Rasnarry Academy

Εμφάνιση μηνυμάτων

Αυτό το τμήμα σας επιτρέπει να δείτε όλα τα μηνύματα που στάλθηκαν από αυτόν τον χρήστη. Σημειώστε ότι μπορείτε να δείτε μόνο μηνύματα που στάλθηκαν σε περιοχές που αυτήν την στιγμή έχετε πρόσβαση.


Θέματα - Σαγιάνε Ασάχι

Σελίδες: 1 2
1
Μετά το Γκραχλ, τίποτα δεν ήταν ίδιο. Δεν είχε σημασία τίποτα, αν και μέσα της προσπαθούσε να το εξορθολογήσει και να το θάψει. Κι όμως ήταν ένα χτύπημα κάτω από τη μέση. Μετά το Γκραχλ, στην αποστολή την οποία εκείνος δεν ήρθε, ένα γράμμα την περίμενε στο γραφείο της. Και στην τελευταία λέξη η καρδιά της έσπασε. Συγγνώμη Μα νόημα δεν είχε. Πού είχε πάει, γιατί, κανείς δεν ήξερε, ούτε οι Σοφοί. "Συνέχισε τη ζωή σου, μη με περιμένεις. Δεν είμαι αυτός που νομίζεις και δε θα γίνω ποτέ αυτός που θες." Και κάπως έτσι εξαφανίστηκε.

Είχε δύο μέρες να βγει για προπόνηση, διάθεση δεν είχε για τίποτα, μετά βίας έτρωγε. Ακόμα μία νύχτα που κοιτούσε το λευκό του τοίχου ξαπλωμένη στο κρεβάτι της. Αλλά είχε βαρεθεί τον ίδιο της τονε αυτό. Σηκώθηκε απότομα, και βγήκε από το δωμάτιο της σα χαμένη. Οι τοίχοι έκλειναν γύρω της και ασφυκτιουσε. Ξυπόλυτη, με το λευκό νυχτικό της και τα μαλλιά της λυτά περπατούσε στους διαδρόμους της κοιμισμένης πια Ακαδημίας σα να ήταν κάποιο φάντασμα. Το κρύο δάπεδο της πρόσφερε ηρεμία, για κάποιο λόγο. Και έπειτα, τα βήματα της την οδήγησαν εκεί...

Οι τρόποι της αυτή τη φορά ανύπαρκτοι, άνοιξε την πόρτα απότομα και μπήκε μέσα έχοντας ωστόσο το μυαλό να την κλείσει πίσω της. Σε αντίθεση με την πόρτα του δωματίου της... Στροφή ξανά και τα βήματα της νευρικά μπροστά στο γραφείο του, εκείνος να την κοιτά ξαφνιασμένος.
Στάθηκε απέναντι του, όρθια, με τα χέρια της να ακουμπάνε απαλά στο ξύλινο γραφείο και ένα χαμένο βλέμμα στο πρόσωπο της που όμως έψαχνε το δικό του.

"Ήρθα..." ξεκίνησε να λέει...αλλά αλήθεια γιατί είχε έρθει εδώ; Το στόμα της άφησε τη λέξη μετέωρη, μισάνοιχτο στν αδυναμία συνέχειας της πρότασης της. "Ήρθα εδώ.." ξανά προσπάθησε μα λέξη άλλη δεν έβγαινε.

2
Οι οδηγίες του Γκλίριον απόλυτες. Δεν υπήρχε χώρος για καμιά φαιδρότητα. Είχε ντυθεί σα να πήγαινε σε σύρραξη. Και παρά την πλήρη πολεμική της ενδυμασία, είχε καταφέρει να πείσει την πλειοψηφία πως επρόκειτο για κάποιο μέτρο πρόληψης. Μόνο στα παιδιά της είχε μιλήσει σοβαρά και είχε επιμεληθεί την αντίστοιχη προετοιμασία από αυτούς. Η Κέννα, ο Όλυξ και ο Ούμπρο θα ήταν στην πρώτη γραμμή και πλέον δε χωρούσε αμφιβολία, το ήξερε πως κάθε εξόρμιση της Ακαδημίας θα είχε κινδύνους.

Έτσι επέλεξε το δερμάτινο της θώρακα, μαύρο με το κόκκινο οικόσημο των Ασάχι να κοσμεί στήθος και πλάτη, δεμένο και από τις δύο πλευρές στην περιοχή των πλευρών της. Από πάνω είχε φορέσει την σιδερένια της προθήκη σε μαύρο και αυτή που κάλυπτε την περιοχή του στήθους και της καρδιάς της, κουμπωμένη με αριστοτεχνικό τρόπο πάνω στο δερμάτινο θώρακα της. Φυσικά τα όπλα της απάρτιζαν η μεγάλη της αλυσίδα, ζωσμένη στο πλάι του γοφού της και το Δόρυ της Φωτιάς. Και τα δύο όπλα είχαν περασμένους τους λίθους δύναμης. Ταχύτητα στην αλυσίδα, δύναμη στο δόρυ. Άλλωστε πέρα από την κατά τα άλλα ήρεμη ιδιοσυγκρασία της, η Σαγιάνε ήταν υπέρ του ρητού "φωτιά με φωτιά". Τα μαλλιά της πρώτη φορά στα δύο αυτά χρόνια της Ακαδημίας, τα είχε πιάσει όλα πίσω. Τα είχε μαζέψει σε μια περίτεχνη κοτσίδα την οποία έπλεξε πάνω στο κεφάλι της, κανένα μαλλί στο λαιμό της για τον καλύτερο χειρισμό της αλυσίδας της. Και παρά τους αρχικούς ενδοιασμούς της, φόρεσε μετά από καιρό τα σκουλαρίκια που της είχε κάνει η Λύριεν, τις σπείρες, ρέπλικα των παλιών της. Θα έμπαινε σε γη Ξωτικών, πολλά μάτια και αυτιά, ικανά να ειδοποιήσουν τον Σμάλντι, τον Ίλεθ, τους Ασάχι. Και έτσι για όσο διήρκεσε το ταξίδι πέρασε τον χρόνο της δίνοντας οδηγίες στους μαθητές της και προσπαθώντας να μπει ξανά στον χαρακτήρα μιας Ασάχι.

