Rasnarry Academy

Εμφάνιση μηνυμάτων

Αυτό το τμήμα σας επιτρέπει να δείτε όλα τα μηνύματα που στάλθηκαν από αυτόν τον χρήστη. Σημειώστε ότι μπορείτε να δείτε μόνο μηνύματα που στάλθηκαν σε περιοχές που αυτήν την στιγμή έχετε πρόσβαση.


Μηνύματα - Γκλίριον Νάντριελ

Σελίδες: 1 2 3 ... 12
1
Πριν προλάβει ο Βαλύριον να αρθρώσει λέξη στον Ούμπρο, ο Γκλίριον πήρε ξανά το λόγο. "Αρκετά για σήμερα, για όλους μας, ξεκουραστείτε και απολαύστε το βράδυ χωρίς τις έγνοιες της αποστολής μας για απόψε. Και ειδικά εσείς οι δύο προσπαθήστε να μείνετε μακριά από μπελάδες στο πλοίο, θα μας περιμένουν αρκετοί όταν φτάσουμε στη Βορέλ."

Κοίταξε τη Σαγιάνε και την Ιντούν, "έχουμε αρκετά να συζητήσουμε οι τρεις μας αύριο. Όμως για απόψε ας μας βρει ένας ήσυχος ύπνος, όσο μπορεί κανείς να ησυχάσει σε τέτοιους περίεργους καιρούς." Ήλπιζε πως κανείς δεν θα πρόσεχε το δεξί του χέρι να σφίγγει τρεμάμενο την επιστολή, ενώ πάσχιζε να κρατήσει την αυτοκυριαρχία του.

"Σας ευχαριστώ όλους ξανά, για όλα όσα κάνατε και θα κάνετε. Καλή ξεκούραση κατά ώρας."

Υποκλίθηκε ελαφριά και πήρε το δρόμο προς την καμπίνα του. Καθώς έφτασε, η επιστολή έγινε κομμάτια και το άτσαλο χτ΄υπημα στην πόρτα, για να κλείσει, ακολούθησαν πηχτά δάκρυα. Θυμήθηκε τα λόγια του Ούμπρο, "δεν θα μου ξεφύγει κανείς, ΚΑΝΕΙΣ!

2
Γκλίριον Νάντριελ, δυστυχώς δεν μπορώ να γράψω το όνομά μου καθώς, τα πάντα γύρω μου είναι επικίνδυνα. Υπήρξα μούτσος στο καράβι που αποτέλεσε την ταφόπλακα του συντρόφου σου χρόνια πριν. Όσο καιρό άντεξε, μιλούσε συνεχώς για σένα, την Ισίλμιεν και την Κόρναρουντ. Με έβαλε να ορκιστώ πως δεν θα δοκίμαζα ποτέ να έρθω σε επαφή μαζί σου. Όμως, βλέποντάς τον να σβήνει, έτσι όπως τον καταδίκασαν, πάλεψα πολύ μέσα μου να κρατήσω το στόμα μου κλειστό και όπως περνούσαν τα χρόνια το βάρος της σιωπής έμοιαζε ολοένα και πιο καθηλωτικό. Ξέρω ότι μπορεί να το διαβάσεις και να το αφήσεις στη λήθη του χρόνου. Ποιος θα σε κατηγορήσει, να γυρίσεις την πλάτη σου σε μαντάτα που μόνο παλιά σκοτάδια και φουρτούνες ανασύρουν στην επιφάνεια? Όμως, πριν τσαλακώσεις και πετάξεις αυτό το κομμάτι χαρτί, άκου με... ΞΕΡΩ! Ξέρω ποιοι διέταξαν τη καταστροφή της Κόρναρουντ και ξέρω ποιοι καταδίκασαν σε αυτό το φρικτό τέλος τους συντρόφους και το όνειρό σου. Σου στέλνω από το λιμάνι της Ερίσνα. Σε δύο ολόγιομα φεγγάρια θα βρίσκομαι στη Βορέλ, στην Κεντρική προβλήτα του λιμανιού. Θα σε περιμένω κάθε βράδυ για 5 βράδια, μέχρι να φύγουμε, μπροστά από την αποθήκη για τα εμπορεύματα που έρχονται από τη χώρα των Βαλησίνων. Συνήθως εκεί μπροστά δένει και η ελαφριά γαλέρα Αδάμαστος. Έλα μόνος. Το κωδικό στοιχείο αναγνώρισης θα είναι ένα κόκκινο μαντήλι δεμένο πάνω στον αριστερό αστράγαλο, Σε χαιρετώ κατά ώρας. Ελπίζω να σε δω από κοντά.

'Εκλεισε με τρεμάμενα χέρια την επιστολή και κοίταξε την ομάδα.

"Τώρα ξέρετε, όσοι αναρωτιέστε τι κάνετε εδώ και που έχετε μπλέξει."

"Κατ' αρχάς σας ευχαριστώ όλους."

Κόμπασε και με έναν λυγμό γύρισε και κοίταξε στα μάτια τον καθένα τους, Βαλύριον, Σαγιάνε, Ιντούν, Άρυα, Κέννα και Ούμπρο.

"Σαγιάνε έκανες εξαιρετική δουλειά," της έγνεψε καθώς προσπαθούσε με το ζόρι να αναγκάσει τον εαυτό του να ανακτήσει την αυτοκυριαρχία του.

