Rasnarry Academy

Rasnarry, Η Ακαδημία των Τεχνών => Προαύλιος Χώρος => Μήνυμα ξεκίνησε από: Βίλιτοφ Θορνβερτ στις Ιούνιος 12, 2020, 11:39:33 πμ

Τίτλος: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Βίλιτοφ Θορνβερτ στις Ιούνιος 12, 2020, 11:39:33 πμ
Συνήθως προτιμούσε να κάθεται στα παράθυρα και να χαζεύει από ψηλά την πολυκοσμία της Ακαδημίας. Αρεσκόταν στο να κινείται μέσα στις σκιές και να παρατηρεί. Τον διασκέδαζε, βέβαια, και η συντροφιά των όμορφων παρουσιών αλλά υπήρχαν φορές που έβρισκε τον εαυτό του να ζητά να μάθε μυστικά και να ακούει συζητήσεις που δεν προορίζονταν για τα αυτιά τρίτων.

Αυτή τη φορά είχε βρει ένα φανταστικό δέντρο, έξω στον προαύλιο χώρο, στου οποίου τα κλαδιά είχε αναπαυτεί. Με το ένα χέρι κρατούσε το πιστό του στιλέτο και με το άλλο διόρθωνε λίγο τις μπροστινές τούφες των μαλλιών των καθώς εξέταζε την μορφή του στην αντανάκλαση της λεπίδας. Χαμογέλασε σαρδόνια όντας πια ικανοποιημένος και τεντώθηκε να κόψει ένα μικρό κλαδί από πάνω του. Σαν το έπιασε, άρχισε να γδέρνει το ξύλο σφυρίζοντας μια ευχάριστη μελωδία.
Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Κέννα στις Ιούνιος 12, 2020, 12:36:36 μμ
Μόλις τελείωσε την προπόνηση της. Μάζεψε το τόξο της και όσα βέλη της είχαν απομείνει και ακολούθησε το μονοπάτι που οδηγούσε στους κοιτώνες. Πριν προλάβει όμως να αφήσει το δάσος κάτι της τράβηξε την προσοχή από ψηλά.

Είχε καιρό που είχε παρατηρήσει την νέα παρουσία στην Ακαδημία, όμως οι υποχρεώσεις δεν την άφησαν να τον δει από κοντά. Σήκωσε το κεφάλι της και τον είδε που καθόταν σε ένα κλαδί σφυριζοντας. Τώρα ήταν η ευκαιρία της.

Δεν δυσκολεύτηκε να ανέβει στο κλαδί που βρισκόταν αυτός. Τα μαλλιά του φαινόταν ακόμα πιο κόκκινα από κοντά και με τις ελάχιστες ηλιαχτίδες που περνούσαν από τα κλαδιά τα μάτια του ακτινοβολουσαν. Δεν είχε ξαναδεί άνθρωπο με παρόμοια μαλλιά σαν τα δικά της και αυτό της τράβηξε το ενδιαφέρον ακόμα περισσότερο.
"Γεια σου" του είπε κρύβοντας τον ενθουσιασμό της"Είμαι η Κέννα". Η απότομη εισβολή της συνήθως ενοχλούσε τον κόσμο. Περίμενε να δει την δική του αντίδραση.
Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Βίλιτοφ Θορνβερτ στις Ιούνιος 12, 2020, 12:47:21 μμ
Ένα φρύδι υψώθηκε ναζιάρικα και τα μάτια του έπεσαν κατευθείαν στην αιθέρια ύπαρξη με τα πύρινα μαλλιά και το δυναμικό της παρουσιαστικό.

Άφησε ανάμεσα στο πόδια του το κομμάτι ξύλο και στριφογύρισε μια φορά την λεπίδα του πριν την τοποθετήσει πίσω στο ζεστό θηκάρι της.

"Είναι πάντα τιμ΄ή μου να γνωρίζω τόσο όμορφα πρόσωπα".

 Το χαμόγελό του μαζί με το εντυπωσιακό μπλε των ματιών του έλαμψαν κάτω από τις αχτίδες του ήλιου που έπεφταν ανάμεσα από τις φυλλωσιές.

"Σε ξέρω. Σε έχω παρατηρήσει στα μαθήματα" η φωνή του βαριά και η προφορά του μαρτυρούσε την καταγωγή του από το Βόρειο βασίλειο των ανθρώπων.  "Βίλιτοφ ονομάζομαι και σε τι θα μπορούσα να φανώ χρήσιμος, Κέννα;"
Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Κέννα στις Ιούνιος 12, 2020, 02:37:25 μμ
Βίλιτοφ επανέλαβε από μέσα της. "Δεν σε χρειάζομαι για κάτι, όχι τωρα τουλάχιστον" είπε καθώς ακολουθούσε τις κινήσεις του με το βλέμμα της,"Για τώρα ήρθα να γνωρίσω τον νέο πολεμιστή, αφού δεν έκανε τον κόπο ο ίδιος." Εκατσε στο κλαδί κρεμώντας το ένα της πόδι στο κενό, ώστε να κρατάει ισορροπία.

Η προφορά του, της ήταν άγνωστη, αλλά και από την άλλη, δεν ήταν ότι ήξερε τις ντοπιολαλιες των ανθρώπων. Τον κοίταξε έντονα,  κάθε λεπτομέρεια του προσώπου του, μέχρι που η ματιά της έπεσε σε μια βαθιά ουλη στα χείλη του. Αρκετά βαθιά, όμως τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά του τραβούσα το βλέμμα μακριά από το σημείο. "Από που είσαι Βίλιτοφ;" ρώτησε προσπαθώντας να μιμηθεί τον τρόπο που πρόφερε ο ίδιος το όνομα του.
Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Βίλιτοφ Θορνβερτ στις Ιούνιος 12, 2020, 02:56:50 μμ
Έφερε το χέρι του στο στήθος του με το μπράτσο να εκτείνεται προς τα πάνω, ενώ το βλέμμα του άλλαξε καπως παιχνιδιάρικα.

"Αισθάνομαι βαθύτατα προσβεβλημένος! Είμαι ήδη στο έκτο έτος εδώ στην Ακαδημία" σηκώθηκε πάνω και στήριξε το ένα χέρι σε κάποια υψωμένα κλαδιά, γέρνοντας προς την Κέννα.

"Αλλα μπορώ να παραδεχτώ πως με κολακεύεις. Το να περνάω απαρατήρητος είναι η ειδικότητά μου στο κάτω - κάτω" της έκλεισε το μάτι και τίναξε τα μαλλιά του προς τα πίσω με βαθιά εισπνοή.

Στην ερώτησή της  έκανε παύση "Από τα Βόρεια" απάντησε και με ένα σάλτο βρέθηκε κάτω. Τα μάτια του τα΄ξιδεψαν ψηλά στη Κέννα και της πρόσφερε ένα νεύμα να την ακολουθήσει "Αλλά έχει περάσει τόσος καιρός από τότε που έχω ξεχάσει ονόματα" γέλασε δυνατά. "Εσυ΄;"
Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Αλέξα Γκάρντεν στις Ιούνιος 12, 2020, 03:10:36 μμ
Η Αλέξα κοιτούσε τις μικρές σταγόνες νερού πάνω στο βράχο. Αυτή τη φορά τα είχε καταφέρει καλύτερα να τις κινήσει. Με προσηλωμένο βλέμμα και αρκετή αυτοσυγκεντρωση, τα ειχε καταφέρει να τις κάνει να στροβιλιστουν πάνω από το χέρι της.

Αρκετά κουρασμένη, διέσχιζε το δασάκι του προαυλιου, για να πάει για φαγητό. Το στομάχι της διαμαρτυροταν έντονα αρκετή ώρα. Μια κόκκινη τούφα έλαμψε πάνω σε ένα δέντρο.
"Αχ η Κεννα θα είναι." συλλογιστηκε η Αλέξα. Ανέβηκε σε ένα κοντινό δέντρο και από τα ψηλά κλαδιά είδε όντως την κεννα και... Και κάποιον άλλον!!! Δεν της θύμιζε κάτι... "Και έχει κι αυτός κόκκινα μαλλιά?" αναρωτήθηκε!

