Rasnarry Academy

Εμφάνιση μηνυμάτων

Αυτό το τμήμα σας επιτρέπει να δείτε όλα τα μηνύματα που στάλθηκαν από αυτόν τον χρήστη. Σημειώστε ότι μπορείτε να δείτε μόνο μηνύματα που στάλθηκαν σε περιοχές που αυτήν την στιγμή έχετε πρόσβαση.


Μηνύματα - Ιλίντιεν Άτρας

Σελίδες: 1 2 3 ... 13
1
«Ας αναπαυθούμε, ναι.» συμφώνησε ξέπνοα και τον άφησε να την οδηγήσει στο μέρος που ξάπλωσαν πριν όλα αυτά. Κοιμήθηκε χωρίς κόπο και χωρίς όνειρα εκείνη τη νύχτα, βέβαιη πως τα θαυμαστά μυστικά του νησιού μόλις είχαν αρχίσει να ξεδιπλώνονται.

Το πρωί τη βρήκε καλοδιάθετη, αν και ακόμη σκεπτική. Σηκώθηκε, αναζητώντας το Λάντριαν, το βρήκε να περιπολεί το ίδιο ευδιάθετος. «Ίσως να ήταν η σελήνη.» σκέφτηκε ανοίγοντας το σακίδιό της. Έχωσε το χέρι της βαθιά και έψαξε το εσωτερικό του, ανασύροντας μία μακριά, ξύλινη σφυρίχτρα. Την έφερε προσεκτικά στα χείλη και σφύριξε δυο φορές, κοιτώντας στον ουρανό. Ο ήχος μεγάλων φτερών που χτυπούσαν τον αέρα ακούστηκε γρήγορα. Στον ορίζοντα, μία μαύρη φιγούρα άρχισε να παίρνει μορφή και καθώς πλησίαζε, οι δύο πολεμιστές είδαν ένα Τάρι ή αλλιώς, Βασιλικό Γεράκι, να προσγειώνεται δίπλα στη θράκα της χθεσινής φωτιάς. Τα περήφανα αυτά ζώα είχαν εκπαιδευτεί από τα Ξωτικά για μεταφορές μηνυμάτων εκατοντάδες χρόνια πριν. Οι ξύλινες σφυρίχτρες, σαν αυτή της Ιλίντιεν, τα καθοδηγούσε σε συγκεκριμένο γεωγραφικό μήκος και πλάτος, το οποίο μεταφέρονταν μέσα από τα κατάλληλα σφυρίγματα. Για να στείλει μήνυμα κάποιος, έπρεπε να γνωρίζει τον κατάλληλο ρυθμό, στον οποίο θα έστελνε το γεράκι. 

Τούτα τα ζώα, τα μεγαλόσωμα σαρκοβόρα, δεν ήταν και τα φιλικότερα. Τις περισσότερες φορές δεν υπάκουγαν στους αφέντες τους και έφευγαν μακριά, ιδιαίτερα αν αυτοί δεν ήταν ξωτικά. Με την αρχαία φυλή όμως, τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Η Ιλίντιεν ψιθύρισε στην αρχαία γλώσσα της πρν το πλησιάσει. Το μεγαλόσωμο γεράκι, σχεδόν 70 εκατοστά ψηλό, την κοίταξε παραξενεμένο. Πίσω του, τα άλογα παρέμεναν ήρεμα, όπως και η υπόλοιπη Φύση γύρω του, που έμοιαζε να συνεργάζεται με τα λόγια της Ιλίντιεν. Το γεράκι πλησίασε δειλά. Η ξωτικιά, χωρίς να φοβάται, του ξαναμίλησε και χαμογέλασε όταν έτριψε το σκληρό, κεχριμπαρένιο ράμφος του στο δάχτυλό της. Πήρε ένα απομεινάρι ψημένου λαγουδίσιου κρέατος από τη θράκα και του το πρόσφερε. Το γεράκι καταβρόχθησε τη μπουκιά και έσπασε τα κόκκαλα του κομματιού με ένα γερό κλείσιμο του ράμφους του, ενώ η Ιλίντιεν του έδεσε το αντίγραφο της επιγραφής στο πόδι ατάραχη. Όταν ελευθέρωσε τα χέρια της, ευχαρίστησε και πάλι το γεράκι, μιλώντας του στη γλώσσα της και του αφιέρωσε ένα λεπτό, χαϊδεύοντας με θαυμασμό το φτέρωμα στο πλάι του κεφαλιού του. Μετά από εκείνη τη στιγμή εμπιστοσύνης, πήρε και πάλι τη σφυρίχτρα της και έπαιξε ένα σύντομο ρυθμό, αυτόν που αντιστοιχούσε στην κατεύθυνση της Ακαδημίας. Το γεράκι έκανε δύο σίγουρα βήματα και ύστερα άλλα δύο, μέχρι που άνοιξε τα φτερά του διάπλατα και ύψωσε το μεγαλείο του στον ουρανό, πετώντας γρήγορα για την Ακαδημία.

