Rasnarry Academy

Εμφάνιση μηνυμάτων

Αυτό το τμήμα σας επιτρέπει να δείτε όλα τα μηνύματα που στάλθηκαν από αυτόν τον χρήστη. Σημειώστε ότι μπορείτε να δείτε μόνο μηνύματα που στάλθηκαν σε περιοχές που αυτήν την στιγμή έχετε πρόσβαση.


Μηνύματα - Λάντριαν

Σελίδες: 1 2 3 ... 11
1
Ερίσνα / Απ: Άρτος και Θεάματα [Λάντριαν]
« στις: Φεβρουάριος 17, 2021, 03:52:50 μμ »
O Κρόλι και ο Καζάρο είχαν επιμείνει να "ενδυναμώσουν" τον πρώην αρχηγό τους μετά τη μάχη του εναντίον του Χέργκολορ, και πριν τη μάχη του με τη γυναίκα που αγαπούσε. Ο Λάντριαν δεν μπορούσε να αρνηθεί, και ως κλασσική Σφύρα, οι τρεις άντρες κατέληξαν να πίνουν και να γελάνε, αντί ο Λάντριαν να προετοιμαστεί με κατάνυξη και να συνδεθεί με τα όπλα του.

"Χα! Το έκανες πάλι, τεράστιε μπάσταρδε!" φώναξε ο Κρόλι, χτυπώντας τον Λάντριαν στην τεράστια πλάτη του και πίνοντας. "Όπως τον παλιό καλό καιρό, εξέλιξες τον τρόπο μάχης, ξανά! Τους έδωσες κάτι που δεν έχουν δει όλους αυτούς τους αιώνες που κρατάνε σημειώσεις και γράφουν βιβλία για τη μάχη! Αυτός είναι ο τρόπος μας! Θυμάσαι τη μάχη στη Σελόν???" ρώτησε με ενθουσιασμό ο Κρόλι. Τα μάτια του νεότερου Καζάρο έλαμψαν όταν το άκουσε αυτό, γιατί ως νεότερος δεν είχε ζήσει αυτή τη μάχη. Την είχε ακούσει πολλές φορές, αλλά όχι παρουσία του Λάντριαν.

"Θυμάμαι...ήταν η μάχη που μας έβαλε πραγματικά στο χάρτη." είπε ο Λάντριαν και ήπιε από τη μπύρα του, και τα μάτια του έγιναν απόμακρα καθώς ο άντρας χάθηκε στις αναμνήσεις του.

-----------------

1298, Χειμώνας. Κοιλάδα της Σελόν

Ο Λάντριαν επιθεώρησε τους πολεμιστές του. Εξήντα οκτώ στον αριθμό, μαζί με τον ίδιο, ήταν θαύμα που είχε καταφέρει να μαζέψει, να εκπαιδεύσει, να εξοπλίσει έστω και τόσους. Φυσικά, είχε δημιουργήσει μεγάλα χρέη στην προσπάθειά του, αλλά αν αυτή η μάχη πήγαινε καλά, τα πράγματα θα έφτιαχναν. Εξήντα οκτώ άντρες και γυναίκες, όλοι Πολεμιστές διαφορετικού επιπέδου, κάποιοι ακόμα και εκπαιδευμένοι στην Ακαδημία, κάποιοι οριακά καλύτεροι από απλούς στρατιώτες.

Όλοι τους είχαν θέση στην καρδιά του, και για όλους ήξερε όχι μόνο το όνομά τους, αλλά τα ονόματα της οικογένειάς τους, την ιστορία τους, τους στόχους και τους φόβους τους, τους ήξερε έναν προς έναν, είχε διασταυρώσει ξίφη μαζί τους, είχε τσουγκρίσει κούπες, είχε φυλάξει σκοπιές.

Σήμερα, κάποιοι θα πέθαιναν. Ίσως και ο ίδιος.

Το πεδίο της μάχης ήταν η κοιλάδα της Σελόν, κοντά στα σύνορα των συνόρων μεταξύ του βασιλείου των Ανθρώπων και των Ξωτικών. Έκανε κρύο και έβρεχε εδώ και τρεις μέρες. Παρ όλα αυτά, η ομάδα του Λάντριαν είχε, υπό το παράδειγμά του, δείξει αρκετή πειθαρχία ώστε ο ομοιόμορφος εξοπλισμός της να είναι σε καλή κατάσταση, προσεγμένος και επιθεωρημένος τακτικά. Κάθε μέλος είχε ασπίδα, τέσσερα ακόντια, δόρυ και ξίφος, μαχαίρι, κράνος, καθώς και πανοπλία με κρίκους. Βαρύς οπλισμός, που ζύγιζε τουλάχιστον δέκα κιλά. Βαρύ πεζικό. Δεν είχαν ούτε ένα άλογο.

Σε αντίθεση, οι αντίπαλοί τους, Ξωτικά που είχε οδηγήσει ως εκεί κάποιος ξιπασμένος νεαρός άρχοντας που ήθελε να αποδείξει την αξία του, φρέσκος από την αντίστοιχη Ακαδημία των Ξωτικών, και να φτιάξει όνομα, είχαν ιππικό, τοξότες με ελαφριές πανοπλίες, και κάποιο πεζικό, όχι τόσο βαρύ. Φυσικά, κανένας Λαζτάνα, αλλιώς τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά. Ο αριθμός τους ήταν σίγουρα τριπλάσιος από την ομάδα του Λάντριαν.

Ο Λάντριαν δεν ήταν μόνος του. Οι κάτοικοι των οικισμών και χωριών της Σελόν που είχαν προσλάβει τη μισθοφορική ομάδα είχαν επίσης συγκεντρωθεί, άντρες κυρίως που κατείχαν όπλα και εξοπλισμό και είχαν κάποια στρατιωτική εκπαίδευση και εμπειρία, ήταν αρκετοί ώστε να εξισώσουν την αναλογία μεταξύ των δύο στρατών, αλλά τους έλειπε η ποιότητα και η εμπειρία σε σχέση με τα Ξωτικά, αλλά και ο εξοπλισμός. Ο Λάντριαν σίγουρα δεν βασίζονταν σε αυτούς, και είχαν το δικό τους διοικητή, τον δήμαρχό τους.

"Άντρες και γυναίκες!" φώναξε ο Λάντριαν. Παρά το νεαρό των χρόνων του, έχοντας δει μόλις 20 χειμώνες, το παράστημά του ήταν επιβλητικό και η φωνή του βαθιά.

"Σήμερα δεν πιάσαμε τα Ξωτικά γυμνά να λιάζονται, και θα έχουμε μια πραγματική μάχη!" είπε ο Λάντριαν, ξεσηκώνοντας γέλια από την ομάδα του. Αναφερόταν σε μια ενέδρα που είχαν καταφέρει να εκτελέσουν με επιτυχία μιάμιση εβδομάδα πριν, και είχαν πιάσει μια αντίστοιχη ομάδα Ξωτικών στον ύπνο, έχοντας περάσει επικίνδυνα ορεινά περάσματα μέσα σε φοβερό κρύο, και έχοντας δείξει τεράστιο θάρρος, προκειμένου να επιτεθούν στα Ξωτικά από μεριά που δεν θα περίμεναν ποτέ. Η ένταση πριν από τη μάχη μειώθηκε κάπως με το γέλιο.

"Σήμερα θα έχουμε μια πραγματική μάχη. Τη μεγαλύτερη που είχαμε ποτέ ως τώρα, και ίσως την πιο σημαντική! Έχουμε προετοιμαστεί για το τι θα κάνουμε, έχουμε ματώσει τα πόδια μας ώστε να συγχρονιζόμαστε σαν χορευτές. Έρχεστε πολλοί και μου λέτε ότι βλέπετε τους ελιγμούς μας στον ύπνο σας, και σας διαβεβαιώ ότι και για εμένα έτσι είναι!" είπε με περηφάνια και πολλοί χαμογέλασαν κάτω από τα κράνη τους.

"Δείτε ποιους έχετε απέναντι!" είπε ο Λάντριαν και έδειξε τους αντιπάλους που είχαν παραταχθεί. Οι τοξότες πιο μπροστά, έτοιμοι να ρίξουν τις πρώτες βολές πριν υποχωρήσουν, το πεζικό μετά, και δίπλα του το ιππικό, έτοιμο να ορμήξει σε αποδυναμωμένους εχθρούς.

"Ξωτικά που νομίζουν ότι η δόξα της μάχης βρίσκεται στην επίθεση σε μικρά χωριά στην ΄ακρη του πουθενά. Δείτε τους! Τόσο άνετοι! Τόσο γαλήνιοι, ε? Είναι επειδή είναι σίγουροι για τις ικανότητές τους? Είναι επειδή έχουν άλογα και τοξότες και περισσότερο φαί από εμάς τους βρωμερούς?" ρώτησε ο Λάντριαν, και μετά κούνησε το κεφάλι του.

¨"Όχι. Είναι επειδή δεν πιστεύουν ότι οι μισθοφόροι πρέπει να τους ανησυχούν. Είναι επειδή δεν πιστεύουν ότι οι μισθοφόροι θα κάτσουν να πολεμήσουν σοβαρά και να πεθάνουν. Είναι επειδή δεν πιστεύουν ότι οι μισθοφόροι είναι σοβαροί στρατιώτες και όχι "αυτοί που δεν τα κατάφεραν"." είπε ο Λάντριαν και όλα τα μάτια μπροστά του γέμισαν με μίσος.

"Σήμερα, γενναίοι μου, θα τους κάνουμε να πιστέψουν!" είπε ο Λάντριαν με τρομακτική ένταση και σήκωσε το μακρύ σπαθί του, και όλη η ομάδα του έκανε το ίδιο και άφησε μια φοβερή ιαχή. Ήταν έτοιμοι. Ήταν ένα.

Η μάχη ξεκίνησε, και οι πολεμιστές άρχισαν να κινούνται αργά, να προσεγγίζουν τον αντίπαλο. Ο Λάντριαν είχε χωρίσει την ομάδα του σε δύο υπο ομάδες, και διατηρούσε τον έλεγχο της μίας, ενώ το δεξί του χέρι, ένας γεροθείος ονόματι Σκρελ, οδηγούσε την άλλη. Οι ασπίδες ήταν σηκωμένες, γιατί οι ελαφρά προστατευμένοι, ευκίνητοι τοξότες των Ξωτικών σύντομα πλησίασαν περισσότερο και άφησαν τα υπόλοιπα Ξωτικά πίσω, έτοιμοι να γεμίσουν βέλη το αργοκίνητο πεζικό του Λάντριαν.

"Σταθερά....σταθερά..." είπε ο Λάντριαν. "Ασπίδες!" φώναξε καθώς το πρώτο κύμα από βέλη εξαπολύθηκε. Ο φριχτός, μεταλλικός ήχος των βελών να προσκρούουν στις ασπίδες ακούστηκε, σαν το πιο δαιμονισμένο χαλάζι. Ευτυχώς η βροχή ήταν με το μέρος του Λάντριαν, εμποδίζοντας τις βολές. Οι τοξότες αποφάσισαν ότι έπρεπε να πλησιάσουν και άλλο για να εκτελέσουν πιο ευθείες, δυνατές βολές.

Αυτό ήθελε ο Λάντριαν.

"Επίθεση!!!" φώναξε, και με μιας το πεδίο της μάχης λούστηκε με φως, καθώς τριάντα άτομα κάλεσαν αιθερικά πλάσματα που καβάλησαν με το Άτι της Αθλομάχης. Άλογα, λύκοι, αγριογούρουνα, κριάρια, όλα ξεχύθηκαν με τρομακτική ταχύτητα προς τους προωθημένους τοξότες των Ξωτικών, οι οποίοι όταν το είδαν αυτό άρχισαν να υποχωρούν γρήγορα, άτακτα.

Αναμενόμενα, το ιππικό των Ξωτικών πήρε εντολή να φύγει από το πλευρό του πεζικού που το προστάτεψε και να προφτάσει να υπερασπιστεί τους προωθημένους τοξότες από το ξαφνικό "ιππικό" του Λάντριαν. Δεν τα κατάφερε ποτέ όμως.

"Ακόντια!!" φώναξε ο Σκρελ, και οι δικοί του πολεμιστές άφησαν τις ασπίδες τους και τράβηξαν τα ακόντιά τους. Χρησιμοποιώντας τα Βέλη της Αθλομάχης, εξαπέλυσαν μια βροχή από ακόντια στο ακάλυπτο ιππικό, τα πολλαπλάσια ακόντια ήταν σαν να έρχονται από διπλάσια ή τριπλάσια σε μέγεθος ομάδα, και χτύπησαν άλογα και αναβάτες, δημιουργώντας χάος, κάνοντας τους πίσω να πέσουν πάνω στους μπροστινούς.

