Rasnarry Academy

Εμφάνιση μηνυμάτων

Αυτό το τμήμα σας επιτρέπει να δείτε όλα τα μηνύματα που στάλθηκαν από αυτόν τον χρήστη. Σημειώστε ότι μπορείτε να δείτε μόνο μηνύματα που στάλθηκαν σε περιοχές που αυτήν την στιγμή έχετε πρόσβαση.


Μηνύματα - Ιλίντιεν Άτρας

Σελίδες: 1 2 3 ... 16
1
Lllllike! hearts

2
Πορτμέιρ / Απ: Απρόοπτη έξοδος
« στις: Μάιος 22, 2020, 09:38:24 πμ »
"Θεά χάρισέ μου λίγη υπομονή..." μουρμούριζε και αυτόματα χαμογέλασε σε μια -ξεκάθαρα- μεθυσμένη Σαγιάνε, η οποία, ίσα που την αναγνώρισε, πίσω από τη θολούρα αλκοολικού όγκου που αδυνατούσε να μεταβολίσει ο παρθένος της οργανισμός.

Η Ιλίντιεν παρέμενε νηφάλια. Εν μέρη, ήξερε να πίνει και το χρωστούσε στον παιδικό της φίλο, τον Άιραμ και από την άλλη, ήταν ορισμένη ότι δε θα πίνει πολύ όταν θα έπρεπε πιθανώς να προστατέψει άτομα γύρω της. Να! Έτσι ακριβώς όπως η Λυριεν Μαρκιέλ φίλησε εκείνη τη στιγμή τον Ελντίν.  Τα μάτια της τινάχτηκαν αμέσως στη Σαγιάνε. Είχαν δει το ίδιο; Η Σαγιάνε παρέμενε μακάρια στην άγνοια του πιωμένου της τρεκλίσματος.

Σκέφτηκε να επέμβει. Τα πόδια της πάτησαν σταθερά στο σκοροφαγωμένο πάτωμα της κουτσής γαρίδας, σε ετοιμότητα. Ο Βαλύριον συνέχισε να της μιλάει. Προτίμησε να μείνει μαζί του για λίγο και να το γνωρίσει καλύτερα. Η ερωτική ζωή της Σαγιάνε και του Ελντίν ήταν δική τους έγνοια και όχι δική της. Η ασφάλεια της Λυριεν όμως, που επιχείρησε να εξερευνήσει εδάφη απαγορευμένα όμως... "Δεν είναι πρόβλημά μου"

Ίσως και να ήταν! Αγχωμένη και όχι παιχνιδιάρικη πια, η φωνή της Λύριεν της διαπέρασε το τύμπανο, καθώς παρέσυρε τη Σαγιάνε προς το εξωτερικό. Η γλώσσα του σώματός της την πρόδιδε, αδέξιες κινήσεις, πολυκίνητες κόρες και ένα επίμονα ενοχικό τράβηγμα. Θα της το έλεγε!

"Μισό λεπτό μπουμπούκι μου", άρπαξε αστραπιαία μία ακόμη μπύρα από τα χέρια του μπάρμαν που την άφησε μπροστά στο Βαλύριον και εξαφανίστηκε πίσω από την εξώπορτα.  Η Ιλίντιεν γλίστρησε στο σκοτάδι σαν δολοφόνος. Ευτυχώς, οι δύο Καθηγήτριες ήταν πολύ μεθυσμένες και ηχηρές για να τις χάσει. Έγινε ένα με τα σκοτάδια και περίμενε.

Δεν άργησε η εξομολόγηση της Εφευρέτριας. Η Ιλίντιεν κράτησε την ανάσα της. Γνώριζε τη Σαγιάνε στη μάχη και ήταν πεπεισμένη ότι θα αρπάξει τη Λύριεν από τα μαλλιά, θα τη σύρει στο έδαφος πριν τη μαχαιρώσει απάνθρωπα. Γι αυτό το λόγο η Ιλίντιεν περίμενε να επέμβει για να γλιτώσει τη μία από θάνατο και την άλλη από σίγουρη απόλυση.

