Rasnarry Academy

Rates Received - Ζαάνα Θερέλ

Σελίδες: 1
1
Η Χώρα των Ξωτικών / Απ: [Quest] Γκραχλ Ι- Εξερευνώντας
Great Great
στις Δεκέμβριος 10, 2019, 05:57:51 μμ από Μαρία-Λουκία
Ακούγοντας τις φωνές και το κακό η πρώτη της αντίδραση ήταν να κρυφτεί πίσω από τον πάγκο με τα βιβλία της στο βάθος της βιβλιοθήκης που την έβγαζε σχεδόν κάθε μέρα. Κρύφτηκε πίσω από το γραφείο και αφουγκραζόταν τις φωνές και τα άτομα. Όταν συνειδητοποίησε τι έκανε κοκκίνισε μόνη της.

Θεά, γιατί; σκέφτηκε. Γιατί ντράπηκε, γιατί δεν ήθελε να αλληλεπιδράσει με τους υπόλοιπους... Μόλις οι φωνές κάπως καταλάγιασαν γύρισε και σήκωσε το κεφάλι της πάνω να κοιτάξει.  Ακολούθησε στην αρχή κρυφά το σαματά από πίσω, μα μόλις άκουσε το μεγαλοπρεπές τάρι χάρηκε και βγήκε και εκείνη μπροστά με τους υπόλοιπους. Άκουσε τον Βαλύριον να τραγουδά μα αμήχανη καθώς ήταν τράβηξε προς το μέρος της Χελένα, της γλυκιάς θεραπευτριας

"Τί..τί γίνεται εδώ;" ρώτησε σε μια ακόμα προσπάθεια να κοινωνικοποιηθεί
2
Η Χώρα των Ξωτικών / Απ: [Quest] Γκραχλ Ι- Εξερευνώντας
Great Great
στις Δεκέμβριος 10, 2019, 01:37:41 πμ από Φέργκαλ
Ακούγοντας τις φωνές και το κακό η πρώτη της αντίδραση ήταν να κρυφτεί πίσω από τον πάγκο με τα βιβλία της στο βάθος της βιβλιοθήκης που την έβγαζε σχεδόν κάθε μέρα. Κρύφτηκε πίσω από το γραφείο και αφουγκραζόταν τις φωνές και τα άτομα. Όταν συνειδητοποίησε τι έκανε κοκκίνισε μόνη της.

Θεά, γιατί; σκέφτηκε. Γιατί ντράπηκε, γιατί δεν ήθελε να αλληλεπιδράσει με τους υπόλοιπους... Μόλις οι φωνές κάπως καταλάγιασαν γύρισε και σήκωσε το κεφάλι της πάνω να κοιτάξει.  Ακολούθησε στην αρχή κρυφά το σαματά από πίσω, μα μόλις άκουσε το μεγαλοπρεπές τάρι χάρηκε και βγήκε και εκείνη μπροστά με τους υπόλοιπους. Άκουσε τον Βαλύριον να τραγουδά μα αμήχανη καθώς ήταν τράβηξε προς το μέρος της Χελένα, της γλυκιάς θεραπευτριας

"Τί..τί γίνεται εδώ;" ρώτησε σε μια ακόμα προσπάθεια να κοινωνικοποιηθεί
3
Το Δάσος της Ακαδημίας / Απ: Ιστορίες μπροστά στην φωτιά
Great Great
στις Νοέμβριος 06, 2019, 08:13:24 πμ από Ilidien
Η Ζαάνα καθόταν ακόμα μια βραδιά μόνη της στο μικρό της θησαυρό, εκείνο το σημείο όπου είχε κολυμπήσει με τη Νέια. Ξάπλωνε στην μικρή άδεια από βράχια περιοχή και κοιτούσε τα αστέρια. Αυτή τη φορά δεν είχε ανάψει φωτιά, ήθελε να είναι στο σκοτάδι. Τα μαλλιά της ακόμα υγρά από τη βουτιά της και το ρούχο της κολλημένο πάνω της. Ένας θόρυβος από πάνω. Κράτησε την αναπνοή της και άκουσε πατημασιές. Αφού οι πατημασιές απομακρύνθηκαν, σκαρφάλωσε πάνω και κατευθύνθηκε από πίσω ακολουθώντας τες. Τελικά άρχισε και η ίδια να ακούει ομιλίες και να βλέπει ένα φως. Το μυστήριο λύθηκε. Γύρω από μια φωτιά καθόντουσαν ο Καθηγητής Γκλίριον, η Καθηγήτρια Λύριεν και ο γίγαντας Νάνος. Πιο πέρα προς την πλευρά από όπου ήρθε και η ίδια είδε το νεαρό μα απρόσιτο Βαλησίνο πολεμιστή. Μήπως τις δικές του πατημασιές είχε ακούσει;

Ήταν σχεδόν έτοιμη να οπισθοχωρήσει και να κρυφτεί στην ασφάλεια του ερέβους, όταν άκουσε τον Καθηγητή Γκλίριον να ξεκινά την ιστορία της Κοράλια. Ήταν μια αγαπημένη της ιστορία και προς έκπληξη της ο Ξωτικός ήξερε αρκετές λεπτομέρειες. Όχι όμως όλες. Η Ζαάνα άγγιξε το ύψος της καρδιάς της. Ήταν ανάμεσα στους μαχητές ένας πρόγονος της, αλλά δεν ήταν αυτός ο λόγος που είχε δεθεί συναισθηματικά με την ιστορία. Ούτε ήταν ενδεχομένως το μυστικό του φίλτρου, πληροφορίες για το οποίο ο Οίκος της είχε. Ήταν το άλλο, η προϊστορία. Μια τραγική ιστορία αγάπης.

