Rasnarry Academy

Εμφάνιση μηνυμάτων

Αυτό το τμήμα σας επιτρέπει να δείτε όλα τα μηνύματα που στάλθηκαν από αυτόν τον χρήστη. Σημειώστε ότι μπορείτε να δείτε μόνο μηνύματα που στάλθηκαν σε περιοχές που αυτήν την στιγμή έχετε πρόσβαση.


Μηνύματα - Γκλίριον Νάντριελ

Σελίδες: 1 2 3 ... 12
1
Όταν τελείωσαν οι αναφορές της Σίγμα και της Γιώτα, πλησίασε το κεντρικό τραπέζι και άπλωσε το χάρτη της πόλης που τους είχε προμηθεύσει η Ιντούν, δώρο του Μενάνδρου. Έμεινε λίγο σιωπηλός καθώς παρατηρούσε την πόλη, ώστε να δώσει λίγο χρόνο σε όλους να πάρουν μία ανάσα για να αφομοιώσουν ό,τι είχε να τους πει για τη συνέχεια. Τρία ήταν τα βασικά σημεία, η γειτονιά της υψηλής κοινωνίας, ο ναός της Ωκεανίας και το λιμάνι. Σε αυτά ερχόταν να προστεθεί η άγνωστη, ακόμη και σε αυτόν, υπόγεια πόλη, γεμάτη σκοτάδι, κίνδυνο και ίσως αρκετό αίμα.

Η ματιά του έπεσε πάνω στην Άρυα και στη Γιώτα. "Άλφα - Γιώτα", είπε με σταθερό τόνο, "θα ξεκινήσω με εσάς"...

 "Οι πληροφορίες σας είναι σωστές. Ο ένας από τους δύο γνωστούς στόχους μας είναι η Ντίζρα Φλέας. Σύμφωνα με το σύνδεσμό μου, πρόκειται για ένα ξωτικό, περίπου 60 ετών, με χαρακτηριστικά κόκκινα, μάλλον βαμμένα, μαλλιά και έντονα ασημόγκριζα μάτια. Θα είναι πολύ δύσκολο να μην την αναγνωρίσετε. Πρέπει όμως τουλάχιστον μέχρι να ξανασυναντηθούμε, να αποφύγετε πάσα πιθανή επαφή μαζί της. Οι φήμες λένε ότι πρόκεται για ισχυρή αλχημίστρια πέρα από αδίστακτο μέλος της μαφιάς της πόλης. Ο πρώιμος σκοπός σας, είναι η είσοδός σας στη γειτονιά της υψηλής κοινωνίας και η χαρτογράφηση της κατάστασης εκεί."

Έδειξε με νόημα την πύλη της εισόδου στη γειτονιά. "Για να το πετύχετε αυτό θα πρέπει να περάσετε πρώτα από εδώ. Σύμφωνα με τις πληροφορίες μου, ο αρχιφύλακας της πύλης είναι ξωτικό από τη Βαλουίρ ονόματι Αλσάνταιρ Αντβάρι. Η γυναίκα του Σέλμα, πάσχει από μία σπάνιας μορφής ασθένειας του δέρματος, η οποία παραμορφώνει πλήρως το δέρμα, δημιουργώντας σκούρες κηλίδες οι οποίες θυμίζουν φολίδες ερπετού. Γι' αυτό και βρίσκεται περιορισμένη κατ' οίκον, λίγο έξω από την πύλη, στην πρώτη γειτονιά της πόλης που συναντά κανείς καθώς κατεβαίνει από το λόφο της υψηλής κοινωνίας."

"Όπως είπα και πριν, έχω ενεργοποιήσει όσες ντόπιες δυνάμεις μπορούσα, ώστε να συνδράμουν στο σκοπό μας, ούτε εκείνοι όμως γνωρίζουν περί τίνος πρόκειται, ούτε εσείς θα γνωρίζετε για ποιους πρόκειται. Ασφάλεια πάνω από όλα. Οι δυνάμεις αυτές, λοιπόν, κατάφεραν να βρουν ένα κενό σπίτι στη γειτονιά αυτή, για την ακρίβεια δύο στενά από το σπίτι των Αντβάρι, εδώ ακριβώς." Πήρε ένα κομμάτι ανθρακίτη από την τσάντα του και ζωγράφισε έναν σκούρο κύκλο γύρω από την κατοικία η οποία θα τους περίμενε. "Όλα είναι έτοιμα, κλειδιά θα σας δώσω εγώ απόψε και αύριο θα καταλύσετε, φανερά και θα ξεκινήσετε να οργανώνετε τις λεπτομέρειες της αποστολής σας."

"Με βάση τα ονόματα που έχετε επιλέξει οι ίδιες για εσάς, η κίνησή σας θα είναι διττή, στην περίπτωση των Αντβάρι, επιβάλλεται να χρησιμοποιηθεί το Άγγιγμα, μέσα στη γειτονιά, ίσως χρειαστεί ολόκληρη η λίστα ικανοτήτων που έχετε στην φαρέτρα σας, ενδεχομένως να ανακαλύψετε, υπό πίεση και κάποια νέα. Ο Αλσάνταιρ είναι σοβαρός και τίμιος, όπως μου λένε, οπότε θα θεωρήσει χρέος του να ανταποδώσει. Εκεί λοιπόν θα έχουμε επιτύχει την ελεύθερη διέλευση από και προς το στόχο. Από εκεί και πέρα, το πως θα χτίσετε τις ταυτότητές και το παιχνίδι σας είναι δικό σας θέμα. Δεν θα μπορώ να έχω την παραμικρή εικόνα και επιρροή πάνω στο πως θα διαχειριστείτε την αποστολή σας. Μόλις περάσετε την πύλη και μέχρι να ξαναβγείτε από αυτή, είστε μονες σας."

"Από εκεί  και πέρα με βάση τις πληροφορίες που θα συγκεντρώσετε, στην επόμενη συνάντηση, στη Νέα Εστία, θα χαρτογραφήσουμε περισσότερο αποτελεσματικά τις επόμενες κινήσεις σας. Αυτά κατά ώρας." Κλείνοντας το κεφάλαιο Γιώτα και Άλφα, έψαξε ψηλαφιστά μέσα στην τσάντα του. Ύστερα απ΄ο συστοιχία ακανόνιστων ήχων ψαχουλέματος, τράβηξε δύο σύνολα κλειδιών. Έπιασε το ένα από αυτά και το πέταξε στην Ιντούν. Το πέταγμα των κλειδιών, ακολούθησε ένα κλείσιμο του ματιού και μία κίνηση του χεριού του η οποία υποδείκνυε ανάπαυση.

"Σίγμα" αναφώνησε, "για μία ακόμη φορά η αποτελεσματικότητά σου είναι υποδειγματική." Η αφ΄ή του σούκο ήταν εξαιρετική, καθώς το περιεργάστηκε φευγαλέα προτού επικεντρωθεί ξανά στην ανάλυσή του.

"Δεν θα δοκιμάσω να κατευθύνω τον τρόπο με το οποίο έχετε αποφασίσει να κινηθείτε. Ίσως δεν θα ήθελα και να ξέρω." Η τελευταία νύξη είχε ξεκάθαρο αποδέκτη τη Σαγιάνε. Υπό το κάλυμμα της κόκκινης μάσκας, κάθε σπιθαμή καλής προαίρεσης έμοιαζε να πνίγεται από το έρεβος που αναδυόταν για να καταπνίξει τα πάντα γύρω του κάθε φορά που η μάσκα έδενε αρμονικά στο πρόσωπό της.

Άνοιξε δίπλα στο χάρτη της πόλης, τον υπόγειο χάρτη. Σαν δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Αφού τον αφουγκράστηκε και αυτόν, επανήλθε στο λόγο του. "Η ομάδα που κινείται και εφορμά στις σκιές, θα αναλάβει λοιπόν να φέρει σε πέρας το κυνήγι της σκιάς. Ζόγκονουκ. Δεν ξέρουμε τίποτα. Ό,τι βρείτε θα βοηθήσει. Σίγουρα, δεν θα είναι το μοναδικό σκοτεινό στοιχείο που θα συναντήσετε, μείνετε συγκεντρωμένες όμως σε αυτό, και το ξαναλέω Σαγιάνε, για να το ακούσεις εσύ πρώτα και μετά η Σίγμα. Όχι περιττά ρίσκα!"

"Από τα χρόνια μου στη Βορέλ, οι φήμες για την υπόγεια πόλη αποθάρρυνε κάθε περίεργο ον, να παίξει το κεφάλι του κορώνα - γράμματα και να κατέβει τους υπονόμους. Η μαφία και ο Ζόγκονουκ ίσως αποδειχθούν η πιο εύκολη υπόθεση σε σχέση με το χάος που εναγκαλιστείτε εκεί κάτω. Γι' αυτό και το δικό σας σπίτι θα είναι μακριά από τις εισόδους των υπονόμων. Ώστε να έχετε δυνατότητα διαφυγής και κάλυψης, αν ζορίσουν τα πράγματα." Πήρε τον ανθρακίτη και ζωγράφισε ένα τετράγωνο το οποίο περιέκλειε το σπίτι των δύο πολεμιστριών.

"Μαύρη αγορά, λαθρεμπόριο, σκοτεινή και απαγορευμένη μαγεία, τρομερές ιστορίες για τέρατα και χαμένα παιδιά, ανεξιχνίαστα εγκλήματα και ανώνυμα ξεβρασμένα πτώματα ανέκαθεν συνέθεταν ένα μωσαϊκό θανάσιμων κινδύνων. Κάπα! Μην ξεστρατίσεις δευτερόλεπτο από τις οδηγίες της Σίγμα." Το δεύτερο κλειδί έφτασε απαλά στην παλάμη της Σίγμα χωρίς κρότο, αφού διέσχισε διαγώνια το δωμάτιο, ύστερα από τη ρίψη του Μηδέν.

"Και για το τέλος, η ομάδα μου." Η παρέα της Ιντούν είχε αναζωογονήσει τα ταλαιπωρημένα πρόσωπα των δύο συντρόφων, οι οποίοι ανέμεναν το τέλος της κουβέντας για να σωριαστούν ύστερα από την κόπωση της πρώτης μέρας. "Το πρόσωπο το οποίο θα μας απασχολήσει είναι ο Ίλφαελ Σόνρα. Ξωτικό 65 ετών, αγροίκος κανονικός, ψηλός και γεροδεμένος. Από μικρός νταής του λιμανιού έφτασε να είναι υψηλότερα στην ιεραρχία, κάτω μόνο από το Ζογκονουκ."

