Rasnarry Academy

Εμφάνιση μηνυμάτων

Αυτό το τμήμα σας επιτρέπει να δείτε όλα τα μηνύματα που στάλθηκαν από αυτόν τον χρήστη. Σημειώστε ότι μπορείτε να δείτε μόνο μηνύματα που στάλθηκαν σε περιοχές που αυτήν την στιγμή έχετε πρόσβαση.


Μηνύματα - Γκλίριον Νάντριελ

Σελίδες: 1 2 3 ... 11
1
"Δολοφόνος", η λέξη αυτή περιπλανήθηκε στους τοίχους του γραφείου του μέχρι να επιστρέψει στις φωνητικές τους χορδές.

"Υπέροχη μάσκα και σου ταιριάζει γάντι, αλλά ναι! Τι ξέρεις από το σκοτάδι Σαγιάνε;"

"Τι ξέρεις για τον κόσμο του κάτω πεδίου, τι ξέρεις για τους δρόμους μέχρι να φτάσεις εκεί, τι ξέρεις για τις δυνάμεις που βρίσκονται βαθιά κρυμμένες στα έγκατα αυτού του κόσμου;"

"Πως μπορείς να περάσεις μία λεπίδα χωρίς να τραυματίσεις τη σάρκα και να φτάσεις στα έγκατα της ψυχής της;"

"Πραγματικά πιστεύεις ότι αυτό που κρατάς είναι ένα εργαλείο που θα ήξερε να το χειριστεί ένας απλός φυσιοδίφης της επιστήμης;

"Ποιο θα μπορούσε να είναι το πραγματικό μήνυμα της φράσης πάνω στη λεπίδα που με τόση χάρη χαϊδεύεις και περιεργάζεσαι;"

"Λες ότι είσαι δολοφόνος και αυτό νομοτελειακά σε κάνει έμπειρη στο να διαχειρίζεσαι το σκοτάδι;"

"Μετά χαράς θα απολαύσω να σε διαψεύσω..."

2
Αυτή ήταν η πραγματική Σαγιάνε, αυτό το βλέμμα, αυτός ο τόνος φωνής, σαν άλλη ερυνία να σκίζει τη σάρκα του αντιπάλου της, με ένα βλέμμα, με μια ανάσα, με ένα σαρδόνιο μειδίαμα.

Δεν άφησε την πρόκληση αναπάντητη, άρπαξε βίαια στο δικό του το χέρι της, έφερε το βραχίονά του στο λαιμό και την έσπρωξε προς τα πίσω, μέχρι που η πλάτη της ένιωσε τον κρύο τοίχο του δωματίου.

"Μαλθακός, ψυχή;" "Το παιχνίδι που παίζουμε μπροστά στον κόσμο, εδώ είναι ανώφελο, έχουμε δει και οι δύο μας αρκετό θάνατο, αρκετό πόνο και αρκετή παράνοια, ώστε να πιστεύουμε, αφελώς, ότι η γλυκύτητα και οι φωτεινές νεφέλες φτάνουν για να αποδιώξουν το σκοτάδι." Χαμογέλασε, "τη μία μιλάς για ποταπά ένστικτα, την άλλη ρωτάς για αμαρτίες. Τι ξέρεις εσύ από αμαρτίες και σκοτάδι; Όταν μπίγεις το κρύο ατσάλι σε ένα κορμί, αφήνεις τη δουλειά μισή! Δεν φτάνεις ως την ψυχή του, τη στιγμή που πεθαίνει, λυτρώνεται."

Την πίεσε ακόμη πιο δυνατά στον τοίχο με το σύνολο του κορμιού του, χωρίς να πάρει το χέρι του από το λαιμό της.

"Χτύπα με όσο πιο σκληρά μπορείς, αυτή η μάχη εμπεριέχει όπλα που η μαχητικότητά σου δεν είναι αρκετή για να υποτάξει."

Πλησίασε και εκείνος με τη σειρά του το αυτί της, ενώ το χέρι του είχε ήδη ξεκινήσει να διατρέχει την εκτεθειμένη της γυμνή πλάτη.

"Αμαρτίες Σαγιάνε,από εκείνες που η ψυχή τιμωρείται εσαεί με αέναο, άσβεστο πυρ..."


3
Το κάψιμο από το δυνατό ποτό δεν ήταν δυνατό να συγκριθεί από το κάψιμο στην ψυχή του με ΕΚΕΙΝΗ απέναντί του στο γραφείο του. Δύσκολα ερχόταν σε αμηχανία, όμως είχε τον τρόπο της να τα καταφέρνει, από το πρώτο φιλί, από εκείνο το πρωινό όπου τα κορμιά τους ενώθηκαν ύστερα από την έξαψη μιας μονομαχίας, άραγε μονομαχούμε ξανά εδώ τώρα; σκέφτηκε καθώς ρουφούσε τις τελευταίες σταγόνες του ρουμιού.

Η Σαγιάνε δεν ήταν γυναίκα. Ήταν δαίμονας σε ανθρώπινη μορφή. Κάθε στιγμή που περνούσε ο δαίμονας εξασθενούσε υπό τον ανθρώπινο έλεγχό της, όμως σε κάτι τέτοιες στιγμές και ενίοτε στις στιγμές μάχης, ο δαίμονας έμπαινε μπροστά κατατροπώνοντας τα πάντα στο διάβα του και απαλά επέστρεφε στις σκιές του μέχρι να καταστούν ωφέλιμες ξανά οι υπηρεσίες του.