"Τώρα που είμαστε εν πλω, σχεδόν μόνοι μας πάνω στο καράβι, μακριά από τους πάντες, θα μοιραστώ μαζί σας, προσωπικά μου κομμάτια, καθώς πιστέυω πως πρέπει να ξέρετε γιατί το κάνω, πρέπει να ξέρετε γιατί ακολουθείτε και τέλος γιατί δεν θα μας επιτρέψω να αποτύχουμε".

"Δεν ήταν πάντοτε το γραφτό μου να γίνω ιστορικός. Η αρχική μου μοίρα με οδηγούσε στο να υπηρετήσω τη φυλή μου από τη φατρία του πολεμιστή. Έχω λάβει υψηλοτάτου επιπέδου εκπαίδευση για αυτό, όμως κάποια στιγμή αποφάσισα να αφήσω αυτή τη ζωή πίσω μου. Έφυγα από τη Θαναλίλ και αφού περιπλανήθηκα στη χώρα των ξωτικών έφτασα στη Βορέλ. Εκεί με τον Αΐστιον και την Ισίλμιεν, φτιάξαμε μία μικρογραφία της σημερινής Rasnarry με το όνομα Κόρναρουντ."

Το βλέμμα του ξαφνικά άδειασε και επέτρεψε μερικές στιγμές σιωπής, πρωτού συνεχίσει.

"Ήταν πραγματικά όνειρο, δεν θα πω ψέματα, ένα όνειρο τόσο μαγικό, τόσο υπέροχο... Και έτσι απλά, ανελέητα, μία μέρα, επιστρέφοντας στη Βορέλ, εκεί που στέκονταν η Κόρναρουντ γεμάτη ζωή και ουσία, βρήκα, θάνατο, στάχτες και αίμα. Απ' ότι έμαθα αργότερα, το να τραβούν οι ακαδημίες τα παιδιά και όχι οι βρωμοδουλειές των λιμανιών και της μαφίας, δεν άρεσε πολύ. Και οι δειλοί επιτέθηκαν εν τη απουσία μου."

"Όπως καταλαβαίνετε, ήμουν κινούμενος στόχος και έπρεπε να εξαφανιστώ, περνώντας μεγάλο κομμάτι της ζωής μου στην περιπλάνηση και στο σκοτάδι προτού η Ακαδημία με δεχτεί στους κόλπους της. Τη συνέχεια οι περισσότεροι την ξέρετε. Αυτό που μάθατε σήμερα όμως, είναι πως με τα χρόνια η φλόγα της εκδίκησης μου έκαιγε τα σωθικά, οι νεκροί μαθητές και σύντροφοί μου με στοίχειωναν και πως το βάρος των τύψεων με οδήγησε σε σκοτεινά και επικίνδυνα μονοπάτια, ψάχνοντας να βρω τη λύτρωση."

"Καταλαβαίνω, πως, ότι ακούτε ξεπερνά κατά πολύ τις σχέσεις συναδέλφου, καθηγητή κλπ. όμως δεν μπορώ να το κάνω μόνος μου και είμαι ευγνώμων για την παρουσία σας εδώ, μαζί μου. Δεν έχω ιδέα τις μας περιμένει στα σκοτεινά σοκάκια της Βορέλ, οπότε θέλω να είστε προετοιμασμένοι. Το μόνο που θα σας πρότεινα απόψε είναι, είναι να χαλαρώσετε και να απολαύσετε την όμορφη αυτή νύχτα, έχουμε 2-3 μέρες ακόμη μέχρι τη Βορέλ, οπότε και θα καταστρώσουμε τα πρώτα μας σχέδια δράσης. Στο μεταξύ, θα ήθελα να μου πείτε πως ανταποκριθήκατε σε αυτό που σας ζήτησε η καθηγήτρια Σαγιάνε, τι προσωπικό αντικείμενο έχετε φέρει ο κα΄θένας ώστε να δούμε πως θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν είτε ομαδικά, είτε συλλογικά στην τακτική μας δράση."

"Πριν σταματήσω και σας δώσω μία ανάσα, θα ήθελα να τονίσω πως από αύριο, έως το τέλος αυτής της ιστορίας, οι τίτλοι ανάμεσά μας παύουν. Ο σκοπός του ταξιδιού και η δύναμη του δεσμού μας, ξεπερνά την κενή ιεραρχία, από αύριο είστε όλοι οικογένειά μου. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ και πάλι" είπε σπασμένα, έδειξε πρώτα τη Σαγιάνε, σαν να της έδινε το λόγο και στη συνέχεια επιχείρησε να αποτραβήξει το βλέμμα του και το αφήσει να ξεχυθεί στο αχανές μαύρο που απλωνόταν μπροστά τους σε θάλασσα και ουρανό...

3
Μόνο Ούμπρο για τις καφρίλες!