Και... "Τι;!!!"

Καμία κίνηση. Όχι μόνο καμία επιθετική κίνηση από τη Σαγιάνε, αλλά, προς πλήρη έκπληξη της Ιλίντιεν αγκάλιασε τη Λύριεν. Να το! Τώρα θα της έκανε λαβή! ... Οι γυναίκες παρέμεναν αγκαλιασμένες σαν αδερφές  και η Ιλίντιεν, σαστισμένη στη σκιά, συνέρχονταν από το μούδιασμα του εγκεφάλου της.

"Τι πάει στραβά με αυτό το κορίτσι;" σκέφτηκε

"Καλαμπόκια το τάιζαν μικρό;"

Η Ιλίντιεν περίμενε τη μάχη σε άρνηση.

3
Πορτμέιρ / Απ: Απρόοπτη έξοδος
« στις: Φεβρουάριος 23, 2020, 12:11:10 μμ »
«Αγαπητέ, πώς θα απολαμβάνατε την παρουσία μου αν και σήμερα συνοδευόμουν;» απάντησε στο Γκλίριον ενώ σκάναρε την ταβέρνα. Έφερε στα χείλη της το επόμενο γεμάτο ποτήρι, ενώ εντόπιζε τη Σαγιάνε να χορεύει ξέφρενα. Μόλις συνειδητοποίησε τι πραγματικά έβλεπε, σταμάτησε να πίνει ξαφνιασμένη.

«Η Σαγιάνε δεν είναι που δεν έπινε;» μουρμούρησε στον εαυτό της, θέλοντας περισσότερο να προετοιμαστεί σε περίπτωση που χρειάζονταν η βοήθειά της, αλλά με την άκρη του ματιού της είδε τον Ελντίν σε κοντινή απόσταση, θεωρητικά ασφαλή και αποφάσισε να στρέψει την προσοχή της πίσω στην παρέα της.

«Χρωστάω μία συγγνώμη από τη Μεβαίρ ακόμη», ξεκίνησε, ποτίζοντας περισσότερο το Βαλύριον, με τα μάτια ακόμη στο χορό της συμπολεμίστριάς της «Θα σου ζητήσω να συγχωρέσεις την –ίσως- υπερβολική ανησυχία μου για την ασφάλεια όλων. Αν βοηθά η δικαιολογία, λίγοτερο από ένα χρόνο πριν έχασα το άτομο που αποκαλούσα πατέρα μου, σχεδόν μπροστά από τα μάτια μου και είναι κάτι που δε θα ήθελα να ξαναζήσω, όχι σύντομα τουλάχιστον.»

Το βλέμα της σαν να άδειασε για λίγες στιγμές, κοιτάζοντας στο πουθενά. Οι φωνές και τα τραγούδια έσβησαν για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου, οι κινήσεις των χορευτών συγχωνεύτηκαν σε μία άμορφη μάζα, που έμοιαζε να πάλεται αφύσικα. Έτσι όπως εμφανίστηκε ο εφιάλτης, εξαφανίστηκε και η ταβέρνα ξαναγύρισε στον ασίγαστο ρυθμό της. Η Ιλίντιεν, σαν συνειδητοποίηση, χαμογέλασε στον εαυτό της και κατέβασε το μισογεμάτο ποτήρι της.

Γύρισε και πάλι προς το Γκλίριον και το Βαλύριον για να παραγγείλει μία γύρα ακόμη, κι ας είχε σταματήσει ο Γκλίριον να πίνει. «Και πάλι το ίδιο θα έκανα όμως», παραδέχτηκε μέσα στην οχλοβοή, «ειδικά μετά από όσα έχω ακούσει για τα ταλέντα σου. Ίσως να ήμουν ακόμη πιο αυστηρή αν με ειδοποιούσε ο Αλάσσιος πως κινδυνεύουμε να χάσουμε την ελπίδα της Ακαδημίας.»