2
Θαμπωμένη από το ακατανόητο φαινόμενο που μόλις είχε λήξει, γύρισε αναζητώντας μία υπόνοια κατανόησης. Αν όλο αυτό το είχε βιώσει μόνο εκείνη, θα ήταν ίσως δύσκολο να την πιστέψουν. Οι αλλόκοσμες χροιές και η προσωρινή μέθη που γέμισαν το μυαλό της και την παρέσυραν ως τη στήλη... ήταν αληθινά; Με τη ματιά της πέτυχε το Λάντριαν λίγο πιο πίσω, τη στιγμή που η όψη του μεταβάλλονταν από έκπληκτη σε σκεπτική. Δεν υπνοβατούσε λοιπόν. Πρόσεξε ότι τα άλογα κοιμόταν ήσυχα στην άκρη της λίμνης. Στο μικρό χρονικό διάστημα του συμβάντος αυτού παρέμειναν γαληνεμένα, συνεπώς, η Ιλίντιεν συμπέρανε ότι δεν διέτρεχαν κίνδυνο.

Κι όμως, δε μπορούσε να δώσει κάποια εξήγηση. Ίσως να μην ήταν αρκετά έξυπνη ή ίσως και να της έλλειπαν τα κατάλληλα κλειδιά ερμηνείας. Τα μάτια της διέγραψαν εξεταστικά τις φόρμες των χαρακτήρων ξανά και ξανά. Όσο κι αν προσπαθούσε, γι’ αυτήν παρέμεναν άγνωστοι. Πέρασε αρκετή ώρα στη σιωπή, αναλογιζόμενη το σκοπό για τον οποίο τους είχαν στείλει στο Γκραχλ. Γνώριζε η Ακαδημία για την ύπαρξη τέτοιων κειμηλίων; Τα λόγια του Αλάμανταρ όταν της ανέθεσε την αποστολή ήταν «πάρε μαζί κάποιον που εμπιστεύεσαι απόλυτα» και «ότι βρείτε, στείλτε το απευθείας στην Ακαδημία.» Αυτά τα λόγια θα μπορούσαν να κρύβουν χιλιάδες νοήματα που δε συνδέονταν απαραίτητα με το παρόν εύρημα. Όμως, ακόμη κι αν συνδέονταν, αν οι Ιστορικοί υποψιάζονταν κάτι, θα της το έλεγαν; Φυσικά και όχι. Θα ήθελαν όμως να εξασφαλίσουν ασφαλή πρόσβαση στο σημείο της μελέτης τους. Ναι, αυτό ήταν κάτι που συνήθιζαν οι βιβλιοφάγοι στέλνοντας μπροστά τους Πολεμιστές. Και η εκδρομή των παιδιών πού κολλούσε σε όλο αυτό;

Η ώρα ήταν περασμένη όταν ξανασήκωσε τα μάτια της από το χαρτί. Όλη αυτή η σκέψη της έφερε πονοκέφαλο. Έτριψε τα μάτια μπερδεμένη και αποφάσισε να στείλει ένα αντίγραφο στην Ακαδημία το πρωί, αφού ξεκουραζόταν. Ξεφύσηξε αποκαμωμένη και κοίταξε άλλη μία φορά τη φωτιά που έκαιγε, ενώ δε θα έπρεπε, με φανερή έκπληξη. Τότε μόνο αισθάνθηκε τη γιγάντια παρουσία στο πλάι της να περιμένει χωρίς να βγάζει μιλιά.