Δε μπόρεσε να κρατηθεί. Ένιωθε πως έπρεπε να το μοιραστεί. Δεν ήταν λάθος της Κοράλια. Δεν ήταν κρίμα της. Ήταν μία κατάρα, να είσαι μακριά, να είσαι ανήμπορος, να είσαι μόνος... Έκανε ένα βήμα μπροστά και βγαίνοντας από την σκιά των δέντρων κοίταξε έναν έναν τους παρευρισκόμενους.  Τα μάγουλα της έκαιγαν ξανά.

"Η σκοτεινή ουσία...είπε...δεν ήταν λάθος της" συμπλήρωσε καθώς κατευθύνθηκε προς την παρέα των τριών, ρίχνοντας κλεφτές ματιές στον νεαρό Βαλησίνο.

Η Ζαάνα βολεύτηκε στο χώμα, το λευκό της φόρεμα ήδη λεκιασμένο από χώμα και φύλλα. Ήξερε πως περίμεναν να πει το λόγο, να συνεχίσει την ιστορία. Κοίταξε τη φωτιά, βαθιά μέσα της, εκεί στην καθαρή ακόμα καύση, όταν το χρώμα ήταν ακόμα γαλάζιο...και χάθηκε στο απαγορευμένο βιβλίο του προπάππου της.

"Η Κοράλια ήταν μια όμορφη νεαρή, ακόμα πιο πίσω από τη χρονολογία που είπατε, όταν ακόμα ήμασταν στη θάλασσα. Η κόμη της και τα πλούσια λέπια της ιριδίζοντα σε κάθε σκοτάδι του Ωκεανού έκαναν και τους πιο επίδοξους νεαρούς να την θέλουν για γυναίκα τους. Χαρούμενη και άξια στο τραγούδι, κάθε γιορτή ήταν από τις πιο αποστράπτουσες εμφανίσεις. Το τραγούδι της όμοιο με εκείνο των Σειρήνων, καλούσε τους άντρες σε ζευγάρωμα. Όλους...μα όχι αυτόν που ήθελε." έκανε μία παύση και τα μάτια της έπεσαν στον Καθηγητή Γκλίριον σα να του τρυπούσαν την ψυχή.

"Ο έρωτας της ήταν...."σταμάτησε. Όχι δε μπορούσε να το αποκαλύψει ακόμα. Κούνησε το κεφάλι της και γύρισε να κοιτά τους υπόλοιπους. "Πολλές προτάσεις την έγιναν, μα αυτή αρνιόταν πεισματικά. Τότε ζούσαμε πολύ περισσότερο. Και με τα χρόνια και τον άδοξο έρωτα της η Κοράλια...τρελαινόταν.  Είχε μόνο στιγμές μαζί του, εδώ και εκεί. Λίγες κάθε βράδυ. Λίγες κάθε μήνα. Λίγες κάθε χρόνο. Και χρόνο με το χρόνο η σπηλιά της, το κρησφύγετο της μεγάλωσε με τα δώρα του Έρωτα της. Βλέπετε..." είπε και στόχευσε ξανά τον Καθηγητή Γκλίριον "η Κοράλια είχε ερωτευτεί παράφορα τον Ωκεανό. Τραγουδούσε γι αυτόν, ζούσε γι' αυτόν, χόρευε γι' αυτόν. Η κάθε φουρτούνα, η κάθε καταιγίδα δώρο Του, σημάδι της αγάπης του για εκείνην, ο κάθε νεκρός άντρας τιμή Του σε αυτήν. Έγινε η "νεκρή" Του νύφη στο μυαλό της γιατί η Κοράλια κύριε Καθηγητά είχε όντως τρελαθεί. Τον αγαπούσε και ήταν η μόνη που δε φοβόταν το σκότος του Απύθμενου Βάθους. Και παραδόξως πάνω στην τρέλα της ήταν τόσο τυχερή που κάποιοι πίστευαν πως όντως η Κοράλια ήταν η νύφη Του. Κακό δεν την άγγιζε."