"Ο Ίλφαελ αυτές τις μέρες απουσιάζει από την πόλη, όμως θα επιστρέψει εντός δεκαημέρου για τα εγκαίνια του νέου του πανδοχείου με όνομα Τα τρία ελάφια. Το πανδοχείο βρίσκεται λοιπόν εδώ." Τράβηξε ένα Χ πάνω στο σημείο και συνέχισε. "Συμφωνήσαμε με τον Όμι και το Βήτα, να αναλάβουν εκείνοι την παρακολούθηση του πανδοχείου, όσο εγώ θα κινούμαι όσο πιο διακριτικά μπορώ. Οι δύο τους θα καταλύσουν σε πέντε μέρες από σήμερα ως ένα καλλιτεχνικό δίδυμο ταχυδακτυλουργών από την αγορά της Ελεσσέας. Οι αρετές των φατριών τους σίγουρα θα αποτελέσουν το βασικό πυλώνα δεξιότητας και επίδειξης της "τέχνης" τους. Ταυτόχρονα το σπίτι στο οποίο θα μετακομίσουμε και οι τρεις θα βρίσκεται εδώ, στις παρυφές της κεντρικής πλατείας της πόλης, με ιδανική θέα της αγοράς της."

Νέα Εστία βρίσκεται εδώ," τράβηξε ένα Ν πάνω στην αποθήκη, "μέχρι την επόμενη συνάντηση θα είναι πλήρως τροποποιημένη για να μας υποδεχθεί. Η παρούσα αποθήκη θα μείνει προς χρήση εάν και εφόσον δημιουργηθεί κάποια ανάγκη κατά τη διάρκεια της αποστολής. Κλείνω εδώ, αν έχει κάποιος να κάνει κ΄΄αποιο σχόλιο η ερώτηση, τώρα είναι μία καλή ευκαιρία, ειδάλλως, ήρθε η ώρα να αποζητήσουμε λίγη ανάπαυση την οποία έχουμε όλοι τόσο πολύ ανάγκη."

Τράβηξε λίγες γραμμές ακόμη, ενώνοντας τα καίρια σημεία της αποστολής μεταξύ τους, τα νέα του σπίτια και αυτά μεταξύ τους και τονίζοντας πιθανές διαδρομές, από και προς τη Νέα Εστία. Τα είχαν πάει τόσο καλά όλοι τους εκείνη τη μέρα, θα ήταν υπερβολικό να τους ζητήσει οτιδήποτε παραπάνω. Από αύριο λοιπόν θα ξεκινούσε η πραγματική αποστολή.

ΛΆΧΟ ΓΚΑΡΆΝΤ! ΝΤΡΕΓΚΟ ΜΟΡΝ!..... Η μόνη του σκέψη...


2
Έφτασαν στην Εστία και μπήκαν γρήγορα από το προσχεδιασμένο σημείο, στο χώρο. Όπως είχε κανονίσει, ο μεγάλος χώρος ήταν περίκλειστος, τα τζάμια καλυμμένα με μαύρα υφάσματα και περιμετρικά είχαν τοποθετηθεί μονά ντιβάνια και στασίδια για την πρώιμη ανάπαυση όλων τους. Έγνεψε στην Ιντούν και στην Άρυα, οι οποίες ήδη περίμεναν και ύστερα, έδειξε στον Όμι και στο Βήτα τα ντιβάνια τους και που να αφήσουν τα πράγματά τους ενώ εκείνος άραξε στο δικό του περιμένοντας.

Σύντομα, στο μεγάλο ορθογώνιο χώρο, έφτασαν η Σίγμα και η Κ΄απα, ολοκληρώνοντας έτσι τα μέλη της ομάδας. Ήταν όλοι καταβεβλημένοι από την υπερπροσπάθεια της ημ΄ερας, ενώ σε μερικά πρόσωπα φαινόταν πως η Βορέλ δεν τους είχε υποδεχθεί θερμά.  Όμως όλα αυτά θα έπρεπε να περιμένουν κατά ώρας. Κοίταξε τις δύο πολεμίστριες. "Ξεκουραστείτε το πολύ 15 λεπτά και ελάτε να ξεκινήσουμε. Έχουμε δώσει στίγμα της παρουσίας μας στην πόλη, αν και δεν μπορούν να μας αναγνωρίσουν ακόμη. Η πραγματική φύση της αποστολή μας ξεκινά απ΄΄οψε. Σε αυτόν εδώ το χώρο."

Σταμάτησε για μία στιγμή και κοίταξε τους δύο συντρόφους του. Ύστερα πέρασε, αργά, το βλέμμα του από τα μάτια των υπολοίπων και κέντραρε πάνω στη Σαγιάνε. "Θα ξεκινήσουμε με μία μικρή αναφορά των αποτελεσμάτων των σημερινών αποστολών, από μένα, τη Γιώτα και τη Σίγμα. Στη συνέχεια θα σας αναλύσω εκτενώς το σχέδιο δράσης από εδώ και πέρα, σε άμεση συνάρτηση των πληροφοριών που έχουμε συλλέξει. Μετέπειτα, η Κόκκινη Μάσκα, θα μας μοιράσει τα "καλούδια" της από τη μαύρη αγορά. Όταν θα τελειώσει και αυτό, θα επιτρέψω απορίες και διευκρινήσεις."

΄"Όπως ξέρετε όλοι, ο αποψινός στόχος ήταν η συνάντηση με το σύνδεσμο που έστειλε την επιστολή που τα ξεκίνησε όλα. Όλα πήγαν καλά. Η επιστολή αποδείχθηκε αληθής, ο σύνδεσμος φερέγγυος και ο στόχος της αποστολής μας επιτεύξιμος. Αν δράσουμε σωστά, έχουμε την ευκαιρία να διατελέσουμε επιτυχώς, αυτό που έχουμε έρθει να κάνουμε.

"Από εκεί και πέρα το μόνο που μπορώ να σας πω και θα το αφήσω μερικώς εν αγνοία σας, είναι το ότι παράλληλα προσπαθώ να ενεργοποιήσω υποστηρικτικά, ντόπιες δυνάμεις ώστε να συνδράμουν στο σκοπό μας. Αλλά για την ασφάλεια όλων μας, θα κρατήσω τις λεπτομέρειες μόνο για μένα. Απλά να ξέρετε ότι με τη συνδρομή αυτών, θα έχουμε τις Εστίες και τα καταλύματά μας στην πόλη."

"Πριν δώσω το λόγο στη Γιώτα, θα σας εφιστήσω την προσοχή στην αυξημένη ασφάλεια γύρω από το λιμάνι, καθώς το πρωί θα βρεθεί, ένας φύλακας του λιμανιού, σε πολλή άσχημη κατάσταση, ύστερα από την "ατυχή" του συνάντηση με Βαλησίνο ναυτικό." Τα βλέμματα όλων γύρισαν ανεπαίσθητα προς τον Όμι, και εκείνος ένευσε συγκαταβατικά. "Ήταν αναγκαίο κακό,¨" συνέχισε ο Γκλίριον "για την ασφάλεια και των τριών μας και ενδεχομένως για λίγες μέρες, οι αρχές του λιμανιού να ψάχνουν ένα Βαλησίνο και το Ξωτικό σύντροφό του, οι οποίοι εθεάθησαν χθες σε ταβέρνα του λιμανιού να μπλέκουν σε μπελάδες με Βαλησίνους ναυτικούς."

"Οι φόβοι μου για την επικινδυνότητα της αποστολής, επαληθεύθηκαν ύστερα από όσα άκουσα απόψε στο λιμάνι, πράγμα που σημαίνει πως πρέπει να προετοιμαστούμε όλοι μας για το χειρότερο και να δράσουμε αποφασιστικότατα! Αυτά από μένα μέχρι στιγμής. Γιώτα, δώσε μας την αναφορά της ομάδας σου."


3
_______________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________
Το παρακάτω thread ενδέχεται να περιέχει, γλώσσα και εικόνες βίας γι' αυτό και έχει χαρακτήρα 18+.
Οτιδήποτε περιγράφεται εντός των δημοσιεύσεων, έχει προκύψει ύστερα από συνεννόηση μεταξύ των παικτών για την καλύτερη ροή της ιστορίας και γι' αυτό δεν αντίκειται στους κανόνες του παιχνιδιού.
Η παρούσα δημοσίευση εμπεριέχει μία εισαγωγή στην ιστορία που θα διαδραματιστεί.
Οι εμπλουτισμένοι χάρτες του παιχνιδιού θα βρίσκονται στην ευχέρεια των παικτών εκτός φόρουμ στο προσχεδιασμένο αρχείο pdf που διαμοιράστηκε.
_______________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________

ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ - ΣΥΝΟΨΗ

Η πρώτη μέρα στη Βορέλ κύλησε, σχεδόν, αναίμακτα. Και οι τρεις ομάδες έφεραν εις πέραν τους στόχους τους και έφτασαν στον πρώτο προορισμό τους, την Πρώτη Εστία.

Από και πέρα, κάθε ομάδα θα λαμβάνει στο τέλος κάθε σύσκεψης την αποστολή της μέχρι την επόμενη σύσκεψη η οποία θα λαμβάνει χώρα σε άλλο χώρο με κωδικό όνομα Νέα Εστία.

Στην αρχή κάθε αποστολής θα υπάρχει λεπτομερής στρατηγική ανάλυση κάθε στόχου και προσεγγίσεών του. Με το πέρας της εκάστοτε αποστολής κάθε ομάδας θα οργανώνεται και η κάθε επόμενη σύσκεψη των ομάδων στο χώρο αυτό σε όλη τη διάρκεια του κεφαλαίου.

Το δεύτερο μέρος βρίσκει άπαντες στην Πρώτη Εστία να αναμένουν αξιολόγηση των στόχων της ημέρας, σχόλια για την πόλη και την ανταλλαγή των συλλεχθέντων πληροφοριών.

Το άνοιγμα της συζήτησης κάνει ο Γκλίριον με το αποτέλεσμα της συνάντησής του στο λιμάνι...