Το πεζικό των Ξωτικών έτρεξε να προφτάσει τους τοξότες, αλλά ήταν και αυτοί αργοί και δεν θα προλάβαιναν εγκαίρως. Η ομάδα του Λάντριαν τους έφτασε ορμητικά, και με τον βαρύτερο και καλύτερο οπλισμό τους άρχισαν να κατατροπώνουν τους τοξότες που υποχωρούσαν. Τα Ξωτικά προσπάθησαν να δημιουργήσουν μικρούς θύλακες αντίστασης και να οργανωθούν, αλλά ο Λάντριαν ήταν πάντα εκεί, διασπώντας τους με ορμή και πράξεις ανδρείας και ανώτερη πολεμική ικανότητα. Οι επίφοβοι τοξότες των Ξωτικών είχαν εξουδετερωθεί σε μια στιγμή!

Το ιππικό των Ξωτικών δεν τα πήγε καλύτερα. Το πλήγμα από τους "τοξότες" του Λάντριαν ήταν σοβαρό, αλλά όχι το μόνο. Έχοντας ξεκαθαρίσει την κατάσταση με τους τοξότες, η ομάδα του Λάντριαν, που πλέον δεν είχε άτια, τράβηξε τα δικά της ακόντια και από την προωθημένη τους θέση χρησιμοποίησαν και οι ίδιοι τα Βέλη της Αθλομάχης, εξαπολύοντας άλλη μια βροχή από πολλαπλάσια ακόντια στο ήδη χτυπημένο ιππικό, κάνοντάς το να υποχωρήσει άτακτα, με βαριές απώλειες.

Το πεζικό των Ξωτικών έφτασε την ομάδα του Λάντριαν, που συγκεντρώθηκαν σε στενό σχηματισμό και τους υποδέχτηκαν, ασπίδα με ασπίδα, δόρυ με δόρυ, ξίφος με ξίφος. Όλοι πολεμούσαν σαν λιοντάρια, αισθανόμενοι το βλέμμα του Λάντριαν και των συμπολεμιστών τους πάνω τους, θέλοντας να πραγματοποιήσουν πολεμικούς άθλους που θα λέγονταν γύρω από τη φωτιά το βράδυ. Αν και μέρος του πεζικού των Ξωτικών ήταν απασχολημένο με τους χωρικούς, οι αντίπαλοι του Λάντριαν ήταν περισσότεροι.

"Σταθερά τώρα...σταθερά! Αντέχουμε!" φώναξε ο Λάντριαν, κάνοντας την ομάδα του να πολεμήσει αμυντικά και να υποχωρήσει σταδιακά, αργά συγκροτημένα. Τα Ξωτικά είχαν χάσει τους τοξότες και το ιππικό τους, αλλά το πεζικό μύριζε τη νίκη και πίεσε.

Μοιραίο λάθος.

"Επίθεση!!" ακούστηκε η φωνή του Σκρελ...από πίσω από τα Ξωτικά. Καβάλα σε Άτια της Αθλομάχης, ήταν η σειρά τους να γίνουν ιππικό! Είχαν κυκλώσει το πεζικό των Ξωτικών που, μπλεγμένο σε μάχη, προχωρώντας όταν ο Λάντριαν υποχωρούσε, χωρίς τοξότες ή ιππικό να είναι τα μάτια και τα αυτιά τους, δεν είχαν διακρίνει τον ελιγμό. Η ομάδα του Σκρελ χτύπησε από πίσω, και τα Ξωτικά βρέθηκαν πιασμένα στα σαγόνια της ομάδας του Λάντριαν. Πολέμησαν απελπισμένα αλλά μέσα σε λίγα λεπτά είχαν ηττηθεί.

Η μάχη της Σελόν ήταν η μάχη που έβαλε τη Σφύρα στο χάρτη των μαχών των συνόρων. Από τον τελευταίο ελιγμό της δόθηκε το όνομά της, "Σφύρα", και τα κατορθώματά της έφτασαν μέχρι και στα αυτιά του βασιλιά. Πολλοί βετεράνοι, διοικητές αλλά και μελετητές της μάχης συζήτησαν αυτά που άκουσαν, πώς δύο μονάδες πεζικού είχαν μετατραπεί, εναλλάξ, σε ιππικό, τοξότες και ξανά πεζικό προκειμένου να νικήσουν μια αριθμητικά ανώτερη δύναμη, χρησιμοποιώντας ικανότητες της Αθλομάχης.

Η τέχνη του πολέμου είχε εξελιχθεί εκείνη τη μέρα, και ο Λάντριαν, ο αρχηγός της Σφύρας, ήταν ο εμπνευστής και νους πίσω από αυτό. Είχε επιμείνει τόσο πολύ στην εκπαίδευση αυτών των πολεμιστών, και πάντα τους δίδασκε την Αθλομάχη. Όπως έλεγε συχνά, ο Αλ Ρασίντ μπορεί να ήταν χρήσιμος σε μονομάχους και δολοφόνους που μπορούσαν να κάνουν προσεκτικές κινήσεις, που δεν χρειαζόταν να αναμένουν επιθέσεις από κάθε πλευρά εκεί που τηλεμεταφέρονταν ή μπορούσαν να έχουν τη συγκέντρωση για να ελέγχουν τις Σκιές τους, αλλά στο χαοτικό πεδίο της μάχης, θέση είχε μόνο η Αθλομάχη.

΄Στις επόμενες μάχες αυτό συνέχισε. Η Σφύρα, ξανά και ξανά, βρήκε τρόπους να αλλάξει τον τρόπο που γίνονταν οι μάχες. Πολλοί εχθροί και σύμμαχοι προσπάθησαν να μιμηθούν ή να περιμένουν αυτές τις τακτικές μετά από κάποιο καιρό, αλλά η Σφύρα πάντα είχε το προβάδισμα, πάντα είχε περισσότερο χρόνο να εκπαιδευτεί και να καινοτομήσει υπό την καθοδήγηση του Λάντριαν.

Δεν χρειάστηκε παρά λίγα χρόνια για να εξελιχθεί στη μεγαλύτερη και ισχυρότερη μισθοφορική ομάδα του βασιλείου των Ανθρώπων, με επίσημα συμβόλαια με το στέμμα, και πολύ διαφορετικές δομές και κονδύλια σε σχέση με το πώς ξεκίνησαν. Κάποια πράγματα όμως δεν άλλαξαν. Ο Λάντριαν εξακολουθούσε να γνωρίζει όλους τους πολεμιστές του σε βάθος, έναν προς έναν. Να τους  έχει εκπαιδεύσει όλους, και να έχει πιεί με όλους. Αυτό ήταν το μυστικό της Σφύρας.

------------


Η αναπόληση σε αυτό το παρελθόν, σε εκείνο τον καιρό, ίσως ήταν η καλύτερη προετοιμασία που θα μπορούσε να είχε κάνει ο Λάντριαν, παρέα με φίλους και ποτό. Όταν ο Σιδηρόφρακτος βγήκε στην αρένα είχε μια μεγάλη στρογγυλή ασπίδα και ένα πολεμικό σφυρί στο άλλο χέρι του. Περίμενε την αντίπαλό του, και ο αέρας γύρω του ήταν διαφορετικός, με ένα ανεπαίσθητο αλλά ξεκάθαρο τρόπο. Δεν υψωνόταν πλέον σαν βουνό, και η παρουσία του δεν ήταν τέτοια που να πνίγει τους γύρω του και να τους κάνει να κρατάνε την ανάσα τους περιμένοντας ένα ξέσπασμα σαρωτικής βίας.

Όχι. Ο Σιδηρόφρακτος φαινόταν...ήρεμος. Σκεφτικός. Παρατήρησε προσεκτικά την αντίπαλό του, και αισθάνθηκε την αποφασιστικότητά της στο πετσί του, σαν ψύχος να τον τυλίγει, αλλά να μην μπορεί να διαπεράσει το δέρμα του.

Με μετρημένο τρόπο, ο Σιδηρόφρακτος έκανε βήμα μπροστά και σήκωσε την ασπίδα του για να δεχτεί το πρώτο χτύπημα, και το χέρι που κράδαινε το σφυρί ταυτόχρονα επιτέθηκε πλαγιοκυκλικά προς τα πλευρά της αντιπάλου του.

Η μάχη ξεκίνησε.

2
Ελεσσέα / Απ: Απάτες και Λεπίδες [Λίλιθ]
« στις: Ιανουάριος 10, 2021, 08:11:35 μμ »
Σύντομα οι καθηγητές οδηγήθηκαν μέσα στην τεράστια αποθήκη. Πανύψηλη σαν κτίριο με όροφο από πάνω του αλλά χωρίς τον όροφο, μεγάλη σαν αρένα, και με κούτες στοιβαγμένες με τέτοιο τρόπο που ήταν σαν να σχηματίζουν ΄ένα λαβύρινθο, με ένα κεντρικό "διάδρομο" να οδηγεί στο κέντρο του κτιρίου και του σχηματισμού, και επιμ΄έρους διαδρόμους να διακλαδίζονται δεξι΄α και αριστερά. Ο φωτισμός που υπήρχε ήταν λιγοστός, και φαινόταν να προέρχεται από δαυλούς στο κέντρο του σχηματισμού, απ' όπου έρχονταν και φωνές.

Φρουροί τους υποδέχτηκαν με το που μπήκαν αλλά δεν τους ακολούθησαν βαθύτερα, ήταν τοποθετημένοι για να φυλάνε την είσοδο. Ο τσιλιαδόρος οδήγησε τη Λίλιθ και το Λάντριαν προς το κέντρο, όπου η πιο αξιοπρόσεκτη φιγούρα ήταν ένας Σοβερίνος. Πλούσια ντυμένος, με ιδιαίτερα φαρδύ σώμα και παραπάνω κιλά, ήταν στα σαράντα του, με προσεγμένο μαύρο μουστάκι και μούσι που διακλαδιζόταν σε οχτώ επιμέρους μικρότερα μουσάκια, όλα στολισμένα με χρυσάφι.

"Α, καλώς τους!" είπε και έκανε μια κίνηση προς το μέρος τους. Η παρουσία του και η γλώσσα του σώματός του ήταν τέτοια που υποδείκνυαν ότι ήταν ο αρχηγός, ενώ στο μικρό δάχτυλο του χεριού που έτεινε είχε ένα δαχτυλίδι με ένα μεγάλο ρουμπίνι, που είχε το σχήμα σώματος αράχνης, με ποδαράκια από χρυσό να απλώνονται, κάποια να δημιουργούν το δαχτυλίδι γύρω από το δάχτυλό του, ενώ άλλα να φαίνονται σουβλερά.

"Φαντάζομαι ότι όλα πήγαν κατ ευχή?" είπε και γύρισε να κοιτάξει πάλι ένα μικρό τραπέζι που είχαν στήσει, πάνω στο οποίο ήταν ένα κερί, και κάποια φυαλίδια σε μια δερμάτινη, απλωμένη θήκη. "Το φορτίο αυτή τη φορά άξιζε τα λεφτά του...χμμ....." είπε και επεξεργάστηκε τα φυαλίδια, τρίβοντας το μούσι του.

Δεν ήταν μόνος του. Είχε τέσσερεις ενόπλους φρουρούς σε κοντινή απόσταση, ανθρώπους, προσωπικούς σωματοφύλακες από τον τρόπο που ήταν επαρκώς ευπαρουσίαστοι, και έναν Βαλησσίνο που φορούσε ένα γκρί μανδύα και κρατούσε ένα μακρύ ραβδί με ένα ζαφύρι στην άκρη.

"Λοιπόν, πήρατε τα χρήματα? Μπορεί η προστασία των καταστημάτων να μην είναι τόσο προσοδοφόρα όσο είναι το εμπόριο δηλητηρίων, αλλά πρέπει να έχουμε τον ιστό μας απλωμένο, για να πιάνει πολλών ειδών καλο΄ύδια...Πόσα αποσπάσατε?" ρώτησε με χαλαρότητα, και γ΄ύρισε προς τη Λίλιθ για να ακούσει την αναφορά της.

3
Ερίσνα / Απ: Άρτος και Θεάματα [Λάντριαν]
« στις: Ιανουάριος 08, 2021, 08:32:14 μμ »
"Σιδηρόβλακας από τη μία, γέρικο Ξωτικό απ' την άλλη! Μπα! Κακή μάχη, θα ήθελα να σπάσουν τα κεφάλια τους ταυτόχρονα, αλλά αυτό θα σήμαινε ότι ένα άλλο Ξωτικό θα κέρδιζε αυτόματα! Κακή μέρα, κακή!" γκρίνιαξε ο Τόρι προς το φίλο του, το Ξωτικό που στεκόταν δίπλα του με ένα στωικό πρόσωπο και ένα καρτερικό μειδίαμα. Έδειχνε κατανόηση στο ότι ο Νάνος φίλος του αισθανόταν γκρινιάρης μετά από την ήττα του από το Σιδηρόφρακτο. Μετά από τη φοβερή μάχη που προηγήθηκε μεταξύ δύο Αρίστων, οι παρευρισκόμενοι ανυπομονούσαν να δουν άλλο ένα Άριστο εν δράσει, εναντίον του μυστηριώδους Σιδηρόφρακτου. Ποιός θα κέρδιζε άραγε?

