Rasnarry Academy

Εμφάνιση μηνυμάτων

Αυτό το τμήμα σας επιτρέπει να δείτε όλα τα μηνύματα που στάλθηκαν από αυτόν τον χρήστη. Σημειώστε ότι μπορείτε να δείτε μόνο μηνύματα που στάλθηκαν σε περιοχές που αυτήν την στιγμή έχετε πρόσβαση.


Μηνύματα - Γκλίριον Νάντριελ

Σελίδες: 1 2 3 ... 6
1
Το Γραφείο του Ελντίν / Απ: Νυχτερινή εξόρμηση
« στις: Σήμερα στις 02:47:49 μμ »
Χαμογέλασε, όμως μόνο για μία στιγμή, κοιτώντας το Άχαρον να στέκει πάνω στο γραφείο του με την αστραφτερή του λεπίδα και αναστέναξε.

"Με μία λέξη; Ματαιοδοξία..., με πολλές λέξεις, φόβος, πόνος, φυγή, απώλεια, σκοτάδι. Παρ' όλα αυτά οι ωραίες παρουσίες εκεί έξω συνεχίζουν να εντυπωσιάζονται έχοντα άγνοια αυτού του υποβάθρου," χαμογέλασε και κοίταξε στα μάτια τον Ελντίν.

"Όσο και αν κρύβεσαι πίσω από τις ρόμπες και τις κουκούλες σου, αγαπητέ μου, εγώ μπορώ να διακρίνω κάποιον που καταλαβαίνει, την έννοια του φόρτου και της ενοχής. Τα μάτια Ελντίν, τα μάτια δεν κρύβονται."

2
Σάστισε στην απάντηση του Βαλύριον, εγώ πιστεύω ότι πλέον δεν ξέρουν τι κάνουν. Σαν κάτι να τους αγχώνει και να παίρνουν βιαστικές αποφάσεις, τα λόγια του ήχησαν δυνατά σαν καμπάνες στα αυτιά του. "Η αλήθεια είναι ότι αρκετά πράγματα αρχίζουν και μοιάζουν ασυνήθιστα και στερούνται λογικής", σάμπως και εκείνος δεν είχε έρθει στην Ακαδημία ως επιλογή των Σοφών; "Δεν έχω απάντησει σε αυτό, όμως σίγουρα συμμερίζομαι τον προβληματισμό σου." Τελείωσε το ποτό του και έσπευσε να το ξαναγεμίσει. "Ξέρεις, ορισμένες φορές το βάρος της επιλογής μπορεί να μην επηρεάζει εμάς, όμως συχνά εμείς είμαστε που αναλαμβάνουμε να βρούμε την ερμηνεία και συχνά το διακύβευμα των επιλογών αυτών. Νομίζω πως τα γεγονότα της Μεβαίρ, αποδεικνύουν το ότι, τουλάχιστον, υπάρχει σοβαρός λόγος να αγχώνονται." Ένα μουδιασμένο χαμόγελο και κάθισε στο περβάζι παρατηρώντας το χαμένο βλέμμα του Βαλύριον, σκεπτόμενος το που θα μπορούσε να ταξιδεύει εκείνη τη στιγμή η ψυχή του.

3
Το Δάσος της Ακαδημίας / Απ: Πάρτι Έκπληξη
« στις: Σήμερα στις 02:30:44 μμ »
Η νεαρή Βαλισίνη ανταπέδωσε το χέρι της στο Γκλίριον, και εκείνος έκανε πως υποκλίνεται και αυτός, όπως π΄αντα αδέξια. Ποτέ του δεν τα πήγαινε καλά με τους τύπους, όμως είχαν γιορτή, οπότε κανείς δεν θα έδινε σημασία. Εκείνη τη στιγμή, η μπάντα ξεκίνησε να παίζει χαρμόσυνες μελωδίες από τη Γιορτή του Θέρους των ανθρ΄ωπων, τότε που όλοι είναι ίσοι και απολαμβάνουν τα δώρα της γης τους.

Έσκυψε ελαφριά, έβαλε το αριστερό του χέρι στη μέση της και το αριστερό της χέρι στο δεξί του. Βήμα δεξιά, αριστε΄ρο βήμα μπροστά, δεξί βήμα πίσω και περιστροφή, παύση και επανάληψη. Η Βαλισίνη ήταν τρομερή ευκίνητη και γρήγορη, γεγονός που έκανε το χορό έντονο σαν άσκηση, σε στιγμές. Επόμενο τραγούδι πιο απαλό, πιο ρυθμικό, το ξωτικό αριστερά εκείνη δεξιά, σπασμένοι υψωμένοι καρποί του δεξιού χεριού στον αέρα, ενωμένες παλάμες. Δύο βήματα μπροστά έκαστος, αριστερόστροφα, παύση, αντίρροπη περιστροφή, αριστερά χέρια ενωμένα, δύο βήματα μπρόστα δεξιόστροφα, υπόκλιση, επανάληψη. Επόμενος χορός, τη μελωδία την είχε ακούσει πρώτη φορά στην αγορά της Ελεσσέας, γρήγορη, ατίθαση μελωδία, οι δύο παρτενέρ στέκονται απέναντι χοροπηδηχτά και εκτείνουν εναλλάξ τα πόδια τους διαγώνια και ανα τέσσερα μέτρα  στο επόμενα δύο το πόδι που επρόκειτο να εκτιναχθεί αντί για διαγώνια φεύγει μπροστά και το πέλμα του χτυπά με δύναμη το έδαφος. Τελευταίος χορός, η μελωδία πέφτει, ο Γκλίριον ήρθε αριστερά της Νερίσσα δίπλα της. Έγειρε στο μέρος της, το δεξί του χέρι πήγε πίσω από την πλάτη της για να πιάσει το αριστερό της χέρι που κινήθηκε διαγώνια στον κορμό της και το αριστερό του χέρι παράλλη με το σώμα της τεντώθηκε για να πιάσει το δεξί. Δύο βήματα μπροστά, δύο αριστερά και αλλαγή πλευράς, το ξωτικό ήρθε από δεξιά της με απαλή περιστροφή και έμπλεξε με παρόμοιο τρόπο τα χέρια του με τα δικά της, δύο βήματα μπροστά, δύο δεξιά και η περιστροφή ήταν σειρά της νεαρής Βαλησίνης. Ύστερα από τέσσερις περιστροφές χαλαρή παύση και υπόκλιση. Και επανάληψη.

