Rasnarry Academy

Εμφάνιση μηνυμάτων

Αυτό το τμήμα σας επιτρέπει να δείτε όλα τα μηνύματα που στάλθηκαν από αυτόν τον χρήστη. Σημειώστε ότι μπορείτε να δείτε μόνο μηνύματα που στάλθηκαν σε περιοχές που αυτήν την στιγμή έχετε πρόσβαση.


Μηνύματα - Όλυξ Μιντάριος

Σελίδες: 1 2 3 ... 15
1
Θεραπευτήριο / Απ: Ένα σπασμένο χέρι... (Ανοιχτό)
« στις: Δεκέμβριος 14, 2019, 12:47:19 μμ »
Σφίχτηκε καθώς το χέρι του Φέργκαλ τον χτύπησε στον ώμο, περιμένοντας ένα πόνο που ποτέ δεν ήρθε.  Αλήθεια λέει ο περίεργος, σκέφτηκε παραξενεμένος καθώς τέντωσε το χέρι του μερικές φορές ακόμη για να βεβαιωθεί.

Ανασήκωσε τους ώμους και απάντησε, "Όπως αγαπάς. Σ'ευχαριστώ και πάλι, και να ξέρεις, δεν ξεχνώ. Αργά ή γρήγορα θα κεραστείς!", γελώντας εύθυμα. Για λίγο, έστω για τόσο λίγο, η φρίκη της Μεβαίρ ήταν πίσω του, και μπορούσε να δει το δρόμο μπροστά του.

Ανοίγοντας την πόρτα με κέφι, πέταξε απλά ένα "Γεια χαρά!" κι έφυγε σφυρίζοντας.

2
Το Δάσος της Ακαδημίας / Απ: Πάρτι Έκπληξη
« στις: Δεκέμβριος 14, 2019, 11:31:18 πμ »
Για άλλη μια φορά, τα πράγματα εκτυλίσσονταν με ταχύτητα αστραπής, αφήνοντας τον μικρό χωριάτη να μοιράζεται το ίδιο βλέμμα με τις αγελάδες με τις οποίες μεγάλωσε. Δυο κουβέντες όλες κι όλες, και η Μοργκέιν έτρεχε με δάκρυα στα μάτια μακριά του. Άπλωσε το χέρι του να την πιάσει, να προλάβει- μάταιο, κι έμεινε για αρκετή ώρα μετέωρο μέχρι να κατεβεί ηττημένο.

Υπό των βλεμμάτων διαφόρων περίεργων, με το κεφάλι κατεβασμένο και την ουρά στα σκέλια, πλησίασε αργά προς τον μπουφέ. Προς το τέλος, εντελώς χαμένος στον κόσμο του, παραπάτησε και προκειμένου να μην πέσει, πιάστηκε από την πρώτη καρέκλα που ήταν μπροστά του, σκουντώντας άγαρμπα εκείνη που καθόταν πάνω της.

Την Κέννα.

3
Το Δάσος της Ακαδημίας / Απ: Γνωριμία από την αρχή[Ολυξ]
« στις: Δεκέμβριος 14, 2019, 10:55:43 πμ »
Την ακολουθούσε, αμίλητος, σκεπτικός, μα αποφασισμένος. Καθώς αλλάζανε σκηνικό από τους χώρους προπόνησης προς το δασάκι της Ακαδημίας, εκμεταλλεύτηκε αυτή τη σιωπή και το χρόνο για να σκεφτεί τί θα πει. Φυσικά, όπως προχωρούσε μπροστά η Κέννα, δεν μπορούσε παρά να την παρατηρεί, χάνοντας συχνά τον ειρμό της σκέψης του.

Περνώντας τα όρια του δάσους,  ασυναίσθητα το πάτημα του έγινε πιο αλαφρό, η διάθεση του πιο σοβαρή. Τα αρχαία δέντρα γύρω του πάντα είχαν αυτό το αποτέλεσμα, από την πρώτη μέρα που το πόδι του πάτησε ανάμεσα τους. Φτάνοντας στο σημείο που ήθελε η Κέννα, αναγνώρισε τα σημάδια έντονης προπόνησης τοξοβολίας και αναστέναξε ασυναίσθητα. Δεν υπάρχει πιο μοναχική προπόνηση απ'το τόξο…

Έκατσε πειθήνια, παίρνοντας το ρόδι που του προσφέρθηκε. Το χώμα ήταν κρύο, νωπό, μα δεν τον ένοιαζε εκείνη τη στιγμή. Αφηρημένα, σκάλιξε το κομμάτι του από το ρόδι, τρώγοντας μερικα σπυριά, καθώς επεξεργαζόταν την ερώτηση της.

