Rasnarry Academy

Εμφάνιση μηνυμάτων

Αυτό το τμήμα σας επιτρέπει να δείτε όλα τα μηνύματα που στάλθηκαν από αυτόν τον χρήστη. Σημειώστε ότι μπορείτε να δείτε μόνο μηνύματα που στάλθηκαν σε περιοχές που αυτήν την στιγμή έχετε πρόσβαση.


Μηνύματα - Όλυξ Μιντάριος

Σελίδες: 1 2 3 ... 16
1
Κόνραμ / Απ: Η Νέα Φωτιά (Εγγραφές)
« στις: Δεκέμβριος 26, 2019, 12:41:47 μμ »
Εννοείται.

2
Το Δάσος της Ακαδημίας / Απ: Γνωριμία από την αρχή[Ολυξ]
« στις: Δεκέμβριος 24, 2019, 09:57:40 πμ »
Λεπτό με το λεπτό,  ένιωθε πως αποτινάσσει αυτό το παράξενο ξόρκι παράλυσης που του προκαλούσε η Κέννα, νιώθοντας όλο και πιο σίγουρος για τον εαυτό του, όλο και περισσότερο ο παλιός καλός Όλυξ. Τι να έφταιγε άραγε; Μήπως ότι πλέον είχαν πολεμήσει μαζί, μήπως ότι πια δεν ήταν αθώος ούτε εκείνος; Κάποτε η ιδέα πως η Κέννα έχει σκοτώσει τον τρόμαζε. Τώρα που κι εκείνος είχε περάσει αυτή τη γραμμή που δεν έχει γυρισμό, δεν υπήρχε τόση απόσταση.

Έτσι, όταν τον διέκοψε το γέλιο της, απλά γέλασε κι εκείνος. Και στην έκπληκτη ερώτηση της, απλά χαλάρωσε κι άρχισε να περιγράφει.

"Ξέρεις, πίσω στο χωριό, δεν υπάρχουν και πολλά ενδιαφέροντα πράγματα να κάνεις για να διασκεδάσεις. Μεγαλώνοντας λοιπόν, κάναμε ένα σωρό πλάκες μεταξύ μας, στους μεγάλους, και κυρίως σε όσους δε χωνεύαμε. Μπορώ να σου λέω για ώωωωρες, αλλά δεν είναι τόσο φοβερά, και εξάλλου τρώμε τώρα", είπε γελώντας πονηρά.

"Ρώτησες όμως για βανδαλισμό, και θα σου πω για την τελευταία περίπτωση. Στο δεύτερο έτος εδώ, ένα ψηλομύτικο ξωτικό είχε βαλθεί να μου κάνει τη ζωή δύσκολη και τα νεύρα κρόσσια. Πολεμιστής, έκτο έτος. Δεν είχα ελπίδα εναντίον του. Και χαφιές δε γίνομαι. Οπότε ένα πρωινό που όλοι λείπανε, μπήκα στον κοιτώνα, πριόνισα τις σανίδες, και παραγέμισα το στρώμα από κάτω με κλούβια αυγά."

Σταμάτησε λίγο την αφήγηση του με μια δραματική παύση, για να απολαύσει το κοινό του όπως κάθε σωστός αφηγητής.

"Το βράδυ που έπεσε να κοιμηθεί, μεθυσμένος κιόλας κι αγκαλιά με κάποια άλλη μαθήτρια, έσπασαν οι σανίδες, έπεσε κάτω, έσπασε και τ'αυγά… φαντάζεσαι πώς βρώμισε ο τόπος."

3
Μέσα, αρκεί να το φάμε μετά  tongue

4
Το Δάσος της Ακαδημίας / Απ: Γνωριμία από την αρχή[Ολυξ]
« στις: Δεκέμβριος 17, 2019, 01:16:48 μμ »
"Πίσω στη Φωκαία, συνηθίζαμε να ψήνουμε ρόδια στη φωτιά,  τις κρύες φθινοπωρινές νύχτες. Βασικά, εμείς τα παιδιά -δηλαδή, όταν ήμουν παιδί, εννοώ, χρόοονια πίσω, ψήναμε τα πάντα στη φωτιά. Αν τρώγονται μετά, αδιάφορο!", ξεστόμισε γελώντας δυνατά και ζεστά.

Καθώς έβγαζε από ένα μικρό πουγκί τσακμάκι, συνέχισε λέγοντας, "Οπότε για να σου απαντήσω, ναι, ξέρω να ανάβω φωτιά".