4
Είχε νυχτώσει για τα καλά. Ο Γκλίριον μετά την μυστική του συνάντηση βγήκε προσεκτικά στο δρόμο, έδεσε ψηλά στο λαιμό την καμπαρντίνα του και κίνησε για το λιμάνι. Παρ' όλα τα χρόνια που είχαν περάσει η Βορέλ παρέμενε μία επικίνδυνη πόλη για να περπατάς αμέριμνος τα βράδια, ειδικά στα σοκάκια γύρω από το λιμάνι, οπού μία λάθος στροφή θα μπορούσε να είναι και η τελευταία.

Το νυχτερινό αγιάζι ήταν ιδιαίτερα τσουχτερό και εντεινόταν καθώς έφτανε σιγά σιγά προς την ανοιχτή θάλασσα. Πάλευε να κρατήσει καθαρό το κεφάλι του, όμως ο καταιγισμός εικόνων και στιγμών από την εποχή της ξεγνοιασιάς φάνταζε αδύνατον να ελεγχθεί. Ο ίδιος περιτριγυρισμένος με παιδιά κάτω από πλατάνια, να τους φουντώνει την ψυχή με τη μαγεία ιστοριών και να θεριεύει με μύθους και θρύλους τη φαντασία τους. Παραπέρα η Ισίλμιεν και ο Αΐστιον αντάλαζαν τα πρώτα τους παιχνιδιάρικα βλέμματα, προσπαθώντας να κρύψουν από τους υπόλοιπους, κάτι ολοφάνερο σαν το φως του ήλιου, τον αδάμαστο και φλογερό τους έρωτα. Ο κήπος της Κόρναρουντ, μία όαση ελπίδας και ζωντάνιας για κατεστραμμένες και χαμένες παιδικές ψυχές.

Τίναξε το κεφάλι του για να επαναφέρει τη συγκέντρωσή του στο τώρα. Στιγμές πριν ξαναβγεί στην προβλήτα, κοντοστάθηκε και έσκυψε για να δέσει μία κόκκινη κορδέλα στον αριστερό του αστράγαλο, το σημάδι της συνάντησης. Κουκουλώθηκε καλά και συνέχισε, ύστερα από αυτό, την πορεία του. Δύο φιγούρες από μακριά, έμοιαζαν σαν να το περίμεναν. Κι όντως, Όμι και Βήτα ήταν εκεί, φάνταζαν έτοιμοι, προετοιμασμένοι, σίγουρα περισσότερο σοβαροί από όσο είχαν φανεί στην πορεία έως εκεί. Καθώς έφτανε τους έκανε νόημα για το όλα καλά. Και οι δύο έγνεψαν καταφατικά και έκαναν ταυτόχρονη κίνηση προς το μέρος του.

"Ευτυχώς σας βλέπω αρτιμελείς και όρθιους," προσπάθησε να αστειευτεί. "Το σχέδιο έχει ως εξής. Ο Όμι θα πάρει την πλευρά της προβλήτας προς το νερό και θα περιμένει από απόσταση να επέμβει για το οτιδήποτε, αν φανεί ότι χρειάζομαι υποστήριξη. Εσύ Βήτα, δεν θα εμπλακείς σε θέλω κρυμμένο από την πλευρά των αποθηκών για να καλύψεις τυχόν άτακτη διαφυγή με αυτό το μαραφέτι που έφερες και βγάζει καπνό. Ελπίζω ότι δεν θα χρειαστείτε και οι δύο, όμως θέλω να είστε έτοιμοι. Ορίστε, μάρκαρε εκείνα βαριά κιβώτια, ανέβα πάνω τους για να έχει οπτικό πεδίο, αλλά προσπάθησε, σε ικετεύω, για μία φορά να μείνεις κρυμμένος και ήσυχος. Όσο για σένα Όμι, αν παρατηρήσεις, οι άκρες της προβλήτας, εκεί που δένει οι κάβοι, είναι γεμάτοι βαριά και μεγάλα μηχανήματα για τις ανάγκες φορτοεκφόρτωσης και μετακίνησης υλικού. Το καράβι του ραντεβού, ο "Απρόσβλητος" βρίσκεται στη μέση της κεντρικής προβλήτας, οπότε εμπιστεύομαι ότι είσαι σε θέση να επιλέξεις τη σωστή θέση, κάλυψης και παρατήρησης. Μιας και θα είμαστε μακριά ο ένας από τον άλλο, ό,τι κι αν γίνει μην εμπλακείτε, θα τρέξω εγώ προς το μέρος σας. Πρώτα στον Όμι και μετά μαζί προς το Βήτα. Είμαστε εντάξει μέχρι εδω;"

"Άψογα, λοιπόν, ξέρετε τις θέσεις σας, καλή μας τ΄ύχη!"

Τους άφησε και έκανε πως φεύγει προς τα μέσα της πόλης, ήξερε το λιμάνι απ' έξω. Γύρισε πίσω από τις ταβέρνες, πέρασε μέσα από δύο, βγήκε πάνω από τους τελωνειακούς σταθμούς και κατέβηκε κάθετα προς τις αποθήκες των Βαλησίνων. Έστριψε προς τη μεριά των μεγάλων καραβιών, όπου μία σειρά μεγάλων ιστιοφόρων επέπλεε θεόρατη πάνω στα ήρεμα νερά του λιμανιού. Το λιμάνι δεν είχε πολύ κίνηση για να χάσει το σημείο συνάντησης. Ύστερα από λίγα λεπτά ξεχώρισε την πρύμνη του "Απρόσβλητου" και βάλθηκε να περπατά πλάι του. Καθώς έφτανε στην πλώρη, μία ισχνή φιγούρα περίμενε μπροστά από μία συστάδα ογκωδών κιβωτίων.  Δεν μίλησαν, μονάχα σήκωσαν απαλά το αριστερό τους μπατζάκι για να δείξουν το σημάδι αναγνώρισης. Δίχως να το κρύψουν, προχωρούσαν βήμα βήμα, έως ότου το κόκκινο να γίνει εμφανές στα μάτια και των δύο. Μία μικρή ματιά τριγύρω και ένα νε΄υμα του λαιμού προς τα κάτω. Η συνάντηση ήταν πλέον γεγονός...

5
Από τότε που έφυγε από τη Βορέλ, είχε παραδεχθεί στον εαυτό του ότι δεν είχε το κουράγιο να γυρίσει και να που ο καιρός έφτασε και τον βρίσκει να περνά την εμπορική πύλη της πόλης και να εισέρχεται στον πυρήνα της.

Η διαδρομή μέχρι εκεί, με το Βαλύριον και τον Ούμπρο συνοδοιπόρους, ήταν ομαλή, λίγος κόσμος κυκλοφορούσε εκτός της πόλης το χειμώνα. Παρ’ όλες τις προσπάθειες και των δύο να του πιάσουν κουβέντα, εκείνος παρέμενε σιωπηλός και συγκεντρωμένος στο στόχο του. Εκδίκηση

Φτάνοντας, η βαριά, δρύινη πύλη έχασκε μπροστά τους ορθάνοιχτη και πλήθος κόσμου βρισκόταν στις παρυφές της. “Ρίξτε τους μανδύες πάνω σας και περάστε μαζί μου γρήγορα και μην χασομερήσετε στους πάγκους της μικρής αυτής αγοράς!” Ίσως και να μην χρειαζόταν τόσο έντονη φωνή, όμως ο κίνδυνος απόσπασης της προσοχής του ελλόχευε σε κάθε περίπτωση γύρω τους.

Πέρασαν με μία ανάσα τους υποτυπώδεις ελέγχους και μπήκαν στην πόλη. Η εμπορική γειτονιά η οποία κάλυπτε τη βορειοανατολική πλευρά της πόλης έδινε τέλεια κάλυψη για μετακινήσεις. Πάγκοι, τέντες, αποθήκες, άμαξες, ακατάσχετη οχλαγωγία και πλήθος από κάθε λογής εκπροσώπους των διάφορων τομέων της εμπορικής ζωής της πόλης, συνέθεταν ένα μωσαϊκό μέσα από το οποίο μπορούσε κανείς να κινηθεί αθόρυβα και αποτελεσματικά.

Συνέχισαν να κινούνται νότια προς την προβλήτα. Η εμπορική γειτονιά σύντομα έδωσε τη θέση της σε χαμηλές συστοιχίες σπιτιών καθώς περνούσαν από τις γειτονιές των μεσαίων στρωμάτων της πόλης. Οι μικρές πλατείες τους ήταν γεμάτες παιδιά, σκόρπια, στενά, γραφικά σοκάκια, πλακόστρωτα, δημιουργούσαν μονοπάτια προς εξερεύνηση ενώ σκαλιστές αυλές, γεμάτες λουλούδια έντυναν με χρώματα και αρώματα το διάβα τους.

Ξαφνικά, ο κορμός του τεντώθηκε και έκανε νόημα στους άλλους δύο που ακολουθούσαν. “Το νου σας, βγαίνουμε από τις γειτονιές και φτάνουμε στο λιμάνι. Κοιτάξτε ψηλά! Ήδη αχνοφαίνεται ο Ανατολικός Πύργος του Λιμανιού! Από εδώ και μπρος η χαλαρή βόλτα τελειώνει, κινούμαστε προσεκτικά και δεν τραβάμε την προσοχή για κανένα λόγο!” Τους έδειξε ένα μικρό δρομάκι το οποίο παρέκαμπτε τον Πύργο. “Από εδώ, σε 15 λεπτά θα μας χτυπάει στο πρόσωπο το αεράκι του λιμανιού!”

Δεν ήταν η καλύτερη επιλογή, όμως ήξερε πως ήταν η ασφαλέστερη. Οι δύο Πύργοι, οι οποίοι διαχώριζαν την πόλη από το λιμάνι και εξασφάλιζαν πως οι μπελάδες της μίας περιοχής δεν θα επηρέαζαν την άλλη, ήταν τυπικής ξωτικίσιας πολεμικής αρχιτεκτονικής. Ψηλοί, με ψηλοτάβανα διαζώματα, κιονοστοιχίες στα ανοίγματα και ανάγλυφες διακοσμήσεις ανάμεσά τους, είχαν παρατηρητήρια 360 μοιρών, στρατώνες στα υπόγειά τους για τις φρουρές και γρανιτένιες αμυντικές επενδύσεις στους βασικούς πεσσούς στήριξης των πυλών τους.