«Λάντριαν;» ρώτησε και κοίταξε τα γκρίζα μάτια του με ένα τεράστιο ερωτηματικό. «Τι περιμένεις τόση ώρα;» 

3
Στεγνή πλέον, ξάπλωσε στο γρασίδι φαρδιά πλατιά, αφήνοντας ένα ανακουφιστικό αναστεναγμό να χαθεί στη νύχτα. Μπροστά τους, η φωτιά έκαιγε, οι λαγοί είχαν γδαρθεί, είχαν ψηθεί και φαγωθεί από τους πειναλέους πολεμιστές ώρα πριν. Λάτρευε το δείπνο γύρω από τη φωτιά και ακόμη περισσότερο το απολάμβανε μετά από μία καλή μάχη, όπως η σημερινή.

Τα μάτια της στάθηκαν για λίγο στη δεμένη πλέον, κλείδα της και ύστερα πλανήθηκαν στον ουρανό. Η Ιλίντιεν χαμογέλασε κατεργάρικα στον εαυτό της, γνωρίζοντας ότι είχε ταλαιπωρήσει το Λάντριαν μέχρι να την πείσει να της δέσει την πληγή. Ο φευγαλέος μορφασμός που στάθηκε στα χείλη της εξανεμίστηκε, δίνοντας τη θέση του σε ακόμη ένα χαμόγελο προς τα άστρα. Στην πραγματικότητα δεν ήθελε ακόμη να την αγγίξει ο Λάντριαν, ιδιαίτερα στο στέρνο, όπου η ουλή, τίμημα της διαφυγής της, είχε εγκατασταθεί για τα υπόλοιπα χρόνια της. Δεν έκρυβε τις ουλές της, αυτή στο μπράτσο κι αυτή στο στέρνο. Άλλο όμως να φαίνεται και άλλο κάποιος να την πλησιάζει. Ένα τέτοιο άγγιγμα πυροδοτούσε όλο της το θυμό, αρκετό για να προσγειώσει το μαχαίρι της στο λαιμό εκείνου που την άγγιξε. Γι’ αυτό και σε όσους άνδρες επέτρεπε να την πλησιάσουν, είχε απαγορεύσει να την αγγίζουν σε εκείνο το σημείο.

Μιας και δεν κατάφερε να αποφύγει την περίδεση, κάθισε με κενό βλέμμα, σε στάση ετοιμότητας. Το δεξί της χέρι τυλίχτηκε γύρω από τη λαβή του μαχαιριού της και περίμενε, φορώντας το παγωμένο προσωπείο. Τίποτα κακό δε συνέβη όσο της έδενε τη γάζα όμως. Τουναντίον, ένιωσε να χαλαρώνει τόσο πολύ, η ανάγκη να αφεθεί σε ένα τόσο τρυφερό άγγιγμα σχεδόν τη συνεπήρε. Πόσο ριζικές αλλαγές βίωνε μέσα της άραγε; Όσο σημαντικές και να ήταν, της καλοδέχτηκε.

Η πανσέληνος δεν άργησε να ξεκινήσει την πορεία της προς το νυχτερινό ουρανό. Βαριά, τα βλέφαρα της Ιλίντιεν άρχισαν να κλείνουν, με τη συνοδεία της φωτιάς και των ζεστών της σκέψεων. Μέσα της ήξερε ότι ο ύπνος εκείνης της νύχτας θα ήταν γαλήνιος. Στιγμές πριν την εγκαταλείψει η συνείδησή της, γαλάζια λάμψη την έλουσε. Ήταν τόσο φωτεινή που έσπασε το λήθαργό της.

Η Ιλίντιεν άνοιξε απότομα τα μάτια, τινάχτηκε όρθια και κοίταξε γύρω της. Διάφανη, γαλάζια λάμψη διαπότιζε το σκοτάδι, μεταφέροντάς του λίγη από τη μαγεία της σελήνης. Ο χώρος που ξεκουράζονταν οι πολεμιστές και τα άλογά τους έλαμψε στο ημίφως. Γρήγορα, ακολούθησε την πηγή της μεταμεσονύκτιας φωταύγειας, στρέφοντας το βλέμμα πρώτα στο ουράνιο σώμα και ύστερα, ενστικτωδώς, στην κατεύθυνση της στήλης. Οι υποψίες της επιβεβαιώθηκαν! Η στήλη, σχεδόν απαράλλαχτη, αχνόφεγγε στο σκοτάδι. Αυτό δεν ήταν το μόνο της μαγικό χαρακτηριστικό όμως. Στο κέντρο της, εκεί που το πρωί είχαν αντικρίσει ένα κενό, νέοι χαρακτήρες εμφανίστηκαν. Η ενέργεια και η έλξη τους, απόκοσμη, αλλά αιθέρια, ήταν δυνατότερη από ποτέ. Η Ιλίντιεν προσπάθησε να αντισταθεί, μέσα της όμως, κάτι αρχέγονο πάλλονταν και την καλούσε κοντά στην επιφάνεια.