Τακτοποίησε τα ξύλα με τα μικρά και ξερά κάτω κάτω και τα πιο μεγάλα στηριγμένα το ένα πάνω στο άλλο, σαν κώνος, αφήνοντας χώρο κι αέρα στη φωτιά να θεριέψει. Χαμογέλασε πονηρά και χτύπησε το τσακμάκι με το στιλέττο του μέχρι το προσάναμμα να πάρει από τις σπίθες.

"Εγώ πάλι τον έχω το βανδαλισμό στο βιογραφικό μου", της είπε λίγο πιο χαμηλόφωνα με το πονηρό του χαμόγελο. Πριν συνεχίσει όμως, είδε πως η φωτίτσα άναψε, και απασχολούσε πλέον το στόμα του φυσώντας δυνατά, σταθερά και ρυθμικά για να τη δυναμώσει.

5
Το Δάσος της Ακαδημίας / Απ: Γνωριμία από την αρχή[Ολυξ]
« στις: Δεκέμβριος 16, 2019, 02:02:34 μμ »
Στην πρόσκληση της Κέννα, πέρασε από το μυαλό του μία και μόνο μία σκέψη: Δεν θα ξαναβρώ ποτέ τέτοια ευκαιρία, με την απόλυτη σιγουριά που μόνο ένας έφηβος μπορεί να διαθέτει. Πετάχτηκε πάνω σαν ελατήριο, καθαρίζοντας κι εκείνος τα νωπά χώματα από το παντελόνι του όσο καλύτερα μπορούσε.

Κατάφερε να απαντήσει "Ναι, βέβαια, φυσικά", και δεδομένης της συντριπτικής πλειοψηφίας των απαντήσεων του σε ο,τιδήποτε σχεδόν του έλεγε η Κέννα, το θεώρησε μεγάλη νίκη. Εκείνη βέβαια έφυγε για να μαζέψει ξύλα, αφήνοντας τον μόνο κάτω από τις ροδιές.

Κοίταξε δεξιά, κοίταξε αριστερά, ξεφύσηξε δυο τρεις φορές. Δεν μπορώ να κάθομαι έτσι σα βόδι, σκέφτηκε απεγνωσμένα, αλλά αν παω να βρω κι εγώ ξύλα μπορεί να νομίζει ότι έφυγα! Δαγκώθηκε, και τότε του ήρθε η ιδέα. Πρώτα βρήκε ίσια κλαδάκια και με το στιλέττο του τα καθάρισε και τα ακόνισε, και μετά άρχισε να μαζεύει ρόδια μέχρι να γυρίσει η Κέννα. Όπως ακριβώς στο χωριό...

6
Η Χώρα των Ξωτικών / Απ: [Quest] Γκραχλ Ι- Εξερευνώντας
« στις: Δεκέμβριος 16, 2019, 01:33:56 μμ »
Καθόταν αμέριμνα και έτρωγε ένα καρότο, λίγο πριν ξεσπάσει ο μεγάλος σάλος. Έβλεπε εδώ και ώρα να μπαινοβγαίνουν μαθητές και καθηγητές στη βιβλιοθήκη,  κι άκουγε τη φασαρία και τον ενθουσιασμό τους, όμως εκείνος δεν είχε καμία διάθεση να μπει. Ήταν το διάλειμμα του.

Όταν η σκιά του γερακιού απλώθηκε στο προαύλιο,  έτρεξε κι εκείνος να καλυφθεί, και βλέποντας το τεράστιο, επικίνδυνο πλάσμα, ζύγιαζε κατά πόσο έπρεπε να του επιτεθεί ή όχι. Μέχρι που…

"Άστους να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους. Δεν είναι δουλειά μας", άκουσε τη Σαγιάνε να λέει στον Καντγ'ορντίν και να κάθεται ανέμελη. Αυτομάτως ηρέμησε κι ο ίδιος, αφού το μεγαλόπρεπο πλάσμα τελικά δεν ήταν απειλ-

ΚΡΑΑΑΚ, ακούστηκε ένα άγαλμα να σπάει σ'ένα τοίχο. Άρπαξε ένα ξύλινο παγκάκι εκεί κοντά, και ξεφυσώντας, το έκανε αυτοσχέδια ασπίδα για να καλυφθεί από τα ιπτάμενα θραύσματα από πέτρα, σοβά και μάρμαρο, καθώς το προαύλιο είχε μετατραπεί σε πεδίο μάχης. Βογκώντας,  μετακίνησε την ασπίδα-παγκάκι αρκετές φορές, για να καλύψει μερικούς μικροετείς μαθητές που είχαν παραλύσει τόσο από το φόβο που δεν έβρισκαν καν καταφύγιο από την οργή του τεράστιου γερακιού.