Καθώς έφταναν στις προβλήτες και η γεύση του θαλασσινού αέρα γινόταν εντονότερη, ο Γκλίριον σταμάτησε και κοίταξε χαμογελαστός τους δύο συντρόφους του. “Φτάσαμε! Ιδού το λιμάνι - καμάρι, της πόλης της Βορέλ! Βήτα - Όμι, το πρώτο μέρος της άφιξής μας! Υπάρχουν λίγοι μεν, αλλά καλοί, παλιοί μου γνώριμοι, οι οποίοι περιμένουν πως και πως μάθουν για την επιστροφή μου, όμως για το καλό της αποστολής, ούτε η ομάδα θα πρεπε να ξέρει για αυτούς, ούτε εκείνοι για την ομάδα. Παρ' όλα για το σκοπό μας, ίσως φανούν χρήσιμοι κάποια στιγμή αργότερα. Θα σας αφήσω για δύο, βαριά τρεις, ώρες εδώ στο λιμάνι και θα πάω να τους επισκεφτώ. Δεν χρειάζεται να επαναλάβουμε τα ίδια και τα ίδια. Σας εμπιστεύομαι! Καλό θα ήταν να κάνετε μία βόλτα στο λιμάνι, να χαρτογραφήσετε το πεδίο κινήσεών μας και να εγκλιματιστείτε σ’ αυτό. Θα σας περιμένω μπροστά στη μαρίνα των ψαροκάικων εκεί που τελειώνουν οι ταβέρνες και ξεκινούν οι αποθήκες. Να προσέχετε τους εαυτούς σας μέχρι να γυρίσω.”

Ένα μικρό ψέμα από εδώ, ένα μικρό ψέμα από εκεί και σύντομα ο χείμαρρος σε παρασύρει. Όμως έπρεπε να είναι έτσι, μονό εφ’ όσον πίστευαν ότι ήταν τελείως μόνοι, ο καθένας θα έφτανε στο όριο των δυνατοτήτων του για να πετύχει η αποστολή. Όμως το ρίσκο εξ αρχής ήταν πολύ μεγάλο. Δεν γινόταν μέσα στα έγκατα της πόλης, οι της Ακαδημίας να πάλευαν τελείως μόνοι. Κι ας αγνοούσαν το ότι δεν ήταν.

Όπως ακριβώς μπήκε στο λιμάνι, ακολούθησε το στενάκι, όμως στο τέλος του έστριψε βορειοδυτικά και συνέχισε προς τη βόρεια πύλη. Ρίγος. Πόσα χρόνια άραγε,  σκέφτηκε καθώς αναγνώριζε γνώριμα σημεία στο διάβα του. Καθώς έφτανε στην ταβέρνα, πρόσεξε πως η ταμπέλα έστεκε εκεί ακόμη και μετά από τόσο καιρό. Σπιτική Απόλαυσις. Την προσπέρασε και γρήγορα χώθηκε αριστερά σε μία μικρή ανοιχτή πόρτα. Μέσα 3 γνώριμες φιγούρες, Οι τρεις μυστικοί φύλακες άγγελοι της αποστολής. “Επιτέλους μετά από χρόνια είμαστε πάλι εδώ” είπε με δάκρυα στα μάτια καθώς τους αγκάλιαζε. “Δεν έχουμε πολύ χρόνο, οπότε απλά πείτε μου, είναι όλα έτοιμα για τις ανάγκες της αποστολής;”

6
"Από σήμερα, αφήνουμε στην άκρη τον κόσμο όπως τον ξέραμε, τη θαλπωρή και την ασφάλεια, την αφέλεια και την ψυχαγωγία. Από σήμερα, βουτάμε βαθιά στον κόσμο, όπως αυτός είναι, βλοσυρός, ξεδιάντροπος, χυδαίος και βίαιος. Μέσα σε αυτό το χαμό, αυτό που εκπροσωπούμε και προστατεύουμε ως Ακαδημία και ως αυτόνομες οντότητες, ο καθένας, είναι το φως, η ομορφιά και τα υψηλά αγαθά του κόσμου. Από σήμερα εμείς οι 7, το αφήνουμε και αυτό στην άκρη! Από σήμερα, δεν είμαστε οι φορείς του φωτός, μα οι τιμωροί εκείνων που το αντιμάχονται και προσπαθο΄υν να φέρουν το σκοτάδι και το έρεβος! Από σήμερα και για όσο χρειαστεί, δεν είμαστε το αντίδοτο, μα ισχυρότερο δηλητήριο..."

Πλησίασε την κουπαστή και έκανε τον πολεμικό χαιρετισμό της φατρίας του. Έβγαλε το Άχαρον και το κράτησε με το δεξί του χέρι σε πλήρη έκταση. Ο μουντός χειμωνιάτικος ήλιος έγλειψε απαλά τη λεπίδα καθώς εκείνη απολάμβανε τη θαλπωρή τoy γραπώματός του. Έφερε την αριστερή του γροθιά, πάνω στον αριστερό του ώμο και πέρασε το Άχαρον απαλά από την έξω πλευρά του καρπού του. Καθώς το ζεστό ξωτικίσιο του αίμα ξεκίνησε να κυλά αργά, τίναξε απότομα το αριστερό του χέρι πέρα από την κουπαστή πάνω από τη θάλασσα και άφησε τις σταγόνες του αίματός του να ανταμώσουν το νερό, σε μια μυσταγωγική ένωση.

"Το αίμα μου, θυσία στο θείο ύδωρ, το αίμα μου σφραγίδα υποταγής στον υψηλό σκοπό που έχουμε να επιτελέσουμε, το αίμα μου όρκος τιμής και κοινής πορείας με τη φαμίλια που επέλεξα να έχω αντίκρι μου, έως την τελευταία του σταγόνα... ΛΆΧΟ ΓΚΑΡΆΝΤ! ΝΤΡΕΓΚΟ ΜΟΡΝ!...  ΛΆΧΟ ΓΚΑΡΆΝΤ! ΝΤΡΕΓΚΟ ΜΟΡΝ!... ΛΆΧΟ ΓΚΑΡΆΝΤ! ΝΤΡΕΓΚΟ ΜΟΡΝ!... Η παραδοσιακή πολεμική κραυγή, βγήκε από βαθιά μέσα του. Κάθε άλλη φορά ο νους του θα ταξίδευε, στην πρότερη ζωή του, στην πολεμική του εκπαίδευση, στο προδιαγεγραμμένο προσφερόμενο μέλλον της οικογένειας Νάντριελ. Όμως όχι εκείνη τη στιγμή, εκείνη τη στιγμή τον απόλυτο έλεγχο είχε το σκοτεινό Μηδέν, η ανάσα του έζεχνε δίψα για εκδίκηση και είχε έναν υψηλό σκοπό να επιτελέσει...

"Πριν αποβιβαστούμε έχω να σας πω το εξής, κάθε πράγμα σε αυτή και στις άλλες ζωές, έχει αρχή και τέλος, ο σκοπός και ο τρόπος βρίσκονται πάντα ενδιάμεσά τους. Μην ρισκάρετε αν΄οητα τις ζωές σας, δεν θα σας το συγχωρήσω ποτέ και δεν θα σας αφήσω σε ησυχία οπουδήποτε κι αν σας ξεβγάλει η νέα σας γέννηση..."

"Ανακεφαλαίωση σχε΄δίου πρώτης μέρας.

Σκοπός πρώτης μέρας
- Ομάδα Σίγμα, εντοπισμός της μαύρης αγοράς και αγορά εξοπλισμού
- Ομάδα Γιώτα, έρευνα κεντρικής αγοράς για πιθανή αγορά προμηθειών και σκιαγράφηση της περιοχής του ναού της Ωκεανίας
- Ομάδα Μηδέν, συνάντηση και απόκτηση πληροφοριών για τους στόχους της επιχείρησης

Είσοδος στην πόλη
-Ομάδα Σίγμα, είσοδος στην πόλη από την Ανατολική της Πύλη
-Ομάδα Γιώτα, είσοδος από τη Βόρεια Πύλη
Ομάδα Μηδέν, είσοδος από την ενδιάμεση μικρότερη πύλη των εμπόρων η οποία βρίσκετα ανάμεσα στις δύο βασικές και κοιτάει Βορειοανατολικά

Άφιξη στην Πρώτη Εστία
- Ομάδα Σίγμα, είσοδος τελευταία από το κελάρι που βλέπει ανατολικά προς τη γειτονιά
- Ομάδα Γιώτα, είσοδος πρώτη από την κύρια είσοδο, ως επισκέπτριες για προσφορά καταλύματος
- Ομάδα Μηδέν, είσοδος από τη βόρεια πλευρά του συγκροτήματος και την αποθήκη προμηθειών

Είναι νωρίς ακόμη να τραβάμε την προσοχή, ήρεμη περιδιάβαση, προστασία ταυτότητας και ΌΧΙ ανόητες ενέργειες!"

"Η βάρκα μας περιμένει να μας αποβιβάσει στην παραλία, είμαστε οριακά εντός χρονοδιαγράματος, Εμπρός!"

Υποκλίθηκε σε όλους, χαιρέτησε τον καπετάνιο, άρπαξε γρήγορα την σχοινένια σκάλα και ξεκίνησε να κατεβαίνει πρώτος, λίγα λεπτά αργότερα θα αποβιβάζονταν στην απαλή αμμουδιά και θα ακολουθούσε το μονοπάτι προς το άγνωστο...

7
Καθώς επέστρεφαν από το κατάστρωμα άφησε τις δύο νεαρές στο φουαγιέ του πλοίου και έψαξε να βρει τον καπετάνιο. Ο λοστρόμος του καραβιού τον ενημέρωσε πως βρισκόταν στο γραφείο του. Πλησίασε σχεδόν αθόρυβα και χτύπησε την πόρτα. Εμπρός; Ακούστηκε μία βραχνή φωνή από το δωμάτιο. Δεν σάστισε δευτερόλεπτο καθ΄ως ο Γκλίριον άνοιγε την πόρτα. "Περάστε κύριε καθηγητά, στην ώρα σας όπως πάντα."