Σε μία προσπάθεια αυτοκυριαρχίας, άρπαξε χαρτί και καρβουνάκι, πριν πλησιάσει τη στήλη ξανά. Ατένισε τους άγνωστους χαρακτήρες μαγεμένη για άλλη μία φορά. Ήταν τόσο αλλόκοτοι κι όμως, τόσο όμορφοι, όση και η θαμπή λάμψη που αναδύονταν από τις φόρμες τους. Το λεπτό χαρτί στερεώθηκε απαλά επάνω στους παράξενους χαρακτήρες. Με το άλλο χέρι, η Ιλίντιεν πέρασε το καρβουνάκι, αποτυπώνοντας τα ιδεογράμματα, ακόμη κι αν δεν ήξερε πώς να τα γράψει. Πάνω που πέρασε το καρβουνάκι της από την άκρη του τελευταίου, οι χαρακτήρες χάθηκαν μυστηριωδώς, έτσι ακριβώς όπως είχαν εμφανιστεί. 

4
«Σύμφωνοι» αποκρίθηκε σαν σε ονειροβασία. Στο δρόμο της για τα άλογα γράπωσε δύο από τους σκοτωμένους εχθρούς τους από το πίσω μέρος των κουρελιασμένων πουκάμισών τους και προχώρησε προς την είσοδο του καταυλισμού, εκεί που ο Λάντριαν ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή μαζί τους. Τα σώματα αιωρούνταν λίγα εκατοστά από το γρασίδι, βαριά, όπως κάθε σώμα βαραίνει μετά το θάνατο, χάνοντας την αίσθηση του κέντρου. Τα απόθεσε στο έδαφος με μεγάλη ευκολία. Η λυγερή κορμοστασιά της συχνά ξεγελούσε τους αντιπάλους που τη θεωρούσαν αδύναμη ή εύθραυστη. Στην πραγματικότητα, η Ιλίντιεν ήταν ιδιαίτερα δυνατή γυναίκα και με πολύ γρήγορο χέρι, χάρη στην ακούραστη εξάσκηση, τη σωματοδομή και το τόξο της.

Έφτασε στο σημείο που άφησε τα άλογα γελώντας. Σκέφτονταν πώς ο Άιραμ, ο καρδιακός της φίλος, ήταν από τους πρώτους που είχαν την «ευλογία» να δοκιμάσουν το χέρι της. Τι δε θα έδινε για να ξαναδεί τις γκριμάτσες του με τη μύτη σπασμένη. Η μυρωδιά του κομμένου γρασιδιού μαρτυρούσε ότι ο Φιν και η Βάνα απολάμβαναν ένα καταπράσινο γεύμα, γεμάτο θρεπτικά. Η Ιλίντιεν αφιέρωσε λίγο χρόνο για να τους μιλήσει και να τους χαϊδέψει. Σε αντίθεση με το πολεμικό της άλογο, η Βάνα –άλογο της Ακαδημίας, που χρησιμοποιούνταν κυρίως για μετακίνηση- χρειάστηκε λίγα δευτερόλεπτα πριν την αναγνωρίσει. Μόλις έπιασε ξανά τη μυρωδιά της, κάτω από όλο εκείνο το ξεραμένο αίμα, τη σκούντηξε στο αυτί και της ξεφύσηξε δυνατά. Ήταν σαν να της έλεγε πως ήταν ώρα για μπάνιο.