Φλόγα, φωτιά, πυρκαγιά, η φυσική εξέλιξη των πραγμάτων, αποφάσισε λοιπόν να αφήσει το πριν και το μετά. "Στο τώρα λοιπόν!¨" Της φώναξε απαλά, προτού την πλησιάσει σε απόσταση αναπνοής. "Το τώρα λοιπόν, σε βρίσκει εδώ, μόνη, ευάλωτη, αδύναμη, στο έλεός μου. Βλέπω το κενό στα μάτια σου, νιώθω την υποβλητική ενέργεια της απώλειας να φλογίζει το δαίμονά σου. Λοιπόν τι περιμένεις;"

Πλησίασε πιο κοντά. "Ήρθες για να θρηνήσεις; Η για να απολαύσεις την ελευθερία σου; Ήρθες για να ζητήσεις τον οίκτο μου η για να σπάσεις τα δεσμά σου; Μπορεί να μην είμαι πολεμιστής ώστε να σκίζω στα δύο ένα σώμα, όμως πίστεψέ με ξέρω να χαράσσω ψυχές! Θα σπάσουμε μαζί τον τρόμο σου η θα μείνεις αδρανής ανάμεσα στο οίκτο και το θρήνο σου;"

Όχι δεν θα σταματούσε εκεί, δεν γινόταν να μείνει εκεί, την άρπαξε και τη σήκωσε απότομα, "δεν επιθυμώ να σου δώσω τίποτα από το πριν και το μετά μου, το μόνο που μπορείς να έχεις είναι το τώρα μου! Λοιπόν τι θα κάνεις τρομερή πολεμίστρια;"

4
Ένα ακόμη βράδυ με τον ίδιο να ξενυχτά στο γραφείο του, οι νέες πραγματικότητες που έφερε το πέρας της αποστολής στο Γκραχλ, δεν τον άφηναν σε ησυχία. Καμία τέρψη για διάβασμα και συγγραφή. Το μπουκάλι με το κρασί είχε αδειάσει από νωρίς και εκείνο με το ρούμι, μόλις είχε ανοιχτεί και ευωδίαζε το γραφείο του. Σκέτο, ζεστό, όχι για την απόλαυση απόψε, σκέφτηκε καθώς το άνοιγμα της πόρτας τον τράνταξε.

΄Ήταν εκείνη! Ξυπόλυτη, αναμαλλιασμένη, με το λευκό νυχτικό της σαν πλάσμα παραμυθιού, που στο βλέμμα της δεν έβλεπες καλό τέλος.

Ήρθα.. Ήρθα εδώ.. του ψιθύρισε, αλλά δεν την άφησε να ολοκληρώσει τη φράση της. Σηκώθηκε αμέσως και την έκλεισε στη σφιχτή αγκαλιά του. Κάτι είχε γίνει για να φαντάζει τόσο ευάλωτη η περήφανη πολεμίστρια. Δεν της μίλησε, παρά μόνο την κράτησε σφιχτά μέχρι να νιώσει εκείνη λίγο πιο άνετα, να ρίξει τους ώμους της και να νιώσει ένα καυτό δάκρυ στο λαιμό του.

Συνέχισε τη σιωπηλή του αγκαλιά και ανεπαίσθητα της χάρισε ένα φιλί στο μαλλιά της. Σσσσσσσσσσς της ψιθύρισε, "μην πιέζεις τον εαυτό σου", δεν την άφησε από τα χέρια του μέχρι να βεβαιωθεί ότι είχε σχεδόν επανέλθει ο αυτοέλεγχός της. Την κάθισε απέναντί του, της έβαλε λίγο ρούμι σε ένα ποτήρι και κάθισε στην πολυθρόνα του. "Μη διανοηθείς να αρνηθείς το ποτό, έβαλα ελάχιστο ίσα για να σε χαλαρώσει."

Έσκυψε μπροστά, ανεπαίσθητα και βάλθηκε να τη χαζεύει καθώς εκείνη πάλευε να ψελλίσει τις πρώτες της κουβέντες. "Σημασία έχει ότι ήρθες..."

5
Παλιές Ιστορίες από τα δάση του κόσμου, τόμος 1-Τα δάση της Λιρέλ. Θυμήθηκε, καθώς εκείνη ξεκίνησε να φυλλομετρά το βιβλίο πως κάποτε ως ξωτικό και εκείνος, είχε περάσει χρόνο τριγυρίζοντας στα δάση εκείνα, όπου ο κόσμος σαν να άλλαζε δείκτες στο ρολόι του και ο χρόνος έμοιαζε να κυλά διαφορετικά, σε άλλες ρότες.

Κοίταξε την μαθήτριά του βαθιά στα μάτια, η ομορφιά εκείνου του ξωτικού ήταν όντως θείο δώρο, όμως ένιωθε ότι υπήρχε κάτι μέσα της που έψαχνε, καιρό τώρα, την αφορμή για να αφυπνιστεί. Ακανόνιστη ροή, θα έλεγε κάποιος, η οποία πάσχιζε να αποκτήσει το κανάλι της.