Δίπλα τους, δύο φρουροί συζητούσαν καθώς οι μονομάχοι έμπαιναν στην αρένα υπό τις ιαχές του πλήθους. "Δεν υπάρχει περίπτωση, ε΄ίναι άδικο να αφήνουν αυτά τα Ξωτικά να συμμετέχουν. Όπου πάνε κερδίζουν! Πώς το νικάς αυτό το πράγμα? Άριστους τους λένε, και δες τον, αυτός εκεί πιθανότατα επιβιώνει από μάχες από πριν γεννηθεί ο παππούς μου! Θα έχει μελετήσει τεχνικές και στρατηγικές αιώνων των Ξωτικών! Δεν πολεμιέται σου λέω!" είπε, ενώ ο μεγαλύτερος φρουρός χαμογέλασε, ένα στραβό χαμόγελο. "Πάμε στοίχημα λοιπόν?" τον ρώτησε απλά. Έδωσαν τα χέρια.

Στην αρένα, ο επιβλητικός Σιδηρόφρακτος και ο σίγουρος Άριστος αντάλλαξαν ένα χαιρετισμό με τα όπλα τους. Ο Σιδηρόφρακτος ύψωσε τη μεγάλη, βαριά σφύρα του, ενώ ο Άριστος είχε έρθει με ασπίδα και απλό σπαθί. Αυτοί που ήξεραν καλύτερα παραξενεύτηκαν...πού ήταν η χαρακτηριστική κυρτή λεπίδα?

Η μάχη ξεκίνησε!

Και οι δύο μονομάχοι έκλεισαν την απόσταση, και ο Σιδηρόφρακτος πέρασε στην επίθεση με δυνατές, τρομακτικά γρήγορες σφυριές αν αναλογιστεί κανείς το βάρος του όπλου του, που έσχιζε τον αέρα. Ψύχραιμος σαν πάγος, με πρόσωπο απαράλλαχτο σαν να έκανε απλά μια βόλτα, ο Άριστος χρησιμοποιούσε την ασπίδα και το βηματισμό του για να αποκρούει, να αποφεύγει, να εκτρέπει, και κάποιες φορές ακόμα και να αντεπιτίθεται! Οι κινήσεις του ήταν σωστές. Ήταν σαν να έβλεπε κανείς ένα στρατιωτικό εγχειρίδιο να έχει πάρει σάρκα και οστά, και να παραδίδει μάθημα, και αυτή η αύρα έδινε την εντ΄ύπωση ότι όλα ήταν προμελετημένα υπέρ του Ξωτικού.

Ο Σιδηρόφρακτος χρησιμοποίησε Πυγμή της Αθλομάχης και το σφυρί του τυλίχτηκε με πορτοκαλί, χρυσές και κόκκινες αποχρώσεις, έτοιμο να καταφέρει ένα πλήγμα που θα μπορούσε να σπάσει την ασπίδα σε κομμάτια, αλλά ο άριστος απλά έκανε Άλμα της Αθλομάχης προς τα πίσω αντί να αιφνιδιαστεί. Μετά, όταν άρχισαν πάλι την αψιμαχία, παρά το σφυρί που ακόμα έλαμπε και ένα χτύπημα θα σήμαινε ήττα, το Ξωτικό ήταν ψύχραιμος, και κατάφερε να σπρώξει τον Σιδηρόφρακτο σε αμυντική θέση και να του περάσει και μερικά χτυπήματα στην πανοπλία του, κάνοντας το πλήθος να κρατήσει την ανάσα του.

Οι δύο αντίπαλοι χωρίστηκαν. Ο Άριστος πέταξε την ασπίδα του και έμπηξε το σπαθί του στο έδαφος.

"Είδα ό,τι χρειάζομαι." είπε ήρεμα στη γλώσσα των Ξωτικών. Ήρεμα, άπλωσε τα χέρια του στον ουρανό, και με μια απαλή λάμψη, εμφανίστηκε στα χέρια του η Κυρτή Λεπίδα του. Κάπως μακρύτερη από μακρύ σπαθί, φαρδύτερη και με μία κόψη μόνο, και ενισχυμένη ράχη, και με μια κάπως κυρτή μύτη, με γεωμετρικά σχέδια κατά μήκος της λεπίδας, έλαμπε με τρόπο πανέμορφο και απόκοσμα τρομακτικό. Η κόψη της ήταν τόσο λεπτή, αλλά τόσο κοφτερή που αντικατόπτριζε και αντανακλούσε το φως σχεδόν σαν να είχε μια λεπτή επικάλυψη από τα πιο φίνα, λεπτά διαμάντια.

Τον ουρανό τον ίδιο έκοψε,
Καθώς πετά το Τάρι.
Δεν λογαριάζει κεραυνό,
Ανάξιο το θηκάρι.


Τα Ξωτικά που ήταν παρόντα ήξεραν το τραγούδι του Άριστου που είχαν μπροστά τους, και πολλά άρχισαν να το τραγουδούν. Οι φωνές τους μελωδικές, ήρεμες, αλλά ταυτόχρονα τόσο έντονες...ήταν απόκοσμο, ήταν σαν ένα κάλεσμα, σαν να καλούσαν το πεπρωμένο που είχε γίνει υπόσχεση στον Άριστο να εκπληρωθεί. Οι υπόλοιποι παρευρισκόμενοι κράτησαν τις ανάσες τους, ειδικά όσοι ήξεραν τη γλώσσα των Ξωτικών. Τι σήμαινε αυτή η ανατροπή, με τον Άριστο να καλεί πλέον το προσωπικό του όπλο?

Συγχρονισμένοι, οι μονομάχοι ξανάρχισαν τη μάχη, καθώς συναντήθηκαν στο κέντρο της αρένας. Αυτή το φορά όμως, καθώς έτρεχε, ο Άριστος χρησιμοποίησε το Σθένος της Αθλομάχης και τυλίχτηκε σε μια Πανοπλία από ασημένιο Αιθέρα. Η θεωρία πίσω από τη χρήση του Σθένους ήταν απλή και ευρέως γνωστή στους περισσότερους Πολεμιστές. Όταν αντιμετωπίζεις αντίπαλο με αργό, επικίνδυνο όπλο, χρησιμοποίησε Σθένος για να τους εμποδίσεις να σε χτυπήσουν και να δημιουργήσεις ανοίγματα. Όταν αντιμετωπίζεις αντίπαλο με γρήγορο, ελαφρύ όπλο, μην χρησιμοποιήσεις Σθένος γιατί με απλά αγγίγματα, ο αντίπαλος θα σου κάψει όλη την Ενέργεια Πολεμιστή για να αποκτήσει πλεονέκτημα.

Έτσι και έγινε. Ο Σιδηρόφρακτος δεν αποθαρρύνθηκε. Κατάφερε μια πανίσχυρη σφυριά στον Άριστο για να καταναλώσει τον Αιθέρα του, και κατάφερε ακόμα και ένα γρήγορο δεύτερο χτύπημα με το κάτω μέρος της δίχερης σφύρας, πριν επιστρέψει σε θέση άμυνας. Όπως ήταν αναμενόμενο, η αντεπίθεση του Άριστου ακολούθησε, και ο Σιδηρόφρακτος αμύνθηκε.

"Αααααα!!!" ακούστηκαν επιφωνήματα έκπληξης, γιατί η λεπίδα του Ξωτικού έκοψε την μία άκρη του μεταλλικού κεφαλιού του βαριού σφυριού σαν να ήταν φτιαγμένη από βούτυρο, συνέχισε την πορεία της, διαπέρασε την πανοπλία του Σιδηρόφρακτου στον ώμο του, και όταν αποτραβήχτηκε ήταν κόκκινη με αίμα!

"Πώς αμύνεσαι από αυτό?? Πώς το νικάς αυτό??" αναρωτήθηκε δυνατά ο νεαρός φρουρός, σχεδόν πηδώντας πάνω κάτω, και πολλοί συμμερίζονταν τα συναισθήματά του. Το τραγούδι των Ξωτικών δυνάμωνε, σαν να ήταν λύκοι που είχαν περικυκλώσει το θήραμά τους και το πλησίαζαν.

Τον ουρανό τον ίδιο έκοψε,
Καθώς πετά το Τάρι.
Δεν λογαριάζει κεραυνό,
Ανάξιο το θηκάρι.


Τον ουρανό τον ίδιο έκοψε,
Καθώς πετά το Τάρι.
Δεν λογαριάζει κεραυνό,
Ανάξιο το θηκάρι.


Ο Σιδηρόφρακτος έκανε πίσω με Άλμα της Αθλομάχης και κοίταξε τη σφύρα του. Είχε χάσει την ισορροπία της τώρα, έχοντας μόνο τη μία άκρη απο το κεφάλι του σφυριού. Ο ίδιος αιμορραγούσε, όχι πάρα πολύ όμως. Μετά, το κράνος του γύρισε σαν να κοίταζε το πλήθος, και σταμάτησε για μια στιγμή στη νικήτρια της προηγούμενης μάχης...και μετά, ο Σιδηρόφρακτος, μπροστά στα μάτια όλων ανασήκωσε τους ώμους του και τους άφησε να ξαναπέσουν, σαν να έλεγε "Εντάξει λοιπόν!". Και με αυτό, έτρεξε πάλι κατά πάνω στον Άριστο!

Για άλλη μια φορά, χτύπησε με μανία τον αντίπαλό του, αλλά ο Άριστος απλά άφησε τον άντρα να σφυροκοπά τον Αιθέρα του, και ο ίδιος του κατάφερε μεγάλα κοψίματα, σαν να μη φορούσε πανοπλία. Στο μηρό, στο μπράτσο, στο στήθος! Το πλήθος κρατούσε την ανάσα του...τι τρέλα ήταν αυτή??

Τον ουρανό τον ίδιο έκοψε,
Καθώς πετά το Τάρι.
Δεν λογαριάζει κεραυνό,
Ανάξιο το θηκάρι.


Τον ουρανό τον ίδιο έκοψε,
Καθώς πετά το Τάρι.
Δεν λογαριάζει κεραυνό,
Ανάξιο το θηκάρι.


Πάνω από το απόκοσμο τραγούδι των ξωτικών, μια πολύ πιο ακατέργαστη φωνή ακούστηκε.

"ΣΦΥΡΑ, ΣΦΥΡΑ, ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ ΜΠΥΡΑ! ΠΑΜΕ, ΠΑΜΕ, ΤΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ ΝΑ ΦΑΜΕ! ΣΦΥΡΑ, ΣΦΥΡΑ, ΤΟ ΧΕΙ ΕΤΣΙ Η ΜΟΙΡΑ! ΠΑΝΤΑ, ΠΑΝΤΑ, ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΝΙΚΑ¨ΜΕ!!!"

Ο Κρόλι και ο Καζάνο είχαν ανέβει σε ένα ψηλό σημείο, και ξελαρυγγιάζονταν με τρόπο σχεδόν αποκρουστικό, αν δεν ταίριαζε περίεργα με το σκηνικό και την ατμόσφαιρα. Από τη μία το τραγούδι των Ξωτικών, δοσμένο στον Άριστο τη στιγμή που χρίστηκε, το τραγο΄ύδι που τον συντρόφευε σε μάχη, γάμο και θάνατο. Από την άλλη, ένα από τα συνθήματα της κομπανίας μισθοφόρων.

Τον ουρανό τον ίδιο έκοψε,
Καθώς πετά το Τάρι.
Δεν λογαριάζει κεραυνό,
Ανάξιο το θηκάρι.


"ΣΦΥΡΑ, ΣΦΥΡΑ, ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ ΜΠΥΡΑ! ΠΑΜΕ, ΠΑΜΕ, ΤΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ ΝΑ ΦΑΜΕ! ΣΦΥΡΑ, ΣΦΥΡΑ, ΤΟ ΧΕΙ ΕΤΣΙ Η ΜΟΙΡΑ! ΠΑΝΤΑ, ΠΑΝΤΑ, ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΝΙΚΑ¨ΜΕ!!!"

Ήταν σαν τα ίδια τα τραγούδια να πολεμούν. Το πλήθος δεν ήξερε πώς να αντιδράσει, αλλά με ένα τρόπο όλο αυτό βελτίωνε την ατμόσφαιρα, την εμπειρία. Οι υπεύθυνοι ήταν ικανοποιημένοι και το άφησαν να συνεχίσει.

Στο μεταξύ, στην αρένα, ο Σιδηρόφρακτος είχε πάρει πάλι την απόστασή του. Κοίταξε το όπλο του, του οποίου το σιδερένιο κεφάλι είχε κοπεί πάλι, και ο ίδιος έκανε μια κίνηση σαν να ξεφύσηξε. Με το χέρι του, μεγάλο σαν κουπί, έπιασε το κεφάλι της σφύρας και.....με ένα τρομακτικό θόρυβο το ξερίζωσε από τη λαβή, αφήνοντας άφωνο το πλήθος για μια στιγμή.

"Τι??"
"Το είδες αυτό??"

Τον ουρανό τον ίδιο έκοψε,
Καθώς πετά το Τάρι.
Δεν λογαριάζει κεραυνό,
Ανάξιο το θηκάρι.


"ΣΦΥΡΑ, ΣΦΥΡΑ, ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ ΜΠΥΡΑ! ΠΑΜΕ, ΠΑΜΕ, ΤΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ ΝΑ ΦΑΜΕ! ΣΦΥΡΑ, ΣΦΥΡΑ, ΤΟ ΧΕΙ ΕΤΣΙ Η ΜΟΙΡΑ! ΠΑΝΤΑ, ΠΑΝΤΑ, ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΝΙΚΑ¨ΜΕ!!!"