Ύστερα από το τέλος της μελωδίας γύρισε και της είπε, "τι λες πάμε στους νάνους". Έφτασε τη στιγμή που ο Κάντγ'ορντίν μάθαινε στον Γκίντεον να ρίχνει σωστά το τσεκούρι στον κορμό. Πλησίασε στο βαρέλι με τη μαύρη μπύρα και γέμισε μία κούπα, έπιασε το βαρύ τσεκούρι και δείχνοντάς προς τον κορμο, "έτσι περνάτε στο μέρος σου το χρόνο σας;" Τον ρώτησε με παιχνιδιάρικο ύφος και πλατύ χαμόγελο για να μην φανεί πολύ προσβλητικός.

4
Ξαφνικά, μία κραυγή, "η Σαγιάνε!" Έτρεξε έξω μαζί με τους υπόλοιπους, να δουν τι συμβαίνει. Η Σαγιάνε καθηλωμένη στο χώμα και ένα ερπετόμορφο πλάσμα λίγα βήματα μακριά της. Άπλωσε τα χέρια του και μπήκε μπροστά από τα παιδιά. Παρ' όλο που έφερε όπλο, και εκπαίδευση, αν το πλάσμα κατάφερε να ρίξει τόσο εύκολο τη Σαγιάνε, τι ελπίδα είχαν οι υπόλοιποι και με την Κέννα να λείπει, είχαν μείνει χωρίς πολεμιστή να τους προστατεύει, ευτυχώς ο Ναρ είχε στο πλάι του τη Μεγάλη Σέρα.

Ξαφνικά ο Κάντγ'ορντίν , η Κέννα και η Νερίσσα εμφανίστηκαν από τον πίσω δρόμο. Ο νάνος κατάφερε να πληγώσει κιόλας το πλάσμα, αν και δεν φάνηκε να πτοείται. Τράβηξε το Άχαρον από τη θήκη του και έμεινε μπροστά από τους μαθητές. Η Κέννα ευτυχώς έσωσε τη Νερίσσα και δεν κινδύνεψε περαιτέρω. Τι να έκανε; Μπορούσε να κάνει κάτι; Σε μία στιγμή το βλέμμα του αντάμωσε εκείνο του πλάσματος και ένιωσε μία ακαταμάχητη ενεργειακή έλξη. Σαν να τον διάβαζε, από πάνω μέχρι κάτω, σαν να προσπαθούσε κάτι να βρει. Ο Ναρ, πρώτος, δευτερόλεπτα πριν είχε κάνει το ίδιο, όμως με φως, το απόλυτο μαύρο που έλουζε την αυρα του πλάσματος, του τσίτωνε κάθε σπιθαμή του κορμιού του. Ξαφνικά του έκανε ένα νεύμα, σαν κάτι να βρήκε. Ο Γκλίριον, έκανε δύο βήματα με τον τρόμο να κατακλύζει το πρόσωπό του, Είναι δυνατόν;,

Προσπαθώντας να βρει την αυτοκυριαρχία του, έκανε νόημα στην Κασσάνδρα, στον Αλλάσιο και στη Μέλινορ να μείνουν πίσω του μαζί με τους νεότερους μαθητές, προστατεύοντας το Ναρ, γύρισε στην Κέννα, "πολεμίστρια βάλε μας σε τάξη!" Δεν είχαν σημασία οι θέσεις και οι τί΄τλοι υπό το βάρος του κινδύνου, την ώρα της μάχης ο καθένας έχει ρόλο να επιτελέσει για την ασφάλεια της ομάδας, το καλύτερο που μπορούσε να κάνει είναι να αφήσει την κατάσταση στη φροντίδα της Κέννα και εκείνος να παίξει το ρόλο του. "Σκοπός μας είναι η προστασία του Ναρ!"φώναξε στην ομάδα. Η Σαγιάνε είχε ήδη σηκωθεί και κατάφεραν με τη Σέρα να πληγώσουν κι άλλο το πλάσμα. Το οποίο συνέχιζε να μην πτοείται. "Τι συμβαίνει με αυτό το πλάσμα άραγε;" αναρωτηθηκε φωναχτά.


5
Το Δάσος της Ακαδημίας / Απ: Πάρτι Έκπληξη
« στις: Οκτώβριος 13, 2019, 12:39:25 μμ »
Άφησε τη γιορτή και πήρε το δυτικό μονοπάτι, προχώρησε λίγο και την είδε αναψοκοκκινισμένη, ωχ, μάλλον το παράκανα, σκέφτηκε. Τη χαιρέτησε γλυκά, αλλά εκείνη ήταν ακόμη σφιγμένη και τον κοιτούσα πολύ επίμονα, δεν της άρεσε να περιμένει. "Εντάξει το παραδέχομαι, άργησα λίγο, όμως ήταν για καλό σκοπό". Έκανε μία παύση και την πλησίασε, είδε την άμυνα στα μάτια της, όμως δεν είχε σημασία, έφτασε κοντά της με σοβαρό ύφος σαν να ήθελε κάτι να της ψιθυρίσει. Την άρπαξε και την πήρε μία μεγάλη αγκαλιά. "ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!!!" Έσκασε στα γέλια, "τους έχω μαζέψει όλους και σε περιμένουν, μην βγάλεις ανάσα, έλα πάμε, σε περιμένουν!"

