμα από βέργα αγριοκερασιάς, φτερά από ωδικά πουλιά των νότιων δασών της Λιρέλ και ασημένια αιχμή με πεπλατυσμένη μύτη.

"Εδώ έγκειται η ισχύς μου. Τη χρησιμοποιώ μόνο για να γράφω τα απόκοτα και τις εμπνεύσεις μου."


158
Το Γραφείο της Σαγιάνε / Απ: Το χτύπημα στην πόρτα
« στις: Αύγουστος 25, 2019, 07:15:12 μμ »
Ήλιος και άνεμος... Δεν μπορούσε να αντισταθεί ποτέ σε αυτόν τον συνδυασμό. Έκλεισε τα μάτια, ανάπνευσε βαθιά και την κοίταξε διαπεραστικά. Ψηλή, δεμένο, ταλαιπωρημένο από την εξάσκηση κορμί. Προσπαθούσε να αφήσει μία έννοια θηλυκότητας και χάρης, όμως στα εκπαιδευμένα μάτια φαίνεται πως επρόκειτο για μία πολεμική μηχανή.

"Λοιπόν, ξεκινώντας από το προφανές, περιτριγυρίζεσαι από σπείρες, φυσικά δέχθηκα τα οικόσημα και την ιστορία σου, όμως σίγουρα υπάρχει περισσότερη μυσταγωγία σε αυτή. Φαντάζομαι θα ενυπάρχει και φιλοσοφία και τεχνοτροπία στη σπείρα, οι οποίες διέπουν τον οίκο σου και την ψυχοσύνθεσή του. Από εκεί και πέρα, βλέποντάς σε να κινήσαι στο χώρο, δύο φορές που πήγες μέχρι το τραπεζάκι, πρόσεξα μία ανεπαίσθητη κίνηση που σήκωσες τη φτέρνα σου για να γυρίσεις, βάση μίας χορογραφίας, αν το δεις λίγο πιο οραματιστικά. Πάτημα, έκρηξη, αλλαγή κατεύθυνσης, σπάσιμο μέσης, εφαρμογή χτυπήματος, επαναφορά. Τέλος, η  τακτική χρησιμότητα και αποτελεσματικότητα δεν αφήνει πολλά περιθώρια για αμφισβήτηση."

Ο νους του ταξίδεψε στο παρελθόν και στην εκπαίδευση που πάσχιζε να του εφαρμόσει ο πατέρας του και χάθηκε για μία στιγμή...


159
Το Γραφείο της Σαγιάνε / Απ: Το χτύπημα στην πόρτα
« στις: Αύγουστος 25, 2019, 06:27:57 μμ »
Στάθηκε για μία στιγμή και την περιεργάστηκε, φανταζόμενός να κρατά κάθε ένα από τα όπλα που υπήρχαν στο χώρο. Για να κερδίσει λίγο χρόνο σκέψης: "Αν ρωτούσες εμένα, εγώ θα προτιμούσα το κοντό δόρυ με την κυρτή λεπίδα." Ενδεχομένως να του περνούσα και μία έξτρα επένδυση στο μέσο του ξύλινου σώματος, σε περίπτωση που χρειαζόταν να μπλοκάρω κάτι πιο βαρύ, χωρίς να φοβάμαι τη φθορά που μπορεί να προκληθεί." Τα μάτια του έπεσαν στη μεγάλη αλυσίδα, στα σκουλαρίκια της, στη σωματοδομή της και στο οικόσημο που κρεμόταν πάνω από το κεφάλι της, σαν άλλη δίνη έτοιμη να καταπιεί κάθε ψήγμα ψυχής και ενέργειας στο χώρο. Ήταν σίγουρος.

"Θα πω τη μεγάλη αλυσίδα."

160
Το Γραφείο της Σαγιάνε / Απ: Το χτύπημα στην πόρτα
« στις: Αύγουστος 25, 2019, 05:55:32 μμ »
"Είναι δώρο ενός ξωτικού που σήμαινε πάρα πολλά για μένα, όμως εκείνος δεν περπατά πια σε αυτόν τον κόσμο." "Το όνομα της λεπίδας είναι Άθαρον, εκείνου Νάριον."

Σπάνια ανέφερε πια αυτό το όνομα και του ξέφυγε μειδιάμα που δεν κατάφερε να το κρύψει, σίγουρα θα το πρόσεξε, σκέφτηκε, ας είναι. Πήρε τη λεπίδα, την έβαλε στη θήκη και ρούφηξε την τελευταία γουλιά του ροφήματος.

