Rasnarry Academy

Εμφάνιση μηνυμάτων

Αυτό το τμήμα σας επιτρέπει να δείτε όλα τα μηνύματα που στάλθηκαν από αυτόν τον χρήστη. Σημειώστε ότι μπορείτε να δείτε μόνο μηνύματα που στάλθηκαν σε περιοχές που αυτήν την στιγμή έχετε πρόσβαση.


Θέματα - Γκλίριον Νάντριελ

Σελίδες: 1
1
___________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________

Το παρακάτω thread ενδέχεται να περιέχει, γλώσσα και εικόνες βίας γι' αυτό και έχει χαρακτήρα 18+.
Οτιδήποτε περιγράφεται εντός των δημοσιεύσεων, έχει προκύψει ύστερα από συνεννόηση μεταξύ των παικτών για την καλύτερη ροή της ιστορίας και γι' αυτό δεν αντίκειται στους κανόνες του παιχνιδιού.
Η παρούσα δημοσίευση εμπεριέχει μία εισαγωγή στην ιστορία που θα διαδραματιστεί.
Οι εμπλουτισμένοι χάρτες του παιχνιδιού θα βρίσκονται στην ευχέρεια των παικτών εκτός φόρουμ στο προσχεδιασμένο αρχείο pdf που διαμοιράστηκε.
___________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________


Τα παιδιά πεθαίνουν τραγουδώντας

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Ανυπόγραφο γράμμα φτάνει στο γραφείο του Γκλίριον, ο φάκελος γράφει μόνο ένα όνομα Αΐστιον. Η ανάγνωση του γράμματος θα ταράξει συθέμελα τον καθηγητή και θα τον ρίξει σε βαθιά περισυλλογή. Το μόνο άτομο που θα μπορούσε να το μοιραστεί σε πρώτο χρόνο είναι η Σαγιάνε.

Ένα κρύο σούρουπο στα τέλη του φθινοπώρου, ο Γκλίριον περίμενε την πολεμίστρια στο τέλος της απογευματινής προπόνησης. Δίχως να χάσει καιρό, της εξήγησε το συμβάν και ζήτησε τη συμβουλή της. Δεν μπορούσε να μείνει αμέτοχος. Έπρεπε να αναλάβει δράση, για τον ίδιο και για εκείνους. Τους αδικοχαμένους παλιούς του συντρόφους στη Βορέλ, Ισίλμιεν και Αΐστιον. Για το όνειρό του, την Κόρναρουντ. Με μια λέξη; Εκδίκηση!

Έπρεπε να κινηθούν με πάσα μυστικότητα, αλήθεια θα μπορούσαν οι δύο τους να φέρουν κάτι τέτοιο εις πέρας; Δύσκολο. Έπρεπε να συγκεντρωθεί μία ομάδα προσώπων, ποικιλόμορφη και αποτελεσματική. Όμως ποιος θα μπορούσε να συνδράμει; Στο μυαλό του Γκλίριον η Ιλίντιεν και ο Λάντριαν ήταν εκτός εξίσωσης. Η έλλειψη εμπειρίας από τη Λύριεν, ήταν σοβαρός λόγος αποκλεισμού. Ήταν αδύνατο να ακολουθήσουν οι ανήλικοι μαθητές. Οι νέοι βοηθοί; Ποιος θα μπορούσε να θεωρηθεί έμπιστος; Η διαβούλευση υπήρξε μακρά. Ποιος θα μπορούσε άραγε να ακολουθήσει μία αποστολή τρέλας, ειδικά ενάντια στους κανόνες της Ακαδημίας;

Ο Γκλίριον ξεκίνησε από το Βαλύριον, ο εφευρέτης φάνταζε ιδανικός για μία τέτοια αποστολή. Η Σαγιάνε επέμενε για την αξία της Ιντούν. Έπρεπε να βρεθεί θεραπευτής. Άρυα, δίχως δεύτερη σκέψη. Ο Ούμπρο θα ήταν ιδανικός, καθώς ηλικιακά μπορούσε να επιστρατευθεί. Περίσσευε μία θέση. Σίγουρα πολεμιστής. Η Σαγιάνε στήριξε απόλυτα τη συμμετοχή της Κέννα, παρ' όλο το δισταγμό του Γκλίριον. Η Σαγιάνε της είχε απόλυτη εμπιστοσύνη και αυτό μετρούσε.

Η Καθηγήτρια των Πολεμιστών, ανέλαβε την επιστράτευση της ομάδας και το σχέδιο μάζωξής της. Το σχέδιο προέβλεπε μία σαφή διακαιολογία μετακίνησης για να μην δημιουργηθούν υποψίες. Μία επίσημη αφορμή η οποία και θα καθησύχαζε τις όποιες ενστάσεις. Η ιδέα προέκυψε όταν η Σαγιάνε προσπάθησε να πείσει την Ιντούν. Πλαστογράφηση της επιστολής από τον Ζβιρ της νήσου Ουρίβ. Θα ζητούσε ένα μικρό γκρουπ από την Ακαδημία για να επιβλέψει τις εργασίες ανέγερσης νέου βωμού στην Ωκεανία, καθώς ύστερα από τα περασμένα γεγονότα με το Νάρφος και την απώλεια της μεγάλης Σέρα, οι συνθήκες ασφάλειας του νησιού ήταν ακόμη έωλες. Εύκολη λεία η επιστολή για τις δεξιότητες της Άρυα. Το καράβι και ο καπετάνιος του; Η απάντηση είχε ονοματεπώνυμο, πριν καν προκύψει η ερώτηση σαν σκέψη, Ούμπρο Μέρμαν. Με την αφορμή και τη μεταφορά εξασφαλισμένες, δ΄οθηκε ο χρόνος συνάντησης. Σε πέντε μέρες από την παρουσίαση της πλαστογραφημένης επιστολής στην Κασσάνδρα, η ομάδα θα βρισκόταν στο Πόρτμειρ και θα επιβιβαζόταν στο επιβατικό πλοίο Τζόρτζιελ. Μέσα στο χειμώνα η κίνηση ήταν αρκετά πεσμένη οπότε η μετακίνηση μπορούσε να επιτευχθεί με τη μικρότερη δυνατή πρόκληση προσοχής.