Με ένα σαλτο βρέθηκε στο διπλανό δέντρο και άπλωσε το χέρι της. Μια μικρή μπαλίτσα φωτιάς έγινε αμέσως και η Αλέξα την πέταξε στο κλαδί δίπλα τους για να τους τρομάξει! Ήξερε ότι δεν θα έπιανε φωτιά, αλλά θα έπεφτε γέλιο! Αν όχι κάποιος από το δέντρο...
Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Κέννα στις Ιούνιος 12, 2020, 03:26:49 μμ
Δεν πήρε το βλέμμα της από πάνω του καθώς σηκωνόταν όρθιος. Ο ήλιος ήταν απέναντι της πλέον και αναγκάστηκε να βάλει το χέρι της μπροστά από το πρόσωπο της για να κόψει το έντονο φως.
"Χμμ" έκανε ταχα έκπληκτη με την ειδικότητα του.  Το παιχνιδιάρικο ύφος του την ιντρίγκαρε, οπότε συνέχισε και αυτή με τον ίδιο τρόπο.

"Από τα βόρεια" της απάντησε . μμ πολύ συγκεκριμένοςσκέφτηκε και έριξε μια ματιά στον άντρα που πλέον βρισκόταν στο έδαφος και την προκαλούσε να ακολουθήσει. Με ένα ανάλαφρο σαλτο βρέθηκε δίπλα του.
 "Αλλά έχει περάσει τόσος καιρός από τότε που έχω ξεχάσει ονόματα... Εσυ΄;".  μάλιστα, εσύ θέλεις να ξεχάσεις και εγώ δεν θυμάμαι καν σκέφτηκε και γέλασε δυνατά. "Πουθενά συγκεκριμένα, εδώ και εκεί" απάντησε τελικά κουνώντας τα χέρια της κάπως αδιαφορα.

Ίσως είμαι και εγώ από τα βόρεια συλλογίστηκε κοιτώντας ξανά τα κόκκινα μαλλιά του.

Ξαφνικα μια μπάλα φωτιάς χτύπησε ελάχιστα πιο δίπλα από το σημείο που κάθονταν πριν επάνω στα κλαδιά. Ενστικτωδώς η Κέννα έπιασε το τόξο της και ήταν έτοιμη να οπλισει. "Ποιος είναι εκεί" φώναξε
Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Βίλιτοφ Θορνβερτ στις Ιούνιος 12, 2020, 03:47:12 μμ
Το παρελθόν δεν είχε σημασία ποτέ για τον Βίλιτοφ. Από που καταγόταν και ποιοί ήταν οι γονείς του δεν έπαιζε κανένα ρόλο. Σημασία είχε το ποιος θα γινόταν από εδώ και πέρα.

"Το αγαπημένο μου μέρος" έδωσε σαν απάντηση και ακολούθησε ένα ακόμα ηχηρό γέλιο. όταν την 'έπιασε' να κοιτά τα μαλλιά του έστρεψε τη προσοχή πάνω της. "Θα μπορούσαμε να ήμασταν συγγενείς!" είπε και έδειξε τα δικά της μαλλιά.

Είχε και άλλα να προσθέσει όταν η μπάλα φωτιάς τινάχτηκε στα διπλανά κλαδιά. Ο Βίλιτοφ άρπαξε τις λαβές των στιλέτων του, πάντα σε ετοιμότητα αν και δεν πίστευε στους ουσιαστικούς κινδύνους εντός της Ακαδημίας. Σε στάση μάχης πια, ένα χέρι με το λεπίδι υψωμένο στο πρόσωπό του πλαγιαστά και το δευτερο χαμηλα με αντίθετη φορά, κοίταξε προς την ίδια κατεύθυνση με την Κέννα.
Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Αλέξα Γκάρντεν στις Ιούνιος 12, 2020, 05:47:58 μμ
Η μικροκαμωμενη και ευέλικτη Σοβερίνη, μόλις άφησε τη μπαλίτσα της, πέταξε σαν μικρό μαϊμουδάκι σε άλλο δέντρο. Την ίδια στιγμή η μπάλα έφτασε το δέντρο τους, αλλά είχαν ήδη φτάσει στο έδαφος... Ενστικτωδώς γύρισαν και οι δύο προς τη μεριά που ήταν πριν ή Αλέξα. Όμως η μικρή Σοβερίνη, κόντρα στον ήλιο για να την κρύβει, προσγειώθηκε πίσω τους, ακριβώς όταν ρώτησε η φίλη της "ποιος είναι εκεί".

"Αλέξα εδώ!!!" είπε με στόμφο. "Μα καλά, δεν το σκέφτηκες Κεννα?" είπε γελώντας στην πολεμιστρια. "Τι κάνετε εδώ πιτσουνακια μου?" ρώτησε με πονηρο υφακι, κοιτώντας τον κοκκινομαλλη.
Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Κέννα στις Ιούνιος 12, 2020, 06:41:45 μμ
"Έπρεπε να το καταλάβω ότι ήσουν εσύ πίσω από αυτό! " είπε χαμογελώντας ενώ άφηνε απαλά την χορδή του τόξου, που τόση ώρα κρατούσε τεντωμένη.

"Εμείς.." ξεκίνησε να λέει αλλά το πονηρό ύφος της Αλεξα της έκανε να γελάσει. "Εμείς λέγαμε ότι μπορεί να είμαστε και συγγενείς "  συνέχισε και βηματισε πίσω από τον Βίλιτοφ, τον έπιασε από τα μπράτσα, σηκώθηκε στις μύτες των ποδιών της για να τον φτάσει και ακούμπησε με το σαγόνι της στον ώμο του. "Λοιπόν; τι λες;" ρώτησε παιχνιδιάρικα προς την Αλεξα. Η αλήθεια ήταν πως δεν έμοιαζαν καθόλου, παρα μονο  στο χρώμα των μαλλιών τους. Αυτός ειχε πιο σκούρο δέρμα από την Κέννα, και τα δικά της ματιά δεν είχαν το δικό του γαλάζιο.
Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Βίλιτοφ Θορνβερτ στις Ιούνιος 12, 2020, 11:42:13 μμ
Ο Βίλιτοφ γέλασε ήρεμα όταν η Κέννα βημάτισε και βρέθηκε από πίσω του. Στην ερώτησή της έκλεινε το κεφ΄άλι του προς το δικό της, χτυπώντας το απαλά και φιλικά, με ένα χαμόγελο πιο τεντωμένο και από το τόξο της.

"Ευελπιστώ όμως σε αρνητική απάντηση" έκλεισε το μάτι του στη νέα άφιξη και ένα χαχανιτό ακόμα του ξέφυγε ενώ στήθηκε με τα χέρια στους γοφούς και με φουσκωμένο στήθος, στοχεύοντας στην υπερβολη επίτηδες.

Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Αλέξα Γκάρντεν στις Ιούνιος 13, 2020, 09:18:45 πμ
Η Αλέξα γέλασε!Πραγματικά πέρα από το φλογερό κόκκινο των μαλλιών, δεν είχαν καμία άλλη ομοιότητα.Το στομάχι της, άρχισε να διαμαρτυρετε πάλι. Με την παράκαμψη που έκανε, ξεχάστηκε. Για φαγητό είχε ξεκινήσει...

"Και πως είπαμε ότι σε λένε εσένα? Σε ποια φατρία είσαι και δεν σε έχω δει?" ρώτησε η Αλέξα καθώς κοίταζε τα γαλάζια του μάτια. Περπάτησε αργά προς το μέρος τους και πέρασε από δίπλα τους, κοιτώντας το μαγειριο...

Πριν προλάβει να απαντήσει ο κοκκινομαλλης, η Αλέξα ξαναρώτησε." Πιτσουνακια, πεινάω... Θα έρθετε για φαΐ? "είπε κοιτώντας βασικά τη φίλη της. Η πολεμιστρια, ποτέ δεν έλεγε όχι στο φαγητό. Η Αλέξα ήθελε να δει τι θα απαντούσε...

Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Βίλιτοφ Θορνβερτ στις Ιούνιος 13, 2020, 01:44:33 μμ
Στα αλήθεια θα μπορούσε να φάει δυο ή και τρεις μπουκιές. Το στομάχι του σύντομα θα παραπονιόταν και ο πόνος θα ήταν ανυπόφορος. Ο Βίλιτοφ έγνεψε με χαμόγελο  και έστριψε το βλέμμα του στη Κέννα:

"Τι λες; Νομίζω πως οι φιλίες χτίζονται πολύ καλύτερα με τη συνοδεία καλού φαγητου και σε βολικά καθίσματα"
Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Κέννα στις Ιούνιος 13, 2020, 02:49:40 μμ
"Δεν θα μπορούσα να αρνηθώ σε μια τέτοια πρόταση" απάντησε και στους δύο. Η προπόνηση την είχε εξαντλήσει, οπότε ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόταν για να ανακτήσει τις δυνάμεις της,αν και δεν την ενδιέφερε ιδιαίτερα αν θα φάει καθισμένη στο έδαφος ή σε βολικά καθίσματα, όπως ανέφερε ο Βίλιτοφ.

Ακολούθησαν το σκιερό μονοπάτι δίπλα από το δάσος για να φτάσουν στο κτήριο της τραπεζαρίας. Όταν μπήκαν μέσα δεν υπήρχαν πολλοί μαθητές, οπότε μπορούσαν να διαλέξουν το μέρος που θα καθίσουν. "Ορίστε" είπε και έδειξε επιδεικτικά τον μισοάδειο χωρο"Θα φάμε με την ησυχία μας"έγειρε ελάχιστα προς τον Βίλιτοφ  "σχεδόν μπορείς να περάσεις απαρατήρητος" ψιθύρισε συνωμοτικά κάνοντας πλάκα με την 'ειδικότητα' του.
Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Βίλιτοφ Θορνβερτ στις Ιούνιος 13, 2020, 05:59:07 μμ
Πράγματι, η τραπεζαρία ήταν πιο άδεια από ό,τι είχε συνηθίσει να τη βλέπει. Κατάφερε να δει δυο με τρια γνωστά πρόσωπα αλλά δεν τους έδωσε μεγάλη σημασία. Είχε να επικεντρωθεί σε ένα άδειο στομάχι και στη παρέα του.

Στο σχόλιο βεβαια της Κέννα δεν δίστασε να χαμογελάσει σατανικά:

"Δεν έχει πλάκα όταν στο κάνουν οι άλλοι εύκολο" ανταπέδωσε με αστείο τρόπο και κάθισε σε ένα από τα άδεια τραπέζια. Κυριολεκτικά σχεδόν ξάπλωσε στην καρέκλα με τα χέρια πάνω του.

"Λοιπόν, ωραίες μου κυρίες. Τί σας οδήγησε στην Ακαδημία;"
Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Αλέξα Γκάρντεν στις Ιούνιος 14, 2020, 08:37:42 πμ
Η Αλέξα ήταν χαρούμενη που δέχθηκαν την πρόσκληση της για φαγητό. Συνήθιζε να τρώει μόνη της και δεν επεδίωκε εύκολα παρέες. Όμως με την Κεννα, είχαν γίνει φίλες μετά το βράδυ στο Πορτμειρ, οπότε έκαναν αρκετή παρέα. Όσο τις άφηναν οι υποχρεώσεις τους βέβαια.

Η μικροσκοπική Σοβερίνη, χοροπηδουσε τριγύρω σαν μικρό κατσικάκι από τη χαρά της. Όταν είπε ο Βιλιτοφ για τα βολικά καθίσματα, γέλασε τόσο πολύ η Αλέξα, "Μα που τα είδε τα βολικά καθίσματα? Ξύλινα, άκαμπτα και εντελώς άβολα είναι. Αλλά χμμμ, ίσως με την κατάλληλη παρέα, να του φαίνονται βολικά" σκέφτηκε κοιτώντας τους καθώς χοροπηδουσε ανέμελα προς την τραπεζαρία.

Όταν έφτασαν ήταν άδεια σχεδόν και βολεύτηκαν σε ένα πάγκο. Η Αλέξα καταλάβαινε, ότι είχαν μάλλον στενή σχέση η φίλη της με τον ψηλό κοκκινομαλλη. Μιλούσαν σιγά και γελούσαν με διάφορα, που δεν τα καταλάβαινε.

"Λοιπόν, ωραίες μου κυρίες, τι σας οδήγησε στην Ακαδημία?" ρώτησε ο Βιλιτοφ...

Η Αλέξα κοίταξε τον ψηλό νεαρό στα γαλάζια του μάτια. Σαν να την είχαν μαγνητίσει! "Παράξενο" αναλογιστηκε.

"Λοιπόν, εγώ..." είπε η Αλέξα, μην ξέροντας από που να ξεκινήσει και πόσα έπρεπε να πει..." Έχω δυνάμεις φωτιάς. Από μικρή τους έκαιγα όλους και με είδαν κάποια στιγμή οι Σοφοί, προφανώς πέρασα το τεστ, αν και δεν ένιωσα ότι τον έλυσα το γρίφο... Ευτυχώς ήδη με είχε διδάξει η δασκάλα μου, οπότε δεν καίω κανέναν πια... Αααα κουνάω και μικρές σταγονιτσες. Θα σου δείξω όταν έρθει κάτι να πιούμε! Εσύ? " είπε ανέμελα η Αλέξα, κρύβοντας πάρα πολλά από την αληθινή ιστορία της... Δεν είπε σε κάτι ψέματα, ποτέ δεν έλεγε άλλωστε, αλλά δεν χρειαζόταν να λέει και πολλά...

Εκείνη τη στιγμή, φάνηκε η βοηθός από το μαγειρειο, και της έκανε νοημα η Αλέξα να έρθει προς το μέρος τους. Πεινουσε αφόρητα πλέον.
Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Κέννα στις Ιούνιος 14, 2020, 10:05:42 πμ
Η Αλεξα δεν ήταν από τα άτομα που συνήθως επιλέγει η Κέννα για παρέα. Ήταν υπερβολικά χαρωπή και χοροπηδουσε συνέχεια, όμως μετά το βράδυ τους στο πορτ μειρ, εκεί που σερνόταν και οι δύο από το ποτό δημιούργησαν μια σύνδεση μεταξύ τους.

Στην ερώτηση του Βίλιτοφ άφησε την Αλεξα να απαντήσει πρώτη. Ήθελε να μάθει ίσως περισσότερα για αυτήν, όμως κρύφτηκε πίσω από ανέμελες λέξεις. Η Κέννα ήταν η τελευταία που θα την έκρινε για αυτό. Τι θα έλεγε στον συνομιλητή της όμως για τον εαυτό της; Ίσως όχι όλα, δεν θα ήθελε να την κοιτάει όπως ο Ολυξ στην αρχή. Αλλά από την άλλη, αυτός φαινόταν περισσότερο σαν την ίδια.

"Εγω όπως σου είπα,δεν είμαι από κάπου συγκεκριμένα, μεγάλωσα εδώ και εκεί. Τα τελευταία χρόνια πριν έρθω στην Ακαδημία ζούσα στο δάσος της Σομέρ, στα εδάφη των Βαλησινων. Εκεί απέκτησα τις 'ικανότητες' μου σαν πολεμιστής." είπε και τόνισε την λεξη. Η Αλεξα ίσως δεν καταλάβαινε τι εννοούσε, αλλά έτσι όπως έκοψε τον Βίλιτοφ, θα ήξερε για τι μιλάει.

Δεν υπήρχε λόγος να πει αλλά για τώρα. Ήταν όλοι πεινασμένοι και η βοηθός ερχόταν ηδη προς το μέρος τους.
Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Βίλιτοφ Θορνβερτ στις Ιούνιος 14, 2020, 10:16:56 πμ
O Βίλιτοφ άκουσε προσεκτικά τα όσα είχαν να πουν οι δυο γυναίκες απέναντί του. Η Αλέξα φαινόταν ένα κορίτσι όλο ενέργεια μέσα  και αν έκρινε από τη μικρή πλάκα που τους σκάρωσε και όπως μιλούσε. Όταν την έπιασε να κοιτάει τα μάτια του απλά χαμογέλασε και της έκλεισε το μάτι.

Η προσοχή του έπειτα τραβήχθηκε από την Κέννα. Ήξερε ακριβώς τι εννοούσε με όσα είπε και δεν χρειαζόταν περισσότερα για να την κατανοήσει.