"Η θετική διάθεση συχνά σώζει τις στιγμές μας, μας δίνει εκείνο το πάτημα ώστε να αντιληφθούμε καλύτερα τον κόσμο και να αδράξουμε την ευκαιρία που η όποια αρνητικότητα θα την έκανε ανέφικτη,"

Τι μπορεί να κρύβει μέσα της σκέφτηκε, καθώς ολοένα και περισσότερο  αντιλαμβανόταν πως η Άρυα δεν είχε καμία συναίσθηση, παρά μόνο ενδείξεις, για το ποιόν και το, γεμάτο μυστήρια, παρελθόν της.

"Πρέπει να φτάσουμε με κάποιον τρόπο στο δάσος, πρέπει να δεις πέρα από τις σκιές και τη θαμπάδα. Όπως σε σένα έτσι και σε μένα ο Ναρ ξύπνησε κάτι μέσα μου, όμως, ακόμη δεν ξέρω, δεν μπορώ να φερθώ εγωιστικά και να αφήσω το τι συμβαίνει γύρω μου για να ψάξω τον εαυτό μου. Χαίρομαι ειλικρινά για σένα που και θέλεις να το παλέψεις και προσπαθείς για αυτό και φυσικά θα με βρεις στο πλευρό σου, ίσως η μαθήτρια στην πορεία της αναζήτησης φροντίσει εκείνη να δώσει κάποιο μάθημα στον καθηγητή".

Είχε ήδη πει πολλά οπότε έστρεψε την προσοχή τους και πάλι στο βιβλίο. "Βρήκες κάτι που να σου τράβηξε την προσοχή καθώς το φυλλομετράς;"

6
Η Χώρα των Ξωτικών / Απ: [Quest] Γκραχλ Ι- Εξερευνώντας
« στις: Μάρτιος 10, 2020, 04:58:05 μμ »
Έχοντας ολοκληρώσει τη συζήτηση με τον Αλλάσιο, έκανε να γυρίσει προς τη βιβλιοθήκη. Την είδε τότε μπροστά του. Δεν υπήρχε καιρός για δεύτερες, αφελείς σκέψεις. Έπρεπε να μιλήσει στην πολεμίστρια, η Σαγιάνε έπρεπε να περιμένει.

"Ακούω οδηγίες. Τί πρέπει να γίνει;"

"Σαγιάνε, εν απουσία της Κασσάνδρας και της Ιλίντιεν, η ευθύνη της αποστολής πέφτει στους ώμους μας." Την πλησίασε, ψυχρά και την κοίταξε σοβαρά. "Να συγκεντρωθούν οι διαθέσιμοι μαθητές και καθηγητές, ΄ωστε, όπως άκουσες και την Ιντούν, το συντομότερο να να ξεκινήσουν προς την αποβάθρα. Βρες την Άρντα, ήδη την έστειλα να βρει τον Ούμπρο. Οι πολεμιστές πρέπει να είστε έτοιμοι ανά πάσα στιγμή για το χειρότερο."

Δίστασε για μια στιγμή, "εγώ και ο Αλλάσιος θα κινήσουμε για άλλον σκοπό, άμεσα συνδεδεμένο αλλά διαφορετικό, πρέπει να βρούμε περισσότερες πληροφορίες που, όπως φαίνεται, χρειαζόμαστε. Φρόντισε να σβήσεις ερωτηματικά και αμφιβολίες για την απουσία μας, ο δρόμος μας είναι διαφορετικός, μα ο προορισμός δεν διαφέρει. Δεν μπορώ ακόμη να πω περισσότερα."

"Όσον αφορά τις ετοιμασίες, το πως θα οργανωθείτε και θα φέρετε εις πέρας την αποστολή, βρίσκεται στα χέρια των πολεμιστών. Ο Ούμπρο θα έχει εντολή να προστατεύει ανά πάσα στιγμή την Άρντα, τους υπόλοιπους, χώρισέ τους όπως καταλαβαίνεις. Το σκοτάδι ξεκινά να πέφτει βαρύ, είναι ευθύνη μας να προστατεύσουμε το φως." Την έκλεισε το μάτι πονηρά, "κρίμα θα ήθελα να δω ιδίοις όμμασι, από πρώτο χέρι, την αλυσίδα σε δράση."

Δεν έκανε κάποια κίνηση προς το μέρος της, το μυστικό τους, πολύτιμο ακόμη, έπρεπε να παραμείνει ως έχει. Ένα βλέμμα αρκούσε, "Σύντομα ελπίζω να έχω νέα σας, καλό δρόμο και μη φοβάσαι το άγνωστο σκότος, έτσι κι αλλιώς, έχουμε όλοι, λίγοι από δαύτο μέσα μας."


...Τέλος πρώτου μέρους...

7
«Κύριε Νάντριελ... Είναι όλα εδώ»

Πήρε το σημειωματάριο και διάβασε προσεκτικά. "Έχω ερωτήσεις", της είπε, "Πρώτον, πόσες φορές έχεις χρησιμοποιήσει το Άγγιγμα; Και πότε ήταν η τελευταία φορά που το χρησιμοποίησες;" Ξαναδιαβάζοντας το γραπτό, "Να! σε αυτό το σημείο! Το κάψιμο! Είχες δοκιμάσει άλλη φορά να ασχοληθείς με την πρακτική μαγείας; Και το δάσος; Σου θυμίζει κάτι αυτό; Ό,τι στοιχείο μπορούμε να συνδέσουμε ανάμεσα στο όραμα και την πραγματικότητα ίσως βοηθήσει."