Ο Γκλίριον έδωσε την τελική οδηγία, κανείς δεν θα έφερε μαζί του τον επίσημο οπλισμό του. Η αποστολή στο Ουρίβ ήταν "ειρηνική". Δεν θα έπρεπε να κινηθούν υποψίες. Μόνο ένα μικρό προσωπικό αντικείμενο είτε για άμυνα, είτε για θεραπεία. Όλα ήταν έτοιμα. Καθώς ανέβαιναν στο κατάστρωμα, ο Γκλίριον ακούμπησε τους αγκώνες του στην κουπαστή και επέλεξε να βυθιστεί σε ένα τρομακτικό βαθύ ταξίδι αναμνήσεων. Ήταν έτοιμος, μετά από τόσα χρόνια, η πολυπόθητη εκδίκηση έπαιρνα σάρκα και οστά. Ήταν έτοιμος, το αίμα δεν ξεπλένει την αμαρτία ψιθύρισε με ένα μειδίαμα, το αίμα όμως μπορεί και τρέφει τη δίψα!



2
Γαστριμαργική πολυφωνία, χάος στην νάνικη κουζίνα!

Φέτος η Γιορτή του Σφυριού, αντιμετωπίζει μία εξαιρετική πρόκληση. Οι νάνοι μάγειρες απλά δεν φτάνουν! Ο καθηγητής Ιστορίας ανέλαβε να φέρει σε πέρας να καλύψει το κενό. Οι νάνοι μάγειρες θα επικεντρωθούν στα κυρίως πιάτα, όμως οι μαθητές και καθηγητές της Ακαδημίας θα πρέπει να ετοιμάσουν τα γλυκά. Όσο γράφεται αυτό το μήνυμα στη Κόνραν, μαζεύονται οι προτάσεις συνταγών για τα επιδόρπια της μεγάλης γιορτής. Είτε σε ομάδες είτε κατά μόνας, βοηθήστε τον ξωτικοκαθηγητή και βγάλτε τις πανοπλίες και τις ρόμπες σας. Σας περιμένουν οι ποδιές και τα σκεύη στις κουζίνες των νάνων. Είστε έτοιμοι;

Σχέδιο μάχης:

Καθηγητές και μαθητές θα χωριστούν σε τριάδες, δυάδες ή κατά μόνας (Απαγορεύεται :P) με σκοπό να φτιάξουν μία συνταγή γλυκού.
Ο Γκλίριον θα προβάρει τη νανοσεφ ρόμπα του (εραψε διπλ΄ή πάνω κάτω) και θα μοιράσει μία ακόμη στον κάθε έναν από τους παρευρισκόμενους.
Με όπλο τη φαντασία, το χιούμορ, τη ζάχαρη στα όρια της υπεργλυκαιμίας λάβετε θέσεις!

Με βάση το αριθμό των συμμετεχόντων, θα καταρτιστούν οι ομάδες οι συνταγές και οι θέσεις μέσα στο αχανές νανικό μαγειρείο. Κάθε γκρουπ θα έχει 1 Σου σεφ κάτω από το Σεφ Γκλίριον. Ζέστη, χαμός υλικών, νανικό χιούμορ και ένας ορυμαγδός γεύσεων για να δημιουργήσουμε τα επιδόρπια του τραπεζιού. Όποιος νομίζει ότι θα επρόκειτο για ομαλή διαδικασία, ας το ξεχάσει!!! Κουτάλες, σπάτουλες και μαχαίρια σας περιμένουν. Ανάλογα με τη συμμετοχή θα προσαρμοστούν και οι δυνάμεις των παικτών πάνω στη μαγειρική τέχνη. ;)

Προλάβετε!!! :P

3
Πάλη / Πυξ Λαξ [Σαγιάνε]
« στις: Δεκέμβριος 02, 2019, 10:09:27 μμ »
Ήλπιζε να μην είχε αργήσει πάρα πολύ, μετά το γεγονότα του Ουρίβ, ένιωσε την ανάγκη να εξασκήσει ξανά τη φυσική του κατάσταση και τις αρετές του. Οπότε αποφάσισε να απευθυνθεί στο πλέον κατάλληλο άτομο, τη Σαγιάνε. Αφού πλύθηκε καλά, μάζεψε ψηλά τα μαλλιά του και φόρεσε εφαρμοστά, μαλακά ρούχα, μία παντελόνα και ένα μπλουζάκι από λινό, μαζί με πολεμικές, εκαπιδευτικές μπότες.

Έφτασε νωρίς στην παλαίστρα και ξεκίνησε να κάνει ζέσταμα περιμένοντας την καθηγήτρια. Λίγο χαλαρό τρέξιμο και διατάσεις και στη συνέχεια ασκήσεις για την ελαστικότητα και την αύξηση αποδοτικότητας των μυών. Είχε ξεκινήσει να ιδρώνει αρκετά , όταν η Σαγιάνε έφτασε στο χώρο. Την χαιρέτησε με ένα ελαφρύ λαχάνιασμα και την περίμενε να ετοιμαστεί. Λίγοι γύροι ακόμη και βαθιές και χαλαρές ανάσες στο τέλος για να επέλθει το ξωτικό σε ιδανική κατάσταση για εκπαίδευση.

4
Εργαστήρια Δυτικού Πύργου / Αποστακτήριο / Οινοποιείο
« στις: Δεκέμβριος 02, 2019, 08:18:02 μμ »
Ανέβηκε γρήγορα τις σκάλες της δυτικής πτέρυγας, τρέχοντας προς το χώρο εργασίας του Βαλύριον. Που χάθηκε πάλι το ξωτικό αυτό σκέφτηκε. Τρέχοντας στους διαδρόμους, στα εργαστήρια, τελικά βρήκε το Βαλύριον, να έχει αράξει κάτω από ένα περβάζι και να απολαμβάνει λίγο κρασί.

"Βαλύριον!" Φώναξε με ενθουσιασμό, "χαζεύοντας τις παλιές μου σημειώσεις, βρήκα ένα σύνολο γραφημάτων και αποδελτιώσεων, σχετικά με ένα εργαστήριο παραγωγής ποτών και ροφημάτων! Αμέσως ήρθα τρέχοντας από το γραφείο, καθώς είσαι ο πιο κατάλληλος για να δουλέψουμε και να γίνει!"