"Γεννήθηκα στην  καρδιά της Ισαχάρ, σε ένα ξεχασμένο από τον κόσμο φρούριο" ανασήκωσε τους ώμους του και βολεύτηκε περισσότερο, αν ήταν δυνατόν, στο κάθισμά του. "Έκει έμαθα αρκετά για τον κόσμο και την αλήθεια του" μια γρήγορη ματια στην Κέννα και μετα συνέχισε "Ο οποίος δεν έχει καμία σχέση με όσα μας διδάσκουν εδώ. Έξι χρόνια ήδη στην Ακαδημία και αισθάνομαι πως χάνω τον χρόνο μου με τις αμπελοφιλοσοφίες τους. Τελευταία χρονιά και έγινα καπνός"

Τους πλησίασε η βοηθός και με μια κίνηση έγειρε πάνω στο τραπέζι. "Τι καλό θα μας φέρεται για σημερα" ρώτησε με πλατύ χαμόγελο
Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Αλέξα Γκάρντεν στις Ιούνιος 14, 2020, 03:34:04 μμ
Η Αλέξα δεν ήξερε τόσα πράγματα για την Κεννα τελικά. Μάλλον ούτε τα βασικά. Καθώς άκουγε την ιστορία της, σκεφτόταν ότι ακούγεται πολύ μοναχική. Δεν ανέφερε τίποτα για οικογένεια... Μα, κι ο Βιλιτοφ, στην ίδια μοίρα φαινόταν ότι ήταν.

"Ωχ, αυτός μου έκλεισε το μάτι τώρα? Το γαλάζιο?" είπε μέσα στο μυαλό της, προσέχοντας να μην κοκκινησει. Ξαναγύρισε το κεφάλι της εμπρός, ισιωσε τα πόδια της γιατί πιάστηκε ήδη, και συνέχισε να ακούει καθώς ήρθε η βοηθός.

"Έχουν κάποιο κώδικα επικοινωνίας οι πολεμιστές προφανώς, γι αυτό δεν τα καταλαβαίνω όλα. Αλλά το ότι είναι απογοητευμένος από την Ακαδημία το έπιασα..." έτρεχε το μυαλό της καθώς μιλούσε ο Βιλιτοφ.

"Μόνο εγώ έχω μια τόσο ευτυχισμένη οικογένεια?" αναρωτήθηκε όταν άκουσε και τις δύο αρκετά λακωνικες ιστορίες τους και σκέφτηκε αυτομάτως τον αδερφό της... Πάντα είχε παρέα. Μπορεί να μην ήταν μαζί της υλικά, αλλά ήταν σίγουρα πνευματικά.

"Τι λέτε να φάμε ψάρι ψητό με λαχανικά?" ρώτησε ανέμελα τους φίλους της.
Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Κέννα στις Ιούνιος 14, 2020, 11:36:43 μμ
Το βλέμμα του φανερωνε πως είχε δίκαιο για αυτόν, ξέρει τον θανατο. "Γεννήθηκα στην  καρδιά της Ισαχάρ..." ξεκίνησε να λέει και η Κέννα επανέλαβε το όνομα από μέσα της. Ισαχάρ,δεν είχε πάει ποτέ της στα εδάφη των ανθρώπων, τουλάχιστον στο κομμάτι που θυμάται, όμως κάτι σε αυτό φαινόταν γνώριμο. Πφφ άδικος κόπος, συλλογίστηκε τσατισμενη με τις άκαρπες προσπάθειες να ενώσει τα κομμάτια της.

"... αισθάνομαι πως χάνω τον χρόνο μου με τις αμπελοφιλοσοφίες τους. Τελευταία χρονιά και έγινα καπνός" Γέλασε με τα λόγια του. Θυμήθηκε την συζήτηση της με την Σαγιάνε σε ένα από τα πρώτα μαθήματα που είχε παρακολουθήσει. Τότε και αυτή πίστευε πως έκανε λάθος που ήρθε όμως στην πορεία κατάλαβε πως εδώ ήταν το μόνο μέρος που έπρεπε να βρίσκεται."Ίσως αν χρησιμοποιήσουμε σωστά την ευκαιρία που μας δόθηκε εδώ στην Ακαδημία, θα μπορέσουμε να αλλάξουμε την άσχημη αλήθεια του κόσμου." απάντησε με ένα ζεστό χαμόγελο.

"ψάρι ψητό.. Μμμ. Ίσως και δύο μερίδες σουβλιστό χοιρινό με πατάτες, τι λέτε;"
Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Βίλιτοφ Θορνβερτ στις Ιούνιος 15, 2020, 08:45:03 πμ
Ο Βίλιτοφ πρόσεξε το βλέμμα της Κέννα όταν είχε αναφέρει την Ισαχάρ μα δεν έδωσε μεγάλη βάση. Ίσως να σήμαινε κάτι για αυτήν, ίσως και πάλι όχι. Όπως του είχε πει,  βρισκόταν από εδώ και εκει. Τίποτα το συγκεκριμένο.

Μα η απόκρισή της, στα δικά του λόγια τον έβαλε σε σκέψεις.

¨"Θα προτιμήσω το χοιρινό" είπε κουνώντας το χέρι του και σώπασε για λίγο.

"Πολλοί έχουν σκοπό να αλλάξουν τον κόσμο. Μέχρι φυσικά να δουν πως αυτό είναι αδύνατον" πήρε την κανάτα που βρισκόταν στο κέντρο του τραπεζιού  και γέμισε τα ποτήρια τους με νερό. "Όχι επειδή οι συμφορές είναι πολλές, αλλά επειδή είναι όντως αδύνατον" κάρφωσε την Κέννα με τη ματιά του και μετά κούνησε το κεφάλι του. 

"Δεν είμαι κανέναν ήρωας, δεν θεωρώ τον εαυτό μου υπέρμαχο του καλού και του δίκαιο και ούτε είναι αυτός ο σκοπός μου"
Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Ιλίντιεν Άτρας στις Ιούνιος 15, 2020, 09:40:51 πμ
"Γιατί πιανεις το χώρο στο στίβο τότε;"

Η φωνή που ακουστηκε από τις σκιές ήταν λεπτή, αλλά σοβαρή. Τα φυλλα θρόισαν ξαφνιασμένα για μία και μόνη φορά. Το δέντρο σείστηκε. Μεγάλωσε η σκιά που έπεφτε στους τρεις μαθητές, μέχρι που τους κάλυψε πλήρως.

Η Ιλίντιεν στέκονταν όρθια μπρόστα τους, κοιτάζοντας διερευνητικά. Τα βιολετί της μάτια περασαν πρωτα από τη μικροσκοπική Αλέξα, έπειτα από την Κεννα, με την οποία είχαν πολεμησει μαζί. Ήταν αρκετό για να την εκτιμά. Το Βιλιτοφ το γνώριζε μόνο από τα μαθήματα, η αλληλεπίδραση τους περιορίζονταν εκεί.

Έσκυψε προς το Βιλιτοφ.

"Θα σου δώσω μια ευκαιρία. Επανέλαβε και επεξηγησε. "

Ο τόνος της δε σήκωνε αντίρρηση ή υπεκφυγές.
Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Βίλιτοφ Θορνβερτ στις Ιούνιος 15, 2020, 09:45:47 πμ
Η φωνή που αντήχησε στον Βίλιτοφ ήταν αρκετά γνώριμη. Κανείς δεν  μπορούσε να αμφισβητήσει την ταυτότητά της.

"Α, καθηγήτρια Άτρας" σήκωσε το κεφάλι του για να την αντικρίσει με φανερό χαμόγελο, αν και ένας κόμπος δενόταν στον λαιμό του όποτε τη συναντούσε.