"Είχα και εγώ ένα παράξενο όραμα, μετά το Ουρίβ, ο Νάρφος και ο Ναρ ήρθαν στο όνειρό μου, αρχίζω να πιστεύω πως, σε όσους υπάρχει προδιάθεση τουλάχιστον, ο Ναρ έφτασε πιο βαθιά από μία απλή αφύπνιση μία δεξιότητας. Δυστυχώς δεν μπορώ να μιλήσω για αυτό, όμως ίσως η μαγεία του να ξεκλείδωσε σε σένα αντιδράσεις που ακόμη να μην είσαι, ούτε εσύ βέβαια ούτε κανείς μας, έτοιμη να εξηγήσεις και να διαχειριστείς."

Την πλησίασε και της μίλησε σιγανά, "ξέρεις ο κόσμος κρύβει μέσα του ιστορίες, παλιές, σκοτεινές και τρομερές. Ο κόσμος μας, σπίτι των πέντε φυλών, ίσως φιλοξενεί ή καλύτερα φιλοξενούσε κάποτε, και άλλες οντότητες οι οποίες είτε χάθηκαν, είτε αφομοιώθηκαν με τον καιρό, τις καταστροφές και τους πολέμους. Όμως μόνο μύθοι και θρύλοι, συνοδεύουν τέτοιες ιστορίες, κανένα στοιχείο, κανένα δεδομένο. Ξέρω ότι ίσως ακούγονται υπερβολικά, αλλά όταν έχουμε να αντιμετωπίσουμε μη ορθολογικά περιστατικά, οι απαντήσεις ίσως βρίσκονται σε μη ορθολογικές ιδέες, αυτές καθ' εαυτές."

Της έδειξε το γραφείο και άφησε τρία μεγάλα σκονισμένα βιβλία πάνω του. Παλιές Ιστορίες από τα δάση του κόσμου, τόμος 1-Τα δάση της Λιρέλ, τόμος 2-το δάσος του Ναρίρ, τόμος 3-Το δάσος της Σομιέρ. Άνοιξε τον πρώτο τόμο με προσοχή. "Δες! Θα ξεκινήσουμε από εδώ, ίσως το δάσος στο όραμά σου να είναι η αφετηρία της ανεύρεσης απαντήσεων..."

8
Η Χώρα των Ξωτικών / Απ: [Quest] Γκραχλ Ι- Εξερευνώντας
« στις: Φεβρουάριος 25, 2020, 04:25:27 μμ »
Ακολούθησε υπάκουα τον Αλλάσσιο ώσπου απομακρύνθηκαν αρκετά από τους υπόλοιπους.

"Καθηγητά Αλλάσσιε, ακούστε με, νομίζω πως βρίσκομαι μπροστά σε μία υπέροχη ανακάλυψη." Δίστασε για μία στιγμή, "στο νότιο άκρο του νησιού, βρήκα μέσα στα αρχεία της Ακαδημίας μας, βρίσκεται καταποντισμένο το αρχαίο μνημείο των πρώτων Σοφών. Ένα σύνολο γλυπτών και συμβόλων αποδοσμένα σε κάθε μία από τις φατρίες και τις φυλές! Ναι! Ακούστε με! Ποτέ ξανά δεν είχα ξαναδιαβάσει ή έστω ακούσει σαν μύθο κάτι σχετικό με αυτό. Τα απομνημονεύματα της Θέλμα, Βράντελ και Άρντα Α', δίνουν παραστατικά πληροφορίες και στοιχεία για την τοποθεσία και την ιστορία του χώρου εκείνου!"

Άφησε μία στιγμή να καταλαγιάσει η έξαψη που τον συνεπήρε. "Η Ακαδημία πρέπει να πάει στο Γκραχλ, το γνωρίζω. Παρ' όλα αυτά, ήρθα να σας ζητήσω να με συνοδέψετε στην εξερεύνηση αυτή. Πιστεύω ακράδαντα πως ένα κομμάτι του μωσαϊκού που περιβάλλει τον κόσμο μας βρίσκεται σε αυτά τα κατάλοιπα. Δεν είμαστε σε θέση να απασχολήσουμε πολεμιστές γι' αυτό. Κατέχω εκπαίδευση πολεμιστή και σε συνδυασμό με τις θεραπευτικές σας δεξιότητες θεωρώ πως οι δύο μας δεν έχουμε κάτι να μας ανησυχεί. Έτσι κι αλλιώς στο νησί μας θα είμαστε. Έχω ενημερώσει την Άρντα ώστε να μεταφέρει στους υπόλοιπους τις προθέσεις μου, όμως το σκοπό μου τον ξέρουμε μέχρι στιγμής εμείς οι τρεις μόνο." Του έκλεισε το μάτι και τον σκούντηξε απαλά στον ώμο. "Λοιπόν καθηγητά; Είστε έτοιμος για μία μικρή περιπέτεια;"


9
Πορτμέιρ / Απ: Απρόοπτη έξοδος
« στις: Φεβρουάριος 21, 2020, 05:39:25 μμ »
Έσκυψε να πάρει τον καπνό του και ξαφνικά είδε μπροστά του την Ιλίντιεν, υπέροχη και λαμπερή όπως πάντα.