Ο άντρας, υπό το ψύχραιμο αλλά άγρυπνο βλέμμα του Άριστου κράτησε την ξύλινη λαβή που απέμενε αλλιώς, σαν να ήταν ένα μακρύ σπαθί, και άρχισε να την κουνά γύρω του, σαν να τη δοκίμαζε.

"Τι κάνει?? Με αυτό θα πολεμήσει?"
"Θα τον κόψει σε κομμάτια το Ξωτικό!"
"Είναι ανόητο, ας επέμβει ο κριτής!"
"Γιατί δεν προσπαθεί να κλέψει τα όπλα που άφησε το Ξωτικό πριν?"
"Θα του τα κόψει και αυτά!"

Τον ουρανό τον ίδιο έκοψε,
Καθώς πετά το Τάρι.
Δεν λογαριάζει κεραυνό,
Ανάξιο το θηκάρι.


"ΣΦΥΡΑ, ΣΦΥΡΑ, ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ ΜΠΥΡΑ! ΠΑΜΕ, ΠΑΜΕ, ΤΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ ΝΑ ΦΑΜΕ! ΣΦΥΡΑ, ΣΦΥΡΑ, ΤΟ ΧΕΙ ΕΤΣΙ Η ΜΟΙΡΑ! ΠΑΝΤΑ, ΠΑΝΤΑ, ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΝΙΚΑ¨ΜΕ!!!"

Με μια αστραπιαία κίνηση, το ξύλο τυλίχτηκε σε πορτοκαλί, χρυσό και κόκκινο φως και κατέβηκε με τόσο τρομακτική δύναμη, που ο αέρας ούρλιαξε καθώς τον έσκισε. Το πλήθος ησύχασε, τα μάτια τους διάπλατα. Έτσι κινούνταν ο Σιδηρόφρακτος όταν δεν είχε ένα τόσο βαρύ όπλο? Το μήνυμα ήταν σαφές προς κάθε κατεύθυνση: Αυτό το ξύλο ίσως να άντεχε να δώσει ένα μόνο χτύπημα πριν διαλυθεί, αλλά όποιος το δεχόταν δεν θα ξανασηκωνόταν!

Βλέποντάς το αυτό, ο Άριστος άφησε το Σθένος της Αθλομάχης να πέσει. Έλλειψη σεβασμού? Ίσως κάποιοι να το σκέφτηκαν αυτό, αλλά το Ξωτικό απλά υπάκουε τις βασικές αρχές της μάχης. Το ξύλο είναι πιο γρήγορο από τη σφύρα.

Τον ουρανό τον ίδιο έκοψε,
Καθώς πετά το Τάρι.
Δεν λογαριάζει κεραυνό,
Ανάξιο το θηκάρι.


"ΣΦΥΡΑ, ΣΦΥΡΑ, ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ ΜΠΥΡΑ! ΠΑΜΕ, ΠΑΜΕ, ΤΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ ΝΑ ΦΑΜΕ! ΣΦΥΡΑ, ΣΦΥΡΑ, ΤΟ ΧΕΙ ΕΤΣΙ Η ΜΟΙΡΑ! ΠΑΝΤΑ, ΠΑΝΤΑ, ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΝΙΚΑ¨ΜΕ!!!"

Ο Σιδηρόφρακτος κράτησε το ξύλο με τα δύο του χέρια, αφήνοντάς το να κοιτά προς το έδαφος, στο πλάι. Άνοιξε τα πόδια του και χαμήλωσε. Ο Άριστος κράτησε το δικό του σπαθί σε θέση άμυνας. Ο Σιδηρόφρακτος, θεόρατος όπως ήταν...άρχισε να πέφτει μπροστά σαν να είχε σκοντάψει! Την τελευταία στιγμή όμως χρησιμοποίησε το Άλμα της Αθλομάχης, εντελώς οριζόντια με έλεγχο κίνησης που χρειαζόταν χρόνια εξάσκησης, και έφτασε τον Άριστο με τρομερή ορμή, σχεδόν οριζόντιος, με το ξύλο πίσω του, έτοιμος να περιστρέψει όλο του το σώμα σε μία καθοριστική επίθεση....την οποία εκτέλεσε!

Ο ¨Άριστος, σκεφτόμενος όχι σε δευτερόλεπτα αλλά σε στιγμές, αναγνώρισε την παγίδα. Αν χρησιμοποιούσε το όπλο του για να σταματήσει το ξύλο του αντιπάλου του, το ξύλο θα κοβόταν καθαρά σε ένα σημείο, αλλά το υπόλοιπο, το κομμάτι που θα κρατούσε ακόμα ο Σιδηρόφρακτος θα συνέχιζε να κινείται προς το μέρος του! Δεν έπρεπε να γίνει αυτό! Δείχνοντας αντανακλαστικά θαυμαστά για την ηλικία του, ο Άριστος χρησιμοποίησε και ο ίδιος το Άλμα της Αθλομάχης και βρέθηκε ψηλά, 30 μέτρα στον ουρανό!

Τον ουρανό τον ίδιο έκοψε,
Καθώς πετά το Τάρι.
Δεν λογαριάζει κεραυνό,
Ανάξιο το θηκάρι.


"ΣΦΥΡΑ, ΣΦΥΡΑ, ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ ΜΠΥΡΑ! ΠΑΜΕ, ΠΑΜΕ, ΤΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ ΝΑ ΦΑΜΕ! ΣΦΥΡΑ, ΣΦΥΡΑ, ΤΟ ΧΕΙ ΕΤΣΙ Η ΜΟΙΡΑ! ΠΑΝΤΑ, ΠΑΝΤΑ, ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΝΙΚΑ¨ΜΕ!!!"

Ο Σιδηρόφρακτος ακολούθησε την περιστροφή του χτυπήματός του, προσγειώθηκε και τη στιγμή που τα πόδια του άγγιξαν το έδαφος το κλώτησε, κάνοντας και ο ίδιος Άλμα της Αθλομάχης προς τα πάνω, καταδιώκοντας τον αντίπαλό του στον ουρανό!

"Όχι! Το Κυνήγι του Τάρι!!" φώναξε το Ξωτικό δίπλα στον Τόρι. Μία από τις παραδοσιακές τεχνικές των Αρίστων, που υπαγόρευε ότι αν κάποιος τους ακολουθούσε στον αέρα με Άλμα της Αθλομάχης, επειδή οι ίδιοι ως πρώτοι θα είχαν το πάνω έδαφος, θα είχαν σταματήσει πρώτοι την κίνησή τους ενώ ο αντίπαλος ακόμα θα είχε την ορμή του Άλματος, χωρίς να έχει τρόπο να αλ΄λάξει πορεία και να ελιχθεί, ο Άριστος μπορούσε να τον χτυπήσει με ακρίβεια προβλέποντας ακριβώς την πορεία και την ταχύτητά τους! Ήταν θάνατος να ακολουθήσει κανείς τον Άριστο στον ουρανό!

¨Ετσι και έγινε. Ο Άριστος γύρισε στον αέρα και κοίταξε τον Σιδηρόφρακτο που ακόμα α΄νέβαινε, υπολόγισε την πορεία του αντιπάλου του, και εκτέλεσε ένα ακριβές, γρήγορο, καθοριστικό χτύπημα....που δεν πέτυχε το στόχο του!

Για μια στιγμή, κα΄τω από το Σιδηρόφρακτο μια μεγάλη, τετράποδη μορφή από πορτοκαλί, κόκκινο και χρυσό Αιθέρα άρχισε να σχηματίζεται, ένα Άτι της Αθλομάχης, αλλά ο Σιδηρόφρακτος το κλ΄ώτσησε διαλύοντάς το....και αλλάζοντας έτσι την πορεία του, χρησιμοποιώντας το σαν πλατφόρμα για επιπλέον ώθηση και αλλαγή γωνίας! Το πλήθος κράτησε την ανάσα του, ο Σιδηρόφρακτος πέρασε πάνω και πίσω από τον ¨Αριστο καθώς ο ίδιος εκτελούσε το Κυνήγι του Τάρι.....

ΚΡΑΑΤΣ!!!!!

Ένας εκκωφαντικός ήχος. Το ξύλο θρυμματίστηκε σε τόσα πολλά μικροσκοπικά κομμάτια από τι δύναμη αυτού του χτυπήματος που κανένα δεν θα προσγειωνόταν ξανά, θα τα έπαιρνε ο αέρας. Προσγειώθηκε όμως το Ξωτικό, έχοντας χάσει τις αισθήσεις του από το χτύπημα που δέχτηκε στη βάση του αυχένα του. Αμέσως μετά, προσγειώθηκε ο Σιδηρόφρακτος.

Σιωπή. Κανένα τραγούδι, κανένα σύνθημα.

Ο Χέργκολορ όμως δεν ήταν κάποιος τυχαίος. Το σώμα του συσπάστηκε. Και μετά σηκώθηκε...αλλά έπεσε πάλι στο ένα γόνατο. Τα χέρια και τα πόδια του έτρεμαν, και ο κόσμος γύριζε γύρω του. Δεν μπορούσε να πολεμήσει, και ένας λιγότερο άξιος, λιγότερο Άριστος θα ξυπνούσε στο αναρρωτήριο μέρες μετά. Ο Σιδηρόφρακτος ήταν από πάνω του, μια τρομερή φιγούρα που αιμορραγούσε...και του έδωσε το χέρι του.

Σιωπή.

Ο Άριστος το πήρε μετά από μία στιγμή, και ο Σιδηρόφρακτος τον σήκωσε. Οι δύο άντρες κοιτάχτηκαν.

"Σήμερα εσύ ήσουν ¨Άριστος." είπε ο Χέργκολορ στην κοινή γλώσσα.
"Όπως έχεις υπάρξει εσύ, από πριν τη γέννησή μου." απάντησε ο Σιδηρόφρακτος στη γλώσσα των Ξωτικών, τιμώντας τον αντίπαλό του. Ο Χέργκολορ σήκωσε το τρεμάμενο χέρι του στον αέρα, το χέρι που κρατούσε αυτό του Σιδηρόφρακτου, για να παρουσιάσει το νικητή της μονομαχίας στο πλήθος.

"ΣΦΥΡΑ!!!!" φώναξε ξέφρενα ο διοργανωτής, και το πλήθος ξέσπασε σε χειροκροτήματα και επευφημίες γι αυτό που είχαν μόλις δει.

Ο μεγαλύτερος φρουρός γύρισε στο νεότερο και χαμογέλασε με το στραβό χαμόγελό του. "Έτσι το νικάς αυτό, ψάρακα. Με πάθος και εφευρετικότητα, ένα κομμάτι ξύλο μπορεί να νικήσει την Κυρτή Λεπίδα." του είπε και πήρε τα κέρδη του.

4
Ερίσνα / Απ: Άρτος και Θεάματα [Λάντριαν]
« στις: Ιανουάριος 05, 2021, 11:09:15 μμ »
Ο Μανόλο Φαμπριτσιάνο μπήκε στην αρένα, και οι παρευρισκόμενοι χειροκρότησαν δυνατά. Ήταν ένας νεαρός άνθρωπος, με το ζόρι 25, ψηλός και αθλητικός, με ελαφριά δερμάτινη πανοπλία και ένα ξίφος μονομαχίας. Είχε αρχίσει να γίνεται ιδιαίτερα δημοφιλής στους κύκλους των πολεμιστών της χώρας για τις ικανότητες και τις επιδόσεις του στις μονομαχίες. Είχε κερδίσει αρκετούς αγώνες -φυσικά, ποικίλλων επιπέδων και όχι πάντα με τους καλύτερους πολεμιστές της ηπείρου να συμμετέχουν-, είχε γράψει εγχειρίδια μάχης, και θεωρούνταν μεγάλο ταλέντο, ιδιαίτερα σε όσα είχαν να κάνουν με την τεχνική.

"Είναι νεαρός ακόμα." σχολίασε ένας Νάνος πολεμιστής που παρακολουθούσε σε ένα Ξωτικό που τον άκουγε.
"Είναι όμως, λένε, πολύ καλός. Αρχίζουν να τον αποκαλούν "ο Τεχνιτης", Τόρι." σχολίασε ψύχραιμα το Ξωτικό. "Επίσης, κοίτα τον αντίπαλό του. Δυνατός, ισχυρός, αλλά με τόσο ατσάλι πάνω του θα είναι αργός." σχολίασε το ξωτικό και ο Νάνος ξεφύσηξε.
"Ε και?" ρώτησε ο Νάνος κατσούφικα.
"Η τέχνη της μάχης αφορά την τεχνική, Τόρι." είπε υπομονετικά το Ξωτικό. "Μάθαμε να πολεμάμε, ώστε να μην κερδίζει ο πιο δυνατός, είτε αυτός είναι άτομο ή ζώο, αλλά ο πιο έξυπνος και εξασκημένος. Η τέχνη της μάχης είναι ο τρόπος να αντισταθμιστεί η ανώτερη φυσική δύναμη." είπε το Ξωτικό, και ο νάνος κούνησε το κεφάλι του.