"Το χρέος μου πληρώνεται με κομμάτια της ψυχής μου". "Η επιγραφή στη λεπίδα είναι μεταγενέστερη και είδα ότι τη διάβασες, ασυνήθιστο για άνθρωπο, μη μου απαντήσεις δεν χρειάζεται." Ήξερε και εκείνος το υψηλό τίμημα των μυστικών. Παρ' όλα αυτά, τα ανεπαίσθητα τινάγματα της πλάτης στην ξύλινη, γυμνή από επένδυση, καρέκλα του πρόδιδαν ότι πρόκειται για σοβαρό τραύμα. Όσο και αν εκείνη προσπαθούσε να το κρύψει. "Χρειάζεται πολύ ιδιαίτερη τεχνική για να χαράξεις μία ηδη έτοιμη λεπίδα, ειδικά όταν είναι φτιαγμένη από μίθριλ και ορείχαλκο όπως η συγκεκριμένη."

"Το αίμα δεν ξεπλένει την αμαρτία"...

161
Το Γραφείο της Σαγιάνε / Απ: Το χτύπημα στην πόρτα
« στις: Αύγουστος 25, 2019, 04:08:51 μμ »
"H πολιτική ιστορία λοιπόν δείχνει δύο πράγματα, πρώτον, η κινητήρια δύναμη του κόσμου είναι η εξουσία και η απληστία και δεύτερον, δεν έχει υπάρξει επανάσταση στην ιστορία αυτού του κόσμου που να μην έχει καταλήξει σε δικτατορία." Βαθιά ανάσα, "για αυτό είμαστε εμείς εδώ, παλεύοντας με τη ματαιοδοξία του κόσμου, να δημιουργήσουμε συνειδήσεις που δε θα επιηρεάζονται από αυτές και δεν θα κατρακυλούν τόσο έυκολα από τις αγνές ιδέες τους στο σκοτάδι."

Ο ΄ήλιος είχε ξεκινήσει να γέρνει καθώς το μεσημέρι έδινε τη θέση στο απόγευμα και ο καιρός έξω από το παράθυρο φαινόταν απίστευτα γλυκός, είχαν τριγκάρει ο ένας της συνείδηση του άλλου αρκετά οπότε μπορούσε να συνεχιστεί. Σε μια στιγμή του ήρθε η ιδέα, κάθισε σταυροπόδι, προσπάθησε να χωρέσει πιο αναπαυτικά στην ξύλινη καρέκλα, έλυσε το λουρί  της ζώνης του και ελευθέρωσε τη δερμάτινη θήκη του Άχαρον. "Ας αλλάξουμε και λίγο θέμα, οι φιλοσοφία και οι ιδέες δεν τελειώνουν. Για ρίξε μία ματιά εδώ. Είναι ένα κειμήλιο με βαριά συναισθηματική αξία και έχει σώσει πολλές φορές τον συνομιλητή σου, από δύσκολες καταστάσεις στα ταξίδια του."

O Άχαρον είναι στιλέτο, [αν και είναι λίγο πιο μακρύ από τα συνηθισμένα, θα μπορούσε να το ονομάσεις κάποιος ξιφίδιο,] φτιαγμένο από την υψηλότερη σιδηρουργική τέχνη των ξωτικών στις παρυφές των δασών της Λιρέλ με τα βουνά της Δόξας, έχει μία χρυσοστόλιστη διακόσμηση στη βάση της λαβής από οξιά η οποία είναι φινιρισμένη μαεστρικά για να μη γλιστράει εύκολα το χέρι. Η βάση της λεπίδας παρουσιάζει μία μικρή καμπύλη προς τα μέσα, στομωμένη για να προστατεύει το δείκτη και τον αντίχειρα. Η λεπίδα παρουσίαζει μία ελαφριά κυρτή καμπύλη, και είναι σμιλεμένη από μίθριλ και ορείχαλκο, πρόκειται για εξαιρετικά λεπτεπίλεπτη δουλειά.Το κύρτο μέρος της λεπίδας είναι θεσπέσια ακονισμένο, εκμεταλλευόμενο στο έπακρο τις δυνατότητες του σπάνιου αυτού κράματος. Η άκρη της λεπίδας όμως, χάνει την κυρτάδα της καθώς είναι ακονισμένη και από τις δύο πλευρές, ενώ στο σώμα της είναι χαραγμένα σύμβολα στην αρχαία γλώσσα των ξωτικών. Το άφησε πάνω στο γραφείο της και το γύμνωσε.