Ανοιξε το βήμα τους και την παρέσυρε και εκείνη, ξαφνικά παρουσιάζονται στο ξέφωτο, ακριβώς δίπλα στους νάνους, "Ακαδημία Rasnarry", φώναξε, "για κοιτάξτε ποια αποφάσισε να εμφανιστεί!", την έσπρωξε απαλή στο κέντρο της γιορτής, έκανε νόημα με τα χέρια του σε όλους, "3,2,1, ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΣΣΑΝΔΡΑ!!!" Ξάφνου μαθητές και καθηγητές ξεχύθηκαν πάνω της, δείχνοντας την αγάπη και το σεβασμό τους στην καθηγήτρια ιστορίας, υπεύθυνη για τη ζωή και την εξέλιξη της Ακαδημίας, όλων μας!

Και όπως ο ορμητικ΄ός χείμαρρος κάποια στιγμή, μετατρέπεται σε ήσυχο και γλυκό ρυάκι προτού ξεσπάσει ξανά, λίγες στιγμές αφότου της έδωσαν λίγο χώρο για να πάρει μία ανάσα, γύρισε και κοίταξε τον Γκλίριον με βαθιά συγκίνηση και ευγνωμοσύνη. Εκείνος υποκλίθηκε αδέξια και χαμήλωσε το βλέμμα του σε δήλωση σεβασμού, ίσως και για πρώτη φορά εδώ και πολύ καιρό. Αμέσως μετά κοίταξε πεταχτά το μεγαλόσωμο νάνο, και ένωσε μέσο και αντίχειρα και χτύπησε με το μέσο απαλά το λαιμό του, ακόμη και από άλλον κόσμο, τη χειρονομία των νάνων αυτή, που σημαίνει ώρα να πιούμε σίγουρα θα την ξέρει, σκέφτηκε.

"Τι περιμένετε λοιπόν, ας ξεκινήσει κανονικά η γιορτή μας, να βλέπω γεμάτα ποτήρια και ξαναμμένα κορμιά από το χορό!!!"

Έδωσε νόημα στην μπάντα και εκείνοι, ξεκίνησαν μία συλλογή τραγουδιών από τη χώρα των Βαλησίνων προς τιμή της Κασσ΄άνδρας και σιγά σιγά μαθητές και καθηγητές άναψαν τη φλόγα τη γιορτής. Εκείνος πλησίασε το νάνο και γέμισε την κούπα του από τη μαύρη του μπύρα. "Ως το τέλος¨" του φώναξε και σήκωσε ψηλά την σκαλιστή του κούπα μέχρι να αδειάσει, τσούγγρισαν και αντάλλαξαν την πολεμική χειραψία, βραχίωνα με βραχίωνα. "Κάποια στιγμή θέλω να με πάρεις στον κόσμο σου", του είπε. Κοίταξε τα δύο αδέρφια που καθόντουσαν δίπλα στην Κέννα, ¨"εσύ πρέπει να είσαι η ιστορικός, αν δεν με γελά η μνήμη μου και ο αδερφός σου, ελπίζω να είσαι έτοιμη για τα μαθήματά μας" και τσούγγρισε μαζί τους, γύρισε προς την Κέννα, "θα ετοιμάσω και ανοιχτά μαθήματα, η γνώση δεν είναι για να περιορίζεται σε ανόητους διαχωρισμούς φυλών και φατριών", γέλασε δυνατά και κατέβασε άλλη μία κούπα με τον Κάντγ'ορντίν.

Τους χαιρέτησε και συνέχισε τη βόλτα του, ανέμελος, πανάλαφρός και διαχυτικός, να και κάτι που έχω να νιώσω πολύ καιρό, αναλογίστηκε, έφτασε στην μπάντα και σηκώθηκε ψηλά στο πάλκο μαζί τους. Πήγε στο μαέστρο με τη βιόλα και τον ρώτησε, "τι θα μου παίξετε να πω";

"Τι τραβάει η όρεξή σου κύριε Νάντριελ;" τον ρώτησε ο μουσικός, "το βρήκα! Έχουμε ετοιμάσει κάτι από τον τόπο σου από το λιμάνι της Βορέλ"

Κάθισε δίπλα στο μουσικό, γέμισε την κούπα του και ξεκίνησε το τραγούδι των ναυτικών της Βορέλ...

"Θάλασσα, θάλασσα τους
θαλασσινούς θαλασσάκι μου
μη τους θαλασσοδέρνεις
θαλασσάκι μου και φέρε
το πουλάκι μου

Θάλασσα κι αλμυρό νερό
να σε ξεχάσω δεν μπορώ.
Να σε ξεχάσω δεν μπορώ
θάλασσα κι αλμυρό νερό"

Καταχειροκροτήθηκε και υποκλίθηκε βαθιά πάνω στο πάλκο, προς τιμή όλων εκείνων που τίμησαν την ιδέα του. Κατέβηκε και συνέχισε να περιφέρεται ανάμεσα στον κόσμο, βρήκε σε μία φάση τις μαθήτριες Νέια, Ζαάνα και Χελένα να έχουν πιάσει πηγαδάκι, τις πλησιάζει αθόρυβα και πετάγεται μπροστά τους με ένα πλατύ και παιδικό χαμόγελο, "δεν πιστεύω να πίνετε αλκοόλ", τις είπε προσπαθώντας να κάνει τον σοβαροφανή, όμως έσκασε αμέσως στα γέλια, τσούγγρισε μαζί τους και συνέχισε τις βόλτες του μέσα στον κόσμο, αφού η μπύρα είχε θερμάνει την ψυχή του, αναρωτήθηκε φωναχτά, είμαι σίγουρα ξωτικό, έτσι; Και γέλασε δυνατά και αυτοσαρκαστικά.