Ακούγοντάς την να παραγγέλνει δύο μπύρες, αμέσως άρπαξε το ποτήρι που είχε ήδη και το κατέβασε με μια γουλιά, ίσως θα έπρεπε να είχε προσέξει το γελάκι του Βαλύριον, αλλά ήταν τόσο ωραίο απόγευμα που δεν έδωσε σημασία. Η διάθεση ήταν στα ύψη και οι κουβέντες είχαν φουντώσει. Η διαφορά ηλικίας και παραστάσεων ήταν ήσσονος σημασίας ανάμεσα στο Γκλίριον και στο Βαλύριον. Φιλοσοφία, ποίηση και στόχοι ζωής ειπώθηκαν και αναλύθηκαν καθ' όλη τη διάρκεια, όμως το ξωτικό δεν μπορούσε να μη ρίχνει κλεφτές ματιές στο τραπέζι των κοριτσιών. Η Σαγιάνε έλαμπε και ένα χαλαρό μειδίαμα σχηματιζόταν στα χείλη του. Σε μία κίνηση όμως μαζεύτηκε και ξεροκατάπιε, Ο Ελντίν!.

Αμέσως τράβηξε το βλέμμα του όλο ντροπή και γύρισε στην Ιλίντιεν. "Πως και μόνη απόψε;" τη ρώτησε καθώς ο Λάντριαν δεν φαινόταν πουθενά.

Ένα ανεπαίσθητο μούδιασμα στα δάχτυλά του και ένα πετάρισμα στα βλέφαρά του τον ώθησε στο να αρπάξει το νέο ποτήρι μπύρας και να το κατεβάσει χωρίς ανάσα. Με ένα μειδίαμα απόλαυσης, έκλεισε το μάτι στο μπάρμαν για το επόμενο ποτήρι και βάλθηκε να χαζεύει στο χώρο.

Ξαφνικά, ο χώρος θόλωσε αμυδρά και χρώματα ξεκίνησαν να αγκαλιάζουν πρόσωπα, σώματα και κινήσεις. Τα αυτιά του τεντώθηκαν καθώς κάθε ήχος περνούσε εκκωφαντικά, συνοδευόμενος από δέσμες φωτός και χρωμάτων. Το τσούγκρισμα δύο ποτηριών, ακολούθησε μία πορτοκαλί λάμψη, το φλερτάρισμα ενός ζευγαριού παράμερα έρεε σε κόκκινα και ιώδη μοτίβα, καθώς οι αύρες ενώνονταν και έσμιγαν σε μία ροή.

Σε μία φάση η Ιλίντιεν γύρισε να χαιρετήσει την παρέα του τραπεζιού. Ο ήχος του Σάκραμ που έσκισε τον αέρα φωτίστηκε από μία ασημί λάμψη στο χώρο. Και τότε την είδε. Η αύρα της είχε μία εβένινη απόχρωση, σκούρα και τρομερή που αγκάλιαζε το είναι της και κατακρεουργούσε στο διάβα της ήχους και χρώματα. Έμεινε αποσβολωμένος και σαστισμένος από αυτό το θέαμα. Τίναξε το κεφάλι του όμως τα χρωματικά αποτυπώματα δεν έφυγαν και οι μελωδίες με τους ΄ηχους χρωμάτιζαν ακόμη πιο φαντασμαγορικά το χώρο.

Αρκετά με τις μπύρες σκέφτηκε καθώς η αλκοολική ραψωδία ετοιμαζόταν να αλλάξει κλίμακα. "Ρούμι! Το καλό το βαλησίνικο για μένα και την παρέα μου! Και ένα σφηνάκι από εκείνο το πικάντικο και καυτερό εκχύλισμα!" Ο εκρηκτικός συνδυασμός έφτασε σχεδόν άμεσα. Το ξωτικό έριξε το περίεργο υλικό μέσα στο ρούμι, όπως του είχαν δείξει Σοβερίνοι έμποροι στην αγορά Ελεσσέας, το γύρισε  απότομα τρεις φορές και βάλθηκε να γευτεί το αποτέλεσμα.

Ο συνδυασμός ήταν καταιγιστικός καθώς ο ουρανίσκος και ο φάρυγγας φλέγονταν στα όρια του απολαυστικού. Σε μια στιγμή το εβένινο πέπλο της πολεμίστριας πήρα φωτιά, καθώς το γλέντι άναβε και συνέπαιρνε την ορμή του για περισσότερο...

10
Πάλη / Απ: Πυξ Λαξ [Σαγιάνε]
« στις: Φεβρουάριος 18, 2020, 04:44:18 μμ »
Την έσφιξε πάνω στο στήθος του καθώς τα χείλη τους ενώθηκαν για μία ακόμη φορά, αυτή τη φορά όμως κανείς δεν έκανε κίνηση να αφήσει το φιλί να τελειώσει.

Σμιλεμενα κορμιά, ακομισμένες ψυχές παραδομένοι και οι δυο στην έξαψη ενός τώρα επικίνδυνου, σκοτεινού, παρορμητικού.