Του έφερε την επόμενη μπύρα και την κράτησε ελάχιστα μπροστά του, κοιτάζοντας τον Εφευρέτη στα μάτια. Ήταν αρκετό για να καταλάβει κανείς ότι το άλλοτε σκληρό βιολετί ξεχείλιζε από στοργή.

4
Πορτμέιρ / Απ: Απρόοπτη έξοδος
« στις: Φεβρουάριος 21, 2020, 12:25:58 μμ »
Πώς τα κατάφερνε πάντα αυτός ο Γκλιριον και βρίσκονταν πρώτος στα πάρτυ ; Η εικόνα που η Ιλιντιεν είχε για τους Ιστορικούς περιελάμβανε πολλά πολλά βιβλία, απομόνωση και απουσία κοινωνικών δεξιοτήτων. Κι όμως,  όπως και στα γενέθλια της Κασσάνδρας, έτσι και τώρα φρόντισε να την ειδοποιήσει για την κρυφή γιορτή.

Η Ιλιντιεν φόρεσε κάτι απλό.  Έβαλε  ένα βαθύ μπλε φόρεμα με μανίκια διάφανα και κυματιστά τελειώματα στους αστραγάλους της. Ούτε κοσμήματα γι αυτήν την έξοδο,  ούτε ιδιαίτερη προετοιμασία. Το σακραμ, αχώριστος φίλος,  στερεωμένο στη ζώνη της, ήταν το μοναδικό τροχισμενο όπλο που κουβαλούσε.

Φτάνοντας στο Πορτμειρ κατάλαβε από τη διάχυτη αλκοολική ατμόσφαιρα πως η απόλαυση της χαράς της ζωής είχε μεταδοθεί σε όλους και αποφάσισε πως μπορούσε να πιει άφοβα.  Κατευθύνθηκε λοιπόν προς την Κουτσή Γαρίδα και αναρωτήθηκε πόσα πόδια έπρεπε να της λείπουν για να θεωρηθεί κουτσή.  Οι αλλαλαγμοί χορευτών και μεθυσμένων την ξεκουφαναν, αλλά συνήθισε γρήγορα.  Μέσα στο πλήθος,  ο αγαπημένος της πειρατής.  Ακολούθησε τη ματιά του με τη δική της και όταν έφτασε στην Άρυα χαμογέλασε.  Την ίδια στιγμή εντόπισε το Γκλιριον και το Βαλυριον στο μπαρ. Σε αυτούς θα πήγαινε. 

Διέσχισε το πλήθος προσέχοντας να μη λερώσει κανείς τα μαλλιά της και να μη μπερδευτούν σε κανενός απροσεκτου  την καρέκλα.  Ήταν κρίμα να χάσει κανείς τη ζωή του τόσο εύκολα εκείνο το βράδυ... Με δύο δρασκελισμους έφτασε τους καθηγητές.

"Κύριε καθηγητή και Κύριε καθηγητή!" Είπε χαμογελώντας. Το χέρι της προσγειώθηκε στην πλάτη του Βαλύριον κάπως δυνατότερα από ότι υπολόγιζε.

"Ουπς", σκέφτηκε και κοίταξε το μπάρμαν που ετοιμάζονταν να δώσει δύο μεγάλα ποτήρια μπύρας στο σερβιτόρο, για κάποια παραγγελία.  Άπλωσε το χέρι της και πριν τα πάρει ο σερβιτόρος, άρπαξε το ένα με αλλόκοτα διαβολική χάρη και κατέβασε το περιεχόμενο του με μια γουλιά.

"Μία γύρα για τους κύριους " είπε με χαμόγελο και ήταν περισσότερο διαταγή, πάρα παράκληση.  Ο μπάρμαν, αποσβολωμένος υπάκουσε χωρίς να είναι σίγουρος αν έπρεπε να της ζητήσει το λόγο ή να τη φλερτάρει.