Ό,τι κι αν είμαι, ό,τι κι αν είναι ο καθένας μας, σήμερα γιορτάζουμε, είμαστε όλοι ίσοι απέναντι στη μυσταγωγία αυτή, σκέφτηκε, περιπλάνησε το βλέμμα του και είδε τη Νερίσσα να κάθεται ακόμη στον κορμό, "ελπίζω να μη περίμενες πολύ", αστειεύτηκε, "λοιπόν, χορεύετε δεσποινίς βοηθέ του Αλλάσιου;" γέλασε, πλατιά και της έτεινε ξανά το χέρι του.


6
Το Δάσος της Ακαδημίας / Απ: Πάρτι Έκπληξη
« στις: Οκτώβριος 12, 2019, 11:23:50 μμ »
Βοηθός του Αλλάσιου, ψιθύρισε με έκπληξη, "καλή τύχη με τον Αλλάσιο", αστειεύτηκε, "ώστε απόφοιτος της Ακαδημίας ε; Εγώ έχω ελάχιστο χρόνο εδώ, ως καθηγητής και δεν είχα πρότερη επαφή μαζί της τα παλαιότερα χρόνια. Ευχαριστώ για τα καλά λόγια, μετά τα δύσκολα συμβάντα που έχουν λάβει χώρα, πίστευα ότι χρειαζόταν μία στιγμή ξεγνοιασι΄άς ο κόσμος εδώ, πολύ δύσκολες στιγμές έχουν περάσει, οπότε λίγες στιγμές χαλαρότητας δεν κάνουν κακό, άσε που δένουν και ισχυροποιούν τις διαπροσωπικές μας σχέσεις. Όσο για την οργάνωση, μπορείς να καταλάβεις πόσο δύσκολο ήταν να κρατηθούν μυστικές οι διεργασίες μας, ανάμεσα σε τόσο οξυδερκείς και έξυπνους ανθρώπους".

Πήρε μία γενναία γουλιά από το κρασί του, "πιστεύω ότι είναι καιρός να φέρεις σε ισορροπία τον προσωπικό σου χρόνο με τις ακαδημαϊκές σου υποχρεώσεις, τώρα πια που έχεις αλλάξει θέση και ρόλο μέσα στην Ακαδημία και στο λέει ιστορικός αυτό", γέλασε δυνατά και αυτοσαρκαστικά για να αποσυμφορήσει την έκπληξή της. "Βέβαια, δεν είμαι θιασώτης της συντηρητικής διάθεσης ρόλων και θέσεων στην Ακαδημία, οπότε είμαι σίγουρος ότι θα τη βρεις. Μιας και πάει καλά αυτή η γιορτή τότε σίγουρα, θα επαναλήφθεί όταν παρουσιαστεί η κατάλληλη πρόφαση."

Άφησε λίγο κενό χρόνο για να απολαύσουν λίγο παραπάνω κρασί, οι μουσικοί είχαν ξεκινήσει να παίζουν τοπικά χορευτικά τραγούδια από το Πορτμέιρ και το κέφι είχε ανάψει. "Φαντάζομαι χορεύεις έτσι;" Τη ρώτησε και έκανε κίνηση για να σηκωθεί και τότε ξαφνικά επανήλθε, ξεκίνησε να γελάει με τον εαυτό του, για το πόσο αφέθηκε και κόντεψε να ξεχάσει το πιο σημαντικό κομμάτι της βραδιάς. "Ενδεχομένως λίγο αργότερα, γιατί πρέπει να πάω να παραλάβω την εορτάζουσα, την οποία εδώ και ώρα, έχω να περιμένει", της είπε με ένα πλατύ και ανάλαφρο χαμόγελο αφού έκανε μία ελαφριά αδέξια υπόκλιση, "Βαλησίνη και Ιστορικός ζόρικα πράγματα," είπε πειραχτικά και της έκλεισε το μάτι...

7
Το Δάσος της Ακαδημίας / Απ: Πάρτι Έκπληξη
« στις: Οκτώβριος 12, 2019, 06:54:07 μμ »
Όλα πήγαιναν κατευχήν, τα ποτά, τα φαγητά, η μουσική, τα χαρούμενα πρόσωπα. Όπου να ναι θα φτάσει και η Κασσάνδρα, σκέφτηκε, πριν από αυτό όμως, ποτέ δεν είναι κακή στιγμή να περιπλανηθεί κανείς στον κόσμο ...

Είδε τη συνηθισμένη τετράδα, Λάντριαν, Ιλίντιεν, Σαγιάνε, Ελντίν, να βρίσκονται μαζί και αποφάσισε να ξεκινήσει από αυτούς, έβγαλε την σκαλιστή του κούπα από τη ζώνη του, τη γέμισε με κρασί και κίνησε προς αυτούς. "Λατρεμένοι μου", τους είπε, "με μεγάλη χαρά σας απολαμβάνω, χαλαρούς και ευδιάθετους". Γύρισε προς τις καθηγήτριες, "κυρίες μου, είστε υπέροχες απόψε κάθε μία με το τρόπο της, ωδή στην απλότητα η Σαγιάνε και φαντασμαγορικά απαστράπτουσα η Ιλίντιεν, απλά υπέροχες..."