Έφερε τα μαλλιά της μπροστά να στεγνώσουν. "Και εκεί σε κάποιο βάθος, λέγεται πως βρήκε το φύκι αυτό. Και η ανάγκη της να δεθεί μαζί του κύριε Καθηγητά λέγεται πως την έσπρωξε σε άλλα μονοπάτια, στο σκοτάδι" ψιθύρισε. "Η Αλχημεία υπήρχε πολύ πριν από εμάς. Η Κοράλια ήταν η πρώτη που δέθηκε μαζί της, όχι όμως με τον Αιθέρα, μα με κάτι άλλο, κάτι σκοτεινό. Και έγινε έτσι ένα πλάσμα του Σκότους. Η παρασκευή του φίλτρου, έκανε όλους τους υπόλοιπους σαν αυτήν. Τους τρέλαινε σιγά σιγά ώστε να μπορούν να δουν για λίγο την θεικότητα του Συζύγου της, και μετά να γίνουν ένα μαζί Του, για πάντα. Γιατί μόνο τρελοί -απόλυτα λογικοί για την ίδια- μπορούσαν να αντικρίσουν τον άντρα της." τελείωσε η Ζαάνα σκεπτόμενη λίγο την ιστορία ξανά.

"Όλοι αγαπάμε κάτι, μα που θα φτάνατε -ρώτησε κοιτώντας τους όλους έναν έναν- που θα φτάνατε κύριε Καθηγητά για τον έρωτα σας; Για την αγάπη σας; Για αυτό που πιστεύετε με όλη σας την ύπαρξη ότι αξίζει; Η Κοράλια το μετουσίωσε" κατέληξε και έπειτα επιδόθηκε στη σιωπή, δίνοντας χρόνο στους υπόλοιπους να καταλάβουν τον αντίκτυπο του Έρωτα στην Κοράλια. 
4
Το Δάσος της Ακαδημίας / Απ: Ιστορίες μπροστά στην φωτιά
Rate Rate
στις Νοέμβριος 04, 2019, 07:42:59 μμ από Μαρία-Λουκία
Η Ζαάνα καθόταν ακόμα μια βραδιά μόνη της στο μικρό της θησαυρό, εκείνο το σημείο όπου είχε κολυμπήσει με τη Νέια. Ξάπλωνε στην μικρή άδεια από βράχια περιοχή και κοιτούσε τα αστέρια. Αυτή τη φορά δεν είχε ανάψει φωτιά, ήθελε να είναι στο σκοτάδι. Τα μαλλιά της ακόμα υγρά από τη βουτιά της και το ρούχο της κολλημένο πάνω της. Ένας θόρυβος από πάνω. Κράτησε την αναπνοή της και άκουσε πατημασιές. Αφού οι πατημασιές απομακρύνθηκαν, σκαρφάλωσε πάνω και κατευθύνθηκε από πίσω ακολουθώντας τες. Τελικά άρχισε και η ίδια να ακούει ομιλίες και να βλέπει ένα φως. Το μυστήριο λύθηκε. Γύρω από μια φωτιά καθόντουσαν ο Καθηγητής Γκλίριον, η Καθηγήτρια Λύριεν και ο γίγαντας Νάνος. Πιο πέρα προς την πλευρά από όπου ήρθε και η ίδια είδε το νεαρό μα απρόσιτο Βαλησίνο πολεμιστή. Μήπως τις δικές του πατημασιές είχε ακούσει;

Ήταν σχεδόν έτοιμη να οπισθοχωρήσει και να κρυφτεί στην ασφάλεια του ερέβους, όταν άκουσε τον Καθηγητή Γκλίριον να ξεκινά την ιστορία της Κοράλια. Ήταν μια αγαπημένη της ιστορία και προς έκπληξη της ο Ξωτικός ήξερε αρκετές λεπτομέρειες. Όχι όμως όλες. Η Ζαάνα άγγιξε το ύψος της καρδιάς της. Ήταν ανάμεσα στους μαχητές ένας πρόγονος της, αλλά δεν ήταν αυτός ο λόγος που είχε δεθεί συναισθηματικά με την ιστορία. Ούτε ήταν ενδεχομένως το μυστικό του φίλτρου, πληροφορίες για το οποίο ο Οίκος της είχε. Ήταν το άλλο, η προϊστορία. Μια τραγική ιστορία αγάπης.

Δε μπόρεσε να κρατηθεί. Ένιωθε πως έπρεπε να το μοιραστεί. Δεν ήταν λάθος της Κοράλια. Δεν ήταν κρίμα της. Ήταν μία κατάρα, να είσαι μακριά, να είσαι ανήμπορος, να είσαι μόνος... Έκανε ένα βήμα μπροστά και βγαίνοντας από την σκιά των δέντρων κοίταξε έναν έναν τους παρευρισκόμενους.  Τα μάγουλα της έκαιγαν ξανά.

"Η σκοτεινή ουσία...είπε...δεν ήταν λάθος της" συμπλήρωσε καθώς κατευθύνθηκε προς την παρέα των τριών, ρίχνοντας κλεφτές ματιές στον νεαρό Βαλησίνο.

Η Ζαάνα βολεύτηκε στο χώμα, το λευκό της φόρεμα ήδη λεκιασμένο από χώμα και φύλλα. Ήξερε πως περίμεναν να πει το λόγο, να συνεχίσει την ιστορία. Κοίταξε τη φωτιά, βαθιά μέσα της, εκεί στην καθαρή ακόμα καύση, όταν το χρώμα ήταν ακόμα γαλάζιο...και χάθηκε στο απαγορευμένο βιβλίο του προπάππου της.