Ο Σιδηρόφρακτος περίμενε ήδη τον αντίπαλό του, κρατώντας το τεράστιο σφυρί του. Για άλλη μια φορά, δεν κινούνταν καθόλου. Ο Μανόλο στάθηκε απέναντί του και έκανε μια επιδέξια υπόκλιση, αρκετά θεατρική, χρησιμοποιώντας το ξίφος του. Καμία αντίδραση...όχι, ένα ελαφρύ γνέψιμο του κεφαλιού από τον κρανοφόρο Σιδηρόφρακτο. Ο κριτής έδωσε το έναυσμα για να ξεκινήσουν.

Ο πρώτος που κινήθηκε ήταν ο Σιδηρόφρακτος, εκπλήσσοντας το πλήθος καθώς με δύο μεγάλα βήματα γεφύρωσε την απόσταση, με ταχύτητα που φάνταζε αφύσικη για κάποιον τόσο μεγαλόσωμο, με τόσο βαρύ εξοπλισμό. Ο Σιδηρόφρακτος σήκωσε το σφυρί του και έκανε μια κυκλική, οριζόντια κίνηση με σκοπό να τσακίσει τον Τεχνίτη από το πλάι. Ήταν φανερό ότι ένα ξίφος μονομαχίας δεν μπορούσε να μπλοκάρει ή να εκτρέψει το φοβερό χτύπημα.

Ο Τεχνίτης έμεινε ψύχραιμος όμως και αντέδρασε άμεσα. Εξαφανίστηκε, και με Όνειρο του Αλ Ρασίντ εμφανίστηκε στο πλάι του Σιδηρόφρακτού....στην εκτεθειμένη πλευρά από την οποία είχε ξεκινήσει το χτύπημα του σφυριού, του οποίου το βάρος τώρα το είχε παρασύρει στην άλλη πλευρά. Ο Σιδηρόφρακτός ήταν ανοιχτός! Το πλήθος κράτησε την ανάσα του καθώς ο Τεχνίτης εκτέλεσε ένα ίσιο χτύπημα προς το εκτεθειμένο πλευρό του Σιδηρόφρακτου.

Ένα χτύπημα που αναγκάστηκε να διακόψει ο ίδιος και να οπισθοχωρήσει, γιατί ο Σιδηρόφρακτος είχε επιτρέψει στο σφυρί του να συνεχίσει την κυκλική πορεία του, είχε δαμάσει τη φοβερή ορμή του, και το σφυρί επέστρεφε για να ολοκληρώσει τον κύκλο του και να χτυπήσει τον Τεχνίτη. Ναι, ο Σιδηρόφρακτος ήταν ανοιχτός, αλλά αν ο Τεχνίτης συνέχιζε θα ακολουθούσε ανταλλαγή πληγμάτων, ένα τρύπημα από το ξίφος εναντίον ενός σαρωτικού χτυπήματος από το σφυρί που μπορούσε να τσακίσει όλα τα κόκκαλά του. Δεν άξιζε!

O Τεχνίτης χρησιμοποίησε το Όνειρο του Αλ Ρασίντ ξανά και εξαφανίστηκε, μόνο και μόνο για να εμφανιστεί ίντσες πίσω από την αρχική του θέση και να αφήσει το σφυρί να περάσει ουρλιάζοντας μπροστά του. Στο χρόνο ενός βλεφαρίσματος είχε εμφανιστεί ξανά στην πρότερη θέση του, κλείνοντας για άλλη μια φορά την απόσταση, έτοιμος να εκμεταλλευτεί το νέο άνοιγμα. Το πλήθος παραληρούσε από την επίδειξη αντανακλαστικών και ψυχραιμίας, και ελέγχου της απόστασης απέναντι στο "βάρβαρο" Σιδηρόφρακτο.

Ο Τεχνίτης εκτέλεσε άλλο ένα ευθύ χτύπημα, αλλά ο Σιδηρόφρακτος είχε ήδη καθοδηγήσει την ορμή του σφυριού του προς τα πάνω, και μετά προς τα κάτω, προς το κεφάλι του,  σαν να είχε προβλέψει τις κινήσεις του αντιπάλου του. Ο Τεχνίτης έπρεπε να διαλέξει αν θα αντάλλαζε χτυπήματα ή θα παραιτούνταν, και επέλεξε να σταματήσει το δικό του χτύπημα και να πηδήξει στο πλάι για να αποφύγει το χτύπημα του σφυριού.

Είχε διαρκέσει τόσο λίγο, αλλά ο Τεχνίτης ήδη εμφανιζόταν παντού, ενώ το σφυρί του Σιδηρόφρακτου δεν είχε σταματήσει ποτέ την κυκλική του πορεία, ήταν σαν χείμαρρος τη ροή του οποίου έλεγχε ο Σιδηρόφρακτος με τα μπράτσα του.

"Χα, άμυνα Μορόζ!" είπε ο Νάνος, τρίβοντας τη γενειάδα του.
"...συγγνώμη?" είπε το Ξωτικό χωρίς να μπορεί να πάρει τα μάτια του από το θέαμα που επαναλαμβανόταν. Κάθε φορά ο Τεχνίτης έβρισκε ένα άνοιγμα και ετοιμαζόταν να το εκμεταλλευτεί, αλλά κάθε φορά ο Σιδηρόφρακτος αντί να προσπαθήσει να αμυνθεί έκανε αντεπίθεση, δημιουργώντας μια άνιση ανταλλαγή χτυπημάτων που έκανε τον Τεχνίτη να οπισθοχωρεί.
"Άμυνα Μορόζ! Χα, ποιός δεν έχει τεχνική τώρα, μου λες? Με το να απειλεί να ανταποδώσει ένα θανάσιμο χτύπημα για ένα μέτριο, ο Σιδηρόφρακτος αμύνεται και επιτίθεται ταυτόχρονα! Δεν θα το δεις αυτό συχνά, θέλει κότσια, σώμα και μυαλό!" είπε ο Νάνος και ξεφύσηξε πάλι.

Ο Τεχνίτης είχε προβληματιστεί. Ήταν τόσο χαζό αυτό! Ποιός άφηνε τον εαυτό του να χτυπηθεί με σκοπό να ανταποδώσει και να χτυπηθούν και οι δύο? Δεν γίνονταν έτσι οι μάχες! Δεν θα έπρεπε καν να επιτρέπεται αυτό! Κανείς δεν διαμαρτύρονταν όμως, καθώς οι θεατές αν και δεν ήξεραν την ορολογία και το όνομα αυτού που έβλεπαν, είχαν σαγηνευτεί από το χορό μεταξύ ξίφους και σφυριού. Κάθε φορά υπήρχε η έξαψη για το αν ο Τεχνίτης θα κατάφερνε κάποιο πλήγμα, αν θα υποχωρούσε, αν θα δεχόταν μια ανταλλαγή χτυπημάτων!

Πώς να προχωρήσει? Το χειρότερο ήταν ότι ο αντίπαλός του τον διάβαζε, γι αυτό και μπορούσε να κινείται έτσι. Αν ήταν μια ιδέα πιο αργός, δεν θα πετύχαινε αυτό. Άμυνα Μορόζ? Αυτό ΄ήταν ανόητο, μια παρωχημένη τεχνική που αν ένας Πολεμιστής επέλεγε να χρησιμοποιεί, θα έπρεπε να συνταξιοδοτηθεί στα είκοσι του από τις πληγές που θα μάζευε...αν επιβίωνε ως τότε! Δυστυχώς όμως λειτουργούσε.

Ο Τεχνίτης προσπάθησε να κρατήσει καθαρό το μυαλό του αλλά δεν τα κατάφερε. Όποτε είχε πάει να χάσει την πρωτοβουλία και να σταματήσει τις γρήγορες κινήσεις του, ο Σιδηρόφρακτος είχε κινηθεί κατά πάνω του με το σφυρί να κινείται συνεχώς, έτοιμος να τον λιώσει, ξέροντας ότι το ξίφος δεν μπορούσε να τον εκτρέψει. Δεν κουραζόταν να το κουνά έτσι συνεχώς? Αν ο Τεχνίτης σταματούσε τις επιθέσεις του θα έχανε. Αυτό το σφυρί...αν κατάφερνε να το παρακολουθήσει καλύτερα, ίσως κέρδιζε το δέκατο του δευτερολέπτου που χρειαζόταν για να περάσει το χτύπημά του. Η κίνηση του σφυριού, το βάρος του, η κλίση του-....το σφυρί πέταξε!

Απροσδόκητα, ο Σιδηρόφρακτος άφησε το σφυρί από τα χέρια του και άρπαξε το ξίφος που κινούνταν προς τα πλευρά του, μια ακόμα επίθεση του Τεχνίτη. Το αρματωμένο του γάντι πανοπλίας δεν κόπηκε, και ο Σιδηρόφρακτος τράβηξε το ξίφος βίαια, και μαζί τον Τεχνίτη. Πήδηξε ταυτόχρονα κατά πάνω του και το αρματωμένο γόνατό του χτύπησε το στήθος του ελαφρύτερου αντιπάλου του, κόβοντάς του την ανάσα και πετώντας τον στο έδαφος, αφοπλισμένο.

"Σφύρα!!!" φώναξε ο κριτής, και το πλήθος χρειάστηκε μία στιγμή για να επεξεργαστεί το βίαιο, ξαφνικό, απροσδόκητο τέλος πριν αρχίσει να χειροκροτά.

"Άφησε τον αντίπαλό του να παρακολουθεί το σφυρί και...στο τέλος το πέταξε..." είπε το Ξωτικό.
"Τεχνική και ορτύκια μάντολες! Αυτό είναι τεχνική!" φώναξε ο Νάνος και γέλασε βροντερά.

------------------

"....φυσικά και είμαι εγώ αυτός που πρέπει να τον σταματήσει." γκρίνιαξε λίγο αργότερα ο Νάνος, μέσα στην αρένα, με τον Σιδηρόφρακτο μπροστά του. Πολεμούσαν ήδη πάνω από τρία λεπτά, που ήταν πολύ. Οι πανοπλίες και των δύο είχαν υποφέρει πλήγματα και βαθουλώματα, κα΄θώς και οι δύο, με δίχερα σφυριά είχαν κοπανήσει ο ένας τον άλλο ανελέητα, χωρίς φινέτσα και προφάσεις.

"Φυσικά...ναι, πάντα ο Τόρι. Δώστε στον Τόρι τους πιο δύσκολους αντιπάλους, μη και σταυρώσει κανένα έπαθλο..." συνέχισε να γκρινιάζει, και έφτυσε λίγο αίμα. Ο Σιδηρόφρακτος σήκωσε το σφυρί του και άρχισε να τον πλησιάζει.

"Βρε δεν πας στον αγύριστο!!!" φώναξε ο Νάνος και πήδηξε στον αέρα. Αντί όμως να πέσει πάνω στο Σιδηρόφρακτο, ο κόκκινος, ρούσσος Αιθέρας πήρε τη μορφή κριού από κάτω του, ενός μεγάλου, μυώδους κτήνους πάνω στο οποίο προσγειώθηκε ο Νάνος, και το οποίο ΄όρμηξε στο Σιδηρόφρακτο, έτοιμο να τον κουτουλήσει. Ο Σιδηρόφρακτος δεν είχε χρόνο να απαντήσει με τον ίδιο τρόπο, και χρησιμοποίησε Άλμα της Αθλομάχης για να πηδήξει πάνω από το Νάνο και το υποζύγιό του, το οποίο εξαφανίστηκε.

Άλλα πέντε λεπτά μετά, οι δύο αντίπαλοι ανάσαιναν βαριά. Ο Σιδηρόφρακτος είχε δεχτεί ένα χτύπημα στο δεξί γόνατο που τον έκανε να μην το πατάει καλά, ενώ ο Τόρι δεν μπορούσε να σηκώσει το αριστερό του χέρι, που κρέμονταν από τον ώμο του. Τίποτα που ένας καλός Θεραπευτής δεν θα μπορούσε να διορθώσει μετά τη μάχη, ευτυχώς που υπήρχαν και αυτοί και μπορούσαν οι Πολεμιστές να βγάλουν το άχτι τους.

Το πλήθος κρατούσε την ανάσα του, έχοντας παρακολουθήσει σχεδόν δέκα λεπτά ανελέητου, βάρβαρου, ωμού σφυροκοπήματος, με τους ήχους να ακούγονται σαν κεραυνοί. Ήταν σαν να πολεμούσαν δύο βουνά. Πόσο ακόμα μπορούσαν να αντέξουν???

Η τελευταία επίθεση. Ο Νάνος πλησίασε τον Σιδηρόφρακτο, παίρνοντας το χρόνο του. Κρατούσε το δικό του σφυρί με το ένα χέρι, πράγμα πολύ δύσκολο. Όταν έφτασε τον Σιδηρόφρακτο, ξεκίνησε μια μεγάλη κίνηση, βρυχώμενος αλλά άφησε το σφυρί του και στο χέρι του εμφανίστηκε ένα τσεκούρι ενός χεριού, που κατευθύνθηκε προς το στήθος του Σιδηρόφρακτού. Το πλήθος φώναξε από έκπληξη. Και όμως...