Ο καπετάν Φλιντ ήταν ένας άνθρωπος γύρω στα 60, μεγαλωμένος στην αγκαλιά της θάλασσας. Σκληρός και απόμακρος, εξαίσια αίσθηση του καθήκοντος. Καθώς ο Γκλίριον πλησίαζε το γραφείο, έβγαλε το ναυτικό χάρτη της χώρας των ξωτικών και τον άπλωσε στο μπροστά τους. "Αύριο τα χαράματα θα δέσουμε έξω από τη Βορέλ. Η συντροφιά σας θα κατ΄έβει με μία βάρκα και θα σας αφήσουμε σε αυτό το σημείο." Έσκυψε και έδειξε έναν ήσυχο όρμο. "Από εκεί η πόλη απέχει μία με τα πόδια, περίπου. Πριν ζεστάνει καλά η μέρα θα έχετε φτάσει την νοτιοανατολική είσοδο της πόλης." Σταμάτησε για μία στιγμή, άνοιξε διάπλατα τα μάτια του και κοίταξε με συμπόνοια το ξωτικό. "Από εκεί και πέρα είστε μόνοι σας. Να θυμάστε, επιστρέφουμε στη Βορέλ κάθε 18 μέρες. Τις επόμενες τρεις φορές θα σας περιμένει η βάρκα στον όρμο, μετά θα αργήσουμε πολύ να επιστρέψουμε καθώς ο χειμώνας δυσχεραίνει τα ταξίδια. Ας ελπίσουμε όλα να πάνε καλά."

Ο Γκλίριον σιωπηλός χάζευε τις λεπτομέρειες του χάρτη. "Όλα καλά, ευχαριστώ εξ βαθέων καρδίας, θα τα ξαναπούμε σύντομα." Χαιρέτησε με σεβασμ΄ο το ναυτικό και βγήκε από το δωμάτιο. Ανέβηκε για λίγο στο κατάστρωμα, εκεί βρήκε τους δύο νεαρούς συντρόφους του. Αφού κατσάδιασε έντονε το Βαλύριον, τους εξήγησε το πλάνο του και τους αποχαιρέτησε μέχρι αύριο τα χαράματα.

Γύρισε στο δωμάτιό του. Άπλωσε τα πράγματά του στο κρεβάτι και βάλθηκε να ετοιμάζει την φορεσιά του, τον εξοπλισμό του και τους σάκους του. Η ώρα είχε περάσει και ξαφνικά άκουσε το χτύπημα στην πόρτα. Δεν γύρισε καν να κοιτάξει. "Πέρασε " ψέλισε δίχως να της ρίξει ματιά. Με το που έκλεισε η πόρτα τα βλέμματά τους συναντήθηκαν. Η μέρα που ξημερώνει είναι για τους άλλους μας εαυτούς, μα η νύχτα αυτή για εμάς...

Ο ψίθυρος ήταν αρκετός. Την πλησίασε με σκληρό βλέμμα καθώς εκείνη αράδιαζε τα πράγματά της στο χώρο. Εκείνη κοντοστάθηκε δύο στιγμές και αδέξια έλυσε την πόρπη του χιτωνίου της. Το σκληρό της κορμί λύγισε προς το κερί. Μία πνοή και σκοτάδι. Τον ένιωσε να την πλησιάζει και αναρίγησε καθώς τα χείλη του άγγιξαν το λαιμό της. Τη γύρισε ώστε συναντήθηκαν πρόσωπο με πρόσωπο. Αν και σκοτάδι, ο καθένας ήταν σε θέση να δει τον άλλον. Τον αληθινό άλλον. Χωρίς φως να τυφλώνει και να δημιουργεί εντυπώσεις. Η αγνότητα της ύπαρξής τους, η καθαρότητα των πόθων τους. Τα χείλη τους ενώθηκαν ίσως για τελευταία φορά ως Γκλίριον και Σαγιάνε καθώς ένιωθαν και οι δύο ότι ήταν αυτή η τελευταία τους έκλαμψη πριν αλλάξουν τα πάντα. Δεν επρόκειτο να γυρίσουν ίδιοι από αυτήν την περιπέτεια. Το γνώριζαν, το ένιωθαν βαθιά ο ένας στον άλλον. Σκοτάδι.

Την κόλλησε πάνω του απαλά, τη σήκωσε και την πήγε στο κρεβάτι του. Οι ορμές τους είχαν εξαφανιστεί, οι εντάσεις και τα πάθη. Εκείνο το βράδυ οι δυο τους θα αφήνονταν στην πλέον πανίσχυρη ροή, τον έρωτα. Την άφησε απαλά να αγγίξει το στρώμα, γδύθηκε και κοντοστάθηκε μια στιγμή. Αργά γλίστρησε πάνω στο κορμί της και ήρθε σε τέλεια ισορροπία πάνω της. Ένα φιλί ατελείωτο, ένα πνιχτό βογγητό, ένας βαθύς αναστεναγμός και δύο κορμιά που ακολουθούσαν το ρυθμό δύο ψυχών που πάλλονταν. Όλο το βράδυ, δεν αποχωρίστηκαν ο ένας τη σάρκα και την ανάσα του άλλου. Η πρώτη αχτίδα από το φινιστρίνι έκρινε το τέλος εκείνης της βραδιάς. Και την απαρχή των νέων τους εαυτών. Γύρισε να τη φιλήσει, εκείνη τραβήχτηκε. Την τράβηξε πάνω του, και πίεσε τα χείλη του στα δικά της, όμως δεν υπήρξε φιλί. Γύρισε και σηκώθηκε προς την άλλη μεριά. Πήρε δύο βαθιές ανάσες και άφησε το Γκλίριον να χαθεί, δίνοντας τον έλεγχο στο σκοτάδι του.

Ξεκίνησε να ετοιμάζεται όπως και εκείνη. Μέσα στα μαύρα. Είχε καιρό να φορέσει την πολεμική του εξάρτηση, κατάλοιπο μιας εποχής που έμοιαζε πλέον τόσο μακρινή. Φόρεσε την υφασμάτινη ολόσωμη εξάρτηση η οποία έδενε αρμονικά στις γραμμές του κορμιού του. Στους δύο βραχίονες και στα δύο του πόδια, στο ύψος του καλαμιού, εφάρμοσε τις προστατευτικές δερμάτινες λωρίδες, οι οποίες έφεραν λεπτές μεταλλικές λάμες και υφασμάτινη επένδυση. Τις περιέτρεχαν εκατέρωθεν κορδόνια, για πλήρη εφαρμογή. Στερέωσε το γιλέκο του και έδεσε τις μπότες του. Πήγε στον καθρέφτη και μάζεψε τα μακριά του μαλλιά πίσω ψηλά, αφήνοντας μόνο τις ασημένιες τους τούφες ελεύθερες. Στη συνέχεια τις τέντωσε καλά και ξεκίνησε να τις τυλίγει σπειροειδώς κατά μήκος του υπολοίπου όγκου δίνοντας μία εκκεντρική ασημένια όψη στο τελικό αποτέλεσμα. Για κάποιον λόγο μας λένε Νάντριελ {ασημοστόλιστος}, χαμογέλασε κρυφά και αμέσως τίναξε αυτές τις σκέψεις από το κεφάλι του. Το σκοτάδι επανήλθε, ζοφερότερο αυτή τη φορά.

Αφού στέριωσε το Άχαρον στη ζώνη του, γύρισε και κοίταξε τη Σαγιάνε. Ψηλές μαύρες μπότες, μαύρο παντελόνι και δερμάτινες λεπτομέρειες και μάυρο δετό γιλέκο ψηλόλαιμο με μανίκια που κατέληγαν σε γάντια. Κανένα σημείο του σώματος εκτεθειμένο. Έπιασε ψηλά τα μαλλιά της με προσοχή να μην της ξεφύγει καμία τούφα. Κοντοστάθηκε για μία στιγμή και γύρισε να ρίξει ένα τελευταίο βλέμμα στο Γκλίριον πριν φορέσει τη μαύρη μπαλακλάβα και χαθεί και αυτή στο σκοτάδι της. Δίχως να προφέρει λέξη γύρισε και έμεινε να κοιτάει το Γκλίριον μέσα από τις τρύπες που είχε για τα μάτια ο ολοπρόσωπος σκούφος της. Τα μάτια και των δύο έπεσε πάνω στην κόκκινη μάσκα που έχασκε κενή στο τραπέζι. Την πλησίασε, τη χάιδεψε και με αργές κινήσεις την έφερε στο πρόσωπό της. Αφού τη στερέωσε καλά στο πρόσωπό της, οι σκοτεινές, κενές της κόγχες γέμισαν με τα μάτια της και με ένα νεύμα του προσώπου της του έδειξε πως όλα ήταν έτοιμα. Δεν μίλησαν.

Πήρε ο καθένας το σάκο του, βγήκαν από το δωμάτιο και ξεκίνησαν να ανεβαίνουν σιγά σιγά τα σκαλιά προς το κατάστρωμα. Ήταν όλοι εκεί...

8
"Δεν γίνεται να τιθασεύσεις τα θηρία, χωρίς να ρισκάρεις να χάσουν κομμάτι από τη φύση τους. Έχεις κάθε ελεύθερο, εκτός από δύο πράγματα, πρώτον, δεν κάνεις τίποτα χωρίς να το μάθω και δεύτερον δεν θα ρισκάρεις ανόητα τη ζωή σου!" Πήρε μερικές ανάσες πριν συνεχίσει, χαζεύοντας στο πουθενά έξω από το φινιστρίνι. Καθώς η όψη του μαλάκωσε σταδιακά, έφτασε σε ένα συμπέρασμα το οποίο ξεστόμισε φωναχτά. "Μάλλον φτάνει η στιγμή που θα αγκαλιάσουμε τα σκοτάδια μας, τα πραγματικά σκοτάδια μας"

Σηκώθηκε και έκανε, σκεπτικός, ένα γύρο στο το δωμάτιο. "Για μένα παραμένει υψίστης σημασίας, η ασφάλεια και η ακεραιότητα των παιδιών. Ναι είναι δυνατοί, ναι είναι καλά εκπαιδευμένοι, όμως εδώ, στον έξω κόσμο τα πράγματα, γνωρίζετε και οι δύο ότι είναι διαφορετικά. Εγώ και εσύ Σίγμα καλό θα ήταν να μην τους μπλέξουμε με τα σκοτάδια μας. Η Άλφα θα είναι σε καλύτερη μοίρα στο πλευρό της Γιώτα." Έκλεισε το μάτι χαμογελώντας στην Ιντούν και συνέχισε.

"Αυτά για την ώρα, έχω ΄ηδη πλάνα στο μυαλό μου για τη συνέχεια, όμως ας φτάσουμε, ως αύριο πρώτα, ασφαλείς και απαρατήρητοι, ας κυλήσει ομαλά η πρώτη μέρα και το βράδυ στην Εστία όλα θα....." ΜΠΑΑΑΝΓΚ! Ένας ξαφνικός κρότος ακούστηκε από το κατάστρωμα ο οποίος συνοδέυτηκε από τις φωνές των κοριτσιών, οι τρεις τους κοιτάχτηκαν, με το Γκλίριον να τις προλαβαίνει, "μην ανησυχείτε, θα ανέβω εγώ να δω τι συνέβη".