"Η Κοράλια ήταν μια όμορφη νεαρή, ακόμα πιο πίσω από τη χρονολογία που είπατε, όταν ακόμα ήμασταν στη θάλασσα. Η κόμη της και τα πλούσια λέπια της ιριδίζοντα σε κάθε σκοτάδι του Ωκεανού έκαναν και τους πιο επίδοξους νεαρούς να την θέλουν για γυναίκα τους. Χαρούμενη και άξια στο τραγούδι, κάθε γιορτή ήταν από τις πιο αποστράπτουσες εμφανίσεις. Το τραγούδι της όμοιο με εκείνο των Σειρήνων, καλούσε τους άντρες σε ζευγάρωμα. Όλους...μα όχι αυτόν που ήθελε." έκανε μία παύση και τα μάτια της έπεσαν στον Καθηγητή Γκλίριον σα να του τρυπούσαν την ψυχή.

"Ο έρωτας της ήταν...."σταμάτησε. Όχι δε μπορούσε να το αποκαλύψει ακόμα. Κούνησε το κεφάλι της και γύρισε να κοιτά τους υπόλοιπους. "Πολλές προτάσεις την έγιναν, μα αυτή αρνιόταν πεισματικά. Τότε ζούσαμε πολύ περισσότερο. Και με τα χρόνια και τον άδοξο έρωτα της η Κοράλια...τρελαινόταν.  Είχε μόνο στιγμές μαζί του, εδώ και εκεί. Λίγες κάθε βράδυ. Λίγες κάθε μήνα. Λίγες κάθε χρόνο. Και χρόνο με το χρόνο η σπηλιά της, το κρησφύγετο της μεγάλωσε με τα δώρα του Έρωτα της. Βλέπετε..." είπε και στόχευσε ξανά τον Καθηγητή Γκλίριον "η Κοράλια είχε ερωτευτεί παράφορα τον Ωκεανό. Τραγουδούσε γι αυτόν, ζούσε γι' αυτόν, χόρευε γι' αυτόν. Η κάθε φουρτούνα, η κάθε καταιγίδα δώρο Του, σημάδι της αγάπης του για εκείνην, ο κάθε νεκρός άντρας τιμή Του σε αυτήν. Έγινε η "νεκρή" Του νύφη στο μυαλό της γιατί η Κοράλια κύριε Καθηγητά είχε όντως τρελαθεί. Τον αγαπούσε και ήταν η μόνη που δε φοβόταν το σκότος του Απύθμενου Βάθους. Και παραδόξως πάνω στην τρέλα της ήταν τόσο τυχερή που κάποιοι πίστευαν πως όντως η Κοράλια ήταν η νύφη Του. Κακό δεν την άγγιζε."

Έφερε τα μαλλιά της μπροστά να στεγνώσουν. "Και εκεί σε κάποιο βάθος, λέγεται πως βρήκε το φύκι αυτό. Και η ανάγκη της να δεθεί μαζί του κύριε Καθηγητά λέγεται πως την έσπρωξε σε άλλα μονοπάτια, στο σκοτάδι" ψιθύρισε. "Η Αλχημεία υπήρχε πολύ πριν από εμάς. Η Κοράλια ήταν η πρώτη που δέθηκε μαζί της, όχι όμως με τον Αιθέρα, μα με κάτι άλλο, κάτι σκοτεινό. Και έγινε έτσι ένα πλάσμα του Σκότους. Η παρασκευή του φίλτρου, έκανε όλους τους υπόλοιπους σαν αυτήν. Τους τρέλαινε σιγά σιγά ώστε να μπορούν να δουν για λίγο την θεικότητα του Συζύγου της, και μετά να γίνουν ένα μαζί Του, για πάντα. Γιατί μόνο τρελοί -απόλυτα λογικοί για την ίδια- μπορούσαν να αντικρίσουν τον άντρα της." τελείωσε η Ζαάνα σκεπτόμενη λίγο την ιστορία ξανά.