Δεν άργησαν να γυρίσουν στον καταυλισμό. Ο Λάντριαν είχε ήδη κάνει την περισσότερη δουλειά με το καθάρισμα. Η Ιλίντιεν έδεσε τα άλογα στο πίσω μέρος του ερειπωμένου ναού, κοντά στη στήλη. Πριν τα αφήσει, η ματιά της πλανήθηκε ξανά στην επιφάνειά της, σαν μία έκκληση από όνειρο. Χρησιμοποίησε μεγάλο μέρος της θέλησής της για να τραβήξει τα μάτια της από το ουράνιο πέτρωμα. Δυο κουβαλήματα αργότερα, ο καταυλισμός ήταν καθαρός και ο Λάντριαν επαναλάμβανε πώς έπρεπε να φροντίσει τα τραύματά της για να μη μολυνθούν οι πληγές της. «Εντάξει!» συμφώνησε τελικά.

Αξιολόγησε τη λιμνούλα από μακριά, στενεύοντας τα μάτια σε βαθιά σκέψη. Αντί να προχωρήσει προς την όχθη της, η πολεμίστρια σκαρφάλωσε σε ένα δέντρο, που τα χοντρότερα κλαδιά του απλώνονταν πάνω από το υδάτινο σώμα. Η Ιλίντιεν άφησε το κορμί της να γύρει προς τα πίσω. Αντί να πέσει, κρεμάστηκε ανάποδα, ενώ ο κορμός σφίγγονταν από το πίσω μέρος των γονάτων της. Η κολλήμενη κοτσίδα βούτηξε στο νερό. Πορφυρά κύματα που δεν ήταν αίμα της, απλώθηκαν σε ομόκεντρους κύκλους που ξεθώριαζαν, όσο απομακρύνονταν από το κέντρο τους. «Εντάξει τώρα;» ρώτησε το Λάντριαν, κοιτώντας τον όσο κρέμονταν ανάποδα. Πριν προλάβει να απαντήσει, τέντωσε τα γόνατά της. Η λίμνη πάφλασε, καθώς η Ιλίντιεν έπεσε με το κεφάλι και εξαφανίστηκε κάτω από τα νερά της.

5
"Για τον Άρθερ, δεν ενοχλείς καλό μου παιδί." Της απάντησε και της έκανε νόημα να καθίσει.

Η Ιλίντιεν έκλεισε τα βιβλία που είχε κουβαλήσει από τη βιβλιοθήκη της Ακαδημίας και αφιέρωσε λίγα λεπτά για να ακούσει τη νεαρή Θεραπεύτρια. Την παράτησε προσεκτικά καθώς της μιλούσε.

Αν και δεν είχε καθημερινή τριβή μαζί της, έβλεπε ξεκάθαρα πόσο διαφορετική ήταν η αίσθηση της. Εξωτερικά, η Άρυα έμοιαζε απαράλλαχτη, μία έξυπνη και καλοσυνάτη έφηβη που είχε όλες τις ικανότητες να εξελιχθεί σε μία πολύ παραγωγική ενήλικη. Εσωτερικά όμως, ενδόμυχες διεργασίες είχαν θέσει σε κίνηση τα χιλιάδες γρανάζια της προσωπικότητάς της σε μία εξελικτική πάλη. Οι φωτιές έκαιγαν μέσα της και οι αντανακλάσεις αντικοπτριζονταν στα αποφασισμένα μάτια της.

Το κορίτσι άφησε την πρότασή της να ξεθωριάσει γεμάτη αμφιβολία. Οι προσωπικές της αναστολές έβγαιναν στην επιφάνεια και την άφηναν να στέκεται εκεί νευρικά.

Η Ιλίντιεν χαμογέλασε. Ποιος ο ρόλος του Καθηγητή αν όχι να κάνει τους μαθητές να νιώσουν καλύτερα; Κι αν η Άρυα ήταν μαθήτρια του Αλάσσιου, ποια η διαφορά; Το χρέος της να τη βοηθήσει παρέμενε το ίδιο.

"Πες μου αυτό που σε βασανίζει και ίσως να μπορούμε να βρούμε μαζί λύση στο πρόβλημα σου." Την ενθάρρυνε με μια στοργική νότα στη φωνή της.