4
___________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________

Το παρακάτω thread ενδέχεται να περιέχει, γλώσσα και εικόνες βίας γι' αυτό και έχει χαρακτήρα 18+.
Οτιδήποτε περιγράφεται εντός των δημοσιεύσεων, έχει προκύψει ύστερα από συνεννόηση μεταξύ των παικτών για την καλύτερη ροή της ιστορίας και γι' αυτό δεν αντίκειται στους κανόνες του παιχνιδιού.
Η παρούσα δημοσίευση εμπεριέχει μία εισαγωγή στην ιστορία που θα διαδραματιστεί.
Οι εμπλουτισμένοι χάρτες του παιχνιδιού θα βρίσκονται στην ευχέρεια των παικτών εκτός φόρουμ στο προσχεδιασμένο αρχείο pdf που διαμοιράστηκε.
___________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________


Τα παιδιά πεθαίνουν τραγουδώντας

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Ανυπόγραφο γράμμα φτάνει στο γραφείο του Γκλίριον, ο φάκελος γράφει μόνο ένα όνομα Αΐστιον. Η ανάγνωση του γράμματος θα ταράξει συθέμελα τον καθηγητή και θα τον ρίξει σε βαθιά περισυλλογή. Το μόνο άτομο που θα μπορούσε να το μοιραστεί σε πρώτο χρόνο είναι η Σαγιάνε.

Ένα κρύο σούρουπο στα τέλη του φθινοπώρου, ο Γκλίριον περίμενε την πολεμίστρια στο τέλος της απογευματινής προπόνησης. Δίχως να χάσει καιρό, της εξήγησε το συμβάν και ζήτησε τη συμβουλή της. Δεν μπορούσε να μείνει αμέτοχος. Έπρεπε να αναλάβει δράση, για τον ίδιο και για εκείνους. Τους αδικοχαμένους παλιούς του συντρόφους στη Βορέλ, Ισίλμιεν και Αΐστιον. Για το όνειρό του, την Κόρναρουντ. Με μια λέξη; Εκδίκηση!

Έπρεπε να κινηθούν με πάσα μυστικότητα, αλήθεια θα μπορούσαν οι δύο τους να φέρουν κάτι τέτοιο εις πέρας; Δύσκολο. Έπρεπε να συγκεντρωθεί μία ομάδα προσώπων, ποικιλόμορφη και αποτελεσματική. Όμως ποιος θα μπορούσε να συνδράμει; Στο μυαλό του Γκλίριον η Ιλίντιεν και ο Λάντριαν ήταν εκτός εξίσωσης. Η έλλειψη εμπειρίας από τη Λύριεν, ήταν σοβαρός λόγος αποκλεισμού. Ήταν αδύνατο να ακολουθήσουν οι ανήλικοι μαθητές. Οι νέοι βοηθοί; Ποιος θα μπορούσε να θεωρηθεί έμπιστος; Η διαβούλευση υπήρξε μακρά. Ποιος θα μπορούσε άραγε να ακολουθήσει μία αποστολή τρέλας, ειδικά ενάντια στους κανόνες της Ακαδημίας;

Ο Γκλίριον ξεκίνησε από το Βαλύριον, ο εφευρέτης φάνταζε ιδανικός για μία τέτοια αποστολή. Η Σαγιάνε επέμενε για την αξία της Ιντούν. Έπρεπε να βρεθεί θεραπευτής. Άρυα, δίχως δεύτερη σκέψη. Ο Ούμπρο θα ήταν ιδανικός, καθώς ηλικιακά μπορούσε να επιστρατευθεί. Περίσσευε μία θέση. Σίγουρα πολεμιστής. Η Σαγιάνε στήριξε απόλυτα τη συμμετοχή της Κέννα, παρ' όλο το δισταγμό του Γκλίριον. Η Σαγιάνε της είχε απόλυτη εμπιστοσύνη και αυτό μετρούσε.

Η Καθηγήτρια των Πολεμιστών, ανέλαβε την επιστράτευση της ομάδας και το σχέδιο μάζωξής της. Το σχέδιο προέβλεπε μία σαφή διακαιολογία μετακίνησης για να μην δημιουργηθούν υποψίες. Μία επίσημη αφορμή η οποία και θα καθησύχαζε τις όποιες ενστάσεις. Η ιδέα προέκυψε όταν η Σαγιάνε προσπάθησε να πείσει την Ιντούν. Πλαστογράφηση της επιστολής από τον Ζβιρ της νήσου Ουρίβ. Θα ζητούσε ένα μικρό γκρουπ από την Ακαδημία για να επιβλέψει τις εργασίες ανέγερσης νέου βωμού στην Ωκεανία, καθώς ύστερα από τα περασμένα γεγονότα με το Νάρφος και την απώλεια της μεγάλης Σέρα, οι συνθήκες ασφάλειας του νησιού ήταν ακόμη έωλες. Εύκολη λεία η επιστολή για τις δεξιότητες της Άρυα. Το καράβι και ο καπετάνιος του; Η απάντηση είχε ονοματεπώνυμο, πριν καν προκύψει η ερώτηση σαν σκέψη, Ούμπρο Μέρμαν. Με την αφορμή και τη μεταφορά εξασφαλισμένες, δ΄οθηκε ο χρόνος συνάντησης. Σε πέντε μέρες από την παρουσίαση της πλαστογραφημένης επιστολής στην Κασσάνδρα, η ομάδα θα βρισκόταν στο Πόρτμειρ και θα επιβιβαζόταν στο επιβατικό πλοίο Τζόρτζιελ. Μέσα στο χειμώνα η κίνηση ήταν αρκετά πεσμένη οπότε η μετακίνηση μπορούσε να επιτευχθεί με τη μικρότερη δυνατή πρόκληση προσοχής.