"Όλοι αγαπάμε κάτι, μα που θα φτάνατε -ρώτησε κοιτώντας τους όλους έναν έναν- που θα φτάνατε κύριε Καθηγητά για τον έρωτα σας; Για την αγάπη σας; Για αυτό που πιστεύετε με όλη σας την ύπαρξη ότι αξίζει; Η Κοράλια το μετουσίωσε" κατέληξε και έπειτα επιδόθηκε στη σιωπή, δίνοντας χρόνο στους υπόλοιπους να καταλάβουν τον αντίκτυπο του Έρωτα στην Κοράλια. 
5
Το Δάσος της Ακαδημίας / Απ: Ιστορίες μπροστά στην φωτιά
Rate Rate
στις Νοέμβριος 04, 2019, 03:13:51 μμ από Καντκορντίν
Η Ζαάνα καθόταν ακόμα μια βραδιά μόνη της στο μικρό της θησαυρό, εκείνο το σημείο όπου είχε κολυμπήσει με τη Νέια. Ξάπλωνε στην μικρή άδεια από βράχια περιοχή και κοιτούσε τα αστέρια. Αυτή τη φορά δεν είχε ανάψει φωτιά, ήθελε να είναι στο σκοτάδι. Τα μαλλιά της ακόμα υγρά από τη βουτιά της και το ρούχο της κολλημένο πάνω της. Ένας θόρυβος από πάνω. Κράτησε την αναπνοή της και άκουσε πατημασιές. Αφού οι πατημασιές απομακρύνθηκαν, σκαρφάλωσε πάνω και κατευθύνθηκε από πίσω ακολουθώντας τες. Τελικά άρχισε και η ίδια να ακούει ομιλίες και να βλέπει ένα φως. Το μυστήριο λύθηκε. Γύρω από μια φωτιά καθόντουσαν ο Καθηγητής Γκλίριον, η Καθηγήτρια Λύριεν και ο γίγαντας Νάνος. Πιο πέρα προς την πλευρά από όπου ήρθε και η ίδια είδε το νεαρό μα απρόσιτο Βαλησίνο πολεμιστή. Μήπως τις δικές του πατημασιές είχε ακούσει;

Ήταν σχεδόν έτοιμη να οπισθοχωρήσει και να κρυφτεί στην ασφάλεια του ερέβους, όταν άκουσε τον Καθηγητή Γκλίριον να ξεκινά την ιστορία της Κοράλια. Ήταν μια αγαπημένη της ιστορία και προς έκπληξη της ο Ξωτικός ήξερε αρκετές λεπτομέρειες. Όχι όμως όλες. Η Ζαάνα άγγιξε το ύψος της καρδιάς της. Ήταν ανάμεσα στους μαχητές ένας πρόγονος της, αλλά δεν ήταν αυτός ο λόγος που είχε δεθεί συναισθηματικά με την ιστορία. Ούτε ήταν ενδεχομένως το μυστικό του φίλτρου, πληροφορίες για το οποίο ο Οίκος της είχε. Ήταν το άλλο, η προϊστορία. Μια τραγική ιστορία αγάπης.

Δε μπόρεσε να κρατηθεί. Ένιωθε πως έπρεπε να το μοιραστεί. Δεν ήταν λάθος της Κοράλια. Δεν ήταν κρίμα της. Ήταν μία κατάρα, να είσαι μακριά, να είσαι ανήμπορος, να είσαι μόνος... Έκανε ένα βήμα μπροστά και βγαίνοντας από την σκιά των δέντρων κοίταξε έναν έναν τους παρευρισκόμενους.  Τα μάγουλα της έκαιγαν ξανά.

"Η σκοτεινή ουσία...είπε...δεν ήταν λάθος της" συμπλήρωσε καθώς κατευθύνθηκε προς την παρέα των τριών, ρίχνοντας κλεφτές ματιές στον νεαρό Βαλησίνο.

Η Ζαάνα βολεύτηκε στο χώμα, το λευκό της φόρεμα ήδη λεκιασμένο από χώμα και φύλλα. Ήξερε πως περίμεναν να πει το λόγο, να συνεχίσει την ιστορία. Κοίταξε τη φωτιά, βαθιά μέσα της, εκεί στην καθαρή ακόμα καύση, όταν το χρώμα ήταν ακόμα γαλάζιο...και χάθηκε στο απαγορευμένο βιβλίο του προπάππου της.

"Η Κοράλια ήταν μια όμορφη νεαρή, ακόμα πιο πίσω από τη χρονολογία που είπατε, όταν ακόμα ήμασταν στη θάλασσα. Η κόμη της και τα πλούσια λέπια της ιριδίζοντα σε κάθε σκοτάδι του Ωκεανού έκαναν και τους πιο επίδοξους νεαρούς να την θέλουν για γυναίκα τους. Χαρούμενη και άξια στο τραγούδι, κάθε γιορτή ήταν από τις πιο αποστράπτουσες εμφανίσεις. Το τραγούδι της όμοιο με εκείνο των Σειρήνων, καλούσε τους άντρες σε ζευγάρωμα. Όλους...μα όχι αυτόν που ήθελε." έκανε μία παύση και τα μάτια της έπεσαν στον Καθηγητή Γκλίριον σα να του τρυπούσαν την ψυχή.