Οι σκέψεις της γύρισαν πίσω στον Γκλίριον. "εγώ και ο Αλλάσιος θα κινήσουμε για άλλον σκοπό... Δεν μπορώ ακόμη να πω περισσότερα." του ε΄ίχε νεύσει, είχε απλώσει το χέρι της και του έδωσε κάτι από την τσέπη της που δεν είχε αποχωριστεί ποτέ από όταν έπεσε στην κατοχή της. Κάτι που πίστευε πως όταν η στιγμή ερχόταν ο Γκλίριον θα ήξερε τι να το κάνει. Στα χέρια της ήταν άχρηστο, στα δικά του όμως εκείνη η θυσία δε θα πήγαινε χαμένη. "Να προσέχεις" του είχε πει "Σκοτεινοί καιροί έρχονται και μόνο η ελπίδα μπορεί να είναι αντίδοτο. Ελπίδα, όχι αυτοτιμωρία" ανταπάντησε. Μα πριν φύγει του άπλωσε χέρι για κάτι ακόμα.

Δεν της άρεσε να είναι σε κίνδυνο άτομα που επέλεγε στην ζωή της. Ακόμα και ο Αλάσσιος ήταν σημαντικός για εκείνην, παρά την περιέργεια του. Ήταν αγνή καρδιά. Και αυτές είχε υποσχεθεί να σώζει. Ήταν μια μικρή κόκκινη σφαίρα. "Εμποτισμένο με αιθέρα, εάν κινδυνεύσετε, εάν είναι ζήτημα ζωής και θανάτου σπάστην. Θα έρθω να σας βρω" του είπε λίγο πριν του γυρίσει πλάτη.

Και τώρα η ματιά της κοιτούσε το λιμανάκι καθώς έφταναν. Με μια ματιά χαμένη στο παρελθόν, η ματιά μιας κενής Πολεμίστριας. Με το δόρυ δεμένο στην πλάτη της και τα χέρια της σταυρωτά στο στήθος το βλέμμα της υπολόγιζε ήδη τα ξωτικά. Γύρισε τις αισθήσεις της στην ακοή, ευτυχώς κανείς από όλους όσους απάρτιζε η ομάδα δεν ήξερε το μυστικό της.

Με το πρώτο βήμα στην ξύλινη γέφυρα τα αυτιά της ΄ήδη έπιαναν τις συνομιλίες των Ξωτικών. Και το Οικόσημο ήταν αναγνωρίσιμο. Ποιός θα τους υποδέχονταν; Άραγε θα άκουγε κάτι σημαντικό;


3
Πορτμέιρ / Απρόοπτη έξοδος
« στις: Φεβρουάριος 12, 2020, 06:07:18 μμ »
Φυσικά, σειρά είχε ο ενθουσιασμός. Ένας ενθουσιασμός που η Σαγιάνε είχε να αισθανθεί χρόνια. Μια τρέλα, μια παρόρμηση της στιγμής. Αισθάνθηκε έφηβη. Έκλεισε το χέρι της στο χέρι της Λύριεν και άλλωτε τρέχοντας, άλλοτε περπατώντας, άλλοτε τσιρίζοντας η μία στην άλλη κάποια στιγή φτάσανε στο Πόρτμειερ. Η Σαγιάνε δεν είχε ιδέα από τα μαγαζιά που υπήρχαν, πέρα από την αγορά. Μα η εμπειρία της Λύριεν τις οδήγησε σ ένα ξύλινο μαγαζάκι στο οποίο ο ήχος των μουσικών οργάνων ξεπερνούσε την κλειστή πόρτα. Η καρδιά της σκίρτησε, άγχος και ντροπή. Μα η Λύριεν την έσυρε μέσα μαζί της.

Ανοίγοντας την πόρτα, όλα τα μάτια στράφηκαν πάνω τους. Η Σαγιάνε ξεροκατάπιε. Το φουστάνι της Λύριεν ήταν αποκαλυπτικό. Τα πόδια της ήταν όλα έξω. Τα χέρια της επίσης. Και το είδος του κοψίματος στο πάνω μέρος, άφηνε το στέρνο της ανοιχτό. Η ουλή της φαινόταν που ξεκινούσε από την κλείδα της. Δεν είχε συνηθίσει τέτοια βλέμματα, ήταν τελείως διαφορετική η γύμνια στο πεδίο της μάχης. Μα γρήγορα, έδιωξε τις σκέψεις και ακολούθησε με δική της ροή την Λύριεν σ' ένα τραπέζι.

Μέσα, το μαγαζί ήταν σχεδόν γεμάτο. Ελάχιστα τραπέζια ήταν άδεια. Τέσσερις βάρδοι με μουσικά όργανα τραγουδούσαν και έπαιζαν μουσική, ενώ άλλοι χόρευαν από κάτω και γύρω από τα τραπέζια. Το κλίμα ΄ήταν σα να βρισκόσουν σε πανηγύρι. Η μυρωδιά της μπύρας και του αλκοόλ έντονη. Η Σαγιάνε αποφάσισε να αφήσει έξω από την πόρτα την Καθηγήτρια Ασάχι και πρώτη φορά μετά από πάρα πολλά χρόνια να αφήσει ελεύθερη τη Σαγιάνε. Και αυτό ήταν κάτι που πέτυχε η Λύριεν.