Όταν καταλάγιασε ο χαμός, σκούπισε τον ιδρώτα από το μέτωπο του και παρακολουθούσε προσεκτικά, μέχρι να βεβαιωθεί πως τα πράγματα επανήλθαν στους φυσιολογικούς τους ρυθμούς. Ικανοποιημένος με την ηρεμία, χωρίς να περιμένει καν να ακούσει το μήνυμα -Αν θέλουν να μας το πουν θα μας ψάξουν, αν δεν θέλουν δεν έχει νόημα να ρωτήσω τώρα, σκέφτηκε με περισσή σοφία-, έτρεξε προς την επόμενη προπόνηση, εκεί που τον βρήκε η Χελένα.

Πριν φύγει, την άρπαξε απαλά από το χέρι για να τη σταματήσει και να της πει, "Ήρθε η ώρα να δούμε πόσο καλά τα καταφέραμε οι δυο μας. Όμως, να ξέρεις, ό,τι και να γίνει… σ'ευχαριστώ για όλα."

7
Το Δάσος της Ακαδημίας / Απ: Πάρτι Έκπληξη
« στις: Δεκέμβριος 16, 2019, 10:01:55 πμ »
Στάθηκε στα πόδια του, ανακτώντας γρήγορα την ισορροπία του- μα όχι την περηφάνια του. Μαζεύτηκε ασυναίσθητα καθώς η Κέννα του έριξε ένα δολοφονικό βλέμμα, και μετά του έβαλε τις φωνές. Πρώτα αστραπή, μετά η βροντή, σκεφτηκε ασυναίσθητα και αρκετά παράλογα δεδομένου του τόπου και χρόνου. Η Κέννα από την άλλη είχε ήδη περάσει στο στάδιο της βροχής, σιγομουρμουρίζοντας εκνευρισμένη.

Κατάφερε να ψελλίσει μόνο ένα "Συγγνώμη, καταλάθος" και απομακρύνθηκε πολύ πιο προσεκτικά αυτή τη φορά, αρπάζοντας μια κούπα. Έψαξε το χώρο με τα μάτια του απεγνωσμένα, καθώς γέμιζε την κούπα με μπύρα, όμως μάταια καθώς δεν έβλεπε τις δυο κοπέλες πουθενά. Συνέχισε εις μάτην να ψάχνει, μέχρι που το χέρι του έγινε μούσκεμα καθώς δεν πρόσεχε πόσο έβαζε. "Χίλιοι αρουραίοι!", βλαστήμησε μόνος του καθώς έχυσε κι αλλη μπύρα προσπαθώντας να σώσει την περίσσεια, γεμίζοντας παράλληλα τα μούτρα του με αφρό.

8
Το Δάσος της Ακαδημίας / Απ: Γνωριμία από την αρχή[Ολυξ]
« στις: Δεκέμβριος 16, 2019, 09:44:20 πμ »
Όπως άκουγε την Κέννα να ανοίγεται, έστω τόσο λίγο, άρχισε να νιώθει κάπως πιο ήρεμος, λιγότερο νευρικός. Βέβαια, τόση ώρα στο νωπό χώμα, το αδρό τσόχινο παντελόνι του είχε αρχίσει να νοτίζει, και η υγρασία πλέον γινόταν όλο και πιο ενοχλητική. Την αγνόησε, διατηρώντας την προσοχή του στην κοκκινομάλλα συνομιλήτρια του.

Το ρόδι ξεχασμένο στο χέρι του, ένευε καταφατικά καθώς του μιλούσε… μέχρι που το πονηρό της ύφος τηλεγράφησε ελάχιστα τις επόμενες δυο λέξεις, οι οποίες είχαν στόχο να τον αποδιοργανώσουν. Σφίχτηκε εμφανώς, αλλα πίεσε τον εαυτό του να χαλαρώσει λίγο πριν απαντήσει.

"Ε ναι, ανησύχησα. Λογικό είναι. Δεν σε ξέρω, εμφανίστηκες φέτος, και καταλήγουμε να πολεμάμε μαζί. Δίπλα δίπλα, κι όλας. Και...με νοιάζει. Δηλαδή, με νοιάζει να είναι καλα οι συμΠολεμιστές μου", είπε χάνοντας το λίγο στο τέλος.

9
Θεραπευτήριο / Απ: Ένα σπασμένο χέρι... (Ανοιχτό)
« στις: Δεκέμβριος 14, 2019, 12:47:19 μμ »
Σφίχτηκε καθώς το χέρι του Φέργκαλ τον χτύπησε στον ώμο, περιμένοντας ένα πόνο που ποτέ δεν ήρθε.  Αλήθεια λέει ο περίεργος, σκέφτηκε παραξενεμένος καθώς τέντωσε το χέρι του μερικές φορές ακόμη για να βεβαιωθεί.