5
Ανακοινώσεις / Απ: Το Φεστιβάλ και το Βιβλίο
« στις: Φεβρουάριος 04, 2020, 01:14:09 μμ »
Δηλώνω σαφώς

6
Πάλη / Απ: Τρώς μία, τρώω δύο... (Ιλίντιεν)
« στις: Ιανουάριος 24, 2020, 08:44:53 μμ »
"Ο θυμός είναι το άλογο και το σώμα το όχημα του. Λίγο πολύ, όλα τα πλάσματα διαθέτουν ένα απόθεμα θυμού. Είναι το ζωικό μας ένστικτο ή μέρος του. Αυτό μας φέρνει το αίσθημα του θυμού στην επιφάνεια, εκθέτοντας στον -υποτιθέμενα- πολιτισμένο κόσμο, πτυχές του Εγώ που πολεμήσαμε αιώνες να αποκρύψουμε. Επιτύχαμε μερικώς. Η πλειοψηφία των πλασμάτων απλά καταπιέζει τον εγγενή θυμό, γεγονός λυπηρό και θα σου εξηγήσω γιατί.
Μέχρι στιγμής αναφέρθηκα στο άλογο και το όχημα. Όσο περισσότερο γυμνασμένο το άλογο, τόσο δυνατότερο και όσο καλύτερα κατασκευασμένο και προσεγμένο το όχημα, τόσο γρηγορότερο. Δεν ανέφερα όμως τον αναβάτη. Ποιος θα πίστευες ότι θα μπορούσε να υποδυθεί το ρόλο του καλύτερα, από το νου; Ο αναβάτης ορίζει πότε και πόσο θα τρέξει το άλογο, τι ρόδες έχει η άμαξα, από το ξύλο κατασκευάστηκε. Σε αυτήν την ισορροπία ή καλύτερα, στην έλλειψή της, εντοπίζεται και η λυπηρότητα της κατάστασης των μαζών.
Βλέπεις, καλή μου Σολ, μας είπαν ένα τόσο δα μικρό ψεματάκι για τον αναβάτη. Από παιδιά γνωρίζουμε τη συνετή του όψη, της λογικής. Παρέλειψαν να μας πληροφορήσουν, παρόλα αυτά, για την κρυφή του όψη, της καταπίεσης. Ο νους και το ζώο μέσα μας δεν τα πηγαίνουν καλά, βρίσκονται σε μια συνεχή μάχη ισχύος. Μας έχουν διδάξει την κυριαρχία του νου και την καταπίεση του θυμού, συνεπώς, όταν οι ισορροπίες αντιστρέφονται, ο θυμός εκρήγνυται αυτοκαταστροφικά, ανεξέλεγκτα."

Η Ιλίντιεν αφιέρωσε λίγες στιγμές στην καθαρόαιμη πρωινή σιωπή. Ανέπνεε αβίαστα, βαθιά, επιτρέποντας στα πνευμόνια της να πλημμυρίσουν από αέρινες ριπές, διαποτισμένες με κυκλάμινα και γρασίδι. Οι ουσίες τους φιλτράρονταν στις παρυφές των κυψελίδων της για να ταξιδέψουν, με όχημα το αίμα και προορισμό την απαρχή του καταρράκτη αποκρίσεων εκείνου του συναισθήματος που ονομάζεται "Αλάσσε" στην αρχαία γλώσσα της.

"Είναι πεπερασμένη η χρήση του νου ως καταπιεστής. Αυτό το τετραπέρατο εργαλείο χρησιμοποιείται ως κανάλι από λίγους. Γίνεται το χαλινάρι στο χέρι του αναβάτη, ο εξισσοροπιστής των ενστίκτων και της λογικής, η αντίφαση που μελετώ και θα συνεχίσω να εξερευνώ ως το τέλος της ζωής μου. Πόσο βαθιά πιστεύεις ότι μπορείς να φτάσεις σε αυτό το πηγάδι;"

7
Άβαταρς και Υπογραφές / Απ: Gift Shop
« στις: Ιανουάριος 24, 2020, 01:33:40 μμ »
 laughing laughing
 kiss kiss kiss kiss

8
Άβαταρς και Υπογραφές / Απ: Gift Shop
« στις: Ιανουάριος 24, 2020, 01:31:07 μμ »
Αφού είπαμε ότι είσαι αστέρι σε αυτά!