Γύρισε προς τον Ελντίν και το Λάντριαν, αν και με τον τελευταίο δεν είχε προλάβει να αλληλεπιδράσει πολύ, είχε την αίσθηση ότι θα τα πήγαιναν πολύ καλά οι δύο τους, μολαταύτα δεν θα γλίτωνε από την εύθυμη διάθεση που το περιέβαλε απόψε. "Κύριοι, μη με παρεξηγήσετε, όμως αν δεν πάρετε τις δύο υπέροχες παρουσίες για να χορέψετε τότε λυπάμαι αλλά θα το κάνω εγώ!" Γέλασε δυνατά και τσούγγρισε μαζί τους την κούπα του. 'Ηταν πραγματικά ό,τι χρειαζόταν η Ακαδημία ένα τέτοιο βράδυ. "Θα μου επιτρέψετε να σας αφήσω, για να συνεχίσω τη βόλτα μου, θα επιστρέψω όμως λίγο αργότερα," και τους έκλεισε με νόημα το μάτι, δίνοντάς τους χρόνο και χώρο για να απολαύσουν το βράδυ.

Σε μία στιγμή ένας κρότος τον επανέφερε, καθώς ο Κάντγ'ορντίν Μπαργκάν έφερε μαζί του ένα μεγάλο μπύρας και το άφησε να πέσει αδέξια στο έδαφος. Μειδίασε για να μη γελάσει και προσβάλει το νάνο γίγαντα. "Έχω τέσσερις ολόκληρες μέρες φροντίζω για την αφθονία της γιορτής, παρ' όλα αυτά, τίποτα δεν θα πάει χαμένο, όλα καλοδεχούμενα", του είπε χαμογελώντας και κλείνοντάς του το μάτι. "Περιμένω την Κασσ΄άνδρα, μην ξεκινήσεις μόνος σου, έχουμε μεγάλο βράδυ μπροστά μας." Του έδειξε που να αφήσει το βαρέλι και τον άφησε να συνεχίσει τη βόλτα του.

Μαθητές παντού, υπέροχα, μεγάλα, νεανικά χαμόγελα, όλων των φυλών και των φατριών. Τι μαγικό θεάμα, τι θετική ενέργεια απόψε, συνέχισε τις εύθυμες σκέψεις, πηγαίνοντας στις παρέες, τσουγγρίζοντας, κάνοντας αστεία και λέγοντας ιστορίες. Πήγε στην μπάντα και τους έκανε παραγγελιά, ένα από τα αγαπημένα του τραγούδια των λιμανιών...

"Να μας πάρεις μακριά, να μας πας στα πέρα μερή φ΄ύσα θάλασσα πλατιά, φύσα αγέρι, φύσα αγέρι!"

Σιγοτραγουδούσε μαζί τους, ώσπου πρόσεξε ένα νέο και άγνωστο γιαυτόν, πρόσωπο να κάθεται σε ένα κορμό δέντρου και να απολαμβάνει το κρασί της. Γέμισε την κο΄ύπα του από το εκλεκτό του κρασί, από λευκά σταφύλια και βατόμουρα και πλησίασε αργά την άγνωστη παρουσία. "΄Ξέρεις, έχεις όλο το χρόνο στην Ακαδημία να βρίσκεις ησυχία και ηρεμία, μακριά από τη φασαρία του κόσμου", της χαμογέλασε απαλά, "απόψε όμως είναι ένα διαφορετικό βράδυ για όλους". Κάθισε δίπλα της σε έναν κορμό και εκείνος, "γεια σου, είμαι Ο Γκλίριον, καθηγητής ιστορίας, βλέπω στα μάτια σου, το βλέμμα που είχα και γω πριν λίγο καιρό όταν έφτασα φρέσκος στην Ακαδημία, νέα καθηγήτρια;, τη ρώτησε ενώ πήρε αργά μία γουλιά από το κρασί του...

8
Το Δάσος της Ακαδημίας / Πάρτι Έκπληξη
« στις: Οκτώβριος 11, 2019, 07:18:16 μμ »
Είχε φτάσει η ημέρα, τα είχε κανονίσει όλα και ήλπιζε σε καλό καιρό. Ο καιρός του είχε κάνει το χα΄τήρι, οπότε με τη Σαγιάνε, τον Ελντίν και την Ιλίντιεν δούλευε κρυφά τις προηγούμενες μέρες για να θέσει σε κίνηση το σχέδιό του. Έστησαν τους πάγκους, ενημέρωσαν καθηγητές και μαθητές και ετοίμασε την έκπληξη στην Κασσάνδρα, αφήνοντας ένα επείγον σοβαρό σημείωμα στο γραφείο της. Πρέπει να μιλήσουμε, είναι επείγον, βρες με στο δάσος το βραδάκι, δ΄ίπλα στο μεγάλο ξέφωτο πίσω από την Ακαδημία