Το τσεκούρι σταμάτησε πριν ακουμπήσει την πανοπλία, καθώς πορτοκαλί, χρυσές και κόκκινες δεσμίδες Αιθέρα τύλιξαν το Σιδηρόφρακτο και σταμάτησαν το όπλο. Σθένος της Αθλομάχης.

"...είχες κι άλλο...?" δεν μπόρεσε παρά να ρωτήσει ο εξαντλημένος Νάνος με έκπληξη, και ο Σιδηρόφρακτός έγνεψε. Την επόμενη στιγμή, ο Σιδηρόφρακτος είχε ρίξει το Νάνο στο έδαφος και τον κρατούσε σε μια λαβή ύπνου. Ο Νάνος αντιστάθηκε όσο μπορούσε, αλλά δεν μπορούσε να κινήσει ούτε λίγο τα ατσάλινα μπράτσα του Σιδηρόφρακτου. Βρίζοντας με την τελευταία του πνοή, ο Τόρι έπεσε αναίσθητος, και ο Σιδηρόφρακτος σηκώθηκε όρθιος, αποφεύγοντας να πατήσει πολύ το χτυπημένο πόδι του.

"Σφύρα!!!!" φώναξε ο κριτής, και το πλήθος χειροκρότησε έντονα, βλέποντας τη λήξη μιας μάχης αντοχής και δύναμης.

5
Ερίσνα / Απ: Άρτος και Θεάματα [Λάντριαν]
« στις: Νοέμβριος 12, 2020, 09:26:49 μμ »
Ο Λάντριαν βεβαιώθηκε ότι η Ιλίντιεν είχε αποχωρήσει από την Ακαδημία. Δεν μπορούσε να συγκρατήσει το χαμόγελό του για την έκπληξη που είχε σκαρώσει. Στο γραφείο του υπήρχε ένας τεράστιος σάκος έτοιμος να υποδεχτεί τα απαραίτητα. Μερικές κινήσεις αργότερα, το μυστικό άνοιγμα στον τοίχο του γραφείου του Λάντριαν ήταν πλέον φανερό, παραδίδοντας τα μυστικά που φυλούσε στον Πολεμιστή.

-------------------

Ήταν απόλυτα λογικό ότι ο Λάντριαν δεν είχε πρόσκληση για το γάμο. Είχε όμως λάβει πρόσκληση για τους αγώνες επίδειξης που θα γίνονταν. Συνήθως η πρόσκληση αυτή θα πετιόταν στη στοίβα με λοιπές παρόμοιες προσκλήσεις που συχνά έφταναν στο γραφείο του, σπάνια όμως λάμβαναν απάντηση. Αυτή τη φορά όμως...οι καταστάσεις προσφέρονταν για μια έκπληξη στην Ξωτικιά της καρδιάς του. Λίγο μετά από την άφιξη της Ιλίντιεν, και φυσικά εν αγνοία της, ο Λάντριαν κατέφτασε και ο ίδιος στο χώρο που θα γινόταν το τουρνουά. Φορούσε απλά ρούχα ταξιδιού, κουβαλούσε ένα τεράστιο βαρύ σάκο, και κανένα φανερό όπλο. Το πρώτο του μέλημα ήταν, φυσικά, να βρει μια ταβέρνα για να φάει.

Λόγω της συγκέντρωσης Πολεμιστών, δύο ταβέρνες κοντά στην επιλεγμένη τοποθεσία είχαν οριστεί ως αυτές που θα εξυπηρετούσαν τους επισκέπτες Πολεμιστές και μόνο για εκείνη την ημέρα. Ήδη, οι Πολεμιστές που δεν ήταν αρκετά "σημαντικοί"-ή ίσως πολιτισμένοι- για το γάμο άραζαν στις ταβέρνες, προκαλώντας εύθυμη κυρίως φασαρία. Ο Λάντριαν διάλεξε μια από τις δύο ταβέρνες τυχαία και μπήκε.

"Λάντριαν!! Εσύ εδώ???" ακούστηκε μια τραχιά, αντρική φωνή. Ο Λάντριαν την αναγνώρισε και χαμογέλασε καθώς γύρισε να την κοιτάξει, αλλά καθώς γύρισε δύο τεράστια, μυώδη χέρια τον αγκάλιαζαν σφιχτά, μια αγκαλιά που ο ίδιος ανταπέδωσε. Στο πέρας της έκανε ένα βήμα πίσω και είδε δυο γνώριμες φάτσες. Ένας ξανθός Πολεμιστής, ακόμα πιο ψηλός και από το Λάντριαν αλλά νεότερος, στα 22 του, ήταν αυτός που τον είχε αγκαλιάσει. Δίπλα του ένας σημαντικά κοντύτερος άντρας με μαύρα μαλλιά και μεγάλα μουστάκια, καμιά δεκαριά χρόνια μεγαλύτερος από τον Λάντριαν ήταν αυτός που είχε μιλήσει.

"Λάντριαν-" συνέχισε ο κοντός βετεράνος, χειμαρρώδης, και καθώς ήταν το χαρακτηριστικό του, αθυρόστομος. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι αυτό που είπε ήταν "- νοικοκυράς γιέ, τιμώ την εξαίρετη μητέρα σου, που στον καλό-Σιδηρουργό βρέθηκες εδώ, τιμώ το κεφάλι σου?? Μας έχει φύγει ο πισινός μας να πολεμάμε τιμημένους ληστές στα νότια της Ισαχάρ, που να τους τιμήσει και αυτούς ο Κεραυνοβολιστής, και θα χρειαζόμασταν λίγη βοήθεια μπας και ξεκολλήσουμε!" φώναξε ο άντρας που λεγόταν Κρόλι. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι είπε αυτά, ακριβώς έτσι αλλά θα γελιόταν. Δίπλα του, ο ψηλός ξανθός ονόματι Καζάρο έγνεψε, πάντα σιωπηλός.

"Κρόλι, Καζάρο, τι ήρθατε να κάνετε εσείς εδώ ρε μούτρα, μετριέστε για Πολεμιστές? Ο Καζάρο ακόμα δεν έχει μούσι, και εσύ Κρόλι φαίνεσαι ήδη σαν ταβερνιάρης, έχεις πάρει και κιλά. Δεν έχεις βάλει αρκετό κομπόδεμα στην άκρη να ανοίξεις κάτι?" τους πείραξε ο Λάντριαν, βάζοντας ένα χέρι-κουπί στον ώμο του καθενός με δύναμη που θα έριχνε στο πάτωμα ένα φυσιολογικό άντρα αλλά οι δύο τους απλά έσφιξαν τα χείλη τους. Φυσικά και δεν θα έπεφταν, ο Λάντριαν τους ήξερε αυτούς τους δύο, ήταν από τους καλύτερους της Σφύρας.

"Ταβερνιάρη να πεις τον παινεμένο πατέρα σου, όχι εμένα. Ακόμα έχω μερικά κόλπα να δείξω στα νιάνιαρα!" φώναξε-όχι ακριβώς έτσι- ο Κρόλι, και ο Καζάρο δίπλα του γρύλισε, κάνοντας τους δύο να κοιταχτούν μια έντονη στιγμή, να αναμετρηθούν με το βλέμμα.

Ο Λάντριαν γέλασε βροντερά. "Ελάτε, πάμε να μου τα πείτε βρε μούτρα." είπε και τους πήρε να κάτσουν σε ένα τραπέζι. Σύντομα το κρασί έρρεε άφθονο και το φαγητό ερχόταν με πιατέλες. Χοιρινό, λουκάνικα, πατσάς, κοντοσούβλι, πατάτες, ψωμιά, χαμός.

Ο Κρόλι και ο Καζάρο ανήκαν στη Σφύρα, την μέχρι σήμερα πιο περιζήτητη, ισχυρή, αποτελεσματική και ακριβοπληρωμένη ομάδα μισθοφόρων, με πάνω από 300 μέλη, που κάποιες περιόδους άγγιζαν το διπλάσιο αριθμό. Η Σφύρα ήταν "παιδί" του Λάντριαν, που την σχημάτισε λίγο καιρό μετά την αποφοίτησή του από την Ακαδημία, ανταποκρινόμενος στις συχνές αψιμαχίες των κρατών με ληστές αλλά και τις συνοριακές συγκρούσεις μεταξύ τους, ανεπίσημες αλλά πέρα για πέρα πραγματικές. Κανένα κράτος δεν ήθελε να στείλει το δικό του στρατό να πολεμήσει, αφενός για να μην προκαλέσει την κατακραυγή και την καταδίκη των υπολοίπων, αφετέρου για να μην κινδυνέψει η δημοφιλία των μοναρχών με το να στέλνουν τους άντρες στο θάνατο. Οι συνθήκες αυτές είχαν ξεκινήσει μια άνθηση των μισθοφορικών ομάδων, και ο Λάντριαν το έκανε καλύτερα από κάθε άλλον.

Ξεκίνησε με ένα πυρήνα από συμμαθητές του στην Ακαδημία, κάποιους μεγαλύτερους, καθώς και Πολεμιστές που γνώρισε στο ταξίδι του 7ου έτους του. Από εκεί και πέρα, καθώς κέρδιζαν μικρές μάχες και φήμη, αλλά και χρήματα, άρχισαν να στρατολογούν περισσότερους. Ο Λάντριαν αξιολογούσε προσωπικά κάθε νεοσύλλεκτο, όχι μόνο με κριτήριο την ικανότητα και το θάρρος του, αλλά όλο το χαρακτήρα του. Οι αρχές της ομάδας που ονόμασε Σφύρα ήταν λίγες, αλλά αδιαπραγμάτευτες: Κανένας άμαχος δεν θα υπέφερε από την παρουσία τους. Θα έδειχναν έλεος όπου μπορούσαν, όντες επαγγελματίες και όχι φανατισμένοι αγροίκοι. Οι Πολεμιστές της Σφύρας ήταν αδέρφια.

Πάνω σε αυτές τις αρχές στήθηκε ένας θρύλος, καθώς η Σφύρα νίκησε τη μία μάχη μετά την άλλη, και ταυτόχρονα πολλές φορές υποστήριξε τους τοπικούς πληθυσμούς αμάχων είτε κάνοντας το "κάτι παραπάνω" από το συμφωνημένο για την προστασία τους-συχνά με προσωπικό κίνδυνο-, είτε με χρήματα του ταμείου της, είτε απλά μην επιβαρύνοντάς τους όπως συνήθως έκαναν άλλες μισθοφορικές ομάδες. Αυτό μεταφράστηκε σε μεγαλύτερη αποδοχή, και με το να είναι η πρώτη επιλογή για όποιον ήθελε να γίνει μισθοφόρος, πράγμα που σήμαινε ότι μπορούσε να έχει τους καλύτερους. Από την αρχή της ιστορίας της, η Σφύρα έπαιρνε περισσότερες δουλειές από την Ισαχάρ, η οποία αργότερα έγινε ο αποκλειστικός εργοδότης τους, μια συνεργασία που ικανοποίησε και τις δύο πλευρές, αλλά και τους αμάχους των περιοχών των ανθρώπων.

Κάποια στιγμή ο Λάντριαν αποφάσισε να αφήσει την αρχηγεία σε έναν έμπιστο συμπολεμιστή του προκειμένου να γίνει Καθηγητής στην Ακαδημία, αλλά με τους δεσμούς τιμής, φιλίας και σεβασμού που σφυρηλατήθηκαν στο πεδίο της προπόνησης και της μάχης, η Σφύρα πάντα θα έβλεπε τον Λάντριαν ως πρώτο και πραγματικό, "εν αποστρατεία" αρχηγό της για πολλά ακόμα χρόνια, καθώς είχε προσωπικά εμπλακεί στην είσοδο, εκπαίδευση και ασφάλεια όλων.

"Και δεν μου λες ρε μόρτη Λάντριαν, εσύ γιατί είσαι εδώ μην τιμήσω κανένα καλάθι τιμώ το πελέκι μου το ματωμένο? Δουλειά δεν έχεις στην Ακαδημία, καλόπαιδα να διδάξεις να μην βγάλουν το μάτι τους με το ξίφος τους?" ρώτησε ο Κρόλι μετά από ατέλειωτες ιστορίες, παλιές και νέες.

"Έχω έρθει να κάνω έκπληξη στη γυναίκα που θα παντρευτώ. Συμμετέχει και η ίδια!" είπε με πλατύ, περήφανο χαμόγελο καθώς κατέβασε μια μεγάλη κούπα κρασί.

"Σωωωώπα ρε συ? Δική σου κυρά? Εσένα σου ρίχνονταν κοπέλες της Σφύρας και τσούπρες που σώναμε και δεν ανοιγόκλεινες το μάτι τιμώ τον γλάρο μου, αναρωτιόμασταν για εσένα! Ποιά είναι??" ρώτησε με περιέργεια ο μεγαλύτερος άντρας και ακόμα και ο Καζάρο έγειρε μπροστά με περιέργεια.

"Ω, θα την καταλάβετε..." είπε γεμάτος ικανοποίηση και πονηριά ο Λάντριαν, πίνοντας και άλλο.