9
Άβαταρς και Υπογραφές / Απ: Gift Shop
« στις: Ιανουάριος 24, 2020, 01:28:03 μμ »
Πριν κάνω scroll down σκεφτόμουν μου αρέσει hearts hearts hearts hearts hearts

10
Πάλη / Απ: Τρώς μία, τρώω δύο... (Ιλίντιεν)
« στις: Ιανουάριος 07, 2020, 08:33:12 πμ »
"Συγκεντρώσου, συγκεντρώσου", σκέφτονταν και σχεδόν ψιθύρισε ενθαρρυντικά προς τη Σολ που έκανε πολύ καλή δουλειά, συνδυάζοντας το στοιχείο της και τις ενεργειακές δομές. Χρειάζονταν λίγη ακόμη αυτοσυγκέντρωση για να τελειοποιήσει τη συνδυαστική τεχνική και έπειτα, όπως φάνταζε στο νου της Ιλίντιεν, η Σολ θα ωρίμαζε σε εκτοξευτή που κανένα στρατόπεδο δε θα ήθελε να έχει απέναντι. Ο δρόμος της μακρύς όμως.

Αντιμετώπισε το ενεργειακό στιλέτο σαν δωράκι γενεθλίων, μόνο που δεν χοροπήδησε όταν το είδε να σχηματίζεται. Δεν έχασε χρόνο. Όρμησε αριστερά. Αριστερό πόδι στο χώμα, γερό πάτημα, άηχο, δεν της έκλεβε την ενέργεια του άλματος που ετοιμάζονταν να κάνει. Υψώθηκε αβίαστα στον αέρα, σχεδόν πάνω από το ύψος της Σολ.

Στο δεξί χέρι της λαμπυριζε κάτι κλεμμένο και άυλο. Η δεύτερη μπάλα νερού έσκασε στο έδαφος πίσω απογοητευμένη και το νερό έγινε ένα με τη γη, αφού δε βρήκε το στόχο του που είχε εξαφανιστεί εν ριπή οφθαλμού. Η Ιλίντιεν προσγειώθηκε με όλο της το βάρος μπροστά στην Αλχημίστρια και με τη φόρα που είχε αποκτήσει, ορθώθηκε αγέρωχα μπροστά στην αντίπαλη της. Οι μπάλες νερού που έσταζαν βρήκαν το τέλος τους από το ενεργειακό τους αδέρφι που τις πρόδωσε στο επιβλητικό χέρι της Πολεμίστριας.

"Πολύ καλή προσπάθεια! Πάμε πάλι!" Αναφώνησε ευδιάθετη κι έτσι σβέλτα όπως εμφανίστηκε μπροστά στη Σολ, επέστρεψε στη θέση της. Το ενεργειακό όπλο παρέμενε υπό την κατοχή της.

11
Τα λόγια της Άρυα ήταν μονάχα δεσμίδες νερού που κατάφεραν να ξεγλιστρήσουν από τις χαραμάδες που πρόσφατα εφανίστηκαν σε ένα τεράστιο φράγμα. Η Ιλίντιεν καταλάβαινε ότι το φράγμα που έχτισε η Άρυα, προστάτευε τον ψυχισμό της και τον κρατούσε αμπαρωμένο, σαν ένα αδάμαστο ποτάμι που απειλούσε να ξεχυθεί αγριωπό, πλημυρρίζοντας την ήρεμη λίμνη που ανοίγονταν μπροστά στα τείχη του, παρασύροντας κάθε λογική στο ορμητικό πέρασμά του. Ο χείμαρρος που μετά βίας βαστιόταν πίσω από εκείνο το φράγμα, σχεδόν χάρτινο παραπέτασμα, έπρεπε να εκτονωθεί, κάπως να ηρεμήσει, πριν ενισχυθεί από τα κατεβατά νερά της άνοιξης, ψηλά στα βουνά του υποσυνείδητου. Κάθισε άνετα στο χώμα και παρακολούθησε την Άρυα καμαρωτή, μέχρι να ολοκληρώσει τις σκέψεις της.