Ο Γκλίριον έδωσε την τελική οδηγία, κανείς δεν θα έφερε μαζί του τον επίσημο οπλισμό του. Η αποστολή στο Ουρίβ ήταν "ειρηνική". Δεν θα έπρεπε να κινηθούν υποψίες. Μόνο ένα μικρό προσωπικό αντικείμενο είτε για άμυνα, είτε για θεραπεία. Όλα ήταν έτοιμα. Καθώς ανέβαιναν στο κατάστρωμα, ο Γκλίριον ακούμπησε τους αγκώνες του στην κουπαστή και επέλεξε να βυθιστεί σε ένα τρομακτικό βαθύ ταξίδι αναμνήσεων. Ήταν έτοιμος, μετά από τόσα χρόνια, η πολυπόθητη εκδίκηση έπαιρνα σάρκα και οστά. Ήταν έτοιμος, το αίμα δεν ξεπλένει την αμαρτία ψιθύρισε με ένα μειδίαμα, το αίμα όμως μπορεί και τρέφει τη δίψα!



5
"Δεν δειλιάζω Σαγιάνε..." Ψέλισε, καθώς σηκώθηκε και έφερε έναν γύρο στο γραφείο του, έχοντας πάντα καρφωμένο το βλέμμα του στο Άχαρον.

"Δεν είναι διαγωνισμός θάρρους, ή αυταπάρνησης, μα ζήτημα ολοκληρωτικά της ύπαρξής μου. Εδώ, ως καθηγητής, ως άτομο στον κόσμο, ως ξωτικό απέναντι σε φίλιους και εχθρικούς χαρακτήρες."

"Δεν αμφέβαλλα, ποτέ για όσα έχεις δει, έχεις μυρίσει, έχεις γευτεί, όμως συνεχίζω να έχω τις αμφιβολίες μου για την επαφή σου με αυτά, που, ο περιορισμένος κόσμος των αισθήσεων, δεν μπορεί να διανοηθεί, ή ακόμα πιο πέρα να τολμήσει να διαχειριστεί."

"Τα μυστικά μου, τα πραγματικά, μυστικά μου, δεν βγαίνουν στην επιφάνεια, όχι από φόβο, ούτε από τύψεις, αλλά γιατί πηγάζουν από δυνάμεις που ο σύγχρονος κόσμος έχει ορκιστεί να τα θάψει ως απειλές για την ίδια του την ύπαρξη..."

"Και αυτό είναι ένα βάρος το οποίο, πίστεψέ με, δεν θα ευχόμουν σε κανένα να κληθεί να το σηκώσει στους ώμους του..."

6
Η έκπληξή της δεν του πέρασε απαρατήρητη. Έμεινε για λίγο σαστισμένη μέχρι ο καθηγητής να σπεύσει να κλείσει στα χέρια του τις παλάμες της, προσπαθώντας να απαλύνει τις όποιες τρομακτικές σκέψεις.

Καθώς έριξε μία ματιά στη σελίδα, αποσβολώθηκε και ο ίδιος! Ήταν όντως τόσο παρόμοιο, οριακά ίδιο. Όμως πέρα από την εικόνα, δεν φαινόταν τίποτα άλλο να δίνει πληροφορίες. Θαρρείς και επρόκειτο για λάθος. Η παρατήρηση των σημαδιών στον άντρα του έφεραν οικείες ιστορίες στο νου, όντας παιδί στους ναούς της Θαλανίλ, όμως πολύ μακρινές για να δώσουν ένα νόημα σε όλο αυτό.

Συνέχισε να ψάχνει στο μυαλό του τρόπους να συνδέσει τις κουκκίδες, όμως κάτι έμοιαζε να λείπει.

"Δυστυχώς δεν έχουμε κάτι περαιτέρω από βάσιμες εικασίες, ακόμη, όμως σκέψου ότι μέχρι πριν λίγο, δεν είχαμε καν ιδέα του τι μπορεί να σημαίνει όλο αυτό. Έχω ακόμη απορίες, όμως αρχίζω και πιστεύω ότι σύντομα θα φτάσουμε στην άκρη του μίτου. Όμως χρειάζομαι να μου πεις κι άλλα, όσο τρομακτικά, αστεία, μεταφυσικά, ανόητα κι αν σου φαίνονται, ψάξε μέσα σου, θυμήσου, από το άγγιγμα του Ναρ και μετά! Υπάρχει κάτι εκεί, μέσα σου, είτε βίωμα, είτε πληροφορία, πρέπει να βγει!"

Σταμάτησε να πάρει μία ανάσα και να καθησυχάσει τη γεμάτη έκπληξη μα΄θήτριά του...

Κατάλαβε ότι την τρόμαξε, της χαμογέλασε και της έδειξε ξανά τη φωτογραφία μέσα στον τόμο "ίσως είναι ο μόνος τρόπος"...

7
Πορτμέιρ / Απ: Απρόοπτη έξοδος
« στις: Ιούνιος 22, 2020, 09:56:37 μμ »
"Αν έχεις καταλάβει τι γίνεται φίλε Γκλίριον εξήγησε και σε μένα."

Γύρισε και κοίταξε το Βαλύριον βαριεστημένα. "Από αύριο οι σκέψεις, απόψε προτιμώ το κεφάλι μου γεμάτο αλκοολικές παραισθήσεις."