6
Το Δάσος της Ακαδημίας / Απ: Ιστορίες μπροστά στην φωτιά
« στις: Νοέμβριος 08, 2019, 07:48:00 πμ »
Έπιασε τα μαλλιά της και τα σήκωσε για να μη μπερδευτούν, ενώ κρατούσε ακόμη τα γκέμια του Ουρουφίνουε. Η Ιλίντιεν έγειρε πίσω τον κορμό και έφερε το δεξί της πόδι πάνω από την πλάτη του αλόγου της. Αφέθηκε να γλιστρήσει αθόρυβα προς το έδαφος, όπου προσγειώθηκε με τα μαλλιά ακόμη στο χέρι.

"Γύρνα στο στάβλο." Παρείγγειλε τρυφερά στο άλογο της.

Η κώμη της δύο θηλιές ακόμη γύρω από τον αγκώνα, ώστε να καθίσει αναπαυτικά. Το σημείο που της φύλαξε ο Ούμπρο ήταν ιδανικό. Λίγο πιο δίπλα κάθονταν η Σαγιάνε, όπου θα μπορούσαν και οι δύο να προσέχουν τον επαναστάτη έφηβο. Δίπλα της ο Γκλίριον Νάντριελ ή αλλιώς, ο "συνένοχος στο έγκλημα" της διοργάνωσης του πάρτυ. Επιτέλους θα είχαν την ευκαιρία να αλληλεπιδράσουν περισσότερο.

Πέρασε τις θηλιές των μαλλιών γύρω από τους ώμους της κι εκείνα στάθηκαν σαν μαύρη, στιλπνή εσάρπα. Στην τελευταία της στροφή φρόντισε να τα στείλει επίτηδες στο πρόσωπο του Ούμπρο, πειράζοντάς τον.

Κάπου από πίσω ήρθε και ο Όλυξ. Ο Γκλίριον φρόντισε να τον βάλει γρήγορα στο κλίμα, στέλνοντας τον στην άλλη πλευρά του κύκλου, δίπλα στην Κέννα. Το βλέμμα της Ιλίντιεν σοβάρεψε. Καρφώθηκε ανάμεσα στην Κέννα και τον Όλυξ, εκεί όπου μια τεράστια μουσούδα έτριβε πότε το μάγουλο της μίας και πότε του άλλου.

"Πού σου είπα να πας;" Ρώτησε αυστηρά τον Ουρουφίνουε που εξαγόραζε χάδια από τους νεαρούς πολεμιστές.

Η ενέργεια του πολέμου του ήταν οικεία, μέρος της φύσης του. Το ότι ένιωθε τόσο άνετα με τους δύο συγκεκριμένους μαθητές σήμαινε ότι οσμίζονταν τη σπίθα του Πραγματικού Πολεμιστή, ότι τα παιδιά μεγάλωναν, ωρίμαζαν με τον καλύτερο τρόπο.

Φυσικά, δε σήμαινε μόνο αυτό! Ο Ουρουφίνουε έτριψε απαλά τη μουσούδα του στον ώμο της Κέννα, ύστερα την έσπρωξε ελαφρά. Άλογο και αναβάτρια αντάλλαξαν ματιές για μια στιγμή. Ο Ουρουφίνουε παρέμενε στη θέση του. Σκούντηξε τον ώμο της Κέννα άλλη μια φορά και ξεφύσηξε στο λαιμό της. Ύστερα, κοίταξε επίμονα την Ιλίντιεν.

"Θέλει το μήλο που έχεις στην τσέπη." Είπε στην Κέννα με ένα αναστεναγμό. "Δώσε τη λιχουδιά σου στον πλεονέκτη για να γυρίσει στην Ακαδημία." Είπε με προσποιητή απογοήτευση.

7
Προαύλιος Χώρος / Απ: Συγκλίνοντα Μονοπάτια [Σαγιάνε]
« στις: Νοέμβριος 07, 2019, 06:36:51 μμ »
Η Ιλίντιεν την πλησίασε. Το δεξί της χέρι έσφιξε τρυφερά τον ώμο της συμπολεμίστριας.

"Μη βασανίζεις άλλο το μυαλό σου. Ο σπόρος φυτεύτηκε. Δώσε του λίγο χρόνο να συνηθίσει το έδαφος που τον αγκαλιάζει. Πότισέ τον τακτικά και θα βλαστήσει την κατάλληλη στιγμή. Μόνο μη με ρωτήσεις πότε θα είναι αυτή. Η Φύση γνωρίζει καλύτερα, όπως βαθύτερα αισθάνεται και η καρδιά."