«Και ποια είμαι ΕΓΩ να αποφασίζω ποιοι πεθαίνουν και ποιοι ζουν;» της απάντησε με ερώτηση, δείχνοντας τον εαυτό της και το αναπάντητο ερώτημα που στο παρελθόν είχε απασχολήσει ακατάπαυστα την Πολεμίστρια.

«Ποιοι είμαστε εμείς και ποιοι οι απέναντι που αποφασίζουν για εμάς; Ποιοι πραγματικά αποφασίζουν και γιατί παίρνουν τέτοιες αποφάσεις; Παρακινούνται από ματαιοδοξία; Θεωρούν ότι υπηρετούν ένα ανώτερο ιδανικό; Ένα αρχετυπικό Ιδεώδες; Τι μορφή έχει αυτό το Ιδεώδες που θεωρητικά υπηρετούν και ποια η μορφή του όταν ενσαρκωθεί; Βδελυρή; Αναίσχυντη; Γιατί το υποτιθέμενο Ιδεώδες απαιτεί τη θυσία ανυποψίαστων;»

Η Ιλίντιεν κοίταξε την Άρυα διερευνητικά. Στα μάτια της φώλιαζε μία θλίψη, η θλίψη της συνειδητοποίησης της ματαιότητας κάθε πολέμου και της αναπόφευκτης κατρακύλας που ήταν άρρηκτα συνυφασμένη μαζί του. Υποπτεύονταν ότι με βήματα αργά και σταθερά, η Άρυα θα έφτανε σε παρόμοια συμπεράσματα.

«Καλό μου παιδί, η εμπειρία μου έχει δείξει ότι κανείς δεν είναι σωστό να μαθαίνει να σκοτώνει, άσχετα αν είναι Θεραπευτής ή Πολεμιστής. Γνωρίζω όμως σίγουρα ότι εσύ προσωπικά, έχεις την τύχη να επιλέγεις τη θέση που επιθυμείς, δηλαδή, του επιτειθέμενου ή του αμυνόμενου. Θέλω να σκεφτείς αυτό. Πήρες την πρωτοβουλία να επιτεθείς σε κάποιον, πριν ξεχυθούν καταπάνω μας οι ορδές αυτού του Τάγματος; Νομίζω πώς και οι δύο ξέρουμε πως η απάντηση είναι αρνητική. Συνεπώς, στη συγκεκριμένη περίπτωση, προστάτεψες όχι μία, αλλά πολλές ζωές, αυτές των συμμαθητών σου. Ναι, το έκανες δίνοντας τέλος σε άλλες ζωές, αλλά οι ζωές που τελείωσες είναι εκείνες που θα έδιναν τέλος στις ζωές των φίλων σου. Δυστυχώς δεν είναι λίγες οι φορές που στο όνομα της προστασίας αναγκαζόμαστε να βάλουμε τέλος στα όνειρα του απέναντι.»