"Ο έρωτας της ήταν...."σταμάτησε. Όχι δε μπορούσε να το αποκαλύψει ακόμα. Κούνησε το κεφάλι της και γύρισε να κοιτά τους υπόλοιπους. "Πολλές προτάσεις την έγιναν, μα αυτή αρνιόταν πεισματικά. Τότε ζούσαμε πολύ περισσότερο. Και με τα χρόνια και τον άδοξο έρωτα της η Κοράλια...τρελαινόταν.  Είχε μόνο στιγμές μαζί του, εδώ και εκεί. Λίγες κάθε βράδυ. Λίγες κάθε μήνα. Λίγες κάθε χρόνο. Και χρόνο με το χρόνο η σπηλιά της, το κρησφύγετο της μεγάλωσε με τα δώρα του Έρωτα της. Βλέπετε..." είπε και στόχευσε ξανά τον Καθηγητή Γκλίριον "η Κοράλια είχε ερωτευτεί παράφορα τον Ωκεανό. Τραγουδούσε γι αυτόν, ζούσε γι' αυτόν, χόρευε γι' αυτόν. Η κάθε φουρτούνα, η κάθε καταιγίδα δώρο Του, σημάδι της αγάπης του για εκείνην, ο κάθε νεκρός άντρας τιμή Του σε αυτήν. Έγινε η "νεκρή" Του νύφη στο μυαλό της γιατί η Κοράλια κύριε Καθηγητά είχε όντως τρελαθεί. Τον αγαπούσε και ήταν η μόνη που δε φοβόταν το σκότος του Απύθμενου Βάθους. Και παραδόξως πάνω στην τρέλα της ήταν τόσο τυχερή που κάποιοι πίστευαν πως όντως η Κοράλια ήταν η νύφη Του. Κακό δεν την άγγιζε."

Έφερε τα μαλλιά της μπροστά να στεγνώσουν. "Και εκεί σε κάποιο βάθος, λέγεται πως βρήκε το φύκι αυτό. Και η ανάγκη της να δεθεί μαζί του κύριε Καθηγητά λέγεται πως την έσπρωξε σε άλλα μονοπάτια, στο σκοτάδι" ψιθύρισε. "Η Αλχημεία υπήρχε πολύ πριν από εμάς. Η Κοράλια ήταν η πρώτη που δέθηκε μαζί της, όχι όμως με τον Αιθέρα, μα με κάτι άλλο, κάτι σκοτεινό. Και έγινε έτσι ένα πλάσμα του Σκότους. Η παρασκευή του φίλτρου, έκανε όλους τους υπόλοιπους σαν αυτήν. Τους τρέλαινε σιγά σιγά ώστε να μπορούν να δουν για λίγο την θεικότητα του Συζύγου της, και μετά να γίνουν ένα μαζί Του, για πάντα. Γιατί μόνο τρελοί -απόλυτα λογικοί για την ίδια- μπορούσαν να αντικρίσουν τον άντρα της." τελείωσε η Ζαάνα σκεπτόμενη λίγο την ιστορία ξανά.

"Όλοι αγαπάμε κάτι, μα που θα φτάνατε -ρώτησε κοιτώντας τους όλους έναν έναν- που θα φτάνατε κύριε Καθηγητά για τον έρωτα σας; Για την αγάπη σας; Για αυτό που πιστεύετε με όλη σας την ύπαρξη ότι αξίζει; Η Κοράλια το μετουσίωσε" κατέληξε και έπειτα επιδόθηκε στη σιωπή, δίνοντας χρόνο στους υπόλοιπους να καταλάβουν τον αντίκτυπο του Έρωτα στην Κοράλια. 
6
Το Νησί του Ουρίβ / Απ: [Quest] Η Θεραπεία, Κεφάλαιο ΙΙΙ
Great Great
στις Νοέμβριος 04, 2019, 02:34:01 μμ από Ilidien
Τον τραβούσε και προσπαθούσε να είναι δυνατή για τον ίδιο. Τώρα καταλάβαινε λίγο πως τα συμβάντα στη Μεβαίρ άλλαξαν τους υπόλοιπους. Οι Πολεμιστές είχαν μείνει πίσω και εκείνη ένιωθε έντρομη πως με κάθε βήμα της μακριά απομακρύνεται από τον ίδιο τον Θάνατο. Η καρδιά της χτυπούσε ξέφρενα. Δεν ήταν αληθινό αυτό! Γιατί;! Μια ζωή την είχε περάσει μέσα σε βιβλία, μαθαίνοντας συνεχώς νέα πράγματα, μα τώρα η αδυναμία της ήταν εκνευριστική. Φοβόταν, φοβόταν τον θάνατο, μα είχε γίνει έξω φρενών που το μοναδικό που μπορούσε να κάνει ήταν να τρέξει. Αυτός ο εγωισμός της, ο υπέρμετρος εγωισμός της, έβραζε.

Το σωτήριο πλοιάριο, μόλις ακούμπησε πάνω του, η μυρωδιά της αλμύρας την ηρέμησε λίγο. Ένιωσε λίγο πιο ασφαλής, μακριά. Η Κέννα τους ζήτησε να φύγουν από το κατάστρωμα και η Ζαάνα έσυρε το Ναρ μέσα. Έναν Ναρ που είχε χαθεί στις σκέψεις του.
Όταν κατεβήκαν στην ασφάλεια η Ζαάνα αποφάσισε πως έπρεπε να του μιλήσει. Δε μπορούσε να τον βλέπει έτσι.
"Ναρ, πρέπει να συνέλθεις. Πρέπει να είσαι δυνατός. Δεν έληξε τίποτα ακόμα. Οι Πολεμιστές μας και η Σέρα θα τον νικήσουν θα δεις, όλα θα πάνε καλά"

Μα ο Ναρ κατέρρευσε και η Ζαάνα βούτηξε μαζί του για να τον στηρίξει. Ψιθύριζε το όνομα της Σέρα... ήταν δυνατό να ένιωθε; Ήταν δυνατό να ένιωθε...τον χαμό της; Έδειχνε να έχει τρελαθεί, να έχει χαθεί για ακόμα μια φορά στον πόνο της ενσυναίσθησης, του χαρίσματος του. Και τότε ένας θόρυβος, ένας δυνατός γδούπος.