"Αμφιβάλλω πως ο μοναδικός ρόλος της Ακαδημίας είναι η γαλούχηση ηρώων και πολεμιστών. Είναι όμορφα τα όνειρα για αλλαγή μα κάποιος πρέπει να σκεφτεί και το τομάρι του. Αν όλο εσείς αποτύχετε στην εκστρατεία σωτηρίας, κάπως πρέπει να επιβιώσουμε οι υπόλοιποι" απάντησε με φυσικό τρόπο καθώς εξηγούσε το πιο λογικό για εκείνον πράμα.
Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Ιλίντιεν Άτρας στις Ιούνιος 15, 2020, 10:34:39 πμ
"Όχι φτωχό μου παιδι, οι ήρωες δε βγαίνουν από ακαδημίες, ο ηρωισμός δε διδάσκεται"

Η Ιλίντιεν κάθισε αναμεσά τους. Η Αλέξα δίπλα της φαινόταν παιδακι, ίσως και ήταν παιδάκι. Την πηρε στα ποδια της και βολευτηκε μαζί της.

Φαινόταν πως ο Βιλιτοφ δεν είχε καταλάβει και πολλα από την εκπαίδευση του. Υπήρχαν δυο οδοί που θα μπορουσαν να τον κάνουν να καταλάβει. Η πρώτη ήταν βιωματική, αλλά η Ιλίντιεν αμφέβαλε για το ποτε θα τους δίνονταν η ευκαιρία. Η δεύτερη ήταν η διαλεκτική. Θα τη δοκίμαζε, αν και γνώριζε πως ήταν καλύτερη στο τόξο. Διάλογο έκανε ο Λαντριαν.

"Πάμε ξανά Βιλιτοφ. Όποιος ήρθε στην Ακαδημία με σκοπό να γίνει ήρωας σου εγγυομαι ότι απέτυχε κιόλας. Στην Ακαδημία έρχεται κάποιος για να εκπαιδευτεί. Αυτός είναι ο ρόλος της για τους μαθητές. Πολλοί έρχονται με την ελπίδα να βρουν τον εαυτό τους ή μία θέση στον κόσμο. " Η Ιλίντιεν κοίταξε την Κεννα και στης χαμογέλασε. "Αυτους τους δέχεται με ανοιχτές αγκάλες η Ακαδημία. Αν θα γίνεις ήρωας, υπάλληλος, μισθοφόρος ή τυχοδιώκτης ξεφευγει από το σκοπό της. Η Ακαδημία σου δίνει τα μέσα κι εσύ αποφασίζεις πως θα τα χρησιμοποιήσεις. Αν στόχος της ήταν η παραγωγη μηχανών πολεμου, δε θα υπήρχαν ιστορικοί εδώ, ούτε θεραπευτές. "

Τι βλέμμα της συνάντησε και πάλι το Βιλιτοφ. "Σκέψου λοιπόν ξανά, γιατί είσαι εδώ;"
Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Βίλιτοφ Θορνβερτ στις Ιούνιος 15, 2020, 10:54:45 πμ
Χτύπησε την γλώσσα του στον ουρανίσκο του προκαλώντας ένα απαλό 'τσκ' στα λόγια της καθηγήτριας. Με τα χέρια πια χιαστή στο στήθος του ανταπάντησε:

"Μα φυσικά. Πως θα μπορούσα άλλωστε να ξεχάσω τόσο θαυμάσιες ειδικότητες. Μα αν δεν στοχεύετε σε ήρωες και υπέρμαχους του κόσμου τότε γιατί καταπιάνεστε στο να έχουμε σωστή κατά εσάς αντίληψη;" το φρύδι του υψώθηκε στο ερώτημα που έθεσε. "Ο κάθε ένας έρχεται είτε ήδη γαλουχημένος είτε όχι, παρόλαυτα με το δικό του τρόπο σκέψης. Εγώ βλέπω μια ακατάπαυστη προσπάθεια για αλλαγή πεποιθήσεων"
Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Κέννα στις Ιούνιος 15, 2020, 10:57:32 πμ
Το ήξερε ότι ο κόσμος ήταν δύσκολο να αλλάξει, όχι τελείως, όχι αμέσως όμως καλύτερα ας πέθαινε εδώ και τώρα από το να μην προσπαθήσει καθόλου. Τράβηξε τα μάτια της από τα δικά του και τα κατέβασε στο πιάτο της που μόλις είχε έρθει.
Ζεστό φαγητό, όμορφα μαγειρεμένο. Κάτι τόσο απλο και ασήμαντο σε κάποιον σαν αυτόν.
Πριν την Ακαδημία θα έπρεπε να κυνηγήσει για να φάει ή να κλεψει, πολλές φορές δεν υπήρχε κάτι να πιάσει και έμενε νυστικη.

Ο πόλεμος πλησιάζει, θα ήταν ανόητη να κάνει πως δεν βλέπει και δεν ήταν έτοιμη να αφήσει όσα της πρόσφερε η Ακαδημία. Όμως αν ακολουθούσε την σκέψη του Βίλιτοφ δεν θα υπήρχε η επιλογή για κανέναν να τα ξανά έχει. Για αυτήν και για όλους που δεν τους δόθηκε ποτέ η ευκαιρία έπρεπε να προσπαθήσει.

"Τι σκοπεύεις να κάνεις" διέκοψε την καθηγήτρια και κάρφωσε τον Βίλιτοφ με το βλέμμα της ".. Αν όλοι εμείς αποτυχουμε στην εκστρατεία; πόσο αντέχεις να τρέχεις για την ζωή σου όταν όλος ο κόσμος καίγεται γύρω σου;" έκανε μια παυση ."Πόσο αξίζει τότε η ζωή σου; "
Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Βίλιτοφ Θορνβερτ στις Ιούνιος 15, 2020, 11:03:14 πμ
Η μία ερώτηση μετά την άλλη! Θα περίμενε να μάθει την απάντηση της καθηγήτριας του αλλά γρήγορα έγειρε το βλέμμα του στη Κέννα αποφεύγοντας ακόμα και το ίδιο το φαί που είχε σερβιριστεί.

"Ποιος είπε ότι θα τρέχω; ΤΟ ο,τι δεν παλεύεις να σώσεις το ήδη καταδικασμένο δεν σημαίνει πως παύεις να παλεύεις για τη δική σου επιβίωση. Πάντα υπάρχουν τρύπες και πόρτες στις οποίες χώνεσαι και στο τέλος βγαίνεις νικητής όταν όλοι απλά χάνονται. Απλά το κάνεις για σένα και όχι για μυριάδες"

Δεν περίμενε να κατανοηθεί ο τρόπος σκέψης του. Δεν περίμενε να του δώσουν δίκιο αλλά είχε βαρεθεί να βλέπει γύρω του δήθεν ηρωισμούς και ηθικούς ευεργέτες. Ο κόσμος δεν ήταν τέλειος. Και δεν θα γινόταν ποτέ.
Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Κέννα στις Ιούνιος 15, 2020, 11:12:19 πμ
"Αυτήν την ζωή που πιστεύεις ότι μπορείς να κάνεις, την έχω κάνει για πολύ καιρό και άσε με να σου πω πως ήταν. Ατελείωτο τρέξιμο, γιατί ας είμαστε ρεαλιστές πάντα υπάρχει κάποιος πιο δυνατός από εσένα και δεν θα διστάσει να σε σκοτώσει για να ζήσει αυτός. Δεν υπάρχει ζωή όταν  κρύβεσαι για να επιβιώσεις, υπάρχει μόνο φόβος και πόνος και κάποια στιγμή απλά θα σταματήσεις να πολεμάς ακόμα και για τον ίδιο σου τον εαυτό." χτύπησε εκνευρισμένη το χέρι της στο τραπεζι."Ανάθεμα αν αφήσω όλα αυτά να χαθούν για να ξαναγυρίσω εκεί! "
Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Αλέξα Γκάρντεν στις Ιούνιος 15, 2020, 02:13:49 μμ
Η Αλέξα έτρωγε αργά αργά ακούγοντας την συζήτηση που είχε φουντώσει. Δεν ένιωθε σωστό να μιλήσει, αφενός επειδή είχαν ανάψει τα αίματα και δεν της άρεσε, αφετέρου επειδή δεν ήθελε πάνω στην κουβέντα να της ξεφύγουν προσωπικά της πράγματα.