Ανασήκωσε τους ώμους και απάντησε, "Όπως αγαπάς. Σ'ευχαριστώ και πάλι, και να ξέρεις, δεν ξεχνώ. Αργά ή γρήγορα θα κεραστείς!", γελώντας εύθυμα. Για λίγο, έστω για τόσο λίγο, η φρίκη της Μεβαίρ ήταν πίσω του, και μπορούσε να δει το δρόμο μπροστά του.

Ανοίγοντας την πόρτα με κέφι, πέταξε απλά ένα "Γεια χαρά!" κι έφυγε σφυρίζοντας.

10
Το Δάσος της Ακαδημίας / Απ: Πάρτι Έκπληξη
« στις: Δεκέμβριος 14, 2019, 11:31:18 πμ »
Για άλλη μια φορά, τα πράγματα εκτυλίσσονταν με ταχύτητα αστραπής, αφήνοντας τον μικρό χωριάτη να μοιράζεται το ίδιο βλέμμα με τις αγελάδες με τις οποίες μεγάλωσε. Δυο κουβέντες όλες κι όλες, και η Μοργκέιν έτρεχε με δάκρυα στα μάτια μακριά του. Άπλωσε το χέρι του να την πιάσει, να προλάβει- μάταιο, κι έμεινε για αρκετή ώρα μετέωρο μέχρι να κατεβεί ηττημένο.

Υπό των βλεμμάτων διαφόρων περίεργων, με το κεφάλι κατεβασμένο και την ουρά στα σκέλια, πλησίασε αργά προς τον μπουφέ. Προς το τέλος, εντελώς χαμένος στον κόσμο του, παραπάτησε και προκειμένου να μην πέσει, πιάστηκε από την πρώτη καρέκλα που ήταν μπροστά του, σκουντώντας άγαρμπα εκείνη που καθόταν πάνω της.

Την Κέννα.

11
Το Δάσος της Ακαδημίας / Απ: Γνωριμία από την αρχή[Ολυξ]
« στις: Δεκέμβριος 14, 2019, 10:55:43 πμ »
Την ακολουθούσε, αμίλητος, σκεπτικός, μα αποφασισμένος. Καθώς αλλάζανε σκηνικό από τους χώρους προπόνησης προς το δασάκι της Ακαδημίας, εκμεταλλεύτηκε αυτή τη σιωπή και το χρόνο για να σκεφτεί τί θα πει. Φυσικά, όπως προχωρούσε μπροστά η Κέννα, δεν μπορούσε παρά να την παρατηρεί, χάνοντας συχνά τον ειρμό της σκέψης του.

Περνώντας τα όρια του δάσους,  ασυναίσθητα το πάτημα του έγινε πιο αλαφρό, η διάθεση του πιο σοβαρή. Τα αρχαία δέντρα γύρω του πάντα είχαν αυτό το αποτέλεσμα, από την πρώτη μέρα που το πόδι του πάτησε ανάμεσα τους. Φτάνοντας στο σημείο που ήθελε η Κέννα, αναγνώρισε τα σημάδια έντονης προπόνησης τοξοβολίας και αναστέναξε ασυναίσθητα. Δεν υπάρχει πιο μοναχική προπόνηση απ'το τόξο…

Έκατσε πειθήνια, παίρνοντας το ρόδι που του προσφέρθηκε. Το χώμα ήταν κρύο, νωπό, μα δεν τον ένοιαζε εκείνη τη στιγμή. Αφηρημένα, σκάλιξε το κομμάτι του από το ρόδι, τρώγοντας μερικα σπυριά, καθώς επεξεργαζόταν την ερώτηση της.

"Αυτό που ζήσαμε στη Μεβαίρ ήταν φρικτό. Κι αυτό στην Ουρίβ", ξεκίνησε λίγο απότομα, προσπαθώντας να μη χάσει τη φόρα του. "Έχω μιλήσει με πολλούς που ήταν εκεί. Μαθητές, εννοώ. Όλοι είμαστε ακόμα ταραγμένοι, άλλοι φοβισμένοι. Κανείς αλώβητος δεν βγήκε. Εφιάλτες, φοβίες, ανασφάλειες. Εσύ… εσύ όμως φαίνεσαι πως δεν σε άγγιξε καθόλου. Κι αυτό είναι που με ανησυχεί."

Τα μάτια του όλη αυτή την ώρα είχαν αργά αλλά σταθερά περάσει από χίλια δυο σημεία, για να καταλήξουν στα δικά της.