Η Ζαάνα έντρομη σήκωσε το κεφάλι της... "Είναι εδώ;" ψέλισε
"Πως ήρθε ως εδώ! Είμαστε τελειωμένοι, σκέφτηκε, μα έπειτα η καρδιά της άρχισε να φουντώνει. Τα μάγουλα της είχαν κατακοκκινίσει, οι κόγχες των ματιών της είχαν πεταχτεί έξω, άρχισε να ιδρώνει.
Αν ειναι να πέσω, θα πέσεις μαζί μου, σκέφτηκε με όλη της την ύπαρξη. Η πύρινη γαλάζια θάλασσα μέσα της άρχισε να φουσκώνει

"Ζαάνα υποσχέσου μου" ο Ναρ την έκοψε. Αιφνιδιάστηκε. Πώς-την-κατάλαβε;
"Δεν μπορώ να υποσχεθώ" του απάντησε κατεβάζοντας το κεφάλι της. Όχι δε μπορούσε να υποσχεθεί. Ο Ναρ ήταν φίλος της! Και δε φοβόταν πια! Μα πριν προλάβει να πει κάτι ο Ναρ ήδη έτρεχε προς τα έξω. Η Ζαάνα τα έχασε. Του φώναζε.

Η πυρκαγιά ξέσπασε. Καταραμένο τέρας!! Άρχισε να τρέχει προς τα έξω με όλη της την δύναμη, ενώ την ίδια στιγμή τραβούσε τον Αιθέρα μέσα της. Το ξόρκι της, το μοναδικό της ξόρκι απαιτούσε λίγη ώρα και τεράστια ποσά Αιθέρα. Μειονεκτήματα, για ένα πλεονέκτημα.

Με το που πάτησε το πόδι της έξω, είδε την Κέννα κάτω, το Ναρ απέναντι από το τέρας, λίγα μέτρα τους χώριζαν και ένα μεγάλο πράσινο αηδιαστικό χέρι να κατευθύνεται προς το μέρος του, να θέλει να τον πιάσει. Τα μάτια της διαστάλθηκαν, όλα μια μαύρη κόρα. Έτρεξε προς το μέρος του Ναρ και γυρνώντας τον απότομα μπήκε μπροστά του ενώ μια εσωτερική κραυγή της έκανε την έξοδο της από τα έγκατα των πνευμόνων της.  Εάν ήταν το τέλος, θα πήγαινε μαζί του.

"Ζαάνα!" και η κατεύθυνση της άλλαξε. Στιγμιαία, τον ένιωσε ξανά μέσα της στη θάλασσα της να την αλλάζει. Προστασία, ασπίδα, φύλαξη.
Τεράστιες πύρινες γλώσσες έκαναν την εμφάνιση τους ανάμεσα στην πλάτη της και το πράσινο χέρι. Η κραυγή της, ο Αιθέρας που τόση ώρα καλούσε και διαχειριζόταν, ξέσπασαν στην μετουσίωση της καρδιάς της. Οι πύρινες γλώσσες κάλυψαν το ύψος του τέρατος, μα έπειτα η Ζαάνα κατέρρευσε στα γόνατα.

Ένα μοναδικό ξόρκι, μια μόνο ευκαιρία. Το ήξερε, γι αυτό ποτέ της δε το έκανε. Δεν έβλεπε, ίλιγγος. Τα είχε καταφέρει; "Ναρ" φώναξε και με τα χέρια της άρχισε να τον ψάχνει.

"Συγγνώμη..." η φωνή του...
7
Το Νησί του Ουρίβ / Απ: [Quest] Η Θεραπεία, Κεφάλαιο ΙΙΙ
Rate Rate
στις Νοέμβριος 04, 2019, 01:00:08 μμ από Καντκορντίν
Τον τραβούσε και προσπαθούσε να είναι δυνατή για τον ίδιο. Τώρα καταλάβαινε λίγο πως τα συμβάντα στη Μεβαίρ άλλαξαν τους υπόλοιπους. Οι Πολεμιστές είχαν μείνει πίσω και εκείνη ένιωθε έντρομη πως με κάθε βήμα της μακριά απομακρύνεται από τον ίδιο τον Θάνατο. Η καρδιά της χτυπούσε ξέφρενα. Δεν ήταν αληθινό αυτό! Γιατί;! Μια ζωή την είχε περάσει μέσα σε βιβλία, μαθαίνοντας συνεχώς νέα πράγματα, μα τώρα η αδυναμία της ήταν εκνευριστική. Φοβόταν, φοβόταν τον θάνατο, μα είχε γίνει έξω φρενών που το μοναδικό που μπορούσε να κάνει ήταν να τρέξει. Αυτός ο εγωισμός της, ο υπέρμετρος εγωισμός της, έβραζε.