Οι ώμοι της κύρτωσαν ελαφρά προς τα κάτω. Τα μάτια της χαλάρωσαν έκφραση σε ένα ζεστό μπλε του νυχτερινού ουρανού, μια υπόνοια ενός πονηρού μειδιάματος έκανε την εμφάνιση της. Έφερε τα χέρια της και άρχισε να ξετυλίγει τις κοτσίδες της. Όταν τελείωσε τίναξε πίσω τα μαλλιά της. Ήταν ελεύθερη. Κοίταξε τη Λύριεν όλο ζωή και ενέργεια. Τι θα γινόταν τώρα; Πως πήγαινε;

Το βλέμμα της έφτασε στη ράμπα. "Έρχομαι Λύριεν" είπε και σηκώθηκε απότομα περνώντας ανάμεσα από ανδρικές και γυναικείες φιγούρες μέχρι το μπαρ.
Ο άνθρωπος που στεκόταν από πίσω την κοίταξε λοξά.
"Τί μπορώ να κάνω για σένα κοπελιά;" ρώτησε καθαρίζοντας με το  λευκό πανί ένα ποτήρι.
"Μία μπύρα παρακαλώ" είπε εκείνη και γύρισε πλάτη παρατηρώντας όλους τους θαμώνες.
"Ορίστε γλυκιά μου" ακούστηκε μετά από λίγο η φωνή του.
Η Σαγιάνε γύρισε και τον κοίταξε. "Βασικά...βάλτε μου ακόμα μία" είπε.

Γύρισε στη Λύριεν και άφησε μία μπύρα μπροστά της.
"Πίνεις μπύρα σωστά;" ρώτησε έυθυμα, ενώ κράτησε τη μια για τον εαυτό της. Σήμερα θα απελευθερωνόταν!

https://www.youtube.com/watch?v=hWPPD5ww0eA

4
Βότανα και Φίλτρα / Το Δώρο της γνώσης
« στις: Φεβρουάριος 03, 2020, 03:51:13 μμ »
Είχε αγκαλιά τα βιβλία του κυρίου Ρέις. Τελευταίο είχε αφήσει την "ερωτική αλχημεία", το μόνο βιβλίο που ρούφηξε και για το οποίο κράτησε σημειώσεις. Προχωρούσε χαρούμενη μα και εγχωμένη προς την αίθουσα που ήξερε πως είχε το μάθημα του. Κάθισε απέξω και περίμενε μέχρι να σημάνει το τέλος του μαθήματος και τα παιδιά να αρχίσουν να φεύγουν, σχεδόν τρέχοντας από την αίθουσα. Χαμογέλασε. Πέρασε αργά το κατώφλι γέρνοντας μέσα το κεφάλι της για να διερευνήσει τον χώρο. Τον είδε καθισμένο, με το κεφάλι του ακόμα σκυμμένο στις σημειώσεις και τα βιβλία. Απορροφημένος.

Άρχισε να περπατά πολύ σιγά και αθόρυβα προς το μέρος του και όταν έφτασε κοντά έβηξε κάνοντας αισθητή την παρουσία της, λίγο πριν φτάσει στο γραφείο του και αφήσει μ έναν γδούπο τα βιβλία πάνω.

"Γεια σου καλέ μου" είπε εύθυμα "πως ήταν το μάθημα;". ¨ενα γλυκό χαμόγελο, μόνο για τα μάτια του έλαμψε στο πρόσωπο της.

5
Κόνραμ / [Event] Η Νέα Φωτιά
« στις: Δεκέμβριος 31, 2019, 05:10:59 μμ »
Οι πύρινες γλώσσες έφταναν ψηλά, σχεδόν χάιδευαν τα τοιχώματα της πέτρας, πόσο να εκτείνονταν άραγε; Ο καπνός χανόταν, δε φαινόταν, μα από την άλλη ο σωστός εξαερισμός ήταν ένα από τα δυνατά σημεία των μηχανικών των Νάνων. Πώς αλλιώς θα έστεκαν οι πόλεις τους; Η κεντρική φωτιά ήταν ένα θέαμα, το φως της απλωνόταν παντού, ως τα περίχωρα της πόλης και φώτιζε καθε σκοτεινή γωνιά. Η μυρωδιά που απλωνόταν στην ατμόσφαιρα, παρά τον καλό εξαερισμό, όχι δυσάρεστη, διόλου, μετέφερε κάθε προσφορά. Φρούτα, βότανα. Κάθε λογής προσφορά που κατέληγε στη Φωτιά, μετέφερε και το άρωμα του στην ατμόσφαιρα. Ο θερμός αέρας μετέφερε τα πάντα στα ρουθούνια...ακόμα και τα γλυκά και τις λιχουδιές ή τα ψητά των Νάνων.

Ροή για προσφορές κάθε στιγμή της ημέρας. Τα ταλίσμαν που ευλαβικά πετούσαν στη Φωτιά οι Νάνοι ήταν κάθε λογής μεγέθους, υλικού και μορφής. Οι γηραιότεροι Νάνοι είχαν μεγαλύτερα ταλίσμαν, περισσότερα «βάρη» να αφήσουν πίσω τους, μια συνεχόμενη προσπάθεια, χρόνια με τα χρόνια. Τα παιδιά παίζανε γύρω από τη Φωτιά, γέλια και τσιρίδες αγοριών και κοριτσιών κρατούσαν πάντα το κέντρο της Κόνραμ σε ζωή. Παρέες μεγάλες και μικρές σκόρπιες παντού. Οι νέοι ένας ένας πετούσαν τα ταλίσμαν και οι υπόλοιποι της παρέας χειροκροτούσαν και επευφημούσαν. Πράγματι σκηνές γιορτής και χαράς.

Στην κεντρική πλατεία όλα τα μαγαζάκια παρείχαν τα πάντα. Από μικρές λιχουδιές για τα παιδιά αλλά και τους μεγάλους έως και κρέατα, μπύρες και παστά. Ζεστά ροφήματα με κανέλα και μήλο ή ζεστά κρασιά με μέλι, μπύρε κίτρινες και μαύρες, με φρούτα και μέλια, οι Νάνοι σίγουρα ήξεραν να πίνουν και να πίνουν πολύ. Όπως και να τρώνε φυσικά. 