Είχε κατέβει στο Πόρτμειρ για να κλείσει προμήθειες, ποτά αλκοολικά και μη για τους μαθητές, φαγητό και μουσική. Ήταν όλα έτοιμα και από το πρωί της σημερινής μέρας, στόλιζαν τους πάγκους και το γύρω χώρο. Με όλα αυτά τα βαριά συμβάντα, χρειαζόντουσαν λίγη εύθυμη ατμόσφαιρα στην Ακαδημία και τα γενέθλια της Κασσάνδρας ήταν η καλύτερη αφορμή. Είχε ήδη πάρει και την άδεια των σοφών, αν και φάνηκαν φειδωλοί στο να εμφανιστούν. Εκείνος, απλά περίμενε να περάσει η ώρα ώστε να φτάσουν όλοι οι συντελεστές της Ακαδημίας, να αφιερώσουν χρόνο ώστε να έρθουν κοντά, να γνωριστούν καλυτερα και να επιτεύξουν ισχυρότερους δεσμούς μεταξύ τους

Ο Γκλίριον ήταν έτοιμος στο τέλος της ημέρας, δερμάτινο στενό παντελονι, αστραφτερη λευκή πουκαμίσα και ένα μωβ γιλέκο. Μαζεμένα μαλλιά σε μία υφασμάτινη κορδέλα και τα σύνεργά του, η σακούλα του καπνού, η αγαπημένη κούπα του και η πίπα του δεμένες στη ζώνη του. Φόρεσε και το αγαπημένο του άρωμα, από γεράνι και ιβύσκο και γλίστρησε αργά για να πάει στο χώρο της γιορτής.

Μπορούσε να ακούσει τους μαθητές να ετοιμάζονται και απολάμβανε βαθιά την θετική ατμόσφαιρα του χώρου. Επιτέλους και λίγη ξεγνασιά, ακόμη και για ένα απόγευμα, σκέφτηκε. Έφτασε πρώτος από τους υπόλοιπους. Γεύσεις από κάθε φυλή, στους πάγκους, χρώματα παντού, ενώ το μουσικό σχήμα του Πόρτμέιρ κούρδιζε τα όργανά του. Πήρε ένα βαρελάκι και γέμισε με μπύρα τα ποτήρια τους, "το πρώτο ποτήρι δεν πιάνεται στο μέτρημα" , αστειεύτηκε μαζί τους.

Σιγά σιγά και οι υπόλοιποι καθηγητές της διασκεδαστικής σκευωρίας κατέφτασαν... Ήταν όλα έτοιμα και περίμενε την Κασσάνδρα στην ώρα που είχαν συμφωνήσει, λίγο πιο πέρα να φτάσει, για να της κάνει την έκπληξη και να ξεκινήσει η γιορτή...

9
Το αίμα δεν ξεπλένει την αμαρτία... Αυτή η σκοτεινή φράση, χαραγμένη στο όπλο του και στην ψυχή του, τον κατατρέχει χρόνια τώρα καθώς ψάχνει να βρει την γαλήνη και την ισορροπία του. Είχε αποτύχει στην Κόρνταρουν, είχε χάσει τον καρδιακό του φίλο, είχε πνίξει και είχε πνιγεί στο αίμα όλα αυτά το χρόνια, αναζητώντας τη λύτρωση μέσα από την εκδίκηση και ψάχνοντας μέσα του, βρήκε στα απάτητα βάθη του τον μεγαλύτερό του φόβο. Σκοτάδι...

Εκθέτοντας τον εαυτό του σε αυτό, ορθώνοντας το ανάστημά του μπροστά του και βουτώντας βαθιά στη θύελλα του εσωτερικού κόσμου του, πίστευε ότι θα βρει λύτρωση. Η σκληρή πραγματικότητα ήταν τελείως διαφορετική. Καταπίνοντας το δηλητήριο για να μάθει να το αντέχει κατέληξε να έχει ανοσία, αναισθησία. Και αυτό το δηλητήριο ξεκίνησε να λιμνάζει. Η εναλλαγή φωτός και σκοταδιού στην ιστορία του θα μπορούσε να λυγίσει την πλειοψηφία των ατόμων, όμως εκείνος κουβαλώντας το βάρος των ψυχών που έχασε, δε θα μπορούσε ποτέ να πέσει έτσι απλά.

Η επαφή του Ναρ με τις παρυφές της ψυχής του, του έδωσε λίγες αχνές ακτίδες φωτ΄ός, ίσα για να καταστήσουν το σκότος λίγο παραπάνω ελέγξιμο. Και τότε θυμήθηκε. Πως για να αποφύγει την περαιτέρων κα΄θοδο, στράφηκε στην ιστορία, για να αποτινάξει μέσω της διδασκαλίας το μαύρο και τη βία. Ερχόμενος σε επαφή με τον κόσμο, διδάσκοντας γνώση και σκέψη, ήλπιζε να εξισορροπήσει.. οο΄΄οχι... ο Ναρ έφτασε μέχρι εκεί. Τινάχτηκε ολόκληρος στο όραμα του, καθώς το μικρό παιδί περπατούσε αγέροχος μέσα στο σκοτάδι, ανάμεσα στα θηρία του και φτάνοντας στο κραταιό και τρομερό μυστικό του...

Όταν επανήλθαν από το όραμά τους, ήταν ο πρώτος που έτρεξε να τον πιάσει καθώς ο μικρός κατέρρεε μπροστά τους. Δεν ήταν σε θέση να κρύψει τα δάκρυά του, για να τα συγκρατήσει ούτε λόγος. Μέσα στα χέρια του βρισκόταν μία ψυχή, καθάρια, αγνή, άσπιλη. Μία ψυχή ευλογημένη από τον κόσμο να διαπερνά το σκοτάδι, να επικεντρώνεται στο καλό και να μοιράζει βαθιά κατανόηση. Το τελευταίο πράγμα που θυμόταν από το όραμα, είναι το Ναρ να βγαίνει από το σκότος της ψυχής του, έχοντας αντικρύσει το μυστικό του και να στέκεται εμπρός του, ισάξιός του, χωρίς επικριτικότητα, χωρίς άρνηση, χωρίς νουθεσία. Ψέλλησε μόνο μία λέξη, "Καταλαβαίνω..."