Πήρε το πιο αυστηρό του βλέμμα. φόρεσε την μακριά του κάπα και ανέβηκε με στόμφο τα σκαλιά του καταστρώματος. Το θέαμα που αντίκρυσε ήταν άκρως διασκεδαστικό, κάθε άλλη στιγμή όμως, εκτός από εκείνη. Αγριοκοίταξε επίμονα το Βαλύριον ο οποίος ακόμη γελούσε, ενώ έτριξε τους κροτάφους του προς τον Ούμπρο ο οποίος προσπάθησε να του εξηγήσει... βασικά ότι και να πεις έχεις ΄δικιο.

"Προφανώς και θα έχω δίκιο! Αλήθεια ρε Βαλύριον, για σένα όλα είναι παιχνίδι έτσι; Ή να πιστέψω πως ήταν απλά ένα ατύχημα; Με σένα και ατύχημα; Δύσκολο!" Τα κορίτσια πάσχιζαν να βρουν ανάσες και έβηχαν πνιγμένες από την κάπνα που μόλις είχε αρχίσει να ξεθωριάζει. "Λοιπόν συγυρίστε το χάος που αφήσατε οι δυο σας, θα τα κανονίσουμε πολύ καλά οι τρεις μας όταν μείνουμε μόνοι. Άρυα, Κέννα ελάτε μαζί μου στις καμπίνες κάτω να συνέλθετε." Τους έτεινε το χέρι του και τους έγνεψε συγκαταβατικά. Θα το πληρώσουν αυτό τους ψιθύρισε πριν γυρίσει προς τις καμπίνες.

"Όσο για εσάς τους δύο, αύριο τα χαράματα φτάνουμε στη Βορέλ, Σοβαρευτείτε μέχρι τότε!"...

9
"Εντυπωσιακό" ψέλλισε καθώς εκτυλισσόταν μπροστά του το ενεργειακό θεατρικό. "Είχε δίκιο η Σίγμα για σένα τελικά, οπότε χαίρομαι που είσαι ανάμεσά μας. Και τώρα ας πιάσουμε δουλειά! Δώσε μου το χάρτη της Βορέλ παρακαλώ!"

Η όλο ευγένεια χάρη που την περιέβαλε ήταν κάτι το φαντασμαγορικό, ακόμη και με την απλή κίνησή της να παραδώσει το χάρτη.

"Σ' ευχαριστώ, πολύ Ιντούν, εεεε γιώτα! Εντάξει, εντάξει δεν θα ξανασυμβεί, μη με κοιτάς έτσι Σίγμα!" Πήρε μία βαθιά ανάσα να συγκεντρωθεί και ξεκίνησε ξανά.

"Οπότε ξεκινάμε, η λογική με την οποία χωριστήκαμε στις ομάδες αυτές είναι πολύ απλή. Δεξιότητες και χαρακτηριστικά. Εγώ, ο Βήτα και ο Όμι θα αναλάβουμε την έρευνα πεδίου, η Σίγμα και η Κάπα θα κινηθούν στον κόσμο των σκιών, εσύ και η Άλφα, ας πούμε λυρικά ότι θα φανείτε εξαιρετικά χρήσιμες στον αιθέρα και στον αέρα." Χαμογέλασε ανεπαίσθητα και συνέχισε να εξηγεί το σχέδιό του.

"Το σχέδιο δράσης - συλλογής πληροφοριών σε πρώτη φάση έχει ως εξής. Η ομάδα της Σίγμα θα κατευθυνθεί προς τις υποβαθμισμένες περιοχές της πόλης, ώστε να αποκτήσει έρεισμα και πληροφορίες σχετικά με την εκεί μαύρη αγορά και να μας τροφοδοτήσει με ρουχισμό, οπλισμό και οτιδήποτε περαιτέρω εξοπλισμό χρειαστούμε. Εγώ με την ομάδα μου θα κατευθυνθούμε στο σημείο του ραντεβού, θα χωριστούμε σε τρία σημεία, εγώ στο ραντεβού, ο Όμι στην προβλήτα κοντά στο ναύσταθμο των Βαλησίνων και ο Βήτα με θα μείνει λίγο πιο πίσω για να καλύψει τυχόν αναγκαία έξοδο διαφυγής, αν πάει κάτι στραβά. Όσο για σένα και την Άλφα, θέλω σε πρώτο χρόνο να κατευθυνθείτε στην τοπική αγορά της κεντρικής πλατείας. Ίσως χρειαστούμε έξτρα υλικά, κυρίως θεραπευτικής φύσεως. Επίσης θα ήθελα να περιτριγυρίσετε τη γειτονιά του ναού της Ωκεανίας. Ανέκαθεν, επρόκειτο για κέντρο επαφών και συναλλαγών, εκεί θέλω να δείτε πως κινούνται, αν γίνεται φυσικά, οι Βαλησίνο, ίσως παίξει σημαντικό ρόλο στη συνέχεια."

"Σύμφωνα με τους υπολογισμούς που έκανα με τον καπετάνιο, θα φτάσουμε έξω από τη Βορέλ νωρίς το χάραμα. Θα κατεβούμε ανά ομάδα, θα μπούμε από διαφορετικά σημεία στην πόλη, Γιώτα από βόρεια, Εγώ από βορειοανατολικά και Σίγμα από τα νοτιοανατολικά και θα ξοδέψουμε όλη την πρώτη μέρα για τις αποστολές που συζητήσαμε σήμερα. Η Σίγμα, επιμένει ότι η μέρα είναι αρκετή, οπότε στο τέλος της, θα συναντηθούμε εδώ", έδειξε το σημείο πάνω στο χάρτη, "εδώ λοιπόν, θα είναι η πρώτη Εστία. Έχω ήδη έρθει σε επαφή με τους ελάχιστους ακόμη παλαιούς συνδέσμους μου στην πόλη, ώστε να μας περιμένει σε κατάσταση να δεχθεί κάποια πρώιμη τύπου φιλοξενία. Πρόκειται για το πρώτο μου σπίτι στη Βορέλ, άνηκε σε μία οικογένεια ψαράδων οι οποίοι μου επέτρεψαν πριν χρόνια να το διαχειριστώ. Τόσα χρόνια μετά συνεχίζω να αποστέλλω, ανώνυμα συνήθως, εμβάσματα για τη συντήρηση του χώρου, ελπίζοντας κάποια στιγμή να ζήσω κάτω από τη σκεπή εκείνη." Της έκλεισε το μάτι, "δεν το είχα φανταστεί να γυρίζω έτσι για πρώτη φορά μετά από τόσα χρόνια..

"Η πρώτη Εστία είναι έτοιμη για λίγα βράδια, όμως ήδη έχω θέσει σε ισχύ ένα πλάνο για να βρουν καταλύματα σκόρπια μέσα στην πόλη οι ομάδες. Όμως για αυτό θα περιμένουμε την πρώτη συνάντηση, για να επανεξετάσουμε τα σχέδιά μας και να αναδιοργανώσουμε τις κινήσεις μας. Οπότε κάθε ομάδα μένει στο πλάνο της πρώτης μέρας και την τελική βραδινή συνάντηση στην Εστία. Πρώτες θα φτάσετε εσείς Γιώτα, ύστερα θα μπούμε εμείς και τελευταίες η Σίγμα και η Κάπα."

"Σίγμα θες να προσθέσεις κάτι;"

10
Ποιος μπορεί να κοιμηθεί όταν τα όνειρά του πλημμυρίζουν από φωτιά και θάνατο; Δεξί πλευρό, αριστερό πλευρό, ανάσκελα, πουθενά ασφαλές σημείο, πουθενά ηρεμία. Άνοιξε την καπνοθήκη του και έβγαλε μία γενναία ποσότητα καπνού,μ τοποθετώντας την πάνω στο γραφείο του. Έψαξε μέσα στα πράγματά του και έβγαλε ένα μικρό φιαλίδιο με ένα παχύρευστο υγρό μέσα του. Χρόνια πριν, κάπου κοντά στη Σοβέη, είχε μυηθεί στα αθώα δώρα της φύσης, προς το νευρικό σύστημα. Έκτοτε φρόντιζε πάντα να έχει στην κατοχή του τα κατάλληλα υλικά και εργαλεία. Έριξε τρεις σταγόνες πάνω στον καπνό και τον αναζύμωσε. Έβαλε τον καπνό στην πίπα του, φόρεσε την χοντρή του κάπα και βγήκε στο κατάστρωμα για να απολαύσει το χειμωνιάτικο θαλασσινό αέρα.

Ο Ούμπρο είχε αποκοιμηθεί στην αυτοσχέδια αιώρα του στην πρύμνη, δεν πλησίασε αρκετά για να μην τυχόν τον ξυπνήσει. Άραξε κάπου στο μέσο του πλοίου με τους αγκώνες του στην κουπαστή, ενώ πίεζε το νου του να ταξιδέψει κάπου μακριά και γαλήνια. 'Αδικος κόπος σκέφτηκε, η μόνη του ελπίδα ήταν το εκχύλισμα εκείνο που έβαλε στον καπνό του. Όχι για πολύ, ίσα ίσα να καταφέρει να κλείσει τα μάτια του, να βρει λίγη ανάπαυση, την είχε τόσο ανάγκη.

Επιστρέφοντας στην καμπίνα του, έριξε μία σταγόνα ακόμη στο φυτίλι από το κερί του δωματίου. Γδύθηκε και έπεσε στο κρεβάτι. Η πρώτη ώρα κύλησε γαλήνια, όμως μόλις η επήρεια του βαλσάμου εκείνου πέρασε, ο εφιάλτης ξεκίνησε ξανά. Ο Νάρφος έκανε ξανά την εμφάνισή του. Ο ίδιος γυμνός, ανήμπορος, γονατισμένος μπροστά στη φλεγόμενη Κόρναρουντ. Ο Νάρφος βρισκόταν ψηλά, στην κορυφή του κτιρίου, το όποιο ήταν ζωσμένο με πύρινες γλώσσες, έτοιμο να καταρρεύσει. "Δεν έχασες αρκετά ακόμα ώστε να αντιληφθείς πόσο λάθος είναι η ζωή σου;..... Λάθος η ζωή σου;..... ΛΑΘΟΣ!!!..... Η Κόρναρουντ κατέρρεε μπροστά του και ο Νάρφος εξαφανιζόταν μέσα σε ένα σύννεφο σκόνης και καπνού. Το αίμα δεν...