------------------------


Όταν ο Καρλ Σίγκρειβ, μεγάλος πολεμιστής και θαλασσοπόρος Βαλησίνος μπήκε στην αρένα, αντίκρυσε έναν απόλυτα ακίνητο, τεράστιο, αρματωμένο ιππότη. Ήταν τόσο αφύσικα ακίνητος που θα μπορούσε κανείς να τον περάσει για άγαλμα, για μια άδεια πανοπλία. Δεν φαινόταν ούτε ίχνος δέρματος, αλλά ούτε και τα μάτια του μέσα από τις σχισμές του κράνους του. ¨¨Έγερνε ελαφρά πάνω στη λαβή ενός τεράστιου σφυριού που είχε στήσει στο έδαφος.




Ο Σίγκρειβ ήταν γενναίος άντρας. Είχε πολεμήσει πειρατές χωρίς να βλεφαρίσει, είχε περάσει μέσα από καταιγίδες και θύελλες, είχε αντικρύσει τους τρόμους του βυθού. Παρ΄' όλα αυτά, κάτι στην απόλυτη ακινησία, την απόλυτη ησυχία, την απόλυτη έλλειψη κάτι του ανθρώπινου στην εικόνα που αντίκρυζε τον έκανε να ανατριχιάσει...είχε καλό ένστικτο.


Οι διοργανωτές είχαν δώσει στον Σίγκρειβ μια τρίαινα και ένα δίχτυ, όπλα που ήξερε να τα χειρίζεται καλά.  Ο διοργανωτής έδωσε το έναυσμα για να ξεκινήσει η μάχη, και η αρματωμένη μορφή σήκωσε νωχελικά και άνετα το βαρύ σφυρί, αφήνοντάς το να ΄πέσει στο δεξί ώμο του, κρατώντας τη βάση με τα δύο χέρια. Η μορφή άρχισε να περπατά αργά προς τον Σίγκρειβ. Κάτι στην νωχελικότητα των κινήσεων, κάτι στην...αύρα του Πολεμιστή, ήταν σαν να εξαπλώθηκε, να ήταν κολλητικό, και κανείς από το κοινό δεν μιλούσε, όλοι κράτησαν την ανάσα τους. Οι κινήσεις του αρματωμένου Πολεμιστή είχαν κάτι το...τελικό, σαν να ήταν αναπόφευκτος όπως ο θάνατος.

Ο Σίγκρειβ έφτυσε στο έδαφος. Δεν θα άφηνε τον αντίπαλό του να τον επηρεάσει ψυχολογικά. Πλησίασε προσεκτικά τον αντίπαλό του με την τρίαινα και το δίκτυ έτοιμο για επίθεση αλλά και άμυνα, αλλά ο αντίπαλος Πολεμιστής απλά συνέχισε να προχωρά με αμείωτο ρυθμό, με απαράλλαχτη στάση, σαν να σκόπευε να τον περάσει από πάνω αν συνέχιζε να είναι εκεί. Δεν άλλαξε τη στάση του σε αμυντική, δεν σταμάτησε.

Ήταν παγίδα? Ήταν δόλωμα? Ο Σίγκρειβ σκέφτηκε γρήγορα. Ανάθεμα! Ο αντίπαλός του φορούσε βαριά πανοπλία, και αν κατάφερνε να τον ρίξει κάτω θα νικούσε σίγουρα. Συνεπώς, αποφάσισε να πετάξει το δίχτυ προς τον αντίπαλό του. Ταυτόχρονα, χρησιμοποίησε τις Σκιες του Αλ Ρασίντ για να δημιουργήσει όλα τα αντίγραφα ακριβώς πάνω του, και αμέσως μετά το Όνειρο του Αλ Ρασίντ για να εμφανιστεί ακριβώς πίσω από τον αρματωμένο Πολεμιστή, ενώ τα αντίγραφά του παρέμεναν στην πρότερη θέση του σαν να μην είχε φύγει ποτέ.

Δίκτυ κατά πάνω του. Ο Σίγκρειβ πίσω του, χτυπώντας με την τρίαινα. Τα αντίγραφα στην πρότερη θέση του για να καλύψουν το Όνειρο του Αλ Ρασίντ! Μια τριπλή παγίδα που θα ψάρευε και το μεγαλύτερο ψάρι! Και πολύ ασχολήθηκε.

Και όμως! Ο Πολεμιστής έγειρε προς τα πίσω, σαν να θέλει να αποφύγει-ανεπιτυχώς- το δίκτυ, λύγισε τα πόδια του και-

ΚΡΑΑΑΤΣ!!!!

Ο ήχος δεκάδων στομάτων που πήραν βαθιά, ξαφνιασμένη ανάσα. Ο ήχος του ξύλου που θρυμματίζεται. Μια κραυγή πόνου. Ο αρματωμένος Πολεμιστής χρησιμοποίησε το Άλμα της Αθλομάχης όχι προς τα πάνω, αλλά προς τα πίσω! Η ορμή, η μάζα, η ταχύτητά του ήταν τέτοια που η τρίαινα-ακόμα στην αρχή της πορείας της- άγγιξε την πανοπλία και εκτράπηκε στο πλάι, καθώς εκατοντάδες κιλά σίδερου και αντιπάλου χτύπησαν πάνω στον Σίγκρειβ και τον παρέσυραν μέχρι τον ξύλινο φράχτη πίσω, κολλώντας τον εκεί.

Ο αρματωμένος εχθρός στάθηκε ορθός και γύρισε να τον κοιτάξει αργά, με το σφυρί ακόμα πάνω στον ώμο του. Δεν χρειάστηκε να το χρησιμοποιήσει. Ο Σίγκρειβ είχε χάσει τις αισθήσεις του. Από την απόσταση που κάλυψαν και το ότι ο Σίγκρειβ δεν είχε σπάσει κάτι -κάτι που οι Θεραπευτές που έτρεξαν επιβεβαίωσαν- φάνηκε ότι το Άλμα της Αθλομάχης δεν είχε χρησιμοποιηθεί σε πλήρη δύναμη, αλλιώς θα ήταν μοιραίο.

"Σφύρα!!" φώναξε ο κριτής, και οι παρευρισκόμενοι χειροκρότησαν με ένα πρωτόγονο μείγμα φόβου και ενθουσιασμού να κάνει τις καρδιές τους να χτυπούν δυνατά, ενώ ο αρματωμένος πολεμιστής αποχώρησε από το χώρο. Αυτό δεν ήταν, στην ωμή ουσία του, το συναίσθημα που ζητούσαν σε αυτές τις επιδείξεις? Κάποιοι το ξεχνούσαν μέχρι κάποιος να τους το θυμίσει με πράξεις. "Σιδηρόφρακτο" τον είπαν κάποιοι που συζητούσαν τη σύντομη αλλά υψηλού επιπέδου μάχη, που είχε δείξει την αντίληψη και των δύο πλευρών, και το όνομα αυτό γρήγορα έγινε γνωστό.

6
Ερίσνα / Απ: Άρτος και Θεάματα [Λάντριαν]
« στις: Νοέμβριος 10, 2020, 01:06:27 μμ »
Ο Λάντριαν πάντα θαύμαζε το πόσο όμορφη ήταν η Ιλίντιεν, κάθε στιγμή. Είτε φορούσε ό,τι πιο ακριβό και εκλεπτυσμένο είχε να προσφέρει ο πολιτισμός της, είτε όταν κυνηγούσε θηρία και ήταν γεμάτη αίμα, αλαλάζοντας ιαχές μάχης, είτε το πρωί που ξυπνούσε. Λίγη σημασία είχε το τι είχε πάνω της ή γύρω της, τίποτα δεν ήταν πραγματικά άξιο αναφοράς απέναντί της, όλα επισκιάζονταν.

Αυτό φυσικά δεν σήμαινε ότι ο Πολεμιστής δεν μπορούσε να εκτιμήσει το υπέροχο σύνολο που έβλεπε μπροστά του εκείνο το πρωί, νωρίς νωρίς. Φαινόταν στα μάτια του, στο χαμόγελό του, στον τρόπο που τα μεγάλα, δυνατά χέρια του άγγιξαν και κράτησαν τα δικά της.

«Είσαι σίγουρα πανέμορφη.» είπε ζεστά, και τα μάτια του το έδειχναν ακόμα περισσότερο από τα λόγια του, το ίδιο και οι αντίχειρές του που απαλά χάιδευαν το μεταξένιο δέρμα της. «Όχι όμως έτοιμη. Χρειάζεσαι δύο πράγματα.» είπε με μια παιχνιδιάρικη λάμψη στα μάτια.

Την άφησε για μια στιγμή, και βγήκε από το δωμάτιο για λίγα δευτερόλεπτα, για να επιστρέψει με ένα ευμέγεθες, συσκευασμένο δοχείο. «Σου έφτιαξα το πρωινό των πρωταθλητών, ώστε να τους νικήσεις όλους με ακόμα μεγαλύτερη ενέργεια!» είπε ευδιάθετα.

Όντως, δεν είχε λυπηθεί τίποτα. Μέσα εκεί είχε ψητό ψωμί, σφιχτά αυγά, σαλάτα με σως ξεχωριστά συσκευασμένη ώστε να μη χυθεί. Τηγανιτά λουκάνικα, κομμένα φρούτα, πολύ τυρί, ελιές, καθώς και μικρά, αφράτα σφολιατάκια με κανέλλα και μέλι, και πολλά ακόμα καλούδια. Είχε μέχρι και τσουρεκάκι που είχε πάνω τα αρχικά τους με κρυσταλλική ζάχαρη. Ο Λάντριαν δεν είχε λυπηθεί τίποτα.

«Η μάχη νικιέται από το στίβο προπόνησης λένε πολλοί, και έχουν δίκιο. Αλλά ξεχνάνε να πουν ότι νικιέται και από την κουζίνα.» είπε, λάμποντας ολόκληρος και δίνοντας στην Ιλίντνεν το πακέτο. Και την ώρα που αντάλλαζε χέρια το πακέτο, την πλησίασε και την φίλησε θερμά στα χείλη, για μια ατέλειωτη στιγμή, και μετά στο μέτωπο, αγκαλιάζοντάς την σφιχτά.

«Τώρα είσαι έτοιμη. Πήγαινε να τους τσακίσεις.» της είπε απαλά, χαιδεύοντας  τα μακριά, μεταξένια της μαλλιά.

7
Ελεσσέα / Απ: Απάτες και Λεπίδες [Λίλιθ]
« στις: Οκτώβριος 06, 2020, 10:37:27 μμ »
Ο Λάντριαν προσπάθησε να μη γελάσει, βλέποντας πόσο απρόθυμη ήταν η Λίλιθ να αγγίξει τον πεσμένο αντίπαλο. Της έδωσε το χέρι του και περίμενε. Δεν αισθάνθηκε κάτι διαφορετικό γύρω του, ίσως ένα φευγαλέο τρέμουλο στον αέρα στην καλύτερη περίπτωση. Όταν όμως γύρισε και είδε το είδωλό του στην ασπίδα, τα μάτια του άνοιξαν διάπλατα. Ήταν άραγε τα μάτια του ακόμα?

"Έλα Σιδηρουργέ μου!!" αναφώνησε με έκπληξη, ενθουσιασμό και δέος! Κοίταξε γρήγορα τα χέρια του, τα κούνησε, χαμογέλασε, κατσούφιασε. "Πω πω, ομορφάντρα με έκανες! Η Ιλίντιεν θα έπεφτε στο πάτωμα και θα γελούσε αν με έβλεπε! Πες μου σε παρακαλώ ότι αυτή η μαγεία έχει ημερομηνία λήξης!" είπε ο Λάντριαν εύθυμα, ακόμα περιεργαζόμενος τον εαυτό του. Ακούμπησε με το χέρι του το πρόσωπό του και είδε ότι περνούσε σε κάποια σημεία μέσα από την εικόνα όταν τα χαρακτηριστικά δεν ταίριαζαν πλήρως.

Όταν γύρισε να κοιτάξει τη Λίλιθ τινάχτηκε σχεδόν, αντανακλαστικά, βλέποντας την με τη μορφή της εχθρού τους. "Mε ξάφνιασες!" είπε και μετά γέλασε, και γρήγορα και αποτελεσμάτικά έδεσε τους λιπόθυμους αντιπάλους σφιχτά ώστε να μην μπορούν να διαφύγουν. "Πάμε!" είπε με ενθουσιασμό. Παρατήρησε ότι η φωνή του δεν άλλαζε, οπότε θα έπρεπε να είναι προσεκτικός.

Όταν βγήκαν έξω περπάτησαν λίγο, και ένας μικρόσωμος άντρας με κάπα και κουκούλα τους πλησίασε. "Λοιπόν,  όλα καλά?" ρώτησε την Λίλιθ, περιμένοντας μια απάντηση. Αυτός λοιπόν ήταν ο τσιλιαδόρος, κατάλαβε ο Λάντριαν, και αν το έπαιζε σωστά η Λίλιθ, θα τους οδηγούσε κατευθείαν στην κρυψώνα τους!

8
Λάντριαν για εμένα.