Άφησε το βλέμμα του να τρέξει τριγύρω, ήταν όλοι εκεί, χαμ΄ος, φασαρία, χορός. Έκανε νεύμα στη μπάρα, "άλλα δύο, καυτερά αυτή τη φορά!"

Γύρισε και κοίταξε το νεαρό ξωτικό. "Δεν πιστεύω να κάνεις βήμα πίσω απόψε, πίνουμε!"

Και του έκλεισε το μάτι. Στο γύρισμα του κεφαλιού προς τη μπάρα, η ματιά του έπεσε πάνω της. Ένα νεύμα και ένα χαμόγελο ήταν αρκετό για την ώρα...

8
"Δολοφόνος", η λέξη αυτή περιπλανήθηκε στους τοίχους του γραφείου του μέχρι να επιστρέψει στις φωνητικές τους χορδές.

"Υπέροχη μάσκα και σου ταιριάζει γάντι, αλλά ναι! Τι ξέρεις από το σκοτάδι Σαγιάνε;"

"Τι ξέρεις για τον κόσμο του κάτω πεδίου, τι ξέρεις για τους δρόμους μέχρι να φτάσεις εκεί, τι ξέρεις για τις δυνάμεις που βρίσκονται βαθιά κρυμμένες στα έγκατα αυτού του κόσμου;"

"Πως μπορείς να περάσεις μία λεπίδα χωρίς να τραυματίσεις τη σάρκα και να φτάσεις στα έγκατα της ψυχής της;"

"Πραγματικά πιστεύεις ότι αυτό που κρατάς είναι ένα εργαλείο που θα ήξερε να το χειριστεί ένας απλός φυσιοδίφης της επιστήμης;

"Ποιο θα μπορούσε να είναι το πραγματικό μήνυμα της φράσης πάνω στη λεπίδα που με τόση χάρη χαϊδεύεις και περιεργάζεσαι;"

"Λες ότι είσαι δολοφόνος και αυτό νομοτελειακά σε κάνει έμπειρη στο να διαχειρίζεσαι το σκοτάδι;"

"Μετά χαράς θα απολαύσω να σε διαψεύσω..."

9
Αυτή ήταν η πραγματική Σαγιάνε, αυτό το βλέμμα, αυτός ο τόνος φωνής, σαν άλλη ερυνία να σκίζει τη σάρκα του αντιπάλου της, με ένα βλέμμα, με μια ανάσα, με ένα σαρδόνιο μειδίαμα.

Δεν άφησε την πρόκληση αναπάντητη, άρπαξε βίαια στο δικό του το χέρι της, έφερε το βραχίονά του στο λαιμό και την έσπρωξε προς τα πίσω, μέχρι που η πλάτη της ένιωσε τον κρύο τοίχο του δωματίου.

"Μαλθακός, ψυχή;" "Το παιχνίδι που παίζουμε μπροστά στον κόσμο, εδώ είναι ανώφελο, έχουμε δει και οι δύο μας αρκετό θάνατο, αρκετό πόνο και αρκετή παράνοια, ώστε να πιστεύουμε, αφελώς, ότι η γλυκύτητα και οι φωτεινές νεφέλες φτάνουν για να αποδιώξουν το σκοτάδι." Χαμογέλασε, "τη μία μιλάς για ποταπά ένστικτα, την άλλη ρωτάς για αμαρτίες. Τι ξέρεις εσύ από αμαρτίες και σκοτάδι; Όταν μπίγεις το κρύο ατσάλι σε ένα κορμί, αφήνεις τη δουλειά μισή! Δεν φτάνεις ως την ψυχή του, τη στιγμή που πεθαίνει, λυτρώνεται."

Την πίεσε ακόμη πιο δυνατά στον τοίχο με το σύνολο του κορμιού του, χωρίς να πάρει το χέρι του από το λαιμό της.

"Χτύπα με όσο πιο σκληρά μπορείς, αυτή η μάχη εμπεριέχει όπλα που η μαχητικότητά σου δεν είναι αρκετή για να υποτάξει."

Πλησίασε και εκείνος με τη σειρά του το αυτί της, ενώ το χέρι του είχε ήδη ξεκινήσει να διατρέχει την εκτεθειμένη της γυμνή πλάτη.

"Αμαρτίες Σαγιάνε,από εκείνες που η ψυχή τιμωρείται εσαεί με αέναο, άσβεστο πυρ..."


10
Το κάψιμο από το δυνατό ποτό δεν ήταν δυνατό να συγκριθεί από το κάψιμο στην ψυχή του με ΕΚΕΙΝΗ απέναντί του στο γραφείο του. Δύσκολα ερχόταν σε αμηχανία, όμως είχε τον τρόπο της να τα καταφέρνει, από το πρώτο φιλί, από εκείνο το πρωινό όπου τα κορμιά τους ενώθηκαν ύστερα από την έξαψη μιας μονομαχίας, άραγε μονομαχούμε ξανά εδώ τώρα; σκέφτηκε καθώς ρουφούσε τις τελευταίες σταγόνες του ρουμιού.