Έκανε να αποχωρήσει. Πριν απομακρυνθεί, έστειλε στη νέα της σύμμαχο ένα ζεστό χαμόγελο και η σιλουέτα της χάθηκε μέσα στα άνθη.

8
Προφανώς! You are perma grounded wink

9
Δεν πηγαίνετε ασυνόδευτοι φυσικά, θα έρθω μαζί σας. (Πού πάω η δύσμοιρη Ξωτικιά με όλους αυτούς τους Νάνους;)

10
Το Δάσος της Ακαδημίας / Απ: Ιστορίες μπροστά στην φωτιά
« στις: Νοέμβριος 06, 2019, 08:42:18 πμ »
Εκείνο το απόγευμα βρήκε την Ιλίντιεν να απολαμβάνει τον καθαρό αέρα πλάι στον Ουρουφίνουε. Αντί να ιππεύει, βάδιζαν παρέα μέσα στο δάσος. Πολλοί θεωρούσαν τα άλογα ως μεταφορικά μέσα ή ως ζώα για δουλειά και μάχη. Η Ιλίντιεν έβλεπε κάθε άλογο και κάθε ζώο σαν μοναδική οντότητα που είχε το κατείχε το δικό της φως και συνέβαλε στο ψηφιδωτό της δημιουργίας ισάξια. Στον Ουρουφίνουε έβλεπε ένα φίλο, ένα σύντροφο και συνοδοιπόρο.

Ο κανελί επιβήτορας είχε στο στόμα του ένα μακρύ κομμάτι ύφασμα που αρνούνταν να της το δώσει παιχνιδιάρικα. Κάθε φορά που η Ιλίντιεν άπλωνε το χέρι της να το πάρει, ο Ουρουφίνουε ρουθούνιζε έντονα και τίναζε αγέρωχα το κεφάλι του στην αντίθετη κατεύθυνση. "Λωποδύτη!" Αναφώνησε με προσποιητή έκπληξη.

Λίγα μέτρα μακριά, εκεί που το δάσος δημιουργούσε φιλόξενα ξέφωτα, οι φιγούρες πολλών ατόμων, μικρών και μεγάλων, διαγράφονταν γύρω από την πυρά. Η Ιλίντιεν και ο Φιν πλησίασαν αθόρυβα. Έμειναν να παρακολουθήσουν τους μαθητές και τους Καθηγητές για λίγη ώρα. Ανάμεσα τους, ο αγαπημένος της ταραξίας.

Άλογο και ξωτικό κοιτάχτηκαν με νόημα. Η Ιλίντιεν ίππευσε και πλησίασε από πίσω, με ύφος παγερό και σοβαρό. Ο Ουρουφίνουε, πήγε και στάθηκε πάνω από το κεφάλι του Ούμπρο που μόλις είχε σκουντήξει τη Σαγιάνε. Έμειναν αμίλητοι για ένα λεπτό, αναβλύζοντας απειλητικό αέρα. Ο Ουρουφίνουε ξεφύσηξε απότομα στο κεφάλι του πολεμιστή.

"Ούμπρο!"

Πρόφερε το όνομα του βαριά.

11
Πάρτι έκπληξη δαγκωτό  cup

12
Εγώ θα δώσω τημ ψήφο μου στην Άρντα για τα σαρωτικά ποστ στις Ηπειρωτικές Συζητήσεις και Δάσος vs Κονραμ blush

13
Προσωπικές Ιστορίες/ Side Quests / Απ: Χάιν και Κλάμπου
« στις: Νοέμβριος 02, 2019, 12:25:11 μμ »
Μπορείς να βρεις παρέα για να πάτε παρέα

14
Προσωπικές Ιστορίες/ Side Quests / Απ: Χάιν και Κλάμπου
« στις: Νοέμβριος 02, 2019, 12:22:29 μμ »
ΕΓΚΡΊΘΗΚΕ

15
Πάλη / Απ: Τρώς μία, τρώω δύο... (Ιλίντιεν)
« στις: Νοέμβριος 01, 2019, 07:51:55 πμ »
"Κιόλας;" Τη ρώτησε φωναχτά η Ιλίντιεν, βλέποντας τον εκνευρισμό να την καταβάλει.