Τινάχτηκε, αναστατωμένος και ιδρωμένος, με την καρδιά του να χτυπά ακανόνιστα και καταιγιστικά. Λίγες βαθιές ανάσες, συνειδητοποίησε ότι ήταν ακόμη στην καμπίνα του. Δεν μπορείς να αποτύχεις πίεσε τον εαυτό του να το επαναλάβει ξανά και ξανά. Μία ακόμη σταγόνα στο κερί και έγειρε ξανά στο κρεβάτι. Χαμένος στις σκέψεις και στις νοσταλγίες εποχών όπου όλα έμοιαζαν ιδανικά, έμεινε εκεί για ώρες μέχρι να ξημερώσει, ένα χτύπημα στην πόρτα και το ελαφρύ της τρίξιμο τον επανέφεραν. Άυπνος, ταλαιπωρημένος, κατάκοιτος...

Η Ιντούν και η Σαγιάνε, μπήκαν στο χώρο και οι αύρες τους έφεραν λίγη γαλήνη. Ειδικά η Ιντούν. Το Σαγιάνε - Γκλίριον είχε παραμείνει στο νησί, οπότε εδώ δεν χωρούσαν συναισθηματισμοί. "Καλημέρα Ιντούν εεεε Γιώτα και Σίγμα" Το αυστηρό βλέμμα της Σαγιάνε είχε καρφωθεί πάνω του, σαν να το είχε προβλέψει. Χαμογέλασε. "Ελπίζω να βρήκατε λίγη περισσότερη γαλήνη χθες βράδυ, σε αντίθεση με μένα."

"Είναι πολύ σημαντικό αυτό που θα κάνουμε οι τρεις μας, εδώ, αυτή τη στιγμή, καθώς από μας θα εξαρτηθεί η επιτυχία ή όχι της επιχείρησης. Δεν αμφιβάλλω ότι οι υπόλοιποι θα συνδράμουν το παν τους για το σκοπό. Όμως το σχέδιο πρέπει να βγει από μας τους τρεις, άρτιο και άψογο. Πριν προχωρήσω λοιπόν στις σκέψεις μου θα ήθελα να σας ακούσω και ειδικά εσένα Ιντούν εεε Γιώτα, ναι Σαγιάνε ωωωωω." Σταμάτησε και πήρε μία ανάσα. "Ειδικά εσένα Γιώτα καθώς δεν είχαμε την τύχη να συναναστραφούμε στο παρελθόν, νιώθεις έτοιμη για αυτό που πάμε να κάνουμε; Η Σίγμα δεσμεύτηκε για την παρουσία σου εδώ ανάμεσά μας και για τις δεξιότητές σου, εξ' ού και το ότι είσαι επικεφαλής ομάδας μαζί με την Άλφα."

"Ουσιαστηκά εδώ, οι τρεις μας, θα ενορχηστρώσουμε το τι θα μας περιμένει στη Βορέλ και όχι! Δεν υπάρχει περίπτωση να αποτύχουμε...!"

11
Πριν προλάβει ο Βαλύριον να αρθρώσει λέξη στον Ούμπρο, ο Γκλίριον πήρε ξανά το λόγο. "Αρκετά για σήμερα, για όλους μας, ξεκουραστείτε και απολαύστε το βράδυ χωρίς τις έγνοιες της αποστολής μας για απόψε. Και ειδικά εσείς οι δύο προσπαθήστε να μείνετε μακριά από μπελάδες στο πλοίο, θα μας περιμένουν αρκετοί όταν φτάσουμε στη Βορέλ."

Κοίταξε τη Σαγιάνε και την Ιντούν, "έχουμε αρκετά να συζητήσουμε οι τρεις μας αύριο. Όμως για απόψε ας μας βρει ένας ήσυχος ύπνος, όσο μπορεί κανείς να ησυχάσει σε τέτοιους περίεργους καιρούς." Ήλπιζε πως κανείς δεν θα πρόσεχε το δεξί του χέρι να σφίγγει τρεμάμενο την επιστολή, ενώ πάσχιζε να κρατήσει την αυτοκυριαρχία του.

"Σας ευχαριστώ όλους ξανά, για όλα όσα κάνατε και θα κάνετε. Καλή ξεκούραση κατά ώρας."

Υποκλίθηκε ελαφριά και πήρε το δρόμο προς την καμπίνα του. Καθώς έφτασε, η επιστολή έγινε κομμάτια και το άτσαλο χτ΄υπημα στην πόρτα, για να κλείσει, ακολούθησαν πηχτά δάκρυα. Θυμήθηκε τα λόγια του Ούμπρο, "δεν θα μου ξεφύγει κανείς, ΚΑΝΕΙΣ!

12
Γκλίριον Νάντριελ, δυστυχώς δεν μπορώ να γράψω το όνομά μου καθώς, τα πάντα γύρω μου είναι επικίνδυνα. Υπήρξα μούτσος στο καράβι που αποτέλεσε την ταφόπλακα του συντρόφου σου χρόνια πριν. Όσο καιρό άντεξε, μιλούσε συνεχώς για σένα, την Ισίλμιεν και την Κόρναρουντ. Με έβαλε να ορκιστώ πως δεν θα δοκίμαζα ποτέ να έρθω σε επαφή μαζί σου. Όμως, βλέποντάς τον να σβήνει, έτσι όπως τον καταδίκασαν, πάλεψα πολύ μέσα μου να κρατήσω το στόμα μου κλειστό και όπως περνούσαν τα χρόνια το βάρος της σιωπής έμοιαζε ολοένα και πιο καθηλωτικό. Ξέρω ότι μπορεί να το διαβάσεις και να το αφήσεις στη λήθη του χρόνου. Ποιος θα σε κατηγορήσει, να γυρίσεις την πλάτη σου σε μαντάτα που μόνο παλιά σκοτάδια και φουρτούνες ανασύρουν στην επιφάνεια? Όμως, πριν τσαλακώσεις και πετάξεις αυτό το κομμάτι χαρτί, άκου με... ΞΕΡΩ! Ξέρω ποιοι διέταξαν τη καταστροφή της Κόρναρουντ και ξέρω ποιοι καταδίκασαν σε αυτό το φρικτό τέλος τους συντρόφους και το όνειρό σου. Σου στέλνω από το λιμάνι της Ερίσνα. Σε δύο ολόγιομα φεγγάρια θα βρίσκομαι στη Βορέλ, στην Κεντρική προβλήτα του λιμανιού. Θα σε περιμένω κάθε βράδυ για 5 βράδια, μέχρι να φύγουμε, μπροστά από την αποθήκη για τα εμπορεύματα που έρχονται από τη χώρα των Βαλησίνων. Συνήθως εκεί μπροστά δένει και η ελαφριά γαλέρα Αδάμαστος. Έλα μόνος. Το κωδικό στοιχείο αναγνώρισης θα είναι ένα κόκκινο μαντήλι δεμένο πάνω στον αριστερό αστράγαλο, Σε χαιρετώ κατά ώρας. Ελπίζω να σε δω από κοντά.

'Εκλεισε με τρεμάμενα χέρια την επιστολή και κοίταξε την ομάδα.

"Τώρα ξέρετε, όσοι αναρωτιέστε τι κάνετε εδώ και που έχετε μπλέξει."

"Κατ' αρχάς σας ευχαριστώ όλους."

Κόμπασε και με έναν λυγμό γύρισε και κοίταξε στα μάτια τον καθένα τους, Βαλύριον, Σαγιάνε, Ιντούν, Άρυα, Κέννα και Ούμπρο.

"Σαγιάνε έκανες εξαιρετική δουλειά," της έγνεψε καθώς προσπαθούσε με το ζόρι να αναγκάσει τον εαυτό του να ανακτήσει την αυτοκυριαρχία του.

"Τώρα που είμαστε εν πλω, σχεδόν μόνοι μας πάνω στο καράβι, μακριά από τους πάντες, θα μοιραστώ μαζί σας, προσωπικά μου κομμάτια, καθώς πιστέυω πως πρέπει να ξέρετε γιατί το κάνω, πρέπει να ξέρετε γιατί ακολουθείτε και τέλος γιατί δεν θα μας επιτρέψω να αποτύχουμε".

"Δεν ήταν πάντοτε το γραφτό μου να γίνω ιστορικός. Η αρχική μου μοίρα με οδηγούσε στο να υπηρετήσω τη φυλή μου από τη φατρία του πολεμιστή. Έχω λάβει υψηλοτάτου επιπέδου εκπαίδευση για αυτό, όμως κάποια στιγμή αποφάσισα να αφήσω αυτή τη ζωή πίσω μου. Έφυγα από τη Θαναλίλ και αφού περιπλανήθηκα στη χώρα των ξωτικών έφτασα στη Βορέλ. Εκεί με τον Αΐστιον και την Ισίλμιεν, φτιάξαμε μία μικρογραφία της σημερινής Rasnarry με το όνομα Κόρναρουντ."

Το βλέμμα του ξαφνικά άδειασε και επέτρεψε μερικές στιγμές σιωπής, πρωτού συνεχίσει.

"Ήταν πραγματικά όνειρο, δεν θα πω ψέματα, ένα όνειρο τόσο μαγικό, τόσο υπέροχο... Και έτσι απλά, ανελέητα, μία μέρα, επιστρέφοντας στη Βορέλ, εκεί που στέκονταν η Κόρναρουντ γεμάτη ζωή και ουσία, βρήκα, θάνατο, στάχτες και αίμα. Απ' ότι έμαθα αργότερα, το να τραβούν οι ακαδημίες τα παιδιά και όχι οι βρωμοδουλειές των λιμανιών και της μαφίας, δεν άρεσε πολύ. Και οι δειλοί επιτέθηκαν εν τη απουσία μου."

"Όπως καταλαβαίνετε, ήμουν κινούμενος στόχος και έπρεπε να εξαφανιστώ, περνώντας μεγάλο κομμάτι της ζωής μου στην περιπλάνηση και στο σκοτάδι προτού η Ακαδημία με δεχτεί στους κόλπους της. Τη συνέχεια οι περισσότεροι την ξέρετε. Αυτό που μάθατε σήμερα όμως, είναι πως με τα χρόνια η φλόγα της εκδίκησης μου έκαιγε τα σωθικά, οι νεκροί μαθητές και σύντροφοί μου με στοίχειωναν και πως το βάρος των τύψεων με οδήγησε σε σκοτεινά και επικίνδυνα μονοπάτια, ψάχνοντας να βρω τη λύτρωση."