Η Σαγιάνε δεν ήταν γυναίκα. Ήταν δαίμονας σε ανθρώπινη μορφή. Κάθε στιγμή που περνούσε ο δαίμονας εξασθενούσε υπό τον ανθρώπινο έλεγχό της, όμως σε κάτι τέτοιες στιγμές και ενίοτε στις στιγμές μάχης, ο δαίμονας έμπαινε μπροστά κατατροπώνοντας τα πάντα στο διάβα του και απαλά επέστρεφε στις σκιές του μέχρι να καταστούν ωφέλιμες ξανά οι υπηρεσίες του.

Φλόγα, φωτιά, πυρκαγιά, η φυσική εξέλιξη των πραγμάτων, αποφάσισε λοιπόν να αφήσει το πριν και το μετά. "Στο τώρα λοιπόν!¨" Της φώναξε απαλά, προτού την πλησιάσει σε απόσταση αναπνοής. "Το τώρα λοιπόν, σε βρίσκει εδώ, μόνη, ευάλωτη, αδύναμη, στο έλεός μου. Βλέπω το κενό στα μάτια σου, νιώθω την υποβλητική ενέργεια της απώλειας να φλογίζει το δαίμονά σου. Λοιπόν τι περιμένεις;"

Πλησίασε πιο κοντά. "Ήρθες για να θρηνήσεις; Η για να απολαύσεις την ελευθερία σου; Ήρθες για να ζητήσεις τον οίκτο μου η για να σπάσεις τα δεσμά σου; Μπορεί να μην είμαι πολεμιστής ώστε να σκίζω στα δύο ένα σώμα, όμως πίστεψέ με ξέρω να χαράσσω ψυχές! Θα σπάσουμε μαζί τον τρόμο σου η θα μείνεις αδρανής ανάμεσα στο οίκτο και το θρήνο σου;"

Όχι δεν θα σταματούσε εκεί, δεν γινόταν να μείνει εκεί, την άρπαξε και τη σήκωσε απότομα, "δεν επιθυμώ να σου δώσω τίποτα από το πριν και το μετά μου, το μόνο που μπορείς να έχεις είναι το τώρα μου! Λοιπόν τι θα κάνεις τρομερή πολεμίστρια;"

11
Ένα ακόμη βράδυ με τον ίδιο να ξενυχτά στο γραφείο του, οι νέες πραγματικότητες που έφερε το πέρας της αποστολής στο Γκραχλ, δεν τον άφηναν σε ησυχία. Καμία τέρψη για διάβασμα και συγγραφή. Το μπουκάλι με το κρασί είχε αδειάσει από νωρίς και εκείνο με το ρούμι, μόλις είχε ανοιχτεί και ευωδίαζε το γραφείο του. Σκέτο, ζεστό, όχι για την απόλαυση απόψε, σκέφτηκε καθώς το άνοιγμα της πόρτας τον τράνταξε.

΄Ήταν εκείνη! Ξυπόλυτη, αναμαλλιασμένη, με το λευκό νυχτικό της σαν πλάσμα παραμυθιού, που στο βλέμμα της δεν έβλεπες καλό τέλος.

Ήρθα.. Ήρθα εδώ.. του ψιθύρισε, αλλά δεν την άφησε να ολοκληρώσει τη φράση της. Σηκώθηκε αμέσως και την έκλεισε στη σφιχτή αγκαλιά του. Κάτι είχε γίνει για να φαντάζει τόσο ευάλωτη η περήφανη πολεμίστρια. Δεν της μίλησε, παρά μόνο την κράτησε σφιχτά μέχρι να νιώσει εκείνη λίγο πιο άνετα, να ρίξει τους ώμους της και να νιώσει ένα καυτό δάκρυ στο λαιμό του.

Συνέχισε τη σιωπηλή του αγκαλιά και ανεπαίσθητα της χάρισε ένα φιλί στο μαλλιά της. Σσσσσσσσσσς της ψιθύρισε, "μην πιέζεις τον εαυτό σου", δεν την άφησε από τα χέρια του μέχρι να βεβαιωθεί ότι είχε σχεδόν επανέλθει ο αυτοέλεγχός της. Την κάθισε απέναντί του, της έβαλε λίγο ρούμι σε ένα ποτήρι και κάθισε στην πολυθρόνα του. "Μη διανοηθείς να αρνηθείς το ποτό, έβαλα ελάχιστο ίσα για να σε χαλαρώσει."

Έσκυψε μπροστά, ανεπαίσθητα και βάλθηκε να τη χαζεύει καθώς εκείνη πάλευε να ψελλίσει τις πρώτες της κουβέντες. "Σημασία έχει ότι ήρθες..."

12
Παλιές Ιστορίες από τα δάση του κόσμου, τόμος 1-Τα δάση της Λιρέλ. Θυμήθηκε, καθώς εκείνη ξεκίνησε να φυλλομετρά το βιβλίο πως κάποτε ως ξωτικό και εκείνος, είχε περάσει χρόνο τριγυρίζοντας στα δάση εκείνα, όπου ο κόσμος σαν να άλλαζε δείκτες στο ρολόι του και ο χρόνος έμοιαζε να κυλά διαφορετικά, σε άλλες ρότες.

Κοίταξε την μαθήτριά του βαθιά στα μάτια, η ομορφιά εκείνου του ξωτικού ήταν όντως θείο δώρο, όμως ένιωθε ότι υπήρχε κάτι μέσα της που έψαχνε, καιρό τώρα, την αφορμή για να αφυπνιστεί. Ακανόνιστη ροή, θα έλεγε κάποιος, η οποία πάσχιζε να αποκτήσει το κανάλι της.