Το σωτήριο πλοιάριο, μόλις ακούμπησε πάνω του, η μυρωδιά της αλμύρας την ηρέμησε λίγο. Ένιωσε λίγο πιο ασφαλής, μακριά. Η Κέννα τους ζήτησε να φύγουν από το κατάστρωμα και η Ζαάνα έσυρε το Ναρ μέσα. Έναν Ναρ που είχε χαθεί στις σκέψεις του.
Όταν κατεβήκαν στην ασφάλεια η Ζαάνα αποφάσισε πως έπρεπε να του μιλήσει. Δε μπορούσε να τον βλέπει έτσι.
"Ναρ, πρέπει να συνέλθεις. Πρέπει να είσαι δυνατός. Δεν έληξε τίποτα ακόμα. Οι Πολεμιστές μας και η Σέρα θα τον νικήσουν θα δεις, όλα θα πάνε καλά"

Μα ο Ναρ κατέρρευσε και η Ζαάνα βούτηξε μαζί του για να τον στηρίξει. Ψιθύριζε το όνομα της Σέρα... ήταν δυνατό να ένιωθε; Ήταν δυνατό να ένιωθε...τον χαμό της; Έδειχνε να έχει τρελαθεί, να έχει χαθεί για ακόμα μια φορά στον πόνο της ενσυναίσθησης, του χαρίσματος του. Και τότε ένας θόρυβος, ένας δυνατός γδούπος.

Η Ζαάνα έντρομη σήκωσε το κεφάλι της... "Είναι εδώ;" ψέλισε
"Πως ήρθε ως εδώ! Είμαστε τελειωμένοι, σκέφτηκε, μα έπειτα η καρδιά της άρχισε να φουντώνει. Τα μάγουλα της είχαν κατακοκκινίσει, οι κόγχες των ματιών της είχαν πεταχτεί έξω, άρχισε να ιδρώνει.
Αν ειναι να πέσω, θα πέσεις μαζί μου, σκέφτηκε με όλη της την ύπαρξη. Η πύρινη γαλάζια θάλασσα μέσα της άρχισε να φουσκώνει

"Ζαάνα υποσχέσου μου" ο Ναρ την έκοψε. Αιφνιδιάστηκε. Πώς-την-κατάλαβε;
"Δεν μπορώ να υποσχεθώ" του απάντησε κατεβάζοντας το κεφάλι της. Όχι δε μπορούσε να υποσχεθεί. Ο Ναρ ήταν φίλος της! Και δε φοβόταν πια! Μα πριν προλάβει να πει κάτι ο Ναρ ήδη έτρεχε προς τα έξω. Η Ζαάνα τα έχασε. Του φώναζε.

Η πυρκαγιά ξέσπασε. Καταραμένο τέρας!! Άρχισε να τρέχει προς τα έξω με όλη της την δύναμη, ενώ την ίδια στιγμή τραβούσε τον Αιθέρα μέσα της. Το ξόρκι της, το μοναδικό της ξόρκι απαιτούσε λίγη ώρα και τεράστια ποσά Αιθέρα. Μειονεκτήματα, για ένα πλεονέκτημα.

Με το που πάτησε το πόδι της έξω, είδε την Κέννα κάτω, το Ναρ απέναντι από το τέρας, λίγα μέτρα τους χώριζαν και ένα μεγάλο πράσινο αηδιαστικό χέρι να κατευθύνεται προς το μέρος του, να θέλει να τον πιάσει. Τα μάτια της διαστάλθηκαν, όλα μια μαύρη κόρα. Έτρεξε προς το μέρος του Ναρ και γυρνώντας τον απότομα μπήκε μπροστά του ενώ μια εσωτερική κραυγή της έκανε την έξοδο της από τα έγκατα των πνευμόνων της.  Εάν ήταν το τέλος, θα πήγαινε μαζί του.

"Ζαάνα!" και η κατεύθυνση της άλλαξε. Στιγμιαία, τον ένιωσε ξανά μέσα της στη θάλασσα της να την αλλάζει. Προστασία, ασπίδα, φύλαξη.
Τεράστιες πύρινες γλώσσες έκαναν την εμφάνιση τους ανάμεσα στην πλάτη της και το πράσινο χέρι. Η κραυγή της, ο Αιθέρας που τόση ώρα καλούσε και διαχειριζόταν, ξέσπασαν στην μετουσίωση της καρδιάς της. Οι πύρινες γλώσσες κάλυψαν το ύψος του τέρατος, μα έπειτα η Ζαάνα κατέρρευσε στα γόνατα.

Ένα μοναδικό ξόρκι, μια μόνο ευκαιρία. Το ήξερε, γι αυτό ποτέ της δε το έκανε. Δεν έβλεπε, ίλιγγος. Τα είχε καταφέρει; "Ναρ" φώναξε και με τα χέρια της άρχισε να τον ψάχνει.

"Συγγνώμη..." η φωνή του...
Σελίδες: 1