"Καταλαβαίνω, πως, ότι ακούτε ξεπερνά κατά πολύ τις σχέσεις συναδέλφου, καθηγητή κλπ. όμως δεν μπορώ να το κάνω μόνος μου και είμαι ευγνώμων για την παρουσία σας εδώ, μαζί μου. Δεν έχω ιδέα τις μας περιμένει στα σκοτεινά σοκάκια της Βορέλ, οπότε θέλω να είστε προετοιμασμένοι. Το μόνο που θα σας πρότεινα απόψε είναι, είναι να χαλαρώσετε και να απολαύσετε την όμορφη αυτή νύχτα, έχουμε 2-3 μέρες ακόμη μέχρι τη Βορέλ, οπότε και θα καταστρώσουμε τα πρώτα μας σχέδια δράσης. Στο μεταξύ, θα ήθελα να μου πείτε πως ανταποκριθήκατε σε αυτό που σας ζήτησε η καθηγήτρια Σαγιάνε, τι προσωπικό αντικείμενο έχετε φέρει ο κα΄θένας ώστε να δούμε πως θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν είτε ομαδικά, είτε συλλογικά στην τακτική μας δράση."

"Πριν σταματήσω και σας δώσω μία ανάσα, θα ήθελα να τονίσω πως από αύριο, έως το τέλος αυτής της ιστορίας, οι τίτλοι ανάμεσά μας παύουν. Ο σκοπός του ταξιδιού και η δύναμη του δεσμού μας, ξεπερνά την κενή ιεραρχία, από αύριο είστε όλοι οικογένειά μου. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ και πάλι" είπε σπασμένα, έδειξε πρώτα τη Σαγιάνε, σαν να της έδινε το λόγο και στη συνέχεια επιχείρησε να αποτραβήξει το βλέμμα του και το αφήσει να ξεχυθεί στο αχανές μαύρο που απλωνόταν μπροστά τους σε θάλασσα και ουρανό...

13
Μόνο Ούμπρο για τις καφρίλες!

14
___________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________

Το παρακάτω thread ενδέχεται να περιέχει, γλώσσα και εικόνες βίας γι' αυτό και έχει χαρακτήρα 18+.
Οτιδήποτε περιγράφεται εντός των δημοσιεύσεων, έχει προκύψει ύστερα από συνεννόηση μεταξύ των παικτών για την καλύτερη ροή της ιστορίας και γι' αυτό δεν αντίκειται στους κανόνες του παιχνιδιού.
Η παρούσα δημοσίευση εμπεριέχει μία εισαγωγή στην ιστορία που θα διαδραματιστεί.
Οι εμπλουτισμένοι χάρτες του παιχνιδιού θα βρίσκονται στην ευχέρεια των παικτών εκτός φόρουμ στο προσχεδιασμένο αρχείο pdf που διαμοιράστηκε.
___________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________


Τα παιδιά πεθαίνουν τραγουδώντας

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Ανυπόγραφο γράμμα φτάνει στο γραφείο του Γκλίριον, ο φάκελος γράφει μόνο ένα όνομα Αΐστιον. Η ανάγνωση του γράμματος θα ταράξει συθέμελα τον καθηγητή και θα τον ρίξει σε βαθιά περισυλλογή. Το μόνο άτομο που θα μπορούσε να το μοιραστεί σε πρώτο χρόνο είναι η Σαγιάνε.

Ένα κρύο σούρουπο στα τέλη του φθινοπώρου, ο Γκλίριον περίμενε την πολεμίστρια στο τέλος της απογευματινής προπόνησης. Δίχως να χάσει καιρό, της εξήγησε το συμβάν και ζήτησε τη συμβουλή της. Δεν μπορούσε να μείνει αμέτοχος. Έπρεπε να αναλάβει δράση, για τον ίδιο και για εκείνους. Τους αδικοχαμένους παλιούς του συντρόφους στη Βορέλ, Ισίλμιεν και Αΐστιον. Για το όνειρό του, την Κόρναρουντ. Με μια λέξη; Εκδίκηση!

Έπρεπε να κινηθούν με πάσα μυστικότητα, αλήθεια θα μπορούσαν οι δύο τους να φέρουν κάτι τέτοιο εις πέρας; Δύσκολο. Έπρεπε να συγκεντρωθεί μία ομάδα προσώπων, ποικιλόμορφη και αποτελεσματική. Όμως ποιος θα μπορούσε να συνδράμει; Στο μυαλό του Γκλίριον η Ιλίντιεν και ο Λάντριαν ήταν εκτός εξίσωσης. Η έλλειψη εμπειρίας από τη Λύριεν, ήταν σοβαρός λόγος αποκλεισμού. Ήταν αδύνατο να ακολουθήσουν οι ανήλικοι μαθητές. Οι νέοι βοηθοί; Ποιος θα μπορούσε να θεωρηθεί έμπιστος; Η διαβούλευση υπήρξε μακρά. Ποιος θα μπορούσε άραγε να ακολουθήσει μία αποστολή τρέλας, ειδικά ενάντια στους κανόνες της Ακαδημίας;

Ο Γκλίριον ξεκίνησε από το Βαλύριον, ο εφευρέτης φάνταζε ιδανικός για μία τέτοια αποστολή. Η Σαγιάνε επέμενε για την αξία της Ιντούν. Έπρεπε να βρεθεί θεραπευτής. Άρυα, δίχως δεύτερη σκέψη. Ο Ούμπρο θα ήταν ιδανικός, καθώς ηλικιακά μπορούσε να επιστρατευθεί. Περίσσευε μία θέση. Σίγουρα πολεμιστής. Η Σαγιάνε στήριξε απόλυτα τη συμμετοχή της Κέννα, παρ' όλο το δισταγμό του Γκλίριον. Η Σαγιάνε της είχε απόλυτη εμπιστοσύνη και αυτό μετρούσε.

Η Καθηγήτρια των Πολεμιστών, ανέλαβε την επιστράτευση της ομάδας και το σχέδιο μάζωξής της. Το σχέδιο προέβλεπε μία σαφή διακαιολογία μετακίνησης για να μην δημιουργηθούν υποψίες. Μία επίσημη αφορμή η οποία και θα καθησύχαζε τις όποιες ενστάσεις. Η ιδέα προέκυψε όταν η Σαγιάνε προσπάθησε να πείσει την Ιντούν. Πλαστογράφηση της επιστολής από τον Ζβιρ της νήσου Ουρίβ. Θα ζητούσε ένα μικρό γκρουπ από την Ακαδημία για να επιβλέψει τις εργασίες ανέγερσης νέου βωμού στην Ωκεανία, καθώς ύστερα από τα περασμένα γεγονότα με το Νάρφος και την απώλεια της μεγάλης Σέρα, οι συνθήκες ασφάλειας του νησιού ήταν ακόμη έωλες. Εύκολη λεία η επιστολή για τις δεξιότητες της Άρυα. Το καράβι και ο καπετάνιος του; Η απάντηση είχε ονοματεπώνυμο, πριν καν προκύψει η ερώτηση σαν σκέψη, Ούμπρο Μέρμαν. Με την αφορμή και τη μεταφορά εξασφαλισμένες, δ΄οθηκε ο χρόνος συνάντησης. Σε πέντε μέρες από την παρουσίαση της πλαστογραφημένης επιστολής στην Κασσάνδρα, η ομάδα θα βρισκόταν στο Πόρτμειρ και θα επιβιβαζόταν στο επιβατικό πλοίο Τζόρτζιελ. Μέσα στο χειμώνα η κίνηση ήταν αρκετά πεσμένη οπότε η μετακίνηση μπορούσε να επιτευχθεί με τη μικρότερη δυνατή πρόκληση προσοχής.

Ο Γκλίριον έδωσε την τελική οδηγία, κανείς δεν θα έφερε μαζί του τον επίσημο οπλισμό του. Η αποστολή στο Ουρίβ ήταν "ειρηνική". Δεν θα έπρεπε να κινηθούν υποψίες. Μόνο ένα μικρό προσωπικό αντικείμενο είτε για άμυνα, είτε για θεραπεία. Όλα ήταν έτοιμα. Καθώς ανέβαιναν στο κατάστρωμα, ο Γκλίριον ακούμπησε τους αγκώνες του στην κουπαστή και επέλεξε να βυθιστεί σε ένα τρομακτικό βαθύ ταξίδι αναμνήσεων. Ήταν έτοιμος, μετά από τόσα χρόνια, η πολυπόθητη εκδίκηση έπαιρνα σάρκα και οστά. Ήταν έτοιμος, το αίμα δεν ξεπλένει την αμαρτία ψιθύρισε με ένα μειδίαμα, το αίμα όμως μπορεί και τρέφει τη δίψα!



15
"Δεν δειλιάζω Σαγιάνε..." Ψέλισε, καθώς σηκώθηκε και έφερε έναν γύρο στο γραφείο του, έχοντας πάντα καρφωμένο το βλέμμα του στο Άχαρον.

"Δεν είναι διαγωνισμός θάρρους, ή αυταπάρνησης, μα ζήτημα ολοκληρωτικά της ύπαρξής μου. Εδώ, ως καθηγητής, ως άτομο στον κόσμο, ως ξωτικό απέναντι σε φίλιους και εχθρικούς χαρακτήρες."

"Δεν αμφέβαλλα, ποτέ για όσα έχεις δει, έχεις μυρίσει, έχεις γευτεί, όμως συνεχίζω να έχω τις αμφιβολίες μου για την επαφή σου με αυτά, που, ο περιορισμένος κόσμος των αισθήσεων, δεν μπορεί να διανοηθεί, ή ακόμα πιο πέρα να τολμήσει να διαχειριστεί."

"Τα μυστικά μου, τα πραγματικά, μυστικά μου, δεν βγαίνουν στην επιφάνεια, όχι από φόβο, ούτε από τύψεις, αλλά γιατί πηγάζουν από δυνάμεις που ο σύγχρονος κόσμος έχει ορκιστεί να τα θάψει ως απειλές για την ίδια του την ύπαρξη..."

"Και αυτό είναι ένα βάρος το οποίο, πίστεψέ με, δεν θα ευχόμουν σε κανένα να κληθεί να το σηκώσει στους ώμους του..."

Σελίδες: 1 2 3 ... 12