Το χιόνι μέσα στη Κόνραμ άφαντο, οι Νάνοι το είχαν καθαρίσει για το νέο έτος και τη Νέα Φωτιά. Μα όσο πιο έξω της πόλης κάποιος περπατούσε σιγά σιγά, με τη ζέστη της Φωτιάς να υποχωρεί το λευκό έντυνε όλο και περισσότερο το μέρος. Και γι αυτό, έξω από τα σπίτια μικρά φαναράκια έκαιγαν και κρατούσαν τη ζέστη στους δρόμους αυτούς.

Η πολυκοσμία ήταν ένα φαινόμενο αυτή την περίοδο του χρόνου στη Κόνραμ. Παντού μπορούσες να δεις και να βρεις ότι ήθελες. Ο μικρός ξύλινος ξενώνας που οι Νάνοι παρείχαν στην Ακαδημία, στους μαθητές και τους καθηγητές της ήταν μόλις ένα τετράγωνο μέσα από την κεντρική Πλατεία, κι αυτό για να μην τους ζαλίσει η πολυφωνία του Κέντρου, αλλά συνάμα να είναι δίπλα στη σημαντικότερη ίσως γιορτή τους.

6
Κόνραμ / Η Νέα Φωτιά (Εγγραφές)
« στις: Δεκέμβριος 25, 2019, 05:01:17 μμ »
Οι εποχές πάντα σηματοδοτούσαν κάτι σε όλους τους πολιτισμούς και τις παραδόσεις. Μεγάλα πνεύματα, θεικές παρεμβάσεις, πύλες και μεταβολλές. Έτσι και στην παράδοση των Νάνων, ο νέος χρόνος έρχεται με εορτασμούς και συμβολικές "θησίες". Σ έναν κόσμο που συνεχώς οι δυνάμεις του καλού και του κακού πολεμούν μεταξύ τους, πότε επικρατεί η μία και πότε η άλλη. Για πολλούς ο χειμώνας περιγράφει τη συνοπτική επικράτηση του Σκότους ως την στιγμή ωστόσο που η ισορροπία ξανά αλλάζει. Ο νέος χρόνος έτσι φέρει την ελπίδα του Φωτός και του νέου, του δυναμικού.

Οι Νάνοι, όντες κοντινότερα στον Σιδηρουργό γιορτάζουν την αλλαγή αυτή με μία μεγάλη φωτιά στο κέντρο της πόλης. Η φωτιά είναι μεγ΄άλη όσο ένα σπίτι και καίει ασταμάτητα εώς το νέο χρόνο.

Έθιμα γύρω από τη Φωτιά:

Τα έθιμα γύρω από τη Φωτιά είναι πολλά και όλα άκρως συμβολικά.

-Χορός ζευγαριών. Φυσικά δε θα μπορούσε να λείψει κάτι τέτοιο καθώς η νέα χρόνια δίνει τις συνθήκες ώστε να ευδοκιμήσουν σχέσεις, νέες αλλά και να ανανεωθούν παλιές.

-Ανταλλαγή δώρων. Μέσα στην χαρά και την αναμελιά της Γιορτής, η ανταλλαγή δώρων συπληρώνει τον χορό των ζευγαριών, δίνοντας την ευκαιρία και μεταξύ φίλων να εκδηλώσουν την αγάπη τους.

-Καύση τάλισμαν. Το τάλισμαν αν και ιερό για πολλούς στη γιορτή της Κόνραμ παίρνει μια άλλη πτυχή η σημασία του. Τα ταλισμαν επρόκειτο για αντικείμενα, τα οποία δημιουργεί ο κάθε ένας ξεχωριστά και αντιπροσωπεύει ότι θέλει να αφήσει πίσω του. Αδυναμίες, κακές εμπειρίες, όλα με το τέλος του χρόνου κλείνουν και μένουν πίσω. Τα τάλισμαν πετιούνται στη μεγάλη φωτιά και συμβάλλουν και αυτά στο νέο ξεκίνημα.

Εξτρα πληροφορίες

Φυσικά επρόκειτο για ένα ανοιχτό και ελεύθερο θρεντ. Ο καθένας μπορεί να αλληλεπιδράσει όπως θέλει με ότι θέλει.

Καλά να περάσετε!

7
Το Γραφείο της Λύριεν / Ιδιαίτερη παραγγελία
« στις: Δεκέμβριος 10, 2019, 05:58:32 μμ »
Από τότε που είχαν βρει με τον Ελντίν ότι το αντικείμενο πάνω της που έδενε το ξόρκι ήταν τα σκουλαρίκια, τα είχε αφήσει σε εκείνον και δε τα είχε βάλει ξανά. Εάν επρόκειτο όμως να γινόταν το ταξίδι στη Σιράν έπρεπε να τα φορά. Κι όμως δεν υπήρχε ο΄ύτε μία περίπτωση να ξανα ακουμπήσει εκείνα τα καταραμένα. Έτσι ο δρόμος της την έβγαλε μπροστά από την πόρτα της Λύριεν. Εάν δε μπορούσε να φορέσει εκείνα, θα έφτιαχνε δύο καινούρια. Ή καλύτερα θα ζητούσε να της φτιάξουν δύο καινούρια, δεν είχε ι΄δέα από κατασκευές...πόσο μάλλον από κάτι τόσο λεπτεπίλεπτο.

Χτ΄ύπησε δυνατά την πόρτα και ξεφύσηξε περιμένοντας απάντηση.

8
Ημερολόγια / Απόρρητο: Αποδοχή αίτησης (Κλειστό)
« στις: Νοέμβριος 08, 2019, 10:23:17 μμ »
Ένα γράμμα τρέμει στο χέρι της. Καφέ φάκελος και βυσσινί βουλοκέρι με το σύμβολο της σπείρας. Μία ώρα έχει περάσει και η αναμονή την σκοτώνει. Κι όμως ακόμα κι έτσι δεν μπορεί να αποφασίσει να το ανοίξει. Σκέφτεται, χωρίς να υπάρχει λόγος. Τι; Ό,τι θα μπορούσε να είναι γραμμένο εκεί μέσα. Από ποιόν; Τον ίδιο τον αρχηγό, την Επιτροπή; Ποιόν; Δύο ώρες. Αυτή η στιγμή την πιάνει να κάθεται στη θέση της. Αγκώνες στα γόνατα, τρέμουν μαζί με το εκνευριστικό συνεχές κούνημα των ποδιών της. Το κεφάλι της στο πάτωμα. Και εκείνο το καταραμένο, ατάραχο πάνω στο γραφείο. Τρεις ώρες και πλέον κάθεται από πάνω του και το κοιτά με σαγόνι σφιγμένο, τα δόντια της πονάν, πόση ώρα άραγε σφίγγεται ολόκληρη; Γρήγορη κίνηση. Το αρπαζει, το κερί σπάει στο χέρι της και το γράμμα βιασμένα ανοίγει.