Ήταν σειρά της Ιλίντιεν να πέσει σε μία μικρή περισυλλογή. Ύψωσε το βλέμμα της στον ορίζοντα που πλέον είχε χαράξει. Ήταν κενό και στοϊκό. Άραγε η ίδια πόσες επιλογές είχε, όταν ήταν αναγκασμένη να υπακούσει στις διαταγές που πρόσταζαν επίθεση στους Νάνους; Στην πραγματικότητα, δεν της έφταιξαν ποτέ οι Νάνοι, κανέναν δεν εχθρεύονταν. Αυτός ήταν ένας λόγος που η Ιλίντιεν ακολούθησε την προτροπή του Δασκάλου της και ταξίδεψε ως την Ακαδημία. Της δόθηκε μία επιλογή, να αποχωρήσει από το θεριστή της επίθεσης, για να ανασυγκροτηθεί ως διδάσκαλος προστασίας. Τηρούσε τις αρχές της αυστηρά και μέσα στην Ακαδημία. Γι’ αυτό και φρόντιζε να μην προκαλεί μάχες και πάλες, εκτός κι αν της το πρότεινε κάποιος άλλος.  Τα μάτια της επέστρεψαν στην Άρυα και τη νεανική κορμοστασιά της.

«Είναι γεγονός ότι ο μεγαλύτερος αντίπαλος είναι ο εαυτός μας. Η Άρυα αποτελεί το μεγαλύτερο εμπόδιο για την Άρυα και η Ιλίντιεν το χειρότερο εχθρό της Ιλίντιεν. Αλλά υπάρχει λύση γι’ αυτό, η κόπωση», η Ιλίντιεν άπλωσε τα πόδια της και τεντώθηκε νωχελικά, έπειτα σηκώθηκε και πάλι.

«Ο εαυτός σου παύει να είναι πολέμιος όταν σβήσει το μυαλό, όταν οι φωνές μέσα στο κεφάλι σου σταματήσουν. Πάψε να κοροϊδεύεις τον εαυτό σου αρχικά. Εξασκείσαι για να σκοτώσεις. Εξασκείσαι για να μπορείς να σώσεις μία μέρα τη Μοργκέιν, για να μπορείς να ανέβεις πάλι σε εκείνη την ταράτσα και να ρίξουμε τα βέλη μας παρέα, συντονισμένες, προστατεύοντας την Ακαδημία.»

Η Ιλίντιεν κινήθηκε πριν προλάβει να αντιδράσει η μικρή Θεραπεύτρια. Με μια αόρατη δρασκελιά είχε φτάσει στον προσωπικό της χώρο και μία της επιδέξια κίνηση είχε στρέψει το σώμα της Άρυα σε στάση τοξοβολίας. Η Ιλίντιεν, μια μεγαλοπρεπής φιγούρα που ανέδυε αυτοπεποίθηση και ηρεμία, αγκάλιασε το σώμα της μαθήτριας σαν μανδύας, παίρνοντας ακριβώς την ίδια στάση. Το χέρι της περιέβαλε το χέρι της Άρυα καθώς τραβούσε το βέλος και συγκράτησε ξεδιάντροπα σταθερά το ξύλο του τόξου, η παλάμη της πλεγμένη με εκείνη της Άρυα. Καθοδηγώντας τις κινήσεις της, άφησε το βέλος να εκτιναχθεί με τη συνδυασμένη δύναμη και των δύο. Το αιχμηρό ξύλο βρήκε το στόχο του τυφλά.

«Κάπως έτσι κλείνουν το μυαλό... λέω σε περίπτωση που θα ήθελες να μάθεις», η Άρυα μπορεί να μην έβλεπε, αλλά σίγουρα ένιωθε το μισό σαρδόνιο χαμόγελο της Καθηγήτριας της Οργής.

12
Ελεύθερη συζήτηση / Απ: All hail the King! (Υποψηφιότητες)
« στις: Δεκέμβριος 26, 2019, 03:17:41 μμ »
Ξεκάθαρες υποψηφιότητες με αλφαβητική σειρά Γκλίριον, Κέννα, Σαγιάνε.

Όποιος κι αν νικήσει το παίρνει επάξια!!!! hearts hearts hearts hearts hearts hearts

13
Δε μπορώ να μην προσθέσω Κέννα-Όλυξ  cup

14
Το "νέο" ζεύγος  tongue

Θα πω Γκραχλ Ι  κι εγώ

15
Σινγκεν, Γκλίριον, Άρυα

Σελίδες: 1 2 3 ... 16