Μην κατηγορείς τον εαυτό σου, αγάπα το φόβο σου, πίστεψε στον ανώτερο εαυτό σου...
Η αντιπαραβολή των δύο κόσμων, ανάμεσα στους οποίους ισορροπούσε εκείνη τη στιγμή, η άσβεστη πάλη αναμεσά τους, ο Ναρ λιπόθυμος στα χέρια του, ίλιγγος... Η Χελένα πλησίασε και άγγιξε το Ναρ. Τον επανέφερε και μαζί του επέστρεψε και ο Γκλίριον. Έμεινε σιωπηλός καθώς ήταν ο πρώτος από την Ακαδημία, που έστω και δευτερευόντως, βιώσε το άγγιγμα και την ευεργεσία του. Τα μάτια του άστραψαν και βλέποντας το Ναρ να συνέρχεται, γονάτισε μπροστά του, τον κοίταξε στα μάτια και τον πήρε μία μεγάλη αγκαλία, εξαφανίζοντάς τον φευγαλέα. "Θα κάνω ότι περνάει από το χέρι μου για να επιστρέψεις ασφαλής στην Ακαδημία μαζί μας" του ψιθύρισε...

10
Για μία ακόμη φορά ανέβηκε δίπλα στον οδηγό. Άφησε τους υπόλοιπους να μπουν μέσα στην άμαξα και κοίταξε πίσω καθως απομακρυνόταν στο φόντο ο ναός και η Θεά Ωκεανία. Η Σαγιάνε είχε ήδη ξεμακρύνει μπροστά, οι μαθητές της είχαν πάρει τις θέσεις τους, οπότε το μέλημά του ήταν η αποστολή και ο προορισμός της. Θεραπευτικό άγγιγμα, ψιθύρισε. Είχε γυρίσει σχεδόν ολόκληρη τη χώρα των ξωτικών, είχε ακούσει αμέτρητες ιστορίες από βετεράνους, σοφούς, εμπόρους και ναυτικούς, είχε χαθεί στις μελέτες του και στα μονοπάτια της γνώσης και όμως ο κόσμος συνέχιζε να τον εκπλήσσει.
 
Αρχαίες γνώσεις, χαμένες γνώσεις, μύθοι, θρύλοι, σαν την πορεία της Σελήνης στον ουρανό, παρουσιάζονται, αχνοφαίνονται, χάνονται, επανεμφανίζονται και ξανά από την αρχή. Το άγγιγμα, δεξιότητα χαμένη, λησμονημένη, την οποία η ειμαρμένη φρόντισε να την επαναφέρει στον κόσμο. Τι μυστήρια άραγε ακόμη, μας περιμένουν εκεί έξω, αναρωτήθηκε φωναχτά.

Συνέχισαν το δρόμο τους, η φύση γύρω ρημαγμένη, αν και τρομερή, παρ’ όλα αυτά συνέχιζε να είναι επιβλητική και πανέμορφη, όμως η αέρας ήταν βαρύς, δεν επέτρεπε αφελείς και λυρικές σκέψεις. Ήταν η πρώτη του αποστολή στα πλαίσια της Ακαδημίας και ένιωθε έντονα την ευθύνη που τον βάρυνε.

Ο συμβολισμός του αγάλματος της Θεάς με τα παιδιά όλων των φυλών ήταν πανίσχυρος, ιδανική ευκαιρία ευκαιρία για επιτόπιο μάθημα, αλλά που καιρός, έπρεπε να βιαστούν! Καθώς έφταναν, μπορούσε να δει την σκληρή μορφή της Σαγιάνε να διαγράφεται από μακριά, απέναντί της μία εξίσου ισχυρή γυναικεία μορφή και ένα παιδί πίσω της. Ο σκοπός του ταξιδιού τους, η αχνή ελπίδα.

Καθώς σταμάτησαν, δεν ακολούθησε τους υπόλοιπους, παρά άφησε τη ματιά του να περιπλανηθεί τριγύρω στο χώρο, μετρώντας αποστάσεις, καλύψεις και ασφαλή σημεία. Συνέχιζε να νιώθει βαριά την ατμόσφαιρα γύρω του, γεγονός που δεν τον άφηνε να χαλαρώσει τη στάση του. Γύρισε προς την ομάδα, κάτι ιδιαίτερο αναδυόταν από την παρουσία αυτού του παιδιού. Στάθηκε να τον περιεργαστεί και γύρισε προς τη Μέλινορ και την Κασσάνδρα. Δεν μίλησε, τα βλέμματά τους έφταναν. Προσπάθησε να φτιάξει ένα πρόχειρο χαμόγελο για να κρύψει την αμηχανία του καθώς το βλέμμα του συνάντησε εκείνο του παιδιού. Ένα βλέμμα, ένα μειδίαμα, κατανόηση...