Όταν ήρθε η αγαπημένη της καθηγήτρια ιππασίας, χάρηκε η μικρή σοβερινη, νομίζοντας ότι θα ήρεμουσε τις καταστάσεις. Αλλά όχι... Οπότε δέχθηκε με τεράστια χαρά να κουρνιασει στην αγκαλιά της. Της άρεσε πολύ αυτή η αίσθηση. Της θύμιζε τη δικιά της πολυμελη οικογένεια, που σε κάθε απλό δείπνο ή έστω πρωινό, οι φωνές τους ακούγονταν στις πέρα σκηνές!

"Πάντως συμφωνώ με την κεννα... Ούτε εγώ θα άφηνα να χαθούν όλα αυτά. Εδώ είμαι ήρεμη, ασφαλής και πάνω απ όλα προετοιμαζομαι σωματικά και ψυχικά, για όλα όσα... Τέλος πάντων...συνεχίστε " πετάχτηκε η μικρή...
Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Βίλιτοφ Θορνβερτ στις Ιούνιος 15, 2020, 02:25:57 μμ
O  Βίλιτοφ ύψωσε το ένα του φρύδι τόσο στο ξέσπασμα της Κέννα όσο και στην μικρή της παρέας.

"Αν θες να πολεμήσεις για τα ιδανικά σου, εμπρος. Και οι δυο σας" μια μικρή παύση και κοίταξε τη Καθηγήτρια "Και οι τρεις σας" έκοψε λίγο από το χοιρινό που είχε σερβιριστεί απο πριν και έφαγε μια μπουκιά "Κάποτε, είχα έναν φίλο. Ήταν γιος ψαρά. Κάθε φορά μου έλεγε ποσο τον τρέλαινε η μποχα των ψαριών και πως δεν ήθελε να ασχοληθεί ποτέ με αυτό το επάγγελμα. Του έλεγα πως δεν καταλάβαινα και εκείνος πάντα ανταποκρινόταν όπως εσύ, Κέννα" το βλέμμα του τη διαπέρασε. Χαμογέλασε "Δεν καταλάβαινα γιατί δεν το είχα ζήσει. Τόσο απλό. Αλλά ο πατέρας του δεν το θωρεί μπόχα. Καταλαβαίνεις τι εννοω΄; Επειδή εσύ δεν είσαι πλασμένη για αυτή τη ζωή, επειδή δεν τη ανέχεσαι, δεν σημαίνει πως το ίδιο θα συμβεί και με εμένα. Εσένα σε ενοχλεί η μπόχα του θανάτου, εμένα όχι"
Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Κέννα στις Ιούνιος 15, 2020, 03:12:09 μμ
Άρχισε να γελάει νευρικα χτυπώντας τα χέρια της στο τραπεζι. "Επειδή ΕΓΩ δεν είμαι πλασμένη για αυτή τη ζωή; Αυτή η ίδια η ζωή με έπλασε και με έκανε αυτό που είμαι." μάλιστα συλλογίστηκε, ένα κακομαθημένο με ταλέντο στα μαχαίρια είναι. "Δεν με ενοχλεί η μπόχα του θανάτου Βίλιτοφ, ο θάνατος που έσπειρα με κράτησε ζωντανή, όμως θέλω κάτι καλύτερο, κάτι παραπάνω από αυτό και για αυτό είμαι διατεθειμένη να πεθάνω."  σηκώθηκε αργά από την θέση της και τράβηξε το στιλέτο που είχε δεμένο στην ζώνη της,"Ομως ο σκοπός μου εύκολα μπορεί να χαθει αν εμπιστευτώ την ζωή μου σε κάποιον δειλό σαν εσενα" Ας δούμε πως αντιδράς έξω απο την ασφάλεια που τόσο πολύ απαξιώνεις. Με ένα σαλτο πηδηξε στο τραπέζι δίνοντας μια απροσδόκητη κλωτσιά με στόχο το στήθος του Βίλιτοφ,αρκετα δυνατή ώστε αν τον πετύχει να τον κάνει να πέσει στο πάτωμα.
Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Βίλιτοφ Θορνβερτ στις Ιούνιος 15, 2020, 03:30:41 μμ
Δεν ήταν η αντιπαράθεση της Κέννα που τον εξέπληξε. Το περίμενε. Είχε την ίδια φωτιά να καίει μέσα της με τον ίδιο και το πείσμα ήταν πα΄ρομοιου βεληνεκούς. Μα η επίθεση;

Δεν κατάφερε να ανταποκριθεί όπως έπρεπε. Έπεσε κάτω από την καρέκλα του. Όταν ανασηκώθηκε γέλασε σαρδόνια.

"Βλέπω τέρμα οι κουβέντες" σχολίασε ανταποδίδοντας την κλωτσιά με ακόμα μία στην ακρη του τραπεζιού. Η δύναμη που έβαλε ήταν αρκετή για να ταρακουνήσει και ίσως ρίξει κάτω το έπιπλο με τα σερβίτσια και γιατί όχι την ίδια την Πολεμίστρια.   
Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Ιλίντιεν Άτρας στις Ιούνιος 15, 2020, 03:51:09 μμ
Η Ιλίντιεν έκλεισε τα μάτια και ξεφυσηξε.

"Πρέπει να σου γνωρίσω τον αδερφό μου, θα κάνετε καλή παρέα... ", είπε και στραβομουτσούνιασε.

" Κεννα, μιλάς σε παιδι χωρίς αυτιά, δεν έχει νόημα να προσπαθεις. Βιλιτοφ, ακόμη δε μου απάντησες γιατί είσαι εδώ. Συνεχίζεις να υπεκφευγεις με θεωρίες. "

Η Ιλίντιεν χάιδεψε την Αλέξα στα μαλλιά. Αυτοί οι Σοβερινοι παραηταν απαλοί! Της θυμιζε το Νικιλ, το μάγειρα φίλο της. Λες να μαγείρευε και η Αλέξα; Μπα, παραήταν μικρούλα.

Μπροστά στην Καθηγήτρια έφτασε ένα πιατο παραφουσκωμενο από μοσχάρι και λαχανικά. Τα μάτια των γύρω μπορεί και να έκαιγαν από τους τόνους μπαχαρικά που είχε το κρέας επάνω.

"Με συγχωρείς ένα λεπτό", είπε καθώς έβαλε την Αλέξα να καθίσει δίπλα της. " Θέλεις λίγο;" Τη ρώτησε όπως θα ρωτουσε το παιδι της και την τάισε μια μπουκιά.

"Διαμόρφωση απόψεων θα σου έλεγα ότι κάνει η Ακαδημία της Θαλανίλ και μπροστά σου έχεις μία της απόφοιτο. Όχι παιδι μου, διαμόρφωση απόψεων δε γίνεται σε ένα χώρο που συνυπάρχουν Ξωτικά και οι καημένοι οι Σοβερινοι. Ακόμη και για τον ηρωισμό που τόσο απεχθανεσαι, απάντησε μου σε παρακαλω, απαίτησε κάνεις από εσένα να συμμετασχεις σε κάποια αποστολή;"

Πριν προλάβει να ολοκληρώσει την προταση της, η Κεννα, που την κάλυπτε με τις φωνές της, πηδηξε στο τραπέζι και επιτέθηκε στο Βιλιτοφ!

"Όχι! Δεν είναι τρόπος αυτός! " Αλλά ο Βιλιτοφ, παρασυρμενος από το παθος και το νεαρό της ηλικίας, αντεπιτεθηκε και μάλιστα, στο τραπέζι.

"Το παιδί ρεμάλια! " Φώναξε και έφερε την Αλέξα γρήγορα στην πλάτη της, καθώς τα πιατα πετουσαν στον αέρα. Την κάθισε γρήγορα στους ώμους της και έπιασε της έδειξε να πιαστει από τα μαλλιά της.

"Δεν έχετε τρόπους! " Πριν αντεπιτεθει η Κεννα, άρπαξε το πετο της με το αριστερό χέρι και την έφερε με φόρα πανω της. Η κουτουλιά που θα της εσκαζε θα ακουγονταν σε όλη την τραπεζαρία. Με το δεξί άρπαξε το Βιλιτοφ από τα μαλλιά. Το προσωπο του πήγαινε κατευθείαν στο γόνατό της, για να του ανοίξει τη μύτη.