Για άλλη μια φορά, μπροστά της στέκονταν η ρίζα της αποτυχίας, η ανυπομονησία. Αναρίθμητα χαρισματικά παιδιά ή γόνοι παλαιών οικογενειών πηγαίνουν στην εκπαίδευση με ένα λανθασμένο τρόπο σκέψης. Όχι, ο κόσμος δεν τους ανήκει, όχι δεν αξίζουν ιδιαίτερης προσοχής, ιδιαίτερα σε σχέση με τους συμμαθητές τους και όχι, κανείς δε εγγυάται ότι θα πετύχουν. Η μόνη εγγύηση που μπορούν να έχουν προς την επιτυχία γεννιέται από την προσωπική προσπάθεια και εξέλιξη. Σε αυτές τις δύο λεξούλες εντοπίζεται και το δεύτερο πρόβλημα πολλών περισσότερων παιδιών. Δεν τους υποσχέθηκε κανείς ότι θα είναι εύκολο. Η διαδικασία της μάθησης δεν είναι στρωμένη με ροδοπέταλα, αλλά με χαλίκια, στα οποία πρέπει να περπατήσουν ξυπόλυτοι.

"Ότι έχτισες την τελευταία ώρα το χάνεις σε μια στιγμή γιατί το σώμα σου δε σου κάνει το χατίρι; " Τη ρώτησε έντονα και σοβαρά. Η Ιλίντιεν δεν είχε γεννηθεί με ικανότητες Αλχημιστών ή Θεραπευτών, συνεπώς δεν έβλεπε τον Αιθέρα. Όμως, όπως όλα τα πλάσματα κατανοούν τη φύση της ανάσας που τους δίνει ζωή, έτσι κι εκείνη καταλάβαινε πώς η συγκέντρωση του αποδιοργανώνονταν στα ακροδάχτυλα της Σολ.

"Ναι! Μη μου πεις!" Την πρόλαβε κοφτά πριν ανοίξει το στόμα της. "Σου είπαν ότι ο θυμός πρέπει να γίνει όπλο σου. Σου είπαν ότι ο θυμός σου δίνει μεγάλη δύναμη. Μάντεψε τι! Σου είπαν λάθος! Μεγάλη δύναμη, ΤΕΡΑΣΤΙΑ δύναμη σου δίνουν η υπομονή, η επιμονή, η αυτοσυγκέντρωση και η πειθαρχία!"

Παρόλο που τη νουθετούσε και την προκαλούσε ταυτόχρονα, πίσω από τα λόγια της έκρυβε τα επόμενα βήματα στην εξέλιξη της Σολ. Όντως ο θυμός, όταν μπορούσες να το διαχειριστείς, μπορούσε να γίνει σαρωτικό όπλο, με την προϋπόθεση ότι μπορούσες να το αναγνωρίσεις, να το τιθασεύσεις και να το πάρεις υπό τον έλεγχο σου. Η Σολ απείχε πολύ από το στάδιο. Δε θα τις πείραζε όμως να διοχετεύσουν τα αισθήματα της μικρής μαθήτριας. "Άνοιξε το στόμα σου και πες μου τι σε θυμώνει! Σε θυμώνει ο εαυτός σου, που δεν πετυχαίνει όταν εσύ προστάζεις; Προφανώς και δε θα σε ακούει για πάντα το σώμα σου! Χρειάζεσαι κι άλλη προπόνηση. Σε θυμώνω εγώ που σε πιέζω; Καλά κάνω! Δε νομίζω να πίστευες ότι θα σε ντάντευα!"

Της άφησε ένα δευτερόλεπτο να πάρει μερικές ακόμη ανάσες. "Ποια σε εκνεύρισε; Ποια σου τη σπάει; Οποία από τις δυο μας κι αν είναι, πρέπει να την νικήσεις! Έλα επάνω μου με το θυμό και το νερό σου! Έλα να με ρίξεις!"

Την προκάλεσε ξανά. Τέτοιες προκλήσεις λειτουργούσαν ως κομβικά σημεία. Ο μαθητής είτε αναλογίζονταν τις πιθανότητες νίκης και υποχωρούσε, είτε τυφλώνονταν και μάθαινε από την ήττα του. Το αποτέλεσμα θα ήταν το ίδιο και στις δύο περιπτώσεις.

Σελίδες: 1 2 3 ... 13