"Αυτό που ζήσαμε στη Μεβαίρ ήταν φρικτό. Κι αυτό στην Ουρίβ", ξεκίνησε λίγο απότομα, προσπαθώντας να μη χάσει τη φόρα του. "Έχω μιλήσει με πολλούς που ήταν εκεί. Μαθητές, εννοώ. Όλοι είμαστε ακόμα ταραγμένοι, άλλοι φοβισμένοι. Κανείς αλώβητος δεν βγήκε. Εφιάλτες, φοβίες, ανασφάλειες. Εσύ… εσύ όμως φαίνεσαι πως δεν σε άγγιξε καθόλου. Κι αυτό είναι που με ανησυχεί."

Τα μάτια του όλη αυτή την ώρα είχαν αργά αλλά σταθερά περάσει από χίλια δυο σημεία, για να καταλήξουν στα δικά της.


4
Κόνραμ / Απ: Πρωτότυπος Χιονοπόλεμος [Εγγραφές]
« στις: Δεκέμβριος 14, 2019, 10:29:57 πμ »
Δύναμη Κρούσης.

Let's tank this  poop

5
Μικρά Όπλα / Απ: Ατσάλινες Λέξεις (Κέννα)
« στις: Δεκέμβριος 12, 2019, 03:14:59 μμ »
Κρατώντας το σπαθί του χαλαρά, με την αιχμή προς τα κάτω, σκούπισε με το αριστερό του χέρι μια λεπτή στρώση ιδρώτα που είχε καλύψει το μέτωπο του. Τελικά, παρά το χαλαρό της τελευταίας άσκησης, κατάφερε να ιδρώσει. Ή μήπως δεν έφταιγε η ίδια η άσκηση, αλλά η συνασκούμενη του…;

Έδιωξε αυτές τις σκέψεις καθώς επέστρεφε το σπαθί του στον οπλοβαστό και πήρε το παγούρι του να πιει μια γουλιά νερό. Το βλέμμα που του είχε ρίξει η Κέννα άλλοτε θα τον παρέλυε, μα πλέον είχε πάρει φόρα, και σίγουρα δεν ήταν ο ίδιος άνθρωπος πια.

"Πάμε όπου θέλεις", είπε απλά, ανασηκώνοντας τους ώμους του. "Ακολουθώ."

6
Μετά από την αναμέτρηση του με τον Νάρφος- ή τη σχεδόν αναμέτρηση του, για να είμαστε ειλικρινής-, έχοντας δει πόσο δύσκολο είναι να διαπεράσει κανείς τις άμυνες ενός πλάσματος του Σκότους, δεν ήθελε να πιαστεί για άλλη μια φορά απροετοίμαστος. Δεν ήξερε καν αν το όπλο του θα μπορούσε να διαπεράσει τις άμυνες του, όμως μετά από αρκετές νύχτες στη Βιβλιοθήκη μελετώντας τις δυνάμεις των λίθων, ήξερε τι χρειαζόταν.

Φτάνοντας λοιπόν στον πάγκο με τις μαγικές πέτρες ενδυνάμωσης, χαμογέλασε στον ιδιοκτήτη και είπε απλά, όπως συνήθιζε, “Ένα σμαράγδι, παρακαλώ”, αφήνοντας ένα πουγκί με τα τελευταία 200 Νταρίκ του, μένοντας ως συνήθως με ψιλά.

7
Η Αγορά της Ελεσσέας / Απ: Τα Όπλα του Καλ
« στις: Δεκέμβριος 11, 2019, 12:57:38 μμ »
Τα τελευταία γεγονότα του απέδειξαν πως ο πόλεμος δεν ήταν κάτι το οποίο θα αργούσε να ξεσπάσει, και η Ακαδημία θα ήταν η πρώτη στο χορό. Ένας πολεμιστής δεν μπορεί να βασίζεται μόνο σε ένα όπλο, όσο σημαντικό κι αν είναι γι’αυτόν- έτσι, τώρα που ήρθε στην Ελεσσέα, είχε ένα σχέδιο. Χρειαζόταν ένα μικρό όπλο, γρήγορο, βοηθητικό ειδικά σε κλειστούς χώρους. Ή σε πλοία, στα οποία βρισκόταν συχνά τώρα τελευταία. Έχοντας μελετήσει τους καταλόγους των όπλων στη μεγάλη βιβλιοθήκη, κι έχοντας δοκιμάσει διάφορα εκπαιδευτικά όπλα, κατέληξε.