" Προς Σαγιάνε Ασάχι,

η Αίτηση έγινε δεκτή.
Πρώτη αποστολή προς αξιολόγηση: Βουνά της Δόξας.
Επιθυμητό αποτέλεσμα: το αριστερό κεφάλι της Δικέφαλης τίγρης των Βουνών.
Πρόκριση: Συνεχίζεται.
Σειρά αίτησης: 9η.
Βαθμός κατάταξης: 2ος
Επόμενη κρίση: άγνωστο

Εκ της Επιτροπής"

Συναισθήματα ανάμεικτα. Εκ της Επιτροπής. Άρα ήξεραν...άρα θα την περίμεναν...άρα θα αναγκαζόταν να τους ξανααντιμετωπίσει, 2 χρόνια μετά. Ίλιγγος. Στηρίχτηκε στο γραφείο της, το γράμμα έπεσε απαλά στο πάτωμα. Κρύο, κρύο, κρύο.

Μα τώρα το είχε κάνει. Τώρα δε γινόταν να οπισθοχωρήσει. Τώρα δεν υπήρχε επιλογή μόνο μπροστά. Τα Βουνά της Δόξας...άρα ήξεραν. ¨ΗΞΕΡΑΝ ΠΟΥ ΝΑ ΠΑΡΕΙ. Ήξεραν ότι η Ακαδημία θα πήγαινε!

Χτύπησε τα χέρια της γροθιές στο γραφείο και μ ένα γρύλλισμα έφυγε φουριόζα για το γραφείο της Κασσάνδρας και έπειτα της Ιλίντιεν. Σιράν...περίμενε...

9
Πάλη / Περίεργος ξένος (Τέλος)
« στις: Οκτώβριος 09, 2019, 01:36:05 μμ »
Ο περίεργος ξένος ήταν γενημένος πολεμιστής. Η κατασκευή του, άρτια, στιβαρή και δυνατή. Αρκετά πιο ψηλός από τους Νάνους του κόσμου αυτού. Η Κασσάνδρα την είχε πληροφορήσει για το "ιδιαίτερο" της περίστασης του. Η Σαγιάνε δεν ήξερε αν μπορούσε να πιστέψει ότι "ήταν από άλλο κόσμο" όπως είχε πει στους Σοφούς, μα το ύψος του, η άλλη γλώσσα που μιλούσε, οι διαφορές στο σώμα, ίσως να επιβεβαίωναν ότι ο ξένος λέει την αλήθεια. Ίσως όμως να ήταν και κάποιο πείραμα, κάποια αλχημιστική δύναμη που άλλαξε έναν Νάνο, ίσως και να έπαιξαν και με το δικό του μυαλό για να πιστεύει κάτι τέτοιο.

Από την άλλη εάν όσα έλεγε ήταν αλήθεια, εξωθούσε τον κόσμο της Αλχημείας σε κάτι πολύ περισσότερο. Αν μπορούσαν οι Αλχημιστές του δικού του κόσμου να κάνουν κάτι τέτοιο, αυτό έδινε πολλές και διαφορετικές τροπές στο ρου της πραγματικότητας. Πρώτον, σήμαινε πως και οι δικοί τους Αλχημιστές όταν μαθαίνονταν, θα προσπαθούσαν να το επιδιώξουν. Δεύτερον, ότι οι δικοί τους Αλχημιστές ήταν ίσως πιο αδύναμοι. Το χειρότερο σενάριο που σκέφτηκε, το τρίτο ήταν να έχει σταλεί επίτηδες ένας πολεμιστής. Θα μπορούσε να εκτιμήσει καλύτερα τη δύναμη του κόσμου, των Πολεμιστών, να δει το είδος της μαγείας που έχουν και ίσως, να το μεταφέρει ως πληροφορία πίσω; Οι σκέψεις της οργίασαν και όσο περισσότερο σκεφτόταν, τόσο χειρότερα τα σενάρια που έφτιαχνε. Ίσως, αν είχαν τη δύναμη να έστελναν στρατό για να τους πολεμήσουν; Κι αν οι αλχημιστές τους ήταν δυνατότεροι, τι ελπίδα είχαν; Έτσι έβαλε στόχο, ακόμα κι αν το μυαλό του πλανάται, να μάθει όσο το δυνατον περισσότερα για τον κόσμο του και για τη Δύναμη των φυλών εκεί.

Σίγουρα δε, τον έβλεπε ως μια εξαίρετη ευκαιρία να δοκιμάσει τη δική της δύναμη μαζί του. Υπολόγιζε πως σίγουρα θα ήταν πιο δυνατός από κάθε σώμα που είχε γνωρίσει. Μπορεί να μην είχε το ύψος των Βαλησίνων ή των Ξωτικών, αλλά αυτό το ύψος με το σωματότυπο των Νάνων ήταν ίσως ισχυρότερος συνδυασμός. Χαμηλό κέντρο βάρους και στιβαρή κατασκευή. Ένα θαύμα της φύσης.

Η Άρντα είχε πλησιάσει και μιλούσε μαζί του. Αφού έκανε νόημα στους υπόλοιπους να φύγουν, πλησίασε τα δύο άτομα.
"Άρντα θα μας αφήσεις παρακαλώ; Δε τελειώσα μαζί του" είπε η Σαγιάνε και τα μπλε της μάτια περιεργάζονταν το ιδιαίτερο σώμα του.