Τα χέρια του ακολούθησαν τις σκληρές γραμμές του κορμιού της, όπου το σώμα της ήταν εκτεθειμένο χωρίς την προστασία υφασμάτων, δίστασε για μία στιγμή και ακολούθησε τις σκληρές γραμμες και τις μαλακές της καμπύλες κάτω απο το ύφασμα, σε όλο το φάσμα του γυναικείου κορμιού της, όπλο για την πολεμίστρια, σκεύος σαγήνης για τη γυναίκα.

Όπως οι δροσοσταλίδες, απαλά, γλύφουν τα πέταλα των λουλουδιών, μέχρι να φτάσουν στη γη, έτσι τα δαχτυλά του απαλά περιεργάζονταν τη γυναίκα που είχε δίπλα του διαχέοντας την ένταση σε όλη την έκτασή του σώματός της.

Κάθε σπιθαμή και ρίγος, κάθε άγγιγμα και ένα ανεπαίσθητο τίναγμα, κάθε επαφή των χειλιών τους και μία σπίθα, απο εκείνες που καίνε κοσμους και σύμπαντα ολάκερα.

Με την ώρα να περνά και τον κίνδυνο να βρεθούν εκτεθειμένοι να μεγαλώνει, την τράβηξε στα λουτρά της αρένας, όπου οι αμαρτίες και τα λάθη, εξαγνιζόμενα απο τα γυμνά κορμιά τους μέσω του γάργαρου και κρυστάλλινου ύδατος σφραγίστηκαν με το τελευταίο φιλι της ημέρας.

Σε λίγα λεπτά θα ήταν ξανά ο απόμακρος ιστορικος Γκλιριον και εκείνη η τρομερή πολεμίστρια της Ακαδημίας Σαγιάνε. Για ένα αχνό πρωινό, οι μάσκες  αφέθηκαν στην άκρη όπως τα λερωμένα τους ρούχα, για μια στιγμή απογυμνωμένοι από τα πρέπει και τα μη των ρόλων τους, κατάφεραν να βιώσουν την ατόφια αχρονία, πάνω στα κρυφά χρονικά σπαράγματα της ημέρας...

11
Πορτμέιρ / Απ: Απρόοπτη έξοδος
« στις: Φεβρουάριος 18, 2020, 03:19:31 μμ »
Γενέθλια Λύριεν. Τώρα. Πορτμειρ."κουτσή γαρίδα" φέρε κι άλλους

Διαβάζοντας το ραβασάκι, κατάλαβε. Άνοιξε τη ντουλάπα του και ντύθηκε για την περίσταση. Λινό παντελόνι στο χρώμα της θάλασσας και ραφιναρισμένη πουκαμίσα στα χρώματα των κοραλλιών. Άφησε τα μαλλιά του λυτά με τις ασημένιες τούφες του να ρέουν σαν κεραυνοί στην αφεγγάρωτη νύχτα. Δερμάτινο γιλέκο και λίγο από το άρωμα γερανιού και ιβίσκου που πάντα φορούσε. Αυτή τη φορά πρόσθεσε και μία ελαφριά νότα εκχυλίσματος αιθέριου ελαίου από βατόμουρα.

Αφού ετοιμάστηκε, βγήκε στο διάδρομο και κίνησε προς το λιμάνι. Λίγη ώρα αργότερα έφτανε στις ταβέρνες του λιμανιού. Χάζεψε τον πειρατή που καθόταν με μία παρέα ναυτικών και μπ΄ηκε γρήγορα στην Κουτσή γαρίδα. Γεμάτο κόσμο και ζωή καθώς ήταν έψαξε να βρει τη Λύριεν. Και τότε την είδε. Δεν είχε περάσει πολύς καιρός από κείνο το πρωινό στην αρένα.

Αφημένα μαλλιά κάτω, κοντό φόρεμα ανοιχτό με σκισιματα και αποκαλυπτικά σημεία, εντυπωσιακά κοσμήματα, βαμμένα μάτια, ω θεέ μου, ψιθύρισε καθώς του ερχόταν στο μυαλό το άρωμά της και η θέρμη του κορμιού της...

Στραβοκατάπιε καθώς έκανε να πλησιάσει. Δεν θα πάει καλά χωρίς ένα πρώτο ποτό σκέφτηκε και κίνησε προς το μπαρ. "Ρούμι διπλό, το βαλησίνικο και δύο κουταλιές στυμμένο λεμόνι και όχι τσιγκουνιές!" Πήρε το ποτήρι και πήρε δύο γενναίες γουλιές. Κοίταξε το μπαρμαν και εκείνος του έδειξε το νεαρό ξωτικό που καθόταν στην άκρη του πάγκου. Ο Βαλύριον!, είχε πολύ καιρό να τον δει και κίνησε προς τα εκεί πριν πάει στο τραπέζι των κοριτσιών. "Καιρό έχουμε να τα πούμε οι δύο μας!" Του είπε και τσούγκρισε το ποτήρι του, "πως και δεν κάθεσαι με τα κορίτσια;"

12
Η Χώρα των Ξωτικών / Απ: [Quest] Γκραχλ Ι- Εξερευνώντας
« στις: Φεβρουάριος 10, 2020, 10:27:00 μμ »
Ο μικρόσωμος σίφουνας τον ξεπέρασε γρήγορα καθώς έτρεχε προς την έξοδο. "Άρντα προσε...", μάταιος κόπος σκέφτηκε, γιατί να της κόψω τον ενθουσιασμό, ας τον βιώσει και κάποιος στην ατόφια και αφελή του μορφή, ένιωσε πως σκέφτηκε φωναχτά και γύρισε να δει ποιος τον άκουσε. Όμως η βιβλιοθ΄ηκη ήταν άδεια. Βουητό και φασαρία ερχόταν από τον προαύλιο χώρο όπου είχε μαζευτεί σύσσωμο το προσωπικό της Ακαδημίας, μα τι συνέβη, σκέφτηκε καθώς προχωρούσε προς την μεγάλη είσοδο του κτιρίου.