Φτάνοντας στον Καλ, τον χαιρέτησε, όπως άρμοζε να χαιρετά ένας Πολεμιστής το Σιδηρουργό του, και του έκανε την παραγγελία του: Ένα κοντό Γιαταγάνι, με εμπροσθόκυρτη λεπίδα μισού μέτρου, και όμορφη λαβή από έβενο. Χάλκινο, για να είναι γρήγορο και εύκολο στη χρήση, και με χώρο για μια πέτρα που ήξερε πολύ καλά τί να προσθέσει. Το όνομα του, Άρπη.

Καθώς όμως ο Καλ έφτιαχνε την παραγγελία του, κι εκείνος περίμενε στωικά, το μυαλό του έτρεχε, και του ήρθε μια ιδιαίτερα φαεινή ιδέα. Έτσι, εκμυστηρεύτηκε πως ήθελε μία ακόμη παραγγελία, και έδωσε στον Καλ 300 αντί για 150 Νταρίκ…



8
Θεραπευτήριο / Απ: Μικρή βοήθεια (Όλυξ)
« στις: Δεκέμβριος 11, 2019, 12:43:25 μμ »
Η κίνηση της τον ξάφνιασε, όμως ένιωσε ευχάριστα, όπως όταν είχε τη μικρή του αδελφή και έπαιζαν. Ο συνδυασμός αυτής της ανάμνησης, μαζί με την προηγούμενη αποδοχή της κατάστασης, τον αποτέλειωσε. Απλά έκατσε με ένα ελαφρύ χαμόγελο δίπλα της, κουνώντας το κεφάλι. “Ντάξει, παραδίνομαι, νίκησες. Οι Πολεμιστές πολεμούν τα πάντα εκτός από τους Θεραπευτές τους, που λέει κι η παροιμία. Τι χρειάζεται να κάνω;”, ρώτησε απλά, έχοντας καταρρεύσει σχεδόν στο πέτρινο πεζούλι που κάθονταν.

Πριν όμως του απαντήσει η Χελένα, είχε ήδη πετάξει την ατάκα της. Ο Όλυξ άλλαξε πάλι χρώματα, με διαφορετική σειρά αυτή τη φορά, για να καταλήξει σε ένα βαθύ κόκκινο που φαινόταν μέσα από τη σκούρα επιδερμίδα του. “Εεε… τι εννοείς; Δηλαδή, να, ρε, άσε…”

“Μαντάρα τα έχω κάνει”, είπε απλά, καρφώνοντας το πάτωμα με τη ματιά του.

9
Θεραπευτήριο / Απ: Ένα σπασμένο χέρι... (Ανοιχτό)
« στις: Δεκέμβριος 11, 2019, 12:37:18 μμ »
Άρχισε να ανησυχεί. Σα να μη μας τα λέει καλά αυτός ο Θεραπευτής, πέρασε η σκέψη από το μυαλό του καθώς τον παρατηρούσε, ενεργά πλέον, να προσπαθεί να κρύψει τόσο την ίδια την πληγή όσο και τον πόνο στη φωνή του. Από τη μία ήθελε να τον πιέσει, να δει τι κρύβει, από την άλλη δεν ήθελε να είναι αχάριστος ούτε να τον ζορίσει, δεν του έφταιγε σε τίποτα. Μα ανησυχούσε, δεν το είχε ξαναδεί ποτέ αυτό το πράγμα, αυτή τη μορφή θεραπείας, και στο απλό του μυαλό του φάνταζε ιδιαίτερως επικίνδυνη.

Αποφάσισε σε μια μέση λύση, από εκείνες που λατρεύουν οι διπλωμάτες και που σκοτώνουν τους Πολεμιστές. “Φαίνεσαι κουρασμένος, σίγουρα θα είσαι μετά από αυτό. Θες να πεταχτώ μια γρήγορη να σου φέρω κάτι να φας ή να πιεις, να κάνεις ένα διάλειμμα βρε αδερφέ πριν συνεχίσεις; Εγώ είμαι εντάξει, είμαι περδίκι”, πρότεινε με μια πιο ευχάριστη φωνή, ενώ τα μάτια του αναζητούσαν το παραμικρό ίχνος αδυναμίας στο νεαρό Θεραπευτή.