"ΣΑΓΙΑΝΕ ΑΣΑΧΙ!!!!! "

Η Ιλίντιεν δεν ήταν καθόλου ευχαριστημένη, όπως έδειχνε το συνοφρυομενο της πρόσωπο
Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Κέννα στις Ιούνιος 15, 2020, 04:27:28 μμ
Φυσικά και τον έπιασε απροετοιμαστο. Ποιος περιμένει επίθεση την ώρα που τρώει, μέσα στην Ακαδημία; Ισως έτσι καταλάβει σκέφτηκε. "Ω δεν το περίμενες έτσι;" του είπε ειρωνικά, όμως το σαρδονιο χαμόγελο ήταν κολλημένο στα χείλη του. Με μια γρήγορη κίνηση ο πολεμιστής κλώτσησε το τραπέζι κάνοντας ότι υπήρχε πάνω να πέσει στο πάτωμα. Η ορμή ήταν αρκετή ώστε να φτάσει μέχρι την Κέννα και να την κάνει να πίσω πατήσει.  Άρχισε να βηματίζει κυκλικά ώστε να τον οδήγησει στον ελεύθερο χώρο της τραπεζαρίας, το τελευταίο που ήθελε ήταν χτυπήσει η Αλεξα.

Πριν προλάβει όμως να κάνει άλλη κίνηση η Ιλιντιεν την άρπαξε και της έριξε μια κουτουλιά που την έκανε να παραπατησει και να πέσει στο πάτωμα.  Η Ιλίντιεν άρχισε να φωνάζει έξαλλα το όνομα της Σαγιάνε και τότε η Κέννα κατάλαβε ότι θα πλήρωνε αυτό της το ξέσπασμα.
Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Βίλιτοφ Θορνβερτ στις Ιούνιος 15, 2020, 04:38:29 μμ
Ω ναι! Ετοιμαζόταν να πάρει το αίμα του πίσω. ΤΟ τραπέζι ήταν μόνο η αρχή. Ο Βίλιτοφ με ένα μικρό άλμα ισορρόπησε στο πεσμένο τραπέζι και ετοιμάστηκε για τη δεύτερή του κίνηση. Δεν θα έλεγε ποτέ όχι σε μία μικρή μονομαχία. Ναι, θα προτιμούσε να ήταν καλύτερα προετοιμασμένος αλλά δεν τον ένοιαζε τώρα τόσο.

Χαμογέλασε πιο πλατιά όταν η Καθηγήτρια Άτρας πήρε την κατάσταση στα χέρια της. Π΄ρωτο της θύμα η Κέννα. Άρπαξε την ευκαιρία αυτή να φύγει μα το ξωτικό ήταν πιο γρήγορο. Να πάρει. Τον έιχε ήδη αρπάξει και έβλεπε το σφριγηλό της γόνατο να πλησιάζει με μανία το πρόσωπό του. Ενστικτωδώς το κάλυψε με τα χέρια του αλλά ήταν αργά. Έντονος και οξύς πόνος τον μούδιασε από το σαγόνι ως τη μύτη και το μέτωπο.

"Να πάρει" ψιθύρισε
Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Σαγιάνε Ασάχι στις Ιούνιος 15, 2020, 05:20:06 μμ
Περπατούσε σχεδόν αμέριμνη, όταν η νευριασμένη φωνή της Ιλίντιεν έφτασε στ αυτιά της. Με το ονοματεπώνυμο της. Πρώτον, η Ιλίντιεν πάντα την καλούσε με το μικρό της ή το χαιδευτικό της. Δεύτερον η Ιλίντιεν πάντα την έκραζε με το ονοματεπώνυμο της. Τρίτον και χείριστον η φωνή της Ιλίντιεν νευριασμένη καλώντας το ονοματεπώνυμο της ήταν σίγουρα μπελάς. Χωρίς να ξέρει τι έγινε η Σαγιάνε είχε ΄ήδη νευριάσει. Ήξερε πως ποτέ η αδερφή της δε θα ξεσπούσε χωρίς λόγο. Ήξερε πως πιθανότατα είχε γίνει χαμός. Ήξερε πως πιθανότατα ευθύνονταν τα παιδιά τους. Και τουλάχιστον για τους πρώτους πέραν του νέου ανάγωγου Βίλιτοφ ήταν σίγουρη πως είχε κάνει καλή δουλειά.

Μπήκε φουριόζα στην τραπεζαρία, και αντίκρυσε όντως την Ιλίντιεν να έχει σβερκωμένο τον Βίλιτοφ και με μεγάλη της έκπληξη την Κέννα. Το πρόσωπο της αυστηρό. Δεν κοίταξε καν τον Βίλιτοφ. Θα του τα έψαλε μετά με τον τρόπο που ήθελε το ανάγωγο. Κοίταξε την Ιλίντιεν κάνοντας της νόημα καταφατικά. Έπειτα γύρισε στην Κέννα με όλο το μένος της, παρόλα αυτά ψύχραιμη. Ήταν η αγαπημένη της...παρόλες τις διαφορές τους.

"Εξηγήσου!" είπε κοφτά.
Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Κέννα στις Ιούνιος 15, 2020, 05:48:17 μμ
Η Σαγιάνε μπήκε σχεδόν πετώντας στην τραπεζαρια και αγνοώντας τελείως τον Βίλιτοφ στάθηκε μπροστά της. "Εξηγησου" της είπε αυστηρά όμως ψύχραιμα.
Προσπάθησε να σηκωθεί όμως η κουτουλιά που της έδωσε η Ιλιντιεν την έκανε να ξαναζαλιστει, στάθηκε παρ'όλα αυτά στα πόδια της και όρθια πλέον μπροστά από την Σαγιάνε την κοιταξε στα μάτια.
"Δεν μπορώ να σου πω κάτι που δικαιολογεί την συμπεριφορά μου, κάτι που να καταλάβεις τουλάχιστον. Ξέρω το λάθος μου και θα δεχτώ την τιμωρία σου."  το βλέμμα της ταξίδεψε στον Βίλιτοφ, ηταν χειρότερα απο αυτήν, αιμορραγουσε.
Ακόμα και αν δεν ανακατευοταν η ξωτικιά, πάλι ματωμενος θα ήταν, σίγουρα.
Η όραση της θόλωσε για λίγο και επανήλθε αμέσως. Έτριψε το κεφάλι της στο σημείο που την χτύπησε, θεοί από πέτρα είναι φτιαγμένο αυτό το ξωτικό; αναρωτήθηκε.
Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Σαγιάνε Ασάχι στις Ιούνιος 15, 2020, 05:55:26 μμ
Η Σαγιάνε ξεφύσηξε θυμωμένη. Ναι καλή η συγκατάβαση αλλά όχι τώρα. Αυτά τα παιδιά θα την έκαιγαν.
"Βρε κουτορνίθι" ξέσπασε στην Κέννα "σου έχω πει να τα μασάς μαζί μου; Σε ρώτησα για εξηγήσεις! Από την πλευρά σου. Το σωστό ή το λάθος δεύτερη μοίρα. Είχα τον Όλυξ τώρα θα έχω και σένα;"

Γύρισε το κεφάλι της στον χαμό από πιάτα, φαγητά, στα ματωμένα τους κεφάλια. Χαμογέλασε ευχαριστημένη. Ώστε μάθημα λοιπόν, κατένευσε στην Ιλίντιεν.

"Μάθημα, πάθημα!" φώναξε Πλησίασε την Ιλίντιεν και την κοίταξε με σθένος και ειρωνία, τον δικό τους κώδικα
"Μη λερώνεις τα χέρια σου χρυσή μου, αναλαμβάνω εγώ. Θα σε ενημερώσω για την...τιμωρία τους" είπε χαιρέκακα "Μπορώ να δανειστώ το κουτάβι;" ρώτησε απαξιωτικά εννοώντας το Βίλιτοφ.

Αφού τον σβέρκωσε καλά άρχισε να τον σέρνει έξω. "Θες να παίξεις...θα παίξεις μαζί μου. Και εγώ δε θα σου χαρίσω όπως η Άτρας" του ψιθύρισε στο αυτί. "ΚΕΝΝΑ τσακίσου!" φώναξε λίγο πριν βγούνε από την πόρτα

"Όσο σέρνω το κουτάβι εξηγήσου. Και. Μη. Τολμήσεις. Να. Μου. Τα. Μασήσεις! Τί έγινε;"
Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Βίλιτοφ Θορνβερτ στις Ιούνιος 15, 2020, 06:09:56 μμ
Αυτό ήταν ύψιστη αδικία! Δεν έφταιγε για ότι έγινε. Και φυσικά θα το συνέχιζε πάρα αυτά. Του είχαν επιτεθεί, δεν θα το άφηνε να περάσει ε΄τσι.

Μα μέσα του κάπως ευχαριστήθηκε το γεγονός πως και η πολυ αγαπημένη Κέννα τα άκουγε για τα καλά από την καθηγήτρια Ασάχι. Μπορεί αυτόν να τον έσερνε από τον σβέρκο σαν η σκύλα μάνα τα κουτάβια της - ειλικρινά απο δω και πέρα θα συχαινόταν αυτή τη λεξη - αλλα και η άλλη δεν περνούσε καλύτερα. Του ξέφυγε όμως έναν κρυφό γέλιο το οποίο κόπηκε απότομα από τον πόνο και το αίμα της μύτης του. Καταραμένοι καθηγητές... αναστέναξε και μόρφασε ακόμα μια φορά στον πόο
Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Αλέξα Γκάρντεν στις Ιούνιος 15, 2020, 06:18:58 μμ
Η Αλέξα καθόταν στην αγκαλιά της αγαπημένης της καθηγήτριας. Η αύρα της, την ήρεμουσε. Ευτυχώς για όλους. Καθώς η συζήτηση άρχισε να παίρνει παράξενη τροπή, η Αλέξα προσπαθούσε να μείνει ήρεμη. Και συγκέντρωμενη σε διάφορα άλλα πράγματα. Η καθηγήτρια την ηρέμησε, την τάισε, προφανώς καταλάβαινε τι θα γινόταν αν, αν τηης άφηνες το μυαλό ελεύθερο...

Η μικρή αλχημιστρια, όταν άρχισαν τα πρώτα αίματα, σκεφτόταν το χωριό της και ότι ήταν η μέρα που εσφαζαν τα ζώα, οπότε από εκεί προήλθαν τα αίματα. Ηρέμησε. Όταν έσπασαν τα πιάτα, σκεφτόταν ότι ήταν σε μια ζωοπανήγυρη, και ότι έσπαγαν πιάτα πάνω στο κέφι. Ηρέμησε. Όταν όμως άκουσε την καθηγήτρια Ατρας να φωνάζει δυνατά "ΣΑΓΙΑΝΕ ΑΣΑΧΙ"...

Δεν άντεξε...

Οι φλέβες στο λαιμό της άρχισαν να φουντώνουν. Την έπιασε μια ελαφριά ζέστη μέσα στο στήθος της. Τα χέρια της ξεκίνησαν να καίνε. Τα μάτια έκλεισαν χωρίς να το θέλει. Είδε νοερά μια πύρινη κουρτίνα να υπάρχει επάνω στο τραπέζι...

Ευτυχώς για όλους, ήρθε η καθηγήτρια Ασαχι...

Η φόρα της κόπηκε της μικρής σοβερινης. Όλα επανήλθαν στο φυσιολογικό... Πήγε στην αγαπημένη της καθηγήτρια, και κρύφτηκε από πίσω. Την αγκάλιασε και κοίταζε την καθηγήτρια να φωνάζει στους μαθητές της.

"Πωπω, η Κεννα μάλλον τη γλίτωσε... Αλλά ο Βιλιτοφ... Δεν τον βλέπω καλά..." σκέφτηκε και έπιασε ακόμα πιο σφιχτά αγκαλιά την Ιλιντιεν. Έκλεισε τα μάτια της και ηρέμησε σκεπτόμενη το αγαπημένο της σκατζοχοιρο...
Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Ιλίντιεν Άτρας στις Ιούνιος 15, 2020, 06:47:37 μμ
«Έλα εδώ μικρό παιδάκι», η Ιλίντιεν, σαν άλλο άτομο, γύρισε και μίλησε με την απαλότερη φωνή του κόσμου στην Αλέξα. Τη σήκωσε στα χέρια και ξεκίνησαν για την άλλη μεριά της αίθουσας.

Είχε μεγάλη περιέργεια για το πώς θα εξελίσσονταν αυτή η διαμάχη των μαθητών. Στην πραγματικότητα της θύμιζαν τον έφηβο, ατίθασο εαυτό της, όταν έμπλεκε σε ένα κάρο καυγάδες και τα άκουγε από τον Ίλεθ. Σίγουρα η Κέννα και ο Βίλιτοφ είχαν μια ιδιαίτερη δυναμική και είχαν πολλά να προσφέρουν.

Έφτασε σε μία από τις αίθουσες, όπου το μάθημα των Αλχημιστών με την Ιντούν είχε ξεκινήσει. Η Ιλίντιεν έβαλε την Αλέξα να καθίσει στο κάθισμα, φίλησε τα μαλλάκια της και έκανε να φύγει ανενόχλητη.

«Ξέρετε... κυρία Άτρας...»
«Ξέρω!» έκοψε την Ιντούν πριν της κόψει την ευχαρίστηση.

Έκλεισε την πόρτα και κατευθύνθηκε προς τη μεριά που πήγε η Σαγιάνε.
Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Κέννα στις Ιούνιος 15, 2020, 07:18:15 μμ
Ο Ολυξ, τι θα έλεγε άραγε για αυτόν. Τον σκέφτηκε να μάχεται πλάι του και τον Βίλιτοφ να τον εγκαταλείπει για να σώσει τον εαυτό του. Η πίεση της ανέβηκε ξανά όμως κάτι αναπάντεχο συνέβη και την έκανε να ηρεμήσει απότομα.

Η Σαγιάνε άρπαξε τον Βίλιτοφ από τα χέρια της Ιλιντιεν και τον έσερνε έξω. Φυσικά αυτή δεν θα έμενε πίσω, τσακίσου της είπε και ακολούθησε έκπληκτη.
"Όσο σέρνω το κουτάβι εξηγήσου. Και. Μη. Τολμήσεις. Να. Μου. Τα. Μασήσεις! Τί έγινε;"

"Εγω φταίω, εγώ του επιτέθηκα."ξεκίνησε να λέει καθώς τους ακολουθούσε. "Με προκάλεσαν τα λόγια του, δεν μπορούσα να κρατηθώ, ούτε και ηθελα." πάρα την αποδοχή της ευθύνης της, η Σαγιάνε ακόμα έσερνε τον κοκκινομαλλη.
Σιώπησε για λίγες στιγμές."Αν με ρωτούσες πριν λίγα χρόνια και εγώ το ίδιο θα απαντούσα,αν είχα να διαλέξω ανάμεσα σε κάποιον άλλον και εμένα, θα έσωζα τον εαυτό μου,αυτό έκανα εξ άλλου πριν έρθω εδώ.
Ομως μετά από αυτά που είδα, μετά απο την Μεβαίρ…"εσφιξε τα χείλη με πικρία και κοίταξε την καθηγήτρια της κατάματα. "Δεν δέχομαι αυτόν τον δειλό για συμπολεμιστη μου. Είναι άδειος!"έφτυσε τις λέξεις απαξιωτικά."... Εξ άλλου πιστεύει ότι μπορεί να ζήσει σαν φυγάς. Θα του έδινα μια γεύση του έξω κόσμου γιατί προφανώς δεν έχει ιδέα και ας λέει το αντίθετο." κάποια πράγματα δεν μπορεί να τα διδάξει η Ακαδημία
Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Αλέξα Γκάρντεν στις Ιούνιος 16, 2020, 11:12:34 πμ
Ευτυχώς η καθηγήτρια Ιλιντιεν, πήρε με ηρεμία από το χεράκι την Αλέξα και την οδήγησε στην αίθουσα που γινόταν το μάθημα των αλχημιστών, από την γλυκιά βοηθό Ιντουν.

Η Αλέξα, σαν υπακουο παιδάκι, που δεν ήταν όμως, έκατσε εκεί που την έβαλε η ιλιντιεν.

Παρακολουθήσει λίγο το μάθημα... Σήμερα είχαν για την συγκέντρωση του αιθέρα γύρω