Ο κακός χαμός που αντίκρυσε  με το που βγήκε από τη βιβλιοθήκη, συνοδεύτηκε από την έκπληξη πως σχεδόν όλοι ήταν μαζεμένοι εκεί. Μαθητές, καθηγητές, βοηθοί. "Άρντα" φώναξε, "έλα μια στιγμή μαζί μου." Πλησίασε το μπούγιο στο κέντρο της αυλής όπου έστεκαν οι περισσότεροι καθηγητές. "Πρέπει να ετοιμαστείτε και να ξεκινήσετε άμεσα για το Γκραχλ! Δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο!" Ο τόνος της φωνής του ανέβηκε περισσότερο για τους υπόλοιπους παρά για εκείνη. "Καθηγητά Αλάσσιε!" Φώναξε. "Θα ήθελα να μου δώσετε λίγο από το χρόνο σας." Έκανε νόημα στην Άρντα να πλησιάσει. Άνοιξε τις σημειώσεις του και του έδειξε και τον πάπυρο που κρατούσε η μικρή μαθήτρια. "Δυστυχώς δεν μπορώ να απασχολήσω κάποιον πολεμιστή, καθώς όλοι τους χρειάζονται στο ταξίδι. Όμως σίγουρα θα μπορούσα να απολαύσω τις θεραπευτικές σας δεξιότητες και τη συντροφιά σας σε αυτό που πρέπει να κάνω."

"Όμως θα σας παρακαλούσα να με εμπιστευτείτε, θα σας εξηγήσω στο δρόμο", του ψιθύρισε, "με τόσα στο κεφάλι τους θα ήταν καλύτερα να ανησυχούμε για αυτό μόνο οι δύο μας", φούσκωσε το στήθος του με μία βαθιά ανάσα, "τι θα λέγατε για μία περιπέτεια με λίγη εξερεύνηση στο νησί μας;"

"Άρντα, όπως είπαμε έτσι; Εσύ τους οδηγείς. Ετοιμαστείτε και φύγετε, δεν μπορούμε να χάσουμε άλλο χρόνο, ήδη οι παλιές ιστορίες μας καθυστέρησαν αρκετά, καιρός να γράψουμε όλοι καινούργιες. Α πριν φύγεις! Άλλαξα γνώμη, αυτό θα μείνει μαζί μου." Άπλωσε το χέρι του και πήρε τον πάπυρο, στο ξερό μειδίαμα του νάνου, "υπόσχομαι να σε περιμένει αναλλοίωτο, στο γραφείο σου όταν επιστρέψουμε"...

13
Πάλη / Απ: Πυξ Λαξ [Σαγιάνε]
« στις: Φεβρουάριος 06, 2020, 11:31:47 μμ »
Κάθε φιλί και μια διαφορετική ιστορία. Κάθε στίχος και μια κατάθεση, κάθε αναστεναγμός και μια βουτιά στον ίλιγγο. Η σκληρή πολεμίστρια και ο απόμακρος ιστορικός, σε μια αβεβαιότητα χωρίς γραμμή, χωρίς κατευθυντήριες...

Δεν μίλησε, δεν εκφράστηκε, απλώς αφέθηκε στη θαλπωρή των στιγμών. Μία λέξη. Ατόφιο. Είχε τόση πραγματικότητα αυτό το επεισόδιο, αλήθεια που απέφευγαν να δείξουν και να εκθέσουν. Αλήθεια δικιά τους, μοναδική, μια ωδή ατην πραγματικότητά τους, στα μυστικά τους που τόσο καλά κρύβουν πίσω απο τις μάσκες τους.

Η αλήθεια τους, για τον εαυτό τους. Η στιγμή και οι περιστάσεις, απλές αφορμές. Καμία νομοτέλεια, καμια γραμμικότητα. Με μια λέξη, αχρονία. Ίσως με περισσότερες να άλλαζαν τα φίλτρα και τα πρόσημα.

Ανταπέδωσε το τελευταίο φιλί της, κλεινοντας τα ματια του, ταξιδεύοντας. Μέσα στις στιγμές και στις σκέψεις. "Σαγιάνε" ψιθύρισε, καθώς έψαχνε να της προσφέρει ένα άγγιγμα ζεστό χωρίς να παρεμβάλλεται κάποιο ύφασμα ανάμεσα στην σαρκική επαφή. Η ανατριχίλα της τον φρέναρε, όμως καθώς προσπάθησε να τραβηχτεί, ένιωσε το χέρι της να κλειδώνει στο δικό του, εμποδίζοντας τη διάσπαση της επαφής τους. "Σαγιάνε", ήταν η τελευταία λεξη που πρόφερε πριν τα χείλη της ρουφήξουν για μία ακόμη φορα κάθε σπιθαμής, ενέργειας και ανάσας...