12
Κόνραμ / Απ: Πρωτότυπος Χιονοπόλεμος [Εγγραφές]
« στις: Δεκέμβριος 14, 2019, 10:29:57 πμ »
Δύναμη Κρούσης.

Let's tank this  poop

13
Μικρά Όπλα / Απ: Ατσάλινες Λέξεις (Κέννα)
« στις: Δεκέμβριος 12, 2019, 03:14:59 μμ »
Κρατώντας το σπαθί του χαλαρά, με την αιχμή προς τα κάτω, σκούπισε με το αριστερό του χέρι μια λεπτή στρώση ιδρώτα που είχε καλύψει το μέτωπο του. Τελικά, παρά το χαλαρό της τελευταίας άσκησης, κατάφερε να ιδρώσει. Ή μήπως δεν έφταιγε η ίδια η άσκηση, αλλά η συνασκούμενη του…;

Έδιωξε αυτές τις σκέψεις καθώς επέστρεφε το σπαθί του στον οπλοβαστό και πήρε το παγούρι του να πιει μια γουλιά νερό. Το βλέμμα που του είχε ρίξει η Κέννα άλλοτε θα τον παρέλυε, μα πλέον είχε πάρει φόρα, και σίγουρα δεν ήταν ο ίδιος άνθρωπος πια.

"Πάμε όπου θέλεις", είπε απλά, ανασηκώνοντας τους ώμους του. "Ακολουθώ."

14
Μετά από την αναμέτρηση του με τον Νάρφος- ή τη σχεδόν αναμέτρηση του, για να είμαστε ειλικρινής-, έχοντας δει πόσο δύσκολο είναι να διαπεράσει κανείς τις άμυνες ενός πλάσματος του Σκότους, δεν ήθελε να πιαστεί για άλλη μια φορά απροετοίμαστος. Δεν ήξερε καν αν το όπλο του θα μπορούσε να διαπεράσει τις άμυνες του, όμως μετά από αρκετές νύχτες στη Βιβλιοθήκη μελετώντας τις δυνάμεις των λίθων, ήξερε τι χρειαζόταν.

Φτάνοντας λοιπόν στον πάγκο με τις μαγικές πέτρες ενδυνάμωσης, χαμογέλασε στον ιδιοκτήτη και είπε απλά, όπως συνήθιζε, “Ένα σμαράγδι, παρακαλώ”, αφήνοντας ένα πουγκί με τα τελευταία 200 Νταρίκ του, μένοντας ως συνήθως με ψιλά.

15
Η Αγορά της Ελεσσέας / Απ: Τα Όπλα του Καλ
« στις: Δεκέμβριος 11, 2019, 12:57:38 μμ »
Τα τελευταία γεγονότα του απέδειξαν πως ο πόλεμος δεν ήταν κάτι το οποίο θα αργούσε να ξεσπάσει, και η Ακαδημία θα ήταν η πρώτη στο χορό. Ένας πολεμιστής δεν μπορεί να βασίζεται μόνο σε ένα όπλο, όσο σημαντικό κι αν είναι γι’αυτόν- έτσι, τώρα που ήρθε στην Ελεσσέα, είχε ένα σχέδιο. Χρειαζόταν ένα μικρό όπλο, γρήγορο, βοηθητικό ειδικά σε κλειστούς χώρους. Ή σε πλοία, στα οποία βρισκόταν συχνά τώρα τελευταία. Έχοντας μελετήσει τους καταλόγους των όπλων στη μεγάλη βιβλιοθήκη, κι έχοντας δοκιμάσει διάφορα εκπαιδευτικά όπλα, κατέληξε.

Φτάνοντας στον Καλ, τον χαιρέτησε, όπως άρμοζε να χαιρετά ένας Πολεμιστής το Σιδηρουργό του, και του έκανε την παραγγελία του: Ένα κοντό Γιαταγάνι, με εμπροσθόκυρτη λεπίδα μισού μέτρου, και όμορφη λαβή από έβενο. Χάλκινο, για να είναι γρήγορο και εύκολο στη χρήση, και με χώρο για μια πέτρα που ήξερε πολύ καλά τί να προσθέσει. Το όνομα του, Άρπη.

Καθώς όμως ο Καλ έφτιαχνε την παραγγελία του, κι εκείνος περίμενε στωικά, το μυαλό του έτρεχε, και του ήρθε μια ιδιαίτερα φαεινή ιδέα. Έτσι, εκμυστηρεύτηκε πως ήθελε μία ακόμη παραγγελία, και έδωσε στον Καλ 300 αντί για 150 Νταρίκ…



Σελίδες: 1 2 3 ... 16