10
Το Δάσος της Ακαδημίας / Απ: Πάρτι Έκπληξη
« στις: Δεκέμβριος 11, 2019, 12:32:49 μμ »
Τα μάτια του γούρλωσαν στις κουβέντες που ξεστόμισε η Μοργκέιν, η οποία είχε καλύψει την απόσταση ανάμεσα τους και είχε έρθει απειλητικά κοντά. Μπορούσε να μυρίσει το ποτό στο χνώτο της, ασυνήθιστο για εκείνη. Όταν μάλιστα πήρε το χέρι του στο δικό της, και τον κάρφωσε με τα καταγάλανα της μάτια, απλά παρέλυσε, πιο πολύ από όσο είχε παραλύσει στις μάχες που είχε δώσει ήδη. Πράγματι, οι Πολεμιστές ήταν αδαείς σε τέτοια θέματα.

“Μα… να… κοίτα… το θέμα…”, ψέλλισε λέξεις τη μία μετά την άλλη, παλεύοντας να συγκεντρώσει τον αποσυντονισμένο του εαυτό και να μπορέσει να πει ο,τιδήποτε συγκροτημένο, πόσο μάλλον να μπορέσει να απαντήσει στα λόγια της νεαρής Βαλησίνης η οποία μόλις του εξέφρασε τα συναισθήματα της. Συναισθήματα τα οποία ο ίδιος δεν είχε λάβει καν υπόψιν, απορροφημένος από τα δικά του ζητήματα και τα δικά του χτυποκάρδια.

Πήρε μια βαθιά ανάσα, κάνοντας μερικά εκατοστά πίσω από το πρόσωπο της Μοργκέιν, και μπόρεσε να αρθρώσει κάτι πιο συγκροτημένο. “Δεν… δεν είχα ιδέα. Δεν ξέρω τι να πω, δεν θέλω να σε πληγώσω.”

Του ξέφυγε, αθέλητα, μια ματιά προς τα κει που ήταν η Άρυα, προς τον μπουφέ. Προς την Κέννα. Δεν έπρεπε.

11
Μικρά Όπλα / Απ: Ατσάλινες Λέξεις (Κέννα)
« στις: Δεκέμβριος 11, 2019, 12:25:40 μμ »
Εκμεταλλευόμενος την ορμή που μόλις απέκτησε το ξίφος του, την αναδιοχέτευσε σε ένα χαλαρό κάθετο χτύπημα προς το κεφάλι της Κέννα, από τα πιο εύκολα να αμυνθεί κανείς εναντίον. Ήθελε να μην την δυσκολέψει κι άλλο -ούτε τον εαυτό του- ενώ προσπαθούσε να συνεχίσει αυτή την παράδοξη κουβέντα.

"Έτσι κι έτσι", απάντησε καθώς το ξίφος του διέγραφε την κυκλική του τροχιά για να καταλήξει στον κάθετο άξονα. "Δεν βλέπω να σε επηρεάζει εσένα, όμως, κι ανησυχώ", συνέχισε μαζί με το χτύπημα, για να συμπληρώσει τη στιγμή που η Κέννα έβγαζε άμυνα. "Μήπως να μιλήσουμε…;"

12
Κόνραμ / Απ: Ανακοίνωση: Γιορτή του Σφυριού (Event Εορτών)
« στις: Δεκέμβριος 10, 2019, 06:03:49 μμ »
Λείπει ο Όλυξ από τη γιορτή;

13
Μικρά Όπλα / Απ: Ατσάλινες Λέξεις (Κέννα)
« στις: Δεκέμβριος 06, 2019, 01:36:15 μμ »
Ο δισταγμός του τού κόστισε την επίθεση. Ευτυχώς που δεν ήταν κανονική μάχη, και που δεν τους έβλεπε ο εκπαιδευτής εκείνη τη στιγμή, κάποιος βοηθός καθηγητή. Τουλάχιστον ανασυγκροτήθηκε και γυρνώντας τη λαβή του σπαθιού προς τα πάνω, έκανε ένα βήμα μπροστά κι έβγαλε μια κρεμαστή άμυνα στο επερχόμενο χτύπημα.