"τι έχεις να πεις;"

162
Το Γραφείο της Σαγιάνε / Απ: Το χτύπημα στην πόρτα
« στις: Αύγουστος 25, 2019, 01:58:37 μμ »
Η πάσα του φάνηκε υπέροχη, "Ξωτικά, Άνθρωποι, Βαλησίνοι, Σοβερίνοι, Νάνοι, διαφορές, ομοιότητες, κοινά μοτίβα, παλιές έχθρες και ανταγωνισμοί, νέες ελπίδες". Όμως δεν μπορούσε να μη σχολιάσει, "έχεις βάλει ως συγκριτικό φίλτρο τις φυλές μας, επικίνδυνο και ενδιαφέρον ταυτόχρονα". "Επίσης δε θέλω να σου χαλάσω πολύ τη γοητευτική ιδέα της επανάστασης και την ξαφνικότητά της, όμως ξαφνικό και αναπάντεχο είναι ένα γεγονός μόνο σε εκείνους που δεν έχουν μάθει να αφουγκράζονται."

"Ξέρεις, θα ήταν ακόμη πιο διασκεδαστικό αν πρόσφερες και μία περισσότερο άνετη καρέκλα και στον εκάστοτε συνομιλητή σου," χαμογέλασε όχι και τόσο αθώα, ήξερε ότι δεν είναι και πολύ έξυπνο να προκαλείς και να πειράζεις ανθρώπους με την πρώτη γνωριμία, ειδικά μία πολεμίστρια, όμως του άρεσε να εξερευνεί τα όρια των άλλων, πως αντιλαμβάνονται πιο ελαφριές προσεγγίσεις ώστε σε σοβαρές στιγμές, να γνωρίζει τα όρια που μπορεί να φτάσει.

"Θα γελάσω που μία πολεμίστρια, δίνει βάση στα συναισθήματα και στην ψυχολογία; Υπερβολική νύξη. Από τις πιο κλασικές ιστορίες που τραγουδούν οι β΄άρδοι στα ηλιοβασιλέματα, μέχρι τις ιστορίες που λένε οι παππούδες στα μικρά τους εγγόνια, η αρχή των πρωταγωνιστών και των πράξεών τους, βασίζεται στο συναίσθημα. Τι σε κάνει να γυμνώνεις τη λεπίδα σου, να αψηφάς του κινδύνους, να ρισκάρεις το είναι σου και εν τέλει να στέκεσαι εκεί μπροστά αγέρωχη και τρομερή, αν όχι ένα συναίσθημα;"

"Από κει και πέρα", συνέχισε, "κάποτε θα ρίσκαρα τα πάντα για να μάθω, κάποτε η ύψιστη γνώση αποτελούσε το διακαή μου πόθο για τη ζωή, κάποτε... το πριν στην υπηρεσία του μετά ήταν μία βασική αρχή στη ζωή μου, όμως όχι πια, όχι έτσι, έχει και η ιστορία σκοτάδι. Πλέον κοιτάζω το τώρα, τη στιγμή που περνάει, και  φροντίζω η μετακύλισή της στο πριν, όπου η στιγμή γίνεται ανάμνηση να μη γίνεται ελαφρά την καρδία.." Κόμπιασε, ξερόβηξε και αφέθηκε ανεπαίσθητα στις σκέψεις του, κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο...

163
Το Γραφείο της Σαγιάνε / Απ: Το χτύπημα στην πόρτα
« στις: Αύγουστος 24, 2019, 05:10:47 πμ »
"Μπορείς να το πεις, πάθος της νεανικής μου αφέλειας, ή ακόμη καλύτερα, ευγενή πόθο της δίψας μου για κατανόηση και αντίληψη του κόσμου". Χαμογέλασε, "μικρός είχα να διαλέξω ανάμεσα στο ξίφος, το ραβδί και την πένα, έμαθα να τα χειρίζομαι προς όφελος μου τα δύο πρώτα, όμως πραγματικό αντίκτυπο θέλω και ελπίζω να κάνω με την τρίτη επιλογή". Πήρε μία βαθιά διαφραγματική ανάσα, έριξε την ένταση στο βλέμμα του και συνέχισε "δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να γίνεις μέτοχος της εξελικτικής πορείας της σκέψης του κόσμου πέρα από την ιστορία. Όταν ανοίγονται μπροστά σου όλοι οι φόβοι, οι έγνοιες, τα πάθη, τα όνειρα, τα λάθη των πρωταγωνιστών των ιστοριών, βιώνεις έναν μυστικισμό, ξανοίγεσαι στα πέρατα του χρόνου και βουτάς βαθιά στην πάλη των κοινωνιών για επιβίωση και εξέλιξη." Για μία στιγμή, την κοίταξε, "οι περισσότερες επιστήμες κυνηγούν τη γνώση μέσω της σκέψης, εγώ ανήκω σε εκείνους που κυνηγούν την εξέλιξη της σκέψης μέσω της γνώσης".  Έδωσε λίγο χρόνο για να ταξιδέψει η πληροφορία που μόλις είχε μοιραστεί, "η ιστορία είναι η επαλήθευση στο ερώτημα εάν κάποιος αξίζει να ονειρεύεται και πόσο μακριά μπορεί να τον φτάσει το όνειρό του." Κοίταξε ανεπαίσθητα το οικόσημο, "μπορείς να μας θεωρήσεις, οιωνοσκόπους της αξίας της ύπαρξης".