10
Το Νησί του Ουρίβ / [Quest] Η Θεραπεία, Κεφάλαιο ΙΙ (Τέλος)
« στις: Σεπτέμβριος 26, 2019, 01:59:01 μμ »
Δίνοντας και την τελευταία διαταγή στα παιδιά της περπάτησε γρήγορα προς τα έξω. Ένα νεύμα από τον Γκλίριον, μα δεν ήταν η ώρα τώρα. Άνοιξε την πόρτα ενώ άκουγε την φωνή του Ζβιρ. Απερίσκεπτη πάλι, μα εφόσον είχε την κατεύθυνση θα τους έβρισκε. Σα να κυνηγούσε το θήραμα της. Ένα άλογο την περίμενε έξω. Δεν είχε την σχέση που είχε η Ιλίντιεν με τα άλογα, μα ήξερε πως είναι πανέξυπνα ζώα. Χαλάρωσε λίγο και έτεινε το χέρι της στη μουσούδα του. Ήταν ένα μαύρο με λευκά πόδια και λευκό μέτωπο, ένας δυνατός επιβήτορας. Την μυρισε και έτριψε τη μουσούδα του στο χέρι της. Του ψιθύρισε το όνομα της και χαιδεύοντας τον, ανέβηκε πάνω του και έφερε το σώμα της μπροστά κρατώντας ισορροπία με τα πόδια της. Το άλογο άρχισε να τρέχει και κείνη να το ενθαρρύνει όλο και περισσότερο.

Στο ενδιάμεσο, η κατάσταση της χ΄ώρας ήταν τόσο χάλια όσο και η πόλη από την οποία ήρθε. Η καταστροφή ήταν μεγάλη. Θεοί και δαίμονες, φυσικές καταστροφές. Άραγε τι από όλα ίσχυε; Δεν ήξερε, αλλά δεν είχε και σημασία. Οι θνητοί πράττουν και αλλάζουν τον κόσμο, όπως ένα ποτάμι αλλάζει τη στεριά με τη ροή του. ΄Άρχισε να κινειτοποιεί όλες της τις αισθήσεις για να παίρνει πληροφορίες. Όσφρηση, ακοή, όραση. Ήταν μόνη της, εκείνη και το άλογο. Πια έμπαινε σε μια περιοχή κάμπου και από εκεί που ήταν μπορούσε να διακρίνει μια παρέμβαση. Κτήρια; Δεν έβλεπε ακόμα.
"Χαα" φώναξε στον επιβήτορα της και εκείνος επιτάχυνε. Η ματιά της συνοφρύθηκε προκειμένου να καταλάβει τι είναι. Όσο πλησίαζε έβλεπε καλύτερα. Ακόμα ένα άγαλμα της Θεάς, όσο πλησίαζε τόσο ψηλότερο. Έφτασε, για να αντικ΄ρύσει ένα άγαλμα δύο μέτρα ψηλό να περιτριγυρίζεται από πέντε άλλα αγάλματα, παιδιά, από όλες τις φυλές. Δεν κατέβηκε από το άλογο. Έφερνε βόλτες πάνω του ανάμεσα από τα αγάλματα εξετάζοντας τα, και κοιτώντας ανήσυχη τον ορίζοντα από κάθε κατεύθυνση.

Εάν ήταν εδώ ο Γκλίριον σίγουρα θα ασχολιόταν με την τεχνοτροπία των αγαλμάτων. Αυτό που σίγουρα της έκανε εντύπωση ήταν πως υπήρχε ένα τόσο συμβολικό κατασκεύασμα σε χώρα Βαλησίνων. Πέντε παιδιά από όλες τις Φυλές. Η τρίχα της σηκώθηκε. Μήπως ήταν μεγαλύτερο από ότι φανταζότανε; Το παιδί έπρεπε να προστατευτεί! Έμεινε μπροστά από το παιδί της Σοβέης. Όση ιστορία κι αν μάθαινε, πάντα θεωρούσε τον εαυτό της τυχερό. Οι Νάνοι βρήκαν έναν σύμμαχο στους Ανθρώπους και οι Άνθρωποι στους Νάνους. Απόγονοι της Γης και οι δύο, χαμηλοί στο χώμα και γι αυτό το λόγο ισχυρογνώμονες και γερά στομάχια. Μα οι Σοβερίνοι, μόνοι τους, είχαν δεχτεί το χτύπημα. Πριν την Μίρα μισούσε τα Ξωτικά. Χάιδεψε το μάγουλο από το μαρμάρινο άγαλμα του παιδιού της Σοβέης. Μια κίνηση που επέτρεψε στον εαυτό της εφόσον ήταν μόνη της.

Μία ακτίνα φωτός έπαιξε στο μάτι της. Γύρισε απότομα στο άγαλμα της Θεάς. Υπήρχε κάτι στο λαιμό της που λαμπύριζε ανάλογα με τον Ήλιο. Κατεύθυνε το άλογο της προς το μέρος του αγάλματος και ισορροπώντας πάνω του βρέθηκε μπροστά σε ένα περιδέραιο με ένα μικρό βέλος να δείχνει προς την δεξιά πλευρά. Τσιτώθηκε. Αυτό ήταν ξένη παρέμβαση και μάλιστα πρόσφατη. Άρπαξε το περιδέραιο κόβοντας το και ξεπέζεψε το άλογο.
Αυτό σήμαινε τρία πράγματα. Ή στα δεξιά σε κάποια απόσταση υπήρχαν εχθροί (αν και εκείνη θα το συμβόλιζε με ένα σπαθί εάν ήταν μήνυμα), ή ο δρόμος στα δεξιά ήταν ο σωστός ή ήταν παγιδευμένος. Το μύρισε και το περιεργάστηκε λίγο. Βλαστήμησε βάζοντας το περιδέραιο σε μία τσέπη της, ανέβηκε στον επιβήτορα της και μ' ένα χτύπημα άρχισαν να τρέχουν στο αριστερό μονοπάτι.