11
Claim the Token / Απ: Claim the Token Σεπτεμβρίου 2019 [- 30/9]
« στις: Σεπτέμβριος 26, 2019, 04:17:22 μμ »

Όνομα χαρακτήρα: Γκλίριον
Θέμα: Το χτ΄ύπημα στην πόρτα

12
Ανακοινώσεις / Απ: [Quest] Το Γκραχλ
« στις: Σεπτέμβριος 26, 2019, 04:14:36 μμ »
Γκλίριον
Καθηγητής
Ιστορικός

13
Το Γραφείο του Ελντίν / Απ: Νυχτερινή εξόρμηση
« στις: Σεπτέμβριος 25, 2019, 10:00:14 μμ »
Δειλία,αναλογίστηκε. "Είμαι σίγουρος ότι τα σημάδια της Μεβαίρ, είναι ακόμη νωπά πάνω στο κορμί σου, για να σου δείχνουν ότι μάλλον υποτιμάς το θάρρος σου". Δεν σκέφτηκε καλά τα λόγια του και έμεινε για λίγο αμίλητος. "Και γω κουβαλάω πόνο ετών και ελπίζω στην εξιλέωση μέσω της Ακαδημίας, καλέ μου Ελντίν." Γύμνωσε το ξιφίδιό του και το του το έδωσε να το επεξεργαστεί. "Η επιγραφή της λεπίδας, κ΄ρυβει μέσα της μία τρομερή αλήθεια, την οποία βίωσα σε όλη μου την πορεία μέχρι εδώ. Το αίμα δεν ξεπλένει την αμαρτία. Δειλός, γενναίος, θρασύς, πράος, ό,τι και αν έχεις υπάρξει μέχρι εδώ, ο υψηλός σκοπός που έχεις αναλάβει και η ευθύνη του στα πλαίσια της Ακαδημίας τα υποδαυλίζει όλα. Όχι αγαπητέ μου, αν με ρωτάς, εγώ δεν βλέπω έναν δειλό άνθρωπο".

14
Το Νησί του Ουρίβ / Απ: [Quest] Η Θεραπεία I (Ανοιχτό)
« στις: Σεπτέμβριος 25, 2019, 09:46:25 μμ »
Αποφάσισε να μην αναμειχθεί. Έμεινε ελάχιστα μακριά από τη σκηνή και γύρισε να κοιτάξει για τελευταία φορά το άγαλμα της Θεάς, θα τα ξαναπούμε σύντομα Θεά των ωκεανών, είπε από μέσα του. Εντυπωσιάστηκε από την πρωτοβουλία και την αυτοκυριαρχία της Κέννα, κοίταξε ανεπαίσθητα τη Σαγιάνε πριν απομακρυνθεί και της έκλεισε το μάτι, έχεις κάνει τρομερή δουλειά με τα παιδιά σου ψιθύρισε. Γύρισε και κοίταξε στα μάτια την νεαρή πολεμίστρια, της έκανε ένα καταφατικό νεύμα και της έγνεψε το μπροστινό μέρος. Σε τέτοιες στιγμές έντασης τα αυτονόητα λόγια είναι περιττά. "Όλυξ, Μοργκέιν, θα μείνω μαζί σας μπροστά," τους είπε. Στο βλέμμα απορίας του Όλυξ, του έδειξε το ξιφίδιό του Άχαρον και του έκλεισε το δεξί μάτι χαμογελώντας. "Δεν είμαι καθηγητής σου αυτή τη στιγμή στην τάξη, είμαι στη διάθεση του πολεμιστή που επωμίζεται την ευθύνη να προστατεύσει την αποστολή μας", του είπε για να του γεμίσει το ηθικό.




15
Το Γραφείο της Σαγιάνε / Απ: Το χτύπημα στην πόρτα [Κλειστό]
« στις: Σεπτέμβριος 25, 2019, 09:30:55 μμ »
Η ώρα πλέον είχε περάσει. Η συνάντησή τους ξέφυγε κατά πολύ από μία απλή συνάντηση δύο αγνώστων μέσα στην τυχαιότητα των πραγμάτων. Η Σαγιάνε ήταν μία γυναίκα που ξέφευγε από τις στεγνές νόρμες Φατριών και Φυλών, χωρίς όμως να έχει το έχει συνειδητοποιήσει πλ΄ηρως ούτε εκείνη. Ύστερα από εκείνη την άβολη σιωπή που συνοδεύει τις πολύ μεγάλες και βαθιές συνομιλίες, ήταν ξεκάθαρο ότι κάθε προσπάθεια για παραπάνω αλληλεπίδραση θα ήταν απλή κατάχρηση χρόνου. Είχε ήδη εισβάλει στο χώρο της, στον εαυτό της και ενδεχομένως και πιο βαθιά μέσα της. Και εκείνη τον αντιμετώπισε σταθερά, ισότιμα, χωρίς να λυγίσει. Η στιγμή τους πέρασε τόσο γρήγορα σαν φθινοπωρινή μπόρα, παρ' όλα αυτά θα παρέμενε στα κατάστιχα των ενδόμυχων αναμνήσεών τους σαν κάτι φλογερό και ατόφιο.

Είχε έρθει η ώρα. "Θα περιμένω με περίσσεια ανυπομονησία την στιγμή εκείνη τότε, όμως για τώρα νιώθω ότι πρέπει να σε αφήσω, ταξιδέψαμε πολύ σήμερα και επ' ουδενί δεν θα επέτρεπα τον κορεσμό μας. Ήταν πραγματικό αναπάντεχο το βράδυ αυτό και θα χαρώ να επαναληφθεί καθώς σύντομα θα είναι έτοιμο το γραφείο μου, οπότε θα είμαι σε θέση να ανταποδώσω την όμορφη φιλοξενία."

Την πλησίασε πολύ απαλά, την έπιασε το χέρι και της έδωσε ένα φιλί στο δεξί μάγουλο. "Καληνύχτα πολεμίστρια των Ασάχι..."

Μάζεψε τα πράγματά του, άνοιξε την πόρτα και χάθηκε απαλά στη σκιά του διαδρόμου...

Σελίδες: 1 2 3 ... 6