9
Ελεσσέα / Απ: Απάτες και Λεπίδες [Λίλιθ]
« στις: Σεπτέμβριος 03, 2020, 03:03:41 μμ »
Mε την άκρη του ματιού του, ο Λάντριαν παρακολούθησε τη μάχη των δύο γυναικών, ελπίζοντας ότι η Λίλιθ θα είχε τον έλεγχο. Ήταν Βοηθός Καθηγήτρια εξάλλου, αλλά κανείς δεν μπορούσε ποτέ να υποτιμήσει τον αντίπαλο. Σε μια στιγμή μπορούσαν να ανατραπούν όλα, και με λίγη ατυχία, ακόμα και εναντίον ενός κατώτερου αντιπάλου. Σε μάχη Αλχημιστών μάλιστα ήταν ακόμα πιο δύσκολο για έναν Πολεμιστή να παρέμβει.

Φαινόταν όμως ότι η Λίλιθ το γνώριζε αυτό, και πολεμούσε με ένα τρόπο που αρχικά έδινε στην αντίπαλό της την ψευδαίσθηση υπεροχής, μετά όμως έκανε την ανατροπή. Τι ενδιαφέρον!

Ο μεγαλόσωμος μπράβος όρμησε πάλι στο Λάντριαν, ο οποίος σχεδόν δεν ήθελε να ασχοληθεί μαζί του και προτιμούσε να κοιτά τη μάχη των Αλχημηστριών, που είχε σχεδόν τελειώσει. Ο βρούτος φώναξε για να ενθαρρύνει τον εαυτό του και, τρέχοντας προς το Λάντριαν, κατέβασε το ρόπαλό του προς τον Πολεμιστή. Κουτοπόνηρος βέβαια, το έκανε σαν προσποίηση και στο τέλος το πέταξε στο Λάντριαν αντί να πραγματοποιήσει χτύπημα.

Ευτυχώς, ο Λάντριαν δεν ήταν χτεσινός. Αν και μεγάλος στόχος, αντέδρασε με υπερφυσικά αντανακλαστικά, λυγίζοντας τα πόδια του και χαμηλώνοντας πολύ,  αφήνοντας το ρόπαλο να περάσει από πάνω του εκεί που ήταν το κεφάλι του λίγες στιγμές πριν, και μετά πήδηξε χαμηλά προς τον αντίπαλό του. Η μεγάλη γροθιά του συνδέθηκε με το στομάχι του αντιπάλου, έχοντας όχι μόνο τη μεγάλη δύναμη και ορμή του Λάντριαν αλλά και την ορμή του αντιπάλου που έτρεχε αντίθετα. Ο μπράβος έβηξε, έπεσε στα γόνατα, έκανε εμετό στο πάτωμα, και μετά λιποθύμησε.

"Λοιπόν, το βγάλαμε και αυτό από τη μέση. Πολύ χρήσιμη μαγεία, Λίλιθ!" της είπε με εύθυμο τόνο και ειλικρινή εντυπωσιασμό. Σε ποιά σχολή μαγείας ήταν αυτό που είδε? Δεν ήταν καθόλου σίγουρος.

"Ας προχωρήσουμε με το επόμενο βήμα του σχεδίου σου?" την ρώτησε, σχεδόν ενθουσιασμένος σαν παιδί, καθώς από τη στιγμή που του είχε πει τι σκόπευε και τι μπορούσε να κάνει ο Λάντριαν ανυπομονούσε γι αυτό.

10
Ιντουν
Ιλιντιεν
Σίνγκεν
Άρυα
Κεννα
Λυριεν

11
Ταξίδι σε δύο νέα, υπέροχα μέρη. Γνωριμία με τις οικογένειές. Ψώνια και καλοκαιρινό φεστιβάλ, που συνέχισε με προσομοίωση μάχης. Συμμετοχή σε παραδοσιακή τελετή. Και τώρα κατευθύνονται προς μια μεγάλη πρόκληση. Ιντουν και Σίνγκεν!

12
Ιντουν και Σίνγκεν που έχουμε ιδρώσει τη φανέλα του rp όλο το καλοκαίρι.  wink

13
Ελεσσέα / Απ: Απάτες και Λεπίδες [Λίλιθ]
« στις: Αύγουστος 11, 2020, 12:44:40 μμ »
Ο Λάντριαν όντως κοίταξε λίγο τα όπλα και τις πανοπλίες που υπήρχαν γύρω τους. Σκεφτόταν να κάνει σύντομα άλλη μια παραγγελία για την Ακαδημία, και η ποιότητα αυτών που έβλεπε τον ικανοποιούσε. Αν ο φίλος του του έκανε και μια καλή τιμή, σίγουρα θα μπορούσε να έρθει από εδώ το επόμενο φορτίο με προπονητικά όπλα και εξοπλισμό.

Σύντομα, το επόμενο βήμα του σχεδίου πραγματοποιήθηκε, καθώς δύο ύποπτοι και οπλισμένοι τύποι μπήκαν στο χώρο. Ο Λάντριαν χαμογελούσε ευχάριστα και είχε χαλαρή γλώσσα σώματος καθώς άφησε την Λίλιθ να αναλάβει τους αρχικούς «χαιρετισμούς».

Η μάχη ξεκίνησε.

«Αν μπορείς, κλείσε και την εξώπορτα.» είπε ο Λάντριαν ευγενικά στη Λίλιθ. Δεν ήθελε να υπάρξει η δυνατότητα να αποδράσουν, και αυτό έδειχνε ότι ήταν σίγουρος ότι η δική του πλευρά θα επικρατούσε. Μετά από αυτό, κοίταξε τον κτηνώδη τύπο μπροστά του.

«Μήπως θα προτιμούσες να πούμε δυο κουβέντες οι δύο μας όσο οι κυρίες λύνουν τα θέματά τους? Δεν χρειάζεται να πλακωθούμε.» του είπε ευχάριστα. Ο άντρας βρυχήθηκε με τόνο που μετέφερε εύγλωττα την διαφωνία του στην πρόσκληση και τράβηξε ένα ξύλινο ρόπαλο από τη ζώνη του.

«Α, μάλιστα. Ναι, δεν μου φαίνεσαι πολύ ομιλητικός τύπος. Μέρος της γοητείας σου, φαντάζομαι.» παρατήρησε ο Λάντριαν με ευγενικό ενδιαφέρον, καθώς ο τύπος του ορμούσε. Όταν ο άντρας πλησίασε, ο Λάντριαν εξαπέλυσε μια ευθεία κλωτσιά προς το στομάχι του για να ανακόψει την πορεία του, και ο μπράβος σταμάτησε πριν χτυπηθεί, κατεβάζοντας το ρόπαλο προς το τεντωμένο πόδι του Καθηγητή.

Ο Λάντριαν έστριψε το σώμα του στηριζόμενος στο πόδι που είχε ως βάση, λύγισε και σήκωσε το πόδι που είχε κλωτσήσει, μεταφέροντάς το στην άκρη για να αποφύγει το χτύπημα του ροπάλου και να κλωτσήσει το σαγόνι του μπράβου με μια πλαγιοκυκλική κλωτσιά, στέλνοντάς τον πίσω ξαφνιασμένο. Πολύ λίγοι περίμεναν ένας πολύ μεγαλόσωμος άντρας όπως ο Λάντριαν να είναι τόσο ευκίνητος, ειδικά όσον αφορά τις κλωτσιές και τα ανοίγματά του.

Και δεν είχε τραβήξει ακόμα όπλα.

14
Ελεσσέα / Απ: Απάτες και Λεπίδες [Λίλιθ]
« στις: Αύγουστος 07, 2020, 02:07:12 μμ »
Ο Λάντριαν άκουσε το σχέδιό της και τα μάτια του έλαμψαν.

«Μπορείς να κάνεις κάτι τέτοιο?» ρώτησε με θαυμασμό και ανυπομονησία και ενθουσιασμό. Αυτό θα ήταν κάτι που δεν είχε ξανακάνει στο παρελθόν, και θα ήταν καλό. Ναι, κάποιες φορές ο Λάντριαν ζήλευε τους Αλχημιστές.

Σύντομα έφτασαν στο μαγαζί, και ο Λάντριαν παρατήρησε τριγύρω του. Πιο έμπειρος σε τέτοια θέματα, ο Λάντριαν ήξερε ότι η μυρωδιά οφειλόταν σε έλαια και υλικά που απαιτούνταν για την παρασκευή και ενίσχυση των όπλων που κατασκευάζονταν, και ότι η ακαταστασία ήταν, εν μέρει, ώστε τα αντικείμενα να έχουν χώρο «να αναπνεύσουν» μετά από τη συντήρησή τους. Φαινόταν σαν να μην περίμεναν πελάτες τη συγκεκριμένη ημέρα.

Ο Πολεμιστής άφησε τη Λίλιθ να χειριστεί την κατάσταση και να μιλήσει, περίεργος για το πώς θα το έκανε. Το πρώτο κάλεσμα δεν είχε αποτέλεσμα, και αμέσως μετά, όπως φάνηκε, σειρά είχε η μαγεία. Αυτό έδωσε στο Λάντριαν την αίσθηση ότι η Λίλιθ ήταν αρκετά πρόθυμη να χρησιμοποιήσει τη μαγεία της γρήγορα για να πετύχει το σκοπό της. Ίσως δεν ήταν κακό, ίσως για τους Αλχημιστές να είναι κομμάτι του εαυτού τους, σαν ένα τρίτο χέρι που χρησιμοποιούν για να πιάσουν ένα κύπελλο όπως θα έκανε ο ίδιος με το κανονικό του χέρι?

Σκέψεις.

Ο Λάντριαν έγνεψε με τα λόγια της Λίλιθ. «Δεν θα χρειαστεί να είσαι καν παρών, θα αναλάβουμε τα πάντα. Σε ευχαριστούμε πολύ για τη βοήθεια φίλε μου και θα την ανταποδώσουμε.» είπε με ευχάριστο τόνο, και κάθισε και αυτός.

Τώρα έπρεπε να περιμένουν.

Είχε βραδιάσει όταν δύο φιγούρες πλησίασαν το μαγαζί. Τα ρούχα τους δεν τραβούσαν την προσοχή, αλλά ένας προσεκτικός και έμπειρος παρατηρητής θα μπορούσε να διακρίνει καλυμμένα όπλα κάτω από τους μανδύες τους. Η μία φιγούρα ήταν αντρική και τεράστια, με φαρδιές πλάτες και στήθος, ένα κεφάλι πάνω από τους περισσότερους που περνούσε, και ένα πρόσωπο που μόνο η μητέρα του θα μπορούσε να θεωρήσει όμορφο…και αν.

Η άλλη φιγούρα ήταν γυναικεία, ψηλή και γεροδεμένη, αθλητική, κινούνταν με χάρη και σκοπό. Αφού παρατήρησε ότι δεν υπήρχε κάποιος να παρακολουθεί το μαγαζί, χτύπησε την πόρτα. Είχε έρθει η ώρα να συλλέξουν.

15
Ελεσσέα / Απ: Απάτες και Λεπίδες [Λίλιθ]
« στις: Αύγουστος 06, 2020, 12:01:14 μμ »
Ο μεγαλόσωμος Πολεμιστής άκουσε τα λόγια της και έγνεψε σε συμφωνία. Το αισθανόταν, η Αλχημίστρια θα ήταν πολύτιμη βοήθεια σε αυτό. Ο Λάντριαν γρήγορα απέρριψε την πρότερη πιθανότητα η Λίλιθ να μην γνώριζε το πώς λειτουργούσαν αυτά τα κομμάτια του κόσμου, και να έχει μεγαλώσει σε ένα πολύ διαφορετικό περιβάλλον. Η σιγουριά στα λόγια της και το πόσο λίγη σκέψη χρειαζόταν για να βγάλει συμπεράσματα έκαναν τον Πολεμιστή να σκεφτεί ότι η Λίλιθ φαινόταν να έχει αρκετή γνώση για τέτοιες καταστάσεις, ή αρκετό μυαλό για να τις προσεγγίσει. Πολύ χρήσιμο.

«Ξέρω κάποιον που θα μπορούσε να συνεργαστεί μαζί μας, ναι.» είπε ο Λάντριαν με ένα μικρό χαμόγελο. Η Λίλιθ του έδινε την εντύπωση ότι είχε ήδη ένα σχέδιο, και ο Λάντριαν δεν είχε αντίρρηση στο να την αφήσει να προτείνει την πορεία τους. Εξάλλου, ο ίδιος είχε ζητήσει τη βοήθειά της.

«Μπορώ να σε οδηγήσω εκεί και τώρα αν θες. Ο φίλος μου που με ενημέρωσε για το θέμα είναι κατασκευαστής όπλων. Λείπει σε επαγγελματικό ταξίδι αυτές τις μέρες, αλλά έχει αφήσει το βοηθό του στο πόδι του να τρέχει το μαγαζί. Αρκεί αυτό?» την ρώτησε και άρχισε και αυτός να περπατά μαζί της.

«Ποιο είναι το σχέδιο?» την ρώτησε ανάλαφρα και έφαγε την τελευταία μπουκιά από το λουκουμά του, καθώς την οδηγούσε εκεί που η Λίλιθ ήθελε να πάει.

Σελίδες: 1 2 3 ... 11