"Η θετική διάθεση συχνά σώζει τις στιγμές μας, μας δίνει εκείνο το πάτημα ώστε να αντιληφθούμε καλύτερα τον κόσμο και να αδράξουμε την ευκαιρία που η όποια αρνητικότητα θα την έκανε ανέφικτη,"

Τι μπορεί να κρύβει μέσα της σκέφτηκε, καθώς ολοένα και περισσότερο  αντιλαμβανόταν πως η Άρυα δεν είχε καμία συναίσθηση, παρά μόνο ενδείξεις, για το ποιόν και το, γεμάτο μυστήρια, παρελθόν της.

"Πρέπει να φτάσουμε με κάποιον τρόπο στο δάσος, πρέπει να δεις πέρα από τις σκιές και τη θαμπάδα. Όπως σε σένα έτσι και σε μένα ο Ναρ ξύπνησε κάτι μέσα μου, όμως, ακόμη δεν ξέρω, δεν μπορώ να φερθώ εγωιστικά και να αφήσω το τι συμβαίνει γύρω μου για να ψάξω τον εαυτό μου. Χαίρομαι ειλικρινά για σένα που και θέλεις να το παλέψεις και προσπαθείς για αυτό και φυσικά θα με βρεις στο πλευρό σου, ίσως η μαθήτρια στην πορεία της αναζήτησης φροντίσει εκείνη να δώσει κάποιο μάθημα στον καθηγητή".

Είχε ήδη πει πολλά οπότε έστρεψε την προσοχή τους και πάλι στο βιβλίο. "Βρήκες κάτι που να σου τράβηξε την προσοχή καθώς το φυλλομετράς;"

13
Η Χώρα των Ξωτικών / Απ: [Quest] Γκραχλ Ι- Εξερευνώντας
« στις: Μάρτιος 10, 2020, 04:58:05 μμ »
Έχοντας ολοκληρώσει τη συζήτηση με τον Αλλάσιο, έκανε να γυρίσει προς τη βιβλιοθήκη. Την είδε τότε μπροστά του. Δεν υπήρχε καιρός για δεύτερες, αφελείς σκέψεις. Έπρεπε να μιλήσει στην πολεμίστρια, η Σαγιάνε έπρεπε να περιμένει.

"Ακούω οδηγίες. Τί πρέπει να γίνει;"

"Σαγιάνε, εν απουσία της Κασσάνδρας και της Ιλίντιεν, η ευθύνη της αποστολής πέφτει στους ώμους μας." Την πλησίασε, ψυχρά και την κοίταξε σοβαρά. "Να συγκεντρωθούν οι διαθέσιμοι μαθητές και καθηγητές, ΄ωστε, όπως άκουσες και την Ιντούν, το συντομότερο να να ξεκινήσουν προς την αποβάθρα. Βρες την Άρντα, ήδη την έστειλα να βρει τον Ούμπρο. Οι πολεμιστές πρέπει να είστε έτοιμοι ανά πάσα στιγμή για το χειρότερο."

Δίστασε για μια στιγμή, "εγώ και ο Αλλάσιος θα κινήσουμε για άλλον σκοπό, άμεσα συνδεδεμένο αλλά διαφορετικό, πρέπει να βρούμε περισσότερες πληροφορίες που, όπως φαίνεται, χρειαζόμαστε. Φρόντισε να σβήσεις ερωτηματικά και αμφιβολίες για την απουσία μας, ο δρόμος μας είναι διαφορετικός, μα ο προορισμός δεν διαφέρει. Δεν μπορώ ακόμη να πω περισσότερα."

"Όσον αφορά τις ετοιμασίες, το πως θα οργανωθείτε και θα φέρετε εις πέρας την αποστολή, βρίσκεται στα χέρια των πολεμιστών. Ο Ούμπρο θα έχει εντολή να προστατεύει ανά πάσα στιγμή την Άρντα, τους υπόλοιπους, χώρισέ τους όπως καταλαβαίνεις. Το σκοτάδι ξεκινά να πέφτει βαρύ, είναι ευθύνη μας να προστατεύσουμε το φως." Την έκλεισε το μάτι πονηρά, "κρίμα θα ήθελα να δω ιδίοις όμμασι, από πρώτο χέρι, την αλυσίδα σε δράση."

Δεν έκανε κάποια κίνηση προς το μέρος της, το μυστικό τους, πολύτιμο ακόμη, έπρεπε να παραμείνει ως έχει. Ένα βλέμμα αρκούσε, "Σύντομα ελπίζω να έχω νέα σας, καλό δρόμο και μη φοβάσαι το άγνωστο σκότος, έτσι κι αλλιώς, έχουμε όλοι, λίγοι από δαύτο μέσα μας."


...Τέλος πρώτου μέρους...

14
«Κύριε Νάντριελ... Είναι όλα εδώ»

Πήρε το σημειωματάριο και διάβασε προσεκτικά. "Έχω ερωτήσεις", της είπε, "Πρώτον, πόσες φορές έχεις χρησιμοποιήσει το Άγγιγμα; Και πότε ήταν η τελευταία φορά που το χρησιμοποίησες;" Ξαναδιαβάζοντας το γραπτό, "Να! σε αυτό το σημείο! Το κάψιμο! Είχες δοκιμάσει άλλη φορά να ασχοληθείς με την πρακτική μαγείας; Και το δάσος; Σου θυμίζει κάτι αυτό; Ό,τι στοιχείο μπορούμε να συνδέσουμε ανάμεσα στο όραμα και την πραγματικότητα ίσως βοηθήσει."