Λίγη ώρα αργότερα και κάποια κτήματα άρχισαν να διαφαίνονται. Επιτάχυνε με το άλογο. Η περιοχή ήταν απάτητη. Βαθιά μέσα στα κτήματα, ένα σπίτι, μάλλον ένα οίκημα, λίγο παρατημένο, όπως και τα κτήματα, λουσμένα με κιτρινιασμένα χόρτα, βότανα, μαραμένα λουλούδια και θάμνους νεκρούς. Ηρέμησε τον καλπασμό του αλόγου και όταν έφτασε κοντά στο σπίτι, κατέβηκε μ ένα σάλτο από την πλάτη του. Τον έδεσε βιαστικά σ ένα ξίλινο κορμό και βγάζοντας από την μπότα το μαχαίρι της πλησίασε όσο πιο αθόρυβα μπορούσε προς το οίκημα.

Στα μισά της διαδρομής, η πόρτα άνοιξε και από μέσα βγήκε μια επιβλητική γυναίκα Βαλησίνη. Μαύρα μαλλιά, αγέρωχο βλέμμα, το οποίο είχε εστιάσει πάνω της.
"Ποιά είσαι και τι θες εδώ; Κανένας δεν έχει δουλειά εδώ. Γύρνα πίσω" είπε κοφτά και αποφασιστικά τραβώντας ταυτόχρονα ένα μεγάλο σπαθί και κάνοντας δύο βήματα μπροστά.
Η Σαγιάνε σήκωσε τα χέρια της ψηλά σε ένδειξη παράδοσης, μα δεν άφησε το μαχαίρι της. "Έρχομαι με ειρηνικούς σκοπούς" είπε πλησιάζοντας και η ίδια περισσότερο, προσπαθώντας να δει από το άνοιγμα της πόρτας μέσα. Μα πάντα η Πολεμίστρια έμπαινε μπροστά και έκρυβε τη θέα.
"Ξέρω τι πας να κάνεις και τι θες. Ποιός σε έστειλε;" ρώτησε και επιτέθηκε.

Μία γρήγορη κίνηση μπροστά και το σπαθί διεγραφόταν σε μια κατακόρυφη γωνία. Η Σαγιάνε δεν είχε πολεμήσει ξανά με Βαλησίνο. Η ταχύτητα τους μπορούσε όντως να συγκριθεί με αυτή των Ξωτικών. Ο θαυμασμός της για αυτή τη Φυλή αναπάντεχος. Τα αντανακλαστικά της όμως εξίσου άρτια. Απέφυγε το χτύπημα της και πισωπάτησε. Ο επιβήτορας χλιμύντρισε ταραγμένος.

"Με στέλνει ο Ζβιρ και η Κασσάνδρα" είπε σε μια προσπάθεια να ηρεμήσει την Πολεμίστρια " Είμαι από την Ακαδημία" είπε και της έδειξε το διακριτικό της Φατρίας των  Πολεμιστών της Ακαδημίας. "Η Ακαδημία έχει έρθει με αποστολή. Ήρθα νωρίτερα για να συνδράμω στην προστασία του παιδιού. Έχω υποψίες πως μας παρακολουθούν. Επίσης στο άγαλμα της Θεάς με τα πέντε παιδιά βρήκα αυτό. Το αναγνωρίζεις;" ρώτησε καθώς έβγαλε από την τσέπη της το περιδέραιο και το πέταξε στην γυναίκα.

Στα λόγια της, στο σύμβολο και στο περιδέραιο, η γυναίκα θηκάρωσε το σπαθί της. "Είμαι η Σέρα" είπε λακωνικά "Και αυτός ο Ναρ" απήγγειλε καθώς εκείνη την στιγμή εμφανίστηκε από πίσω της ένα αγοράκι με μακρυά καστανά μαλλιά και μάτια παιχνιδιάρικα που κοιτούσε τη Σαγιάνε βαθιά και χαμογελούσε.

Η Σαγιάνε γούρλωσε τα μάτια. Πίσω από τη Σέρα, υπήρχε ένας σοβερίνος. Το παιδί ήταν σοβερ΄ίνος!

11
Πάλη / Χώρος Προπόνησης (Ελντίν Αρκάιν)
« στις: Αύγουστος 26, 2019, 05:56:48 μμ »
Έτρεχε όσο πιο γρήγορα μπορούσε. Είχε βγάλει την μακριά μπλούζα και είχε μείνει με το κοντό της. Στην κίνηση της διαγράφονταν όλοι οι μύες της καθώς και η ουλή της. Έτρεχε με όλη της την δύναμη, ουρλιάζοντας ανά διαστήματα από ενθουσιασμό και γελώντας μόνη της. Το παραλήρημα διαρκούσε για ώρα. Δεν μπορούσε να ηρεμήσει. Έτρεχε στον χώρο προπόνησης δημιουργώντας έναν νοητό χάρτη ασκήσεων. Έτρεχε, έπεφτε απότομα σε έρπην, σηκωνόταν, πηδούσε, ξανα έτρεχε, έκανε πλάγιες αποφυγές, πιο κοφτά, πιο δυνατά, πιο δυνατά. Ναι! Πλέον θα έθετε το σχέδιο της σε δράση!! Θα μπορούσε να αποκτήσει τους καλύτερους συμμάχους!

Αφού τελείωσε με τον Αλάσσιο δεν έπρεπε να χάσει άλλο χρόνο, έπρεπε να προπονηθεί. Κατευθύνθηκε προς τον στίβο και αφού έφτασε στο στίβο άρχισε να τοποθετεί τα φυσικά εμπόδια για μα δουλέψει τη φυσική της κατάσταση. Έπλεξε τα μαλλιά της στις δύο πανομοιότυπες πλεξούδες της και έβγαλε την μακριά της μπλούζα πετώντας την δίπλα στο σημείο εκκίνησης για να κρατήσει όσο το δυνατόν την θερμοκρασία της χαμηλή. Έπλασε στο νου της ένα πεδίο μάχης πάνω στη θέση των εμποδίων και ξεκίνησε.