Είχε χαμηλώσει την ένταση της φωνής του, μιλούσε πλέον με εσωτερική αντίχηση, ώστε τα λόγια του να έχουν το μέγιστο αντίκτυπο. Πάντα παθιαζόταν σαν μικρό παιδί όταν κάποιος ενδιαφερόταν για το λόγο που αφωσιώθηκε πριν τόσα χρόνια στην ιστορία. Συχνά ξέφευγε, αδυνατώντας να διατηρήσει τον ενθουσιασμό του, ειδικά όταν ένιωθε ότι ο συνομιλητής του άξιζε το χρόνο, την προσοχή και την ενέργειά του.

"Πέρα από τις λυρικές μου υπερβολές, τις οποίες λατρεύω, πραγματικά πιστεύω στην αξία της συμβολής μας στην κατανόηση και στην αντίληψη του κόσμου και των κοινωνιών γύρω μας."
Σχημάτισε ένα παιχνιδιάρικο μειδίαμα καθώς ετοιμαζόταν να ακουστεί μία από τις αγαπημένες του ατάκες, "κάθε έκφανση της επιστήμης έχει ιστορία μέσα της και είναι βασικό γρανάζι επιβίωσής της".

Της μιλούσε και αντιλαμβανόταν την επίδραση της κουβέντας πάνω της, οπότε ένιωθε τη ζέση και την τέρψη για αυξανόμενη αλλαγή επιπέδου στην κουβέντα, του έδινε την εντύπωση ότι μπορούσε να ακολουθήσει, σίγουρα η ακαδημία έχει συγκεντρώσει υψηλού επιπέδου προσωπικό, σκέφτηκε, όμως επίσης φαίνεται ότι δεν είναι απρόσιτο, ούτε απρόσωπο, η σκέψη του δημιούργησε αγαλλίαση, ανυπομονώ να ξεκινήσει αυτή η νέα ιστορία

Ξαναγύρισε στην Σαγιάνε, "Φτιάξε το νου σου ικανό να ανταπεξέλθει, ώστε να μη φοβάσαι τα ερωτήματα", πήγαινε πολύ ωραία αυτή η πρώτη κουβέντα, "ο καλός ιστορικός δεν είναι αυτός που δίνει τις καλύτερες απαντήσεις, αλλά αυτός που διατυπώνει τα πιο ενδελεχή, αληθινά και δυσεπίλυτα ερωτήματα."

164
Το Γραφείο της Σαγιάνε / Απ: Το χτύπημα στην πόρτα
« στις: Αύγουστος 24, 2019, 03:44:47 πμ »
"Όπως και στην ιστορία, έτσι και στη φιλοσοφία, λανθάνουν όσοι ψάχνουν να βρουν ξερές αιτολογήσεις", είπε. "Οι ακρότητες εκτός από το να ξύνουν, αρκετά συχνά ακονίζουν κιόλας, κάνοντας τα αισθητήρια της επιβίωσής σου κοφτερά σαν την κυρτή λεπίδα πού εχεις κρεμασμένη στον τοίχο." Και ήταν όντως τόσο λαμπερή και τόσο θανατηφόρα αυτή η λεπίδα, του θύμιζε το κυρτό σχήμα του στιλέτου του Άχαρον, το οποίο ουκ ολίγες φορές του έσωσε τη ζωή στα ταξίδια του.

Παρ'όλα αυτά κάτι ενυπήρχε σε αυτή τη γυναίκα, ο τρόπος της, η ενέργεια που εξέπεμπε, η φανερή οξυδέρκεια, οι κρυμμένες αρετές, όπως και η Ιλίντιεν πιο πριν, το πανίσχυρο εξωτερικό τους περίβλημα, φαίνεται πως προστατεύει ευαισθησίες που έχουν κοπιάσει και οι δυό τους πραγματικά να κρύψουν και να διαφυλάξουν. Ακόμα και έτσι ήταν πολύ νωρίς για τέτοια πρώιμα συμπεράσματα. Βέβαια του ήταν αδύνατο να περάσει αδιάφορα το πόσο ευχάριστα κυλούσε η συζήτησή τους, ενώ και εκείνη δεν προσπαθούσε να κρύψει τον ενθουσιασμό της.