"Είχα και εγώ ένα παράξενο όραμα, μετά το Ουρίβ, ο Νάρφος και ο Ναρ ήρθαν στο όνειρό μου, αρχίζω να πιστεύω πως, σε όσους υπάρχει προδιάθεση τουλάχιστον, ο Ναρ έφτασε πιο βαθιά από μία απλή αφύπνιση μία δεξιότητας. Δυστυχώς δεν μπορώ να μιλήσω για αυτό, όμως ίσως η μαγεία του να ξεκλείδωσε σε σένα αντιδράσεις που ακόμη να μην είσαι, ούτε εσύ βέβαια ούτε κανείς μας, έτοιμη να εξηγήσεις και να διαχειριστείς."

Την πλησίασε και της μίλησε σιγανά, "ξέρεις ο κόσμος κρύβει μέσα του ιστορίες, παλιές, σκοτεινές και τρομερές. Ο κόσμος μας, σπίτι των πέντε φυλών, ίσως φιλοξενεί ή καλύτερα φιλοξενούσε κάποτε, και άλλες οντότητες οι οποίες είτε χάθηκαν, είτε αφομοιώθηκαν με τον καιρό, τις καταστροφές και τους πολέμους. Όμως μόνο μύθοι και θρύλοι, συνοδεύουν τέτοιες ιστορίες, κανένα στοιχείο, κανένα δεδομένο. Ξέρω ότι ίσως ακούγονται υπερβολικά, αλλά όταν έχουμε να αντιμετωπίσουμε μη ορθολογικά περιστατικά, οι απαντήσεις ίσως βρίσκονται σε μη ορθολογικές ιδέες, αυτές καθ' εαυτές."

Της έδειξε το γραφείο και άφησε τρία μεγάλα σκονισμένα βιβλία πάνω του. Παλιές Ιστορίες από τα δάση του κόσμου, τόμος 1-Τα δάση της Λιρέλ, τόμος 2-το δάσος του Ναρίρ, τόμος 3-Το δάσος της Σομιέρ. Άνοιξε τον πρώτο τόμο με προσοχή. "Δες! Θα ξεκινήσουμε από εδώ, ίσως το δάσος στο όραμά σου να είναι η αφετηρία της ανεύρεσης απαντήσεων..."

15
Η Χώρα των Ξωτικών / Απ: [Quest] Γκραχλ Ι- Εξερευνώντας
« στις: Φεβρουάριος 25, 2020, 04:25:27 μμ »
Ακολούθησε υπάκουα τον Αλλάσσιο ώσπου απομακρύνθηκαν αρκετά από τους υπόλοιπους.

"Καθηγητά Αλλάσσιε, ακούστε με, νομίζω πως βρίσκομαι μπροστά σε μία υπέροχη ανακάλυψη." Δίστασε για μία στιγμή, "στο νότιο άκρο του νησιού, βρήκα μέσα στα αρχεία της Ακαδημίας μας, βρίσκεται καταποντισμένο το αρχαίο μνημείο των πρώτων Σοφών. Ένα σύνολο γλυπτών και συμβόλων αποδοσμένα σε κάθε μία από τις φατρίες και τις φυλές! Ναι! Ακούστε με! Ποτέ ξανά δεν είχα ξαναδιαβάσει ή έστω ακούσει σαν μύθο κάτι σχετικό με αυτό. Τα απομνημονεύματα της Θέλμα, Βράντελ και Άρντα Α', δίνουν παραστατικά πληροφορίες και στοιχεία για την τοποθεσία και την ιστορία του χώρου εκείνου!"

Άφησε μία στιγμή να καταλαγιάσει η έξαψη που τον συνεπήρε. "Η Ακαδημία πρέπει να πάει στο Γκραχλ, το γνωρίζω. Παρ' όλα αυτά, ήρθα να σας ζητήσω να με συνοδέψετε στην εξερεύνηση αυτή. Πιστεύω ακράδαντα πως ένα κομμάτι του μωσαϊκού που περιβάλλει τον κόσμο μας βρίσκεται σε αυτά τα κατάλοιπα. Δεν είμαστε σε θέση να απασχολήσουμε πολεμιστές γι' αυτό. Κατέχω εκπαίδευση πολεμιστή και σε συνδυασμό με τις θεραπευτικές σας δεξιότητες θεωρώ πως οι δύο μας δεν έχουμε κάτι να μας ανησυχεί. Έτσι κι αλλιώς στο νησί μας θα είμαστε. Έχω ενημερώσει την Άρντα ώστε να μεταφέρει στους υπόλοιπους τις προθέσεις μου, όμως το σκοπό μου τον ξέρουμε μέχρι στιγμής εμείς οι τρεις μόνο." Του έκλεισε το μάτι και τον σκούντηξε απαλά στον ώμο. "Λοιπόν καθηγητά; Είστε έτοιμος για μία μικρή περιπέτεια;"


Σελίδες: 1 2 3 ... 12