14
Πάλη / Απ: Πυξ Λαξ [Σαγιάνε]
« στις: Φεβρουάριος 03, 2020, 10:50:39 μμ »
Ποια η διαφορά μεταξύ μιας σπίθας με μια φλόγα; Ποιος είναι το σημείο εκείνο που το πάθος γίνεται πόθος; Ακροβατώντας οριακά όπως το κενό της αναπνοής ανάμεσα στην εισπνοή και την εκπνοή, αφέθηκε στον παλμό της. Δεν υπήρχε λογική, δεν υπήρχε εξήγηση, απλά συνέβη.

Ανταπέδωσε, για πρώτη φορά, από εκείνο το βράδυ στο γραφείο της, την ένιωσε να παραδίνεται, να φλογίζεται, να ισορροπεί στον ίλιγγο. Ανασηκώθηκε και έβγαλε την πουκαμίσα του, τη διπλωσε πρόχειρα και την έβαλε προσκεφάλι για να ξαπλώσει δίπλα της.

Έτεινε το δεξί του βραχίονα απαλά κάτω απο το λαιμό της και την κράτησε κοντά του. Σιωπή και βαθιές ανάσες. Κοίταξε ψηλά καθώς οι αχτίδες του ήλιου αντανακλούσαν ζεστό φως μέσα στο χώρο. Ασυναίσθητα ψιθύρισε έναν λυρισμό σε κείνη την αρχαία διάλεκτο που τόσο αγαπούσε...

"Liber eram et vacuo meditabar vivere lecto;
at me composita pace fefellit Amor.
Cur haec in terris facies humana moratur?
Pater, ignosco pristina furta tua."

Δίπλα του είχε μια γυναίκα που έσπασε και αφέθηκε. Ήξεραν και οι δύο ότι δεν είχαν την πολυτέλεια να απολαύσουν κάτι πέρα από αυτές τις σποραδικές στιγμές. Την ένιωθε να ακουμπά πάνω στο σφυγμό του. Ευλογία αυτή η νηνεμία. Σε λίγο ο κόσμος θα γινόταν ξανά ζοφερός, σε λίγο το σκοτάδι θα εφορμούσε ξανά για να ασελγήσει πάνω στο φως.

Κάθε ευκαιρία πρέπει να δράτεται, μακριά όμως από τη ματαιοδοξη λαιμαργία, ασφαλής από τυφλά πάθη και εγωιστικές επιδιώξεις. Δεν είχε να ζητήσει τίποτα από κανέναν. Παρά μόνο να κολυμπήσει στην ηρεμία, πριν χαθεί στην καταιγίδα που ένιωθε πως ερχόταν. Κατάλαβε πως ο συνειρμός του κινδύνευε να αποκαλυφθεί. Ολέθρια μυστικά, θαμμένα σε ενα επικίνδυνο σκότος. Έκλεισε τα μάτια του και αφέθηκε σε βαθιές ανάσες. Πριν το καταλάβει, το κορμί της πλέον πίεζε το δικό του και τα χείλη της εφορμούσαν προς τα δικά του...

15
Πάλη / Απ: Πυξ Λαξ [Σαγιάνε]
« στις: Φεβρουάριος 03, 2020, 09:09:12 μμ »
Ένα φιλί, ορισμένες φορές δεν χρειάζεται κάτι άλλο πέρα από το φλογερό, αστραπιαίο άγγιγμα των χειλιών δύο προσώπων. Ήξερε, ω ναι, ήξερε πως ήταν λάθος, και μετά; Μία γυναίκα παραδομένη στον ίλιγγο μεταξύ δύο πόλων; Ένιωθε ότι της πρόσφερε ψήγματα παθών που δεν είχε ανακαλύψει η τουλάχιστον εξερεύνησει, συνάμα όμως ήξερε ότι δεν ηταν σε θέση να της προσφέρει το ελάχιστο σε σχέση με όσα ήδη απολάμβανε.

Γιατί επιμένεις, τι θες;

Η ερώτησή της περισσότερο άγχος έκρυβε παρά δίψα για απάντηση. Και ποιος να την κατηγορήσει; Όταν το απροσδόκητο έρχεται σε σύγκρουση με το δεδομένο η ισορροπία χάνεται. Τι απάντηση μπορούσε να της δώσει αραγε? Δεν κουνήθηκε και βάλθηκε να την κοιτάζει στα μάτια. Ίσως μια δεύτερη απόπειρα φιλιού να μην ήταν τόσο επιτυχημένη.

Έφερε την αριστερή του παλάμη στα μάτια της και έσκυψε απαλά στο αυτί της. "Τίποτα που να μετανιώσεις την αμέσως επόμενη στιγμή." Πέρασε τα χείλη του απαλά στο λαιμό της πίσω από το λοβό της. Χωρίς να την ακουμπήσει, έβγαλε μία καυτή εκπνοή πάνω στο ευαίσθητο εκείνο σημείο της και ένιωσε ολάκερο το κορμί της να τεντώνεται και να αναριγά απο την έξαψη.

"Θα μπορούσα να θέλω ακόμη ένα φιλί", της είπε και πλησίασε αργά και λάγνα τα χείλη της, σφίγγοντάς την , αργά, ξανά πάνω του...

Σελίδες: 1 2 3 ... 11