Ο Γκλίριον τότε, λύθηκε λίγο αναπαυτικότερα στην καρέκλα και συνέχισε, "ξέρεις, αέναη, είναι μία από τις πολύ αγαπημένες μου λέξεις, προκύπτει από το αεί που σημαίνει πάντα και τη λέξη νάμα που σημαίνει πηγή, συνεχόμενη, ατελείωτη ροή." Κόμπιασε για μία στιγμή, "μη με παρεξηγείς, πιστεύω ακράδαντα στην ενέργεια των λέξεων και στην επιρροή τους πάνω στην ψυχοσύνθεση των εμβίων πλασμάτων που τις χρησιμοποιούν."

Σε μία στιγμή άστραψαν τα μάτια του και αποφάσισε να ανεβάσει την ένταση του διαλόγου, κοίταξε τη Σαγιάνε διαπεραστικά, γεύτηκε λίγο ακόμη από το ρόφημα και ρώτησε, "γιατί πολεμιστής;"

165
Το Γραφείο της Σαγιάνε / Απ: Το χτύπημα στην πόρτα
« στις: Αύγουστος 24, 2019, 02:56:14 πμ »
Άνθη κερασιάς σκέφτηκε, εξαιρετικά γλυκιά γεύση με μία ελαφριά όξινη νότα ψηλά στον ουρανίσκο, πραγματικά υπέροχο, πρωτόγνωρο. Η νήξη στην αλκοολική του αδυναμία σίγουρα του τράβηξε την προσοχή, αλλά επέμεινε στη διακριτικότητα. Καθώς η Σαγιάνε γύρισε για να σερβίρει, πρόσεξε το εξαιρετικό, φιδίσιο τατουάζ το οποίο κοσμούσε το λαιμό της. Ένα πράγμα ήταν σίγουρο από την αύρα της μέσα στο γραφείο, πόνος και αίμα. Η λεκτική πάσα περί φιλοσοφίας, άμβλυνε τις πρώτες άβολες στιγμές, καθώς και ο ίδιος χανόταν πολύ συχνά στα μονοπάτια αυτά άλλοτε οραματιζόμενος απαντήσεις στα πιο βαθιά ερωτήματα και άλλοτε περιεργαζόμενος τις αντανακλάσεις της σκέψης πάνω στη ρεαλιστική καθημερινότητα.

"Η φιλοσοφία είναι απότοκο της επιθυμίας, του συναισθήματος και της γνώσης, υπό το πρίσμα της υπερβατικής σκέψης, κατά τη γνώμη μου, όσο για το αλκοόλ, δεν υπάρχει πρόβλημα, ποιος ο λόγος του να έχει κανείς εθισμούς, αν δεν μπορεί σε στιγμές να τους τιθασεύσει, ώστε να μεγιστοποιήσει αργότερα την απόλαυσή τους;" "Παρ' όλα αυτά όντας εθισμένος και στις φιλοσοφικές συζητήσεις, θα φροντίσω να μην απογοητεύσω τις ελπίδες σου".

H χαλάρωση της Σαγιάνε και η απαλή κίνηση του λαιμού της προς τα πίσω κουρνιάζοντας στην πολυθρόνα, ήταν σίγουρα σημάδι οικειότητας και άνεσης. Πράγμα εξαιρετικά ευχάριστο κρίνοντας από την ενεργειακή ένταση του χώρου και τη συστοιχία των όπλων μέσα στο δωμάτιο. Φαντάζει τρομακτικό το πόσο θανατηφόρα θα μπορούσε να γίνει, σκέφτηκε χαζεύοντας τις δύο αλυσίδες, δείγμα υψηλού επιπέδου πολεμιστή.

"Η σπείρα φαντάζει σαν μία δίνη η οποία σε καταπίνει", σχολίασε κοιτώντας διορατικά το οικόσημο, "προϋποθέτει υψηλή πνευματική ανθεκτικότητα φαντάζομαι, το να βρίσκεσαι ώρες εδώ μέσα, χωρίς να σε επηρεάζει κάτι τόσο δυναμικό. Η μήπως το έχεις απλά για να αποσυντονίζεις τους συνομιλητές σου";

Σελίδες: 1 ... 9 10 11 12