Το καλό ήταν πως έτσι ήρθε πολύ κοντά με την Κέννα, αναθάρρησε και άδραξε την ευκαιρϊα να της μιλήσει. "Όχι, δεν ήθελα να πω αυτό, εννοούσα, πώς είσαι!", της είπε χαμηλόφωνα, ενώ με το χειροφυλακτήρα του ξίφους χτύπησε την εκτεταμένη λεπίδα της, διώχνοντας την μακριά για να μπορέσει να απεμπλακεί.

Αφού έκανε βήμα πίσω, άρχισε πάλι τον εσωτερικό "μονόλογο". Στόκε, βόιδι, γάιδαρε με έν'αυτί!

Όμως αυτή τη φορά είχε πάρει περισσότερη φόρα. Προσπαθώντας να κάνει ένα αργό κάρφωμα χαμηλά, στην κοιλιά, πρόσθεσε βιαστικά, "Μετά την Ουρίβ, και τη Μεβαίρ, δηλαδή!"


14
Μικρά Όπλα / Απ: Ατσάλινες Λέξεις (Κέννα)
« στις: Δεκέμβριος 05, 2019, 11:59:12 μμ »
Απάντησε στην κίνηση της Κέννα τοποθετώντας στο διάβα του ξίφους της το δικό του. Η αμβλεία λεπίδα του σπαθιού της συνάντησε το πλατύ μέρος του δικού του με μια ικανοποιητική μεταλλική κλαγγή, και ανταπέδωσε με ένα οριζόντιο χτύπημα προς το δεξί ώμο της Κέννα, βγαίνοντας ελαφρώς εκτός γραμμής. Δεν ήταν καν μάχη, απλά ανταλλαγή χτυπημάτων σε μισή ταχύτητα για να συνηθίσουν τις κινήσεις. Ο ίδιος, έχοντας περάσει τα τελευταία τρία χρόνια με ένα σπαθί το χέρι, έκανε επιθέσεις κι άμυνες χωρίς καν να το σκεφτεί, επιτρέποντας του λίγο χρόνο να στροφάρει για τα ποιο σημαντικά πράγματα.

Ξεροκαταπίνοντας, περίμενε το σπαθί του να κάνει επαφή με της Κέννα όταν εκείνη βγάλει άμυνα, πριν συνεχίσει. “Εεε, να… ήθελα να σε ρωτήσω… δηλαδή, τι κάνεις;”

Ηλίθιε, ανόητε, καρόβλακα!, εκτόξευσε τη μία βρισιά μετά την άλλη με στόχο τον ίδιο του τον εαυτό, καθώς οι λεκτικές του ανταλλαγές ήταν πιο άτσαλες και από τις σπαθιές πρωτοετούς ιστορικού.

15
Το Δάσος της Ακαδημίας / Απ: Πάρτι Έκπληξη
« στις: Δεκέμβριος 05, 2019, 11:53:09 μμ »
Την περιεργάστηκε όσο πιο διακριτικά μπορούσε, προσπαθώντας να μαντέψει τι ήταν εκείνο που την απασχολούσε τόσο. Φυσικά, και μόνο το γεγονός πως το παρατήρησε εξαρχής ήταν θαύμα- δεν μπορούσε από τη μια στιγμή στην άλλη να καταλάβει τι ακριβώς είχε. Αν μπορούσα να διαβάσω το μυαλό της… είδες για να μην ξέρω ξόρκια;, σκέφτηκε μόνος του καθώς προσπαθούσε να σώσει την κατάσταση με ένα πιο ζεστό χαμόγελο.

“Εεεε, ναι, η αλήθεια είναι καμιά φορά πέφτει βαρύ”, είπε αποδεχόμενος τη δικαιολογία της, μη θέλοντας να πιέσει το θέμα περαιτέρω. “Αλλά αν, λέω, αν, υπάρχει κάτι άλλο το οποίο θα ήθελες να μας πεις, εεε, να, είναι καλή φάση εδώ, έχει αραιώσει ο κόσμος, έχουμε πιει λιγουλάκι, κυλάνε τα πράματα πιο εύκολα”, συμπλήρωσε. Ήταν εντελώς άγαρμπος ο τρόπος του, αλλά ο ίδιος νόμιζε πως ήταν πολύ διακριτικός, και σχεδόν καμάρωνε γι’αυτό, ρίχνοντας κλεφτές ματιές στην Άρυα.

Σελίδες: 1 2 3 ... 15