"Ναι ωραία, ξέρω, βιάζομαι, ενθουσιάζομαι, κλπ. όμως είναι τρομερ΄η ευκαιρία να φτιάξουμε έναν τέτοιο δημιουργικό χώρο. Και είμαι σίγουρος ότι και οι μαθητές μας θα το λατρέψουν, όταν ολοκληρωθεί."

"Λοιπόν, σήκω να σου δείξω τι βρήκα!"

5
Είχε πια σουρουπώσει. Οι μέρες πλέον δεν περνούσαν. Η απώλεια του Ναρ, οι σοβαροί τραυματισμοί των υπολοίπων, το σκοτάδι που απλώνεται σιγά σιγά, τι συμβαίνει πια με τον κόσμο,σκέφτηκε και το πρόσωπό του σφίχτηκε από τον προβληματισμό. Η μουντάδα της ημέρας υπήρξε σε αγαστή ισορροπία με τη μουντάδα του μέσα του.Τι μπορείς να κάνεις εσύ όταν οι επιφορτισμένοι δεν τα καταφέρνουν, όταν ο κόσμος μοιάζει τόσο εύθραυστος πλέον και τα σκοτάδια από τα οποία τρέχεις να ξεφύγεις, ξαφνικά επανέρχονται και σε γονατίζουν, έκλεισε το πρόσωπό του μέσα στις παλάμες του.

Είχε καταφέρει για χρόνια να τιθασεύσει και να κρατά έγκλειστο αυτό το σκοτάδι, ο Ναρ και ο Νάρφος όμως όχι μόνο έφτασαν τόσο βαθιά, όχι μόνο το ψηλάφισαν, αλλά και του επέτρεψαν να αναδυθεί ξανά. 'Ίλιγγος, ηρέμησε, πάρε μια ανάσα και προσπάθησε να χαλαρώσεις, είπε στον εαυτό του καθώς πήγε προς το περβάζι για να αγναντέψει λίγο το λυκόφως που αγκάλιαζε τον ορίζοντα πριν δώσει τη θέση του στη νύχτα.

Μαθητές έμπαιναν στου ξενώνες, καθηγητές ακούγονταν στο διάδρομο και κάπου στο βάθος μία ιδέα μπλε ρόμπας, ο Ελντίν ίσως; Ο Βαλησίνος σοφός που απήχθει  ήταν πλήγμα, όμως όχι απώλεια, η επίθεση στη Μεβαίρ εμπεριείχε μία τυχαιότητα, όμως το Ουρίβ; Το Ουρίβ ήταν αποστολή, αποστολή στην οποία απέτυχαν. ΌΛΟΙ ΜΑΣ!!!

Το μπουκάλι κρασί είχε από ώρα ανοίξει και ο καπνός κόντευε να τελειώσει, πως αλλιώς να ξεσπούσε; Καταχρήσεις, απομόνωση, σκοτεινά μονοπάτια σκέψης. Σενάρια, εικόνες, στιγμές, όλα να τρέχουν τόσο γρήγορα κατά πάνω σου και συ, εσύ... Τι μπορεί να κάνεις ο καθένας μας, όταν ο χείμαρρος της ειμαρμένης φουσκώνει και σε παρασύρει στο πέρασμά του; Τι μπορεί να κάνει ο καθένας μας όταν δυνάμεις, ενέργειες και οντότητες φροντίζουν να μας υπενθυμίζουν πόσο εύθραυστοι και αδύναμοι είμαστε στα αλήθεια, απέναντι στη ματαιοδοξία και την αλαζονείας μας.

Το μπουκάλι άδειασε γρήγορα και ξαφνικά είδε το μπουκάλι - δώρο του Ελντίν, ήταν αλήθεια όσο δυνατό χρειαζόταν για τη στιγμή, ότι δυνατότερο μπορούσε να βρει στη μικρή του κάβα. Ένα ποτήρι θα φτάσει, σκέφτηκε και κάθισε στην πολυθρόνα του. Οι στιγμές φάνταζαν ατελείωτες, ώσπου το ξύλινο ποτήρι του έπεσε στο πάτωμα, ξεφεύγοντας από τη λαβή του, ο καπνός έχασε την κάψα και τη σπίθα του και το κεφάλι του Γκλίριον έπεσε μαλακά στο δεξί του ώμο, δείγμα της εξόντωσης και του ψυχολογικού βάρους που έφερε, αποκοιμήθηκε αμέσως.

Σκοτάδι, σκέφτηκε καθώς περπατούσε απαλά στο χώρο. Άυλο τελείως το φόντο και το γενικό πλαίσιο, μόνο μία έννοια νέφους, να συστέλλεται και να διαστέλλεται κατά το δοκούν ακολουθώντας την πορεία του ξωτικού. Και ξαφνικά σκιές, πίσω από τα νέφη, φιγούρες και σκηνές να εναλλάσσονται, με μία γρήγορη ματιά, φιγούρες και σκηνές της ζωής του, αναμνήσεις, στιγμές...

Φως! μία ακτίδα φωτός, μέσα στην ολότητα του κενού, έδιωχνε μακριά το νέφος και το σκοτάδι και τον καλούσε να την ακολουθήσει. Φτάνοντας κοντά η εικόνα τον έκανε να σαστίσει, ο Νάρφος! Έτριψε τα μάτια του δύο φορές και σούφρωσε τα βλέφαρά του για να επικεντρωθεί καλύτερα. Ναι είναι αυτός το σκοτάδι πήγαζε από την αύρα του και φρόντιζε συνεχώς να το τροφοδοτεί. Ο Γκλίριον κοίταξε τριγύρω και ένιωσε το σκοτεινό κλοιό να στενεύει γύρω του, καλώντας τον. Μία φωτιά να καίει, ο Νάρφος να στέκεται και ένα ακόμη κορμί τυλιγμένο σε μία κουβέρτα παράμερα από τη φωτιά.

Όνειρο, γιατί, δε γίνεται... Πλησίασε γεμάτος περιέργεια, όμως ο Νάρφος ήταν εκεί και τον περίμενε. Δεν έκανε κίνηση, τουναντίον τον περίμενε σιωπηλός. "Ο Ναρ, τι έκανες στο Ναρ;" φώναξε, όμως η ήχος της φωνής του βγήκε αχός, σαν δυνατός ψίθυρος. Και είδε το τέρας να δείχνει την κουβέρτα, δίχως να πει λέξη. "Έτσι θα παίξουμε; Ας παίξουμε λοιπόν", έκανε να τραβήξει το Άχαρον από τη ζώνη του, όμως σταμάτησε απότομα την κίνησή του. Ο μικρός Σοβερίνος είχε μόλις ξυπνήσει και τον προσκαλούσε στη φωτιά. Θηκάρωσε την ξωτικίσια λεπίδα και βάλθηκε να κοιτάει το τέρας. Το πάνλευκο κενό του βλέμμα, δεν ταράχτηκε από τη σκηνή. Μέριασε επιδεικτικά και φανέρωσε ένα παγερό εριστικό χαμόγελο.

Ο Γκλίριον δίστασε στην αρχή, όμως πλησίασε το Ναρ και κάθισε δ΄ιπλα στη φωτιά, έτοιμος να πάει αυτό το οραματικό ταξίδι στο τέλος του...

6
Το Δάσος της Ακαδημίας / Πάρτι Έκπληξη
« στις: Οκτώβριος 11, 2019, 07:18:16 μμ »
Είχε φτάσει η ημέρα, τα είχε κανονίσει όλα και ήλπιζε σε καλό καιρό. Ο καιρός του είχε κάνει το χα΄τήρι, οπότε με τη Σαγιάνε, τον Ελντίν και την Ιλίντιεν δούλευε κρυφά τις προηγούμενες μέρες για να θέσει σε κίνηση το σχέδιό του. Έστησαν τους πάγκους, ενημέρωσαν καθηγητές και μαθητές και ετοίμασε την έκπληξη στην Κασσάνδρα, αφήνοντας ένα επείγον σοβαρό σημείωμα στο γραφείο της. Πρέπει να μιλήσουμε, είναι επείγον, βρες με στο δάσος το βραδάκι, δ΄ίπλα στο μεγάλο ξέφωτο πίσω από την Ακαδημία

Είχε κατέβει στο Πόρτμειρ για να κλείσει προμήθειες, ποτά αλκοολικά και μη για τους μαθητές, φαγητό και μουσική. Ήταν όλα έτοιμα και από το πρωί της σημερινής μέρας, στόλιζαν τους πάγκους και το γύρω χώρο. Με όλα αυτά τα βαριά συμβάντα, χρειαζόντουσαν λίγη εύθυμη ατμόσφαιρα στην Ακαδημία και τα γενέθλια της Κασσάνδρας ήταν η καλύτερη αφορμή. Είχε ήδη πάρει και την άδεια των σοφών, αν και φάνηκαν φειδωλοί στο να εμφανιστούν. Εκείνος, απλά περίμενε να περάσει η ώρα ώστε να φτάσουν όλοι οι συντελεστές της Ακαδημίας, να αφιερώσουν χρόνο ώστε να έρθουν κοντά, να γνωριστούν καλυτερα και να επιτεύξουν ισχυρότερους δεσμούς μεταξύ τους

Ο Γκλίριον ήταν έτοιμος στο τέλος της ημέρας, δερμάτινο στενό παντελονι, αστραφτερη λευκή πουκαμίσα και ένα μωβ γιλέκο. Μαζεμένα μαλλιά σε μία υφασμάτινη κορδέλα και τα σύνεργά του, η σακούλα του καπνού, η αγαπημένη κούπα του και η πίπα του δεμένες στη ζώνη του. Φόρεσε και το αγαπημένο του άρωμα, από γεράνι και ιβύσκο και γλίστρησε αργά για να πάει στο χώρο της γιορτής.

Μπορούσε να ακούσει τους μαθητές να ετοιμάζονται και απολάμβανε βαθιά την θετική ατμόσφαιρα του χώρου. Επιτέλους και λίγη ξεγνασιά, ακόμη και για ένα απόγευμα, σκέφτηκε. Έφτασε πρώτος από τους υπόλοιπους. Γεύσεις από κάθε φυλή, στους πάγκους, χρώματα παντού, ενώ το μουσικό σχήμα του Πόρτμέιρ κούρδιζε τα όργανά του. Πήρε ένα βαρελάκι και γέμισε με μπύρα τα ποτήρια τους, "το πρώτο ποτήρι δεν πιάνεται στο μέτρημα" , αστειεύτηκε μαζί τους.

Σιγά σιγά και οι υπόλοιποι καθηγητές της διασκεδαστικής σκευωρίας κατέφτασαν... Ήταν όλα έτοιμα και περίμενε την Κασσάνδρα στην ώρα που είχαν συμφωνήσει, λίγο πιο πέρα να φτάσει, για να της κάνει την έκπληξη και να ξεκινήσει η γιορτή...

7
Το Γραφείο του Γκλίριον / Το γραφείο του
« στις: Σεπτέμβριος 06, 2019, 03:57:22 πμ »
Για μιά στιγμή, μόνο μία, αναλογίστηκε την πορεία του, όλα όσα είχαν συμβεί, όλα όσα άφηνε πίσω με μία αγαλλίαση και ενδεχομένως νοσταλγία, έσπρωξε την ξύλινη πόρτα, πήρε μία βαθειά ανάσα και μπήκε μέσα στο γραφείο του. Είχε ήδη περάσει μερικές μέρες τακτοποιώντας και διακοσμώντας το και πλέον ήταν έτοιμο να δεχθεί τον ίδιο και του επισκέπτες του με τη ζεστασιά και την οικειότητα που άρμοζε και ταίριαζε στην ατμόσφαιρα της Ακαδημίας.

Μεγάλη ξύλινα πόρτα, ανάγλυφη, όπου στα δεξιά της κάσας της της συνοδευόταν από μία μπρούτζινη καλογυαλισμένη ταμπέλα, Γκλίριον Νάντριελ, καθηγητής Ιστορίας, μπαίνοντας ο επισκέπτης έβλεπε ακριβώς μπροστά του το μεγάλο ξύλινο γραφείο του , μία δερμάτινη πολυθρόνα για τον ίδιο και δύο καρέκλες με ραμμένες δερμάτινες επενδύσεις για τους επισκέπτες.

Στα δεξιά η μεγάλη, ογκώδης διπλή βιβλιοθήκη, όπου στο αριστερό της μέρος έβρισκε κανείς σειρές βιβλίων ιστορίας, φιλοσοφίας και ψυχολογίας, ενώ στα δεξιά τα αγαπημένα του λογοτεχνικά κείμενα κατείχαν τη μερίδα του λέοντος στα ράφια, κάτω δεξιά είχε μεριμνήσει να υπάρχει χώρος για τα δικά του καλλιτεχνικά δημιουργήματα ενώ ο κενός χώρος ανάμεσα στα ράφια γέμιζε με αρωματικά κεριά, σε μωβ αποχρώσεις και αρωματικές βάσεις τη λεβάντα, το γεράνι, τη μέντα και μία υπέροχη συλλογή κεριών από κεχριμπαρένια ρόδα, απότοκο εξωτικών προορισμών που είχε επισκεφθεί κάποτε. Το γραφείο του στη δεξιά πλευρά είχε μία ανάγλυφη, περίτεχνη ξύλινη βάση με υποδοχές για τις πένες τους και τα μελάνια του, συνοδευόμενο από ένα πάκο με κενά φύλλα και περγαμηνές και στα δεξιά ένα βάζο από το οποίο ξεπηδούσε το άνθος μία μπλε ορτανσίας και λίγα διάσπαρτα κεριά ακόμη με άρωμα μέντα και βανίλια.

Σκέφτηκε να απλώσει το σήμα της φατρίας του στον τοίχο πίσω από το γραφείο του, αντ' αυτού κρέμασε έναν καμβά από έναν πλανόδιο ζωγράφο της Βορέλ, με το αγαπημένο του ηλιοβασίλεμα στην παραλία του λιμανιού με την ξύλινη αποβάθρα, να δίνει μία ταξιδιάρικη αύρα στο χώρο και να φωτίζει υπέροχα το μουντό τοίχο του γραφείου. Αριστερά της πόρτας τοποθέτησε ένα τραπεζάκι, μία μεγάλη γυάλινη κανάτα και μία μικρότερη μεταλλική πάντα γεμάτη νερό, δύο μεταλικά ποτήρια νερού, δύο γυάλινα και δύο εξαιρετικά περίτεχνα για το κρασί, για όταν το απαιτούσαν οι περιστάσεις,  καθώς και μία έξτρα βάση για να τοποθετεί τα ποτά του, ήδη δύο μπουκάλια κόκκινο κρασί, ένα λευκό και ένα φλασκί με μπύρα το κοσμούσαν, μαζί το μπουκάλι που του είχε κάνει δώρο ο Ελντίν, αυτό το υπέροχο, σπάνιας ομορφιάς και γεύσης ποτό χωρίς όνομα. Ύστερα από σχετική άδεια που πήρε, ζωγράφισε στον αριστερό τοίχο μία αρχαία φράση των σοφών της Θαλανίλ, Μη βιάζεσαι για τίποτα, πάρε το χρόνο σου, εσύ είσαι ο χρόνος σου και ακριβώς από κάτω ένα αφιέρωμα στην αγαπημένη του ποιητική φράση Η ποίηση γιατρεύει τις πληγές που προξενεί η λογική και στη γλώσσα των ξωτικών και στην καθομιλουμένη.

Το μεγάλο παράθυρο του δωματίου, ήταν στολισμένο με πολύ ελαφριές, σχεδόν αραχνοΰφαντες κουρτίνες σε ελαφρύ μπλε, ενώ στα δεξιά της βιβλιοθήκης υπήρχε ακόμα ένα μικρότερο που θύμιζε φεγγίτη. Δίπλα στο παράθυρο είχε στεριώσει ένα μικρό τραπεζάκι με τα εργαλεία καπνίσματος και στο πάτωμα ένα μεγάλο μαξιλάρι για τις πιο χαλαρές ιδιωτικές στιγμές του.

Μετά τη γρήγορα ματιά ότι όλα ήταν στη θέση τους, άφησε ελάχιστα ανοιχτή την πόρτα του για να δείξει ότι ήταν εκεί, άναψε ένα κερί λεβάντας στο γραφείο του, έβαλε ένα ποτήρι κόκκινο κρασί στον εαυτό του, χάζεψε για μία στιγμή τον πίνακα και έκλεισε τα μάτια του προσπαθώντας να θυμηθεί ξανά την αίσθηση της αφής της ακροθαλασσιάς και το τραγούδι του ελαφριού κύμματος...


8
Το Γραφείο του Βαλύριον / Φήμες και πληροφορίες
« στις: Σεπτέμβριος 02, 2019, 06:47:07 μμ »
Απόγευμα, οι πρώτες του μέρες κυλούσαν πολύ όμορφα στην ακαδημία, καθώς μέχρι την ανάληψη των υποχρεώσεών του φρόντιζε να τριγυρνάει και να έρχεται σε επαφή και οικειότητα με τους χώρους της ακαδημίας και τους ανθρώπους της. Όμως η περιέργειά του κινούνταν γύρω από τις φήμες που είχε ακούσει για ένα ξωτικό από τη Θαλανίλ , το νεότερο καθηγητή της ακαδημίας, ο οποίος αρεσκόταν σε απολαύσεις και αδιαφορούσε για τους τύπους. Ξεκίνησε λοιπόν να γυρίζει ψάχνοντας το γραφείο του Βαλύριον και δεν άργησε να το βρει.
Ενώ σε άλλους καθηγητές έμενε στους τύπους, εδώ ήθελε να εξακριβώσει το ποιόν των διαδόσεων σχετικά με αυτή την εκκεντρική προσωπικότητα. Έφτασε μπροστά στη μεταλλική πόρτα, αφουγκράστηκε την παρουσία από μέσα και άνοιξε την πόρτα. Η πόρτα βρήκε αντίσταση σε κάτι που βρισκόταν πεταμένο πίσω της, έβαλε λίγη παραπάνω δύναμη και άνοιξε, ο Βαλύριον καθόταν στο γραφείο του και τον κοίταξε δίχως να αντιδράσει ιδιαίτερα. "Καλησπέρα" του είπε, "έψαχνα να βρω κάποιον μέσα στην ακαδημία να μοιραστώ λιγο αλκοόλ, λίγο καπνό και καμία έξυπνη κουβεντούλα πέρα από τα καθέκαστα και τους τύπους. Και το κυνήγι των πληροφοριών μ έφερε εδώ σε σένα. Είμαι ο Γκλίριον καθηγητής ιστορίας."

9
Το Γραφείο του Ελντίν / Νυχτερινή εξόρμηση
« στις: Αύγουστος 26, 2019, 03:48:22 μμ »
Βγαίνοντας από το γραφείο της Σαγιάνε, ο διάδρομος παρέμενε σκοτεινός καθώς είχε προ πολλού πέσει ο ήλιος. Ο Γκλίριον προσπάθησε να μην κάνει φασαρία, καθώς με όσα άκουσε για τα συμβάντα της γιορτής του Κόκκινου Φεγγαριού, αντιλήφθηκε πως επρόκειτο για ημέρες ανάρρωσης και ανασύνταξης για τους περισσότερους μέσα στην ακαδημία. Συνεχίζοντας όμως, είδε ένα τρεμάμενο φως από ένα άλλο γραφείο, με την πόρτα οριακά ανοιχτή, στα τρία δάχτυλα. Προσπάθησε να λοξοκοιτάξει και είδε έναν άνθρωπο ντυμένο με ρόμπα μάγου, να απολαμβάνει μικρές γουλιές από το φλασκί του, περιτριγυρισμένος από βιβλία.

Στάθηκε και ψαχούλεψε με τα μάτια του τριγύρω μέσα στο ημίφως, ώσπου είδε την πινακίδα του γραφείου, Ελντίν Αρκάιν, καθηγητής Αλχημείας. Αμέσως του ήρθε στο νου, η Σαγιάνε όταν του μιλούσε για την εξόρμηση στο Γκραχλ και τους καθηγητές που θα συνοδεύσουν τον καθηγητή Αλάμανταρ 'Αντχεμ. Περισσότερο όμως του κίνησε το ενδιαφέρον το φλασκί. Όντας και ο ίδιος δέσμιος των αλκοολικών απολαύσεων, ένιωσε ότι θα μπορούσε να μοιραστεί ένα ποτό και να γνωρίσει έναν ακόμη καθηγητή της Ακαδημίας. Καθόλου άσχημα για πρώτη μέρα σκέφτηκε.

Χτύπησε απαλά την πόρτα, λόγω του περασμένου της ώρας και περίμενε την απάντηση από μέσα...

10
Το Γραφείο της Σαγιάνε / Το χτύπημα στην πόρτα [Τέλος]
« στις: Αύγουστος 23, 2019, 04:48:43 μμ »
Πρ΄ώτη μέρα στην ακαδημία. Σίγουρη επιλογή το πρώτο τριγύρισμα στους διαδρόμους με το ασαφές βλέμμα που υποδήλωνε "μόλις ήρθα δεν ξέρω που να πάω" χαραγμένο στο πρόσωπο. Για τον οποιονδήποτε η πρώτη του μέρα σε κάποιον χώρο συνοδεύεται από αυτά τα αφελή βλέμματα απορίας. Για καλη τύχη του συνάντησε τυχαία την Ιλίντιεν Άτρας, οπότε μία πρώτη ιδέα για το χώρο την είχε αποκτήσει μετά από ένα σύντομο διάλογο. Εκείνη δίχως χρόνο στη διάθεσή της, τον παρέπεμψε στα γραφεία των συναδέλφων της όπου θα μπορούσε να βρει τυχόν απαντήσεις, συμβουλές κλπ. για τη νέα του ζωή η οποία ανοιγόταν μπροστά του. Η πρώτη πόρτα που βρήκε ήταν κενή από τίτλο, δίχως φως και κλειδωμένη.  Συνεχίζοντας το διάδρομο, στα δεξιά του, πρόσεξε μία πόρτα ελαφρώς μισάνοιχτη και μία γυναικεία φιγούρα αφηρημένη στις σκέψεις της να κάθεται στο γραφείο της. Δίστασε για μία στιγμή να διακόψει την ησυχία της , όμως τελικά χτύπησε, μαλάκωσε όσο περισσότερο τη φωνή του και πρόφερε ελαφριά: "Καλησπέρα, ελπίζω να μην ενοχλώ, μπορώ να περάσω";

11
Καθηγητές / Γκλίριον Νάντριελ
« στις: Αύγουστος 23, 2019, 03:05:55 μμ »
Όνομα Χαρακτήρα: Γκλίριον Νάντριελ

Φυλή: Ξωτικά

Μέλος Οικογένειας: δεν είναι μέλος κάποιας γνωστής οικογένειας

Ηλικία: 57

Φατρία: Ιστορικός

Εμφάνιση Χαρακτήρα: Γκλίριον, μία ανέκαθεν ιδιαίτερη φυσιογνωμία ανάμεσα στους δικούς του. Με ύψος 1.93 και κορμί που έχει γνωρίσει σκληρή εκπαίδευση, του είναι αδύνατο να περάσει απαρατήρητος όταν επιλέγει να κυκλοφορήσει στο δρόμο. Τα μαλλιά του είναι πυκνά και μαύρα, με μικρές ασημένιες τούφες να στολίζουν το μέτωπο και τους κροτάφους του, μπλεγμένες σε κοτσίδες που ρέουν πίσω από τα αυτιά του ως τη μέση της πλάτης. Καθαρό πρόσωπο από ουλές και λοιπά σημάδια, πέρα από μία αμυχή πάνω από το αριστερό φρύδι, «προίκα» των επιδιώξεων του πατέρα του για στρατιωτική καριέρα. Φύση κοινωνικό ον και συζητήσιμος, φροντίζει να σαγηνεύει το κόσμο μέσα από τα μεγάλα ασημόγκριζα μάτια του και την αγέρωχη αύρα του. Αδυναμία του, τα φανταχτερά δερμάτινα ρούχα σε αποχρώσεις του μπλε και του βιολετί, ενώ φέρει πάντοτε ένα στιλέτο με το όνομα Άχαρον, παλιό δώρο του καλύτερού του φίλου Νάριον και μία πένα φτιαγμένη από φτερά ωδικών πουλιών που φωλιάζουν στα νότια δάση της Λιρέλ κοντά στη θάλασσα. Σπάνια θα τον δει κανείς να αποζητά την απομόνωση, καθώς θρέφεται από τον κόσμο, όμως εκείνες τις σπάνιες φορές δεν είναι σώφρον να τον ενοχλήσεις.

Προσωπικότητα: Είναι αυστηρός και απαιτητικός δάσκαλος καθώς πιστεύει πολύ στη δύναμη της επιστήμης του και την ευθύνη η οποία φέρει για την ομαλή εξέλιξη του κόσμου. Σπάνια περιορίζεται στους αυστηρούς κανόνες διδασκαλίας και σίγουρα όσοι δεν είναι σε θέση να ανταποκριθούν ώστε να εξελιχθούν ως μαθητές, εξελίσσονται ως οντότητες, καθώς στοχεύει στην καλλιέργεια της οικουμενικότητας της ύπαρξης και όχι απλά σε στείρα γνώση. Αν τον ρωτήσεις, θεωρεί τη σκέψη ανώτερη της γνώσης και πιστεύει βαθιά στην έννοια της ανταποδοτικότητας και της επιβράβευσης της προσπάθειας. Γεννήθηκε με ηγετικά χαρακτηριστικά και προδιάθεση η οποία θα του εξασφάλιζε μία αξιόλογη στρατιωτική καριέρα όμως η φύση του και η σχεδόν ερωτική σχέση του με την καλλιέργεια του πνεύματος, τον έφερε σύντομα σε σημείο να εξοβελιστεί από τη θαλπωρή και τις ανέσεις του ήδη στρωμένου μονοπατιού το οποίο του είχε προετοιμάσει η οικογένειά του.   
Τρομερά ηδονιστής και διόλου εγκρατής, αν και ξωτικό, συχνά θα τον βρει κανείς να αποζητά την συντροφιά του αλκοόλ και του καπνού, μέσα σε παρέες καλλιτεχνών και λοιπών μη αυστηρά οριοθετημένων προσωπικοτήτων. Λατρεύει την ύπαρξη και τη ζωή, τρέφει απέραντο σεβασμό στις επιστήμες και επιζητά, όχι τόσο να συμβάλει στην συγγραφή της ιστορίας, αλλά να προικοδοτήσει με απαραίτητα εργαλεία και μεθόδους τους μαθητές του για μία περισσότερο σαφή και ενδελεχή κατανόηση και ερμηνεία του κόσμου.

Προϊστορία: Ο Γκλίριον δεν είχε την τύχη να αποτελεί μέλος κάποιας γνωστής οικογένειας, όμως οι γονείς ήταν αξιοσέβαστοι και διακεκριμένοι στις καριέρες τους, ως πολεμιστής ο πατέρας του Βάριαρ και ως αλχημίστρια η μητέρα του Νιάριεν. Εκεί όμως συνοψίζεται το πρόβλημα στην ιστορία του. Δεν του δόθηκε ποτέ ελευθερία επιλογής, καθώς είχε υψηλή προδιάθεση και ταλέντα για να ακολουθήσει και τις δύο καριέρες, όταν όμως γνωστοποίησε στο περιβάλλον του τη δίψα του για την ιστορία, οι αντιδράσεις κάθε άλλο παρά ψύχραιμες ήταν. Απειλήθηκε μέχρι και με αποκλήρωση, με ζόρι και βία εκπαιδεύτηκε από τον πατέρα του στην ζωή και την καθημερινότητα του πολεμιστή, ενώ ταυτόχρονα μελετούσε ως αργά βιβλία και τεχνικές αλχημειών, όμως η ψυχή του λαχταρούσε την απελευθέρωση του πνεύματος μέσα από τη φιλοσοφία και την εναρμόνισή του με τον κόσμο μέσω την ιστορίας. Το όνομα Γκλίριον, προέρχεται από το ρήμα γκλιρ το οποίο σχετίζεται με την απαγγελία της ποίησης και τη ραψωδία και το επίθετό του Νάντριελ, σημαίνει λουσμένος στο ασημένιο φεγγαρόφωτο.
Τρέφει μία βαθιά αγάπη για τη θάλασσα, παρ’ όλο που πρόκειται για ξωτικό της ενδοχώρας, το οποίο γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θαλανίλ. Όταν έπρεπε να πάρει την απόφαση, δε δίστασε και κίνησε για να βρει τον εαυτό του στη Βορέλ, να θαυμάσει τον ήλιο και τη θάλασσα να ερωτοτροπούν καθημερινά, να απολαύσει τον ούριο άνεμο να του χαϊδεύει τα μαλλιά και να γεμίσει ιστορίες και εμπειρίες που μόνο τα λιμάνια είναι σε θέση να προσφέρουν σε αυτόν τον κόσμο. Εκεί, στην περίεργη ηλικία των 20, ξεκίνησε να γράφει, εκεί βίωσε για πρώτη φορά τον έρωτα, εκεί ήρθε σε επαφή με τη βία και το θάνατο, εκεί πήρε τη μεγαλύτερη προίκα για τη ζωή του, την αξία του τώρα. Συνήθιζε να γυρίζει το κέντρο της πόλης και να κρατά συντροφιά στα παιδιά των ναυτικών οι οποίοι έλειπαν σε υπερπόντια ταξίδια, εκπαιδεύοντας και προστατεύοντάς τα από τυχόν στραβοπατήματα και επικίνδυνους πειρασμούς που μπορεί να κρύβονται σε μία πόλη – λιμάνι.
Θυμόταν, μικρός, να στέκει στο αρχαίο κέντρο της Θαλανίλ και να αφουγκράζεται την αύρα του αρχαίου κόσμου, την επιβλητικότητα της λατρείας, τη βαθιά πνευματικότητα των μυστηρίων και των μυστικιστικών τελετουργιών. Σε ένα συγκεκριμένο σημείο της πόλης, απομεινάρι αρχαίου μεγαλείου, έπιανε τον εαυτό του να τρυπώνει μέσα στους κήπους και να προσπαθεί να ακούσει τις αρχαίες ραψωδίες παντρεμένες με τις σύγχρονες νόρμες των δασκάλων και των αρχιερέων, τις φιλοσοφικές συζητήσεις και τις διαφωνίες τους ενώ μάταια προσπαθούσε να αποκρυπτογραφήσει στο παιδικό του μυαλό πληροφορίες που του φάνταζαν ακατάληπτες. Βασισμένος όμως σε αυτές τις νότες των παιδικών του αναμνήσεων, σύντομα, έφτιαξε το πρώτο εκπαιδευτήριο για άπορα και ορφανά παιδιά, όπου σε συνεργασία με έναν φιλικό του ζευγάρι, την ηθοποιό Ισίλμιεν και το μουσικό Αΐστιον, φρόντιζαν να παρέχουν ψήγματα της μαγείας της μάθησης σε αυτά τα πλάσματα που τόσο πολύ την είχαν ανάγκη. Σύντομα, η φήμη τους ξεπέρασε τα στενά όρια της πόλης και κόσμος από όλη την ακτογραμμή μέχρι και τη Βαλουίρ, ερχόταν να εμπιστευτεί την εκπαίδευση των παιδιών του στο Γκλίριον.
Το πρώιμο αυτοσχέδιο εκπαιδευτήριο είχε εξελιχθεί σε μία υπέροχη εκπαιδευτική πρωτοβουλία, η οποία απολάμβανε πλέον αυτόνομη και πλήρως λειτουργική στέγαση και βασικές υποδομές. Οι τρεις τους την ονόμασαν Κόρνταρουν (Η πύλη της ελεύθερης μάθησης). Στο απόγειό της η Κόρνταρουν δεχόταν 75 μαθητές, όλοι άποροι και ορφανοί, ενώ αποτελούσε σημαντικό πολιτισμικό φάρο και για την τοπική κοινωνία της Βορέλ. Δέκα χρόνια μετά, ήδη στα 30 του, ο Γκλίριον αποφάσισε να κάνει δύο πολύ μεγάλα ταξίδια για να γνωρίσει καλύτερα τη χώρα του και όσα μπορούσε να του προσφέρει. Άφησε τον έλεγχο και τη διαχείριση της Κόρνταρουν στους δύο και κίνησε να εξερευνήσει τα δάση της Λιρέλ μέχρι και τα σύνορα με την Ελεσσέα και από εκεί να κινήσει, ακολουθώντας τη βόρεια παραμεθόριο συνοριακή γραμμή , μέχρι την Ελραμίν, ελπίζοντας να έρθει σε επαφή με νέες γνώσεις και εμπειρίες. Κάποια στιγμή ύστερα από χρόνια, επέστρεψε στη Θαναλίλ για να θρηνήσει το θάνατο του παλιού του φίλου Νάριον. Τα παλιά πάθη είχαν μαλακώσει και οι επιλογές και η πορεία του Γκλίριον είχε γίνει πλήρως αποδεκτή από το οικογενειακό του περιβάλλον, όμως ο χαμός του παλαιότερου και αληθινότερου φίλου του τον στιγμάτισε. Σύντομα ξεκίνησε να ταξιδεύει ξανά προς τη Βορέλ, όταν στη θέση της Κόρνταρουν βρήκε μόνο αποκαΐδια και μπάζα. Οι φατρίες του λιμανιού ποτέ δεν είδαν με καλό μάτι την απομάκρυνση του νεανικού δυναμικού της πόλης από τις βρωμοδουλειές του λιμανιού και κάποια στιγμή, με τον Γκλίριον να απουσιάζει μακριά έκαψαν το κτίριο, βασάνισαν την Ισίλμιεν και έστειλαν τον Αΐστιον να πεθάνει από τις κακουχίες στις άκρες του ωκεανού.
Ήταν ήδη 50 και είχε αποκτήσει τη στοιχειώδη ωριμότητα ώστε να καταλάβει ότι δεν είχε ελπίδα να τα βάλει μαζί τους. Τα επόμενα χρόνια τον βρήκαν στο δρόμο, να ταξιδεύει, να ανακαλύπτει και να εξελίσσεται. Η πρόσκληση για την ακαδημία, ήρθε σαν βάλσαμο καθώς δεν υπήρχε τίποτα να τον κρατήσει δέσμιο, πίσω, καμία δεύτερη σκέψη να τον γεμίσει με αμφιβολίες, έχοντας βρει πλέον, ιδανικά, την ισορροπία ανάμεσα στη γνώση που αφοπλίζει και στη σκέψη που αφυπνίζει, έθεσε εαυτόν στην υπηρεσία της ακαδημίας με απόλυτη αφοσίωση και αυταπάρνηση στον υψηλό σκοπό που στο εξής θα είχε να διατελέσει.

Δείγμα γραφής: Κλείδωσε ευλαβικά την πόρτα του γραφείου του. Άλλη μία μέρα όδευε προς το τέλος της και η σκέψη του λευκού κρασιού να βρέχει τα χείλη του ήταν τουλάχιστον σαγηνευτική. Κάθισε αναπαυτικά στη μεγάλη δερμάτινη πολυθρόνα του γραφείου του. Άνοιξε το μπουκάλι και έβαλε 3μιση δάχτυλα ποτού σε ένα υπέροχα διακοσμημένο με φυτικά μοτίβα, κολωνάτο ποτήρι. Η πρώτη γουλιά τον ξεδίψασε, ενώ η δεύτερη χαλάρωσε το ταλαιπωρημένο νευρικό του σύστημα. Βούτηξε στην πολυθρόνα και μονομιάς ταξίδεψε πίσω στο χρόνο, σε ένα υπέροχο ηλιοβασίλεμα της Βορέλ. Νεαρός ακόμη, αγέρωχος, καθισμένος στη χρυσαφιά αμμουδιά της παραλίας, έκλεινε τα μάτια του και αφηνόταν στη μελωδία του κύματος που έγλυφε απαλά την παραλία σαν μία βαθιά και γαλήνια αναπνοή. Έτσι είχε μάθει, να αποζητά τη συντροφιά της θάλασσας και να προσπαθεί να αφουγκραστεί τον κόσμο γύρω του. Όλες τις ταλαιπωρημένες ψυχές τις δέχεται με εγκαρδιότητα η θάλασσα στις παρυφές της. Ξαφνικά, όμως, ο νους του επανήλθε. Έσβησε τα κεριά, έβαλε ένα ποτήρι ακόμη, κατευθύνθηκε προς το παράθυρο και στάθηκε να χαζεύει μακριά, όσο έφτανε το μάτι. Ένα νοσταλγικό δάκρυ κύλησε στο αριστερό του μάγουλο καθώς ψιθύριζε στίχους από ερωτικά ποιήματα μίας άλλης εποχής, επαναφέροντας αραιά τις δικές του ιστορίες στο νου, τότε που σαν νεαρός έκανε μεγάλα όνειρα και πάσχιζε να βρει συνοδοιπόρους στο διάβα του για να τα μοιραστεί...

Σελίδες: 1