Σπριντ, πτώση στο χώμα, έρπην με τους αγκώνες, άλμα, τρέξιμο σε στάση ημικαθίσματος, πλάγιες και μπροστινές βουτιές, στη μέση του γύρου της είχε θέσει ένα δέντρο ως σημείο "ανάβασης" και έπειτα πτώση πλάγια για να απορροφήσει τους κραδασμούς και τον τραυματισμό και επιστροφή με αντίστροφη των ασκήσεων της. Η φυσικής κατάσταση ήταν η αγαπημένη της ώρα. Δεν χρειαζόταν να πολεμήσει με κανέναν και ήταν η καλύτερη ώρα για να βάλει στην τάξη τις σκέψεις της. Αυτή τη φορά όμως όλες τις οι σκέψεις γυρνούσαν γύρω από ένα πρόσωπο: τον Ελντίν.

12
Θεραπευτήριο / Τραύματα έξαψης (Ανοιχτό)
« στις: Αύγουστος 16, 2019, 12:23:21 πμ »
Η επιστροφή στην Ακαδημία ήταν τυράννια. Η Σαγιάνε επέμενε πως δεν ήθελε να την δούνε και πως προείχαν άλλοι. Έδενε συνεχώς την πλάτη της σφιχτά και διατηρούσε τα βλήματα όσο το δυνατόν πιο καθαρά ρίχνοντας τους καθαρό αλκοόλ. Αρκετοί προσπαθήσανε να της αλλάξουμε γνώμη, αλλά η κατάσταση του Ελντίν, της Άρυα, της Κέννα, της Κασσάνδρα, του Βαλύριον επείγαν περισσότερο από την ίδια. Μπορούσε να αντέξει ως την Ακαδημία προσπαθώντας να μην αιμορραγήσει περισσότερο.

Ο Αλλάσιος έτσι κι αλλιώς ήξερε πως θα ήταν η πρώτη που θα έφτανε στην πόρτα του. Έτσι αφού βεβαιώθηκε ότι ο Ελντίν ξεκουραζόταν έπιασε το δρόμο. Με τα κουρέλια της και την βρώμα του αλκοόλ, του ιδρώτα και του αίματος έφτασε στο αναρωτήριο. Χτύπησε και μπήκε. "Συγγνώμη για τη μυρωδιά" είπε στον Αλλάσιο ο οποίος φάνηκε να την περιμένει. "Δύο βέλη και ένα σπαθί. Που να κάτσω;" ρώτησε χωρίς πολλά πολλά. Κρατιόταν με το ζόρι ξύπνια, μα δεν έπρεπε να κοιμηθεί. Το φοβόταν με τόσο αίμα που είχε χάσει και με τις πληγές ανοιχτές.

13
Κεντρική Αίθουσα / Προς μεσημεριανό [Τέλος]
« στις: Αύγουστος 01, 2019, 01:04:09 πμ »
Η Σαγιάνε κατευθυνόταν στην τραπεζαρία για να δειπνήσει. Σκεφτόταν το επικείμενο μάθημα της πάλης. Η ένδυση της ήταν απλή καθώς είχε ήδη κάνει προπόνηση και είχε τα μαλλιά της λυτά. Περνούσε μπροστά από την κεντρική αίθουσα εκείνη τη στιγμή.

Η ματιά της πλανήθηκε στους μαθητές. Γύρισε πίσω δέκα χρόνια περίπου και στα μάτια της εκείνη ήταν από την απέναντι πλευρά, αυτή των μαθητών. Είχε ήδη γνωρίσει τη Μίρα, ήταν χαρούμενη και ξέγνοιαστη. Ακόμα η σκιά των Ασάχι δε τη φόβιζε. Χαμογέλασε αφήνοντας τις γλυκόπικρες αναμνήσεις να την κατακλύσουν.

14
Ηθική / Ηθική-Μάθημα 1ο (Τέλος)
« στις: Αύγουστος 01, 2019, 12:23:05 πμ »
Η Σαγιάνε κατευθύνθηκε στην αίθουσα με δύο βιβλία στο ένα χέρι και μια κούπα ζεστό ρόφημα στο άλλο. Σήμερα θα ήταν η πρωτη μέρα της Ηθικής. Αυτό το μάθημα ήταν το αγαπημένο της και ανυπομονούσε! Ήδη από τα μαθητικά της χρόνια ήταν το αγαπημένο της. Σήμερα δεν υπήρχε λόγος για βαριά φορεσιά. Η Σαγιάνε φορούσε ένα κολητό μπλε σκούρο παντελόνι με ψηλές καφέ μπότες και μία λευκή κοντή μπλούζα. Έίχε αφήσει λυτά τα μαλλιά της, πυκνές μπούκλες ως τον οφαλό της περίπου.

Άνοιξε την πόρτα αφήνοντας την ανοιχτή και αγού έφτασε το γραφείο άφησρ το ρόφημα να φτάσει σε σωστή θερμοκρασία και άνοιξε ένα βιβλίο μέχρι να περάσει η ώρα. Αν και η σκέψη της ταξίδευε στον Ελντίν...

15
Πάλη / Πάλη-Μάθημα 1ο (Τέλος)
« στις: Ιούλιος 31, 2019, 09:18:31 μμ »
Η Σαγιάνε κατευθύνθηκε πρωί πρωί προς το χώρο της πάλης, ο οποίος είχε μια εσωτερική αίθουσα με ξύλινο πάτωμα και μια εξωτερική με ψιλή άμμο. Όπως πάντα θα έκανε την δική της προπόνηση και θα περίμενε να καταφθάσουν οι μαθητές, οι επίδοξοι μελλοντικοί πολεμιστές.

Αφού τελείωσε την προπόνηση της ήταν ώρα για να φτάσουν και οι μαθητές. Έκανε ακόμα διατάσεις. Όπως πάντα έτσι και σήμερα θα πάλευε και με έναν μαθητή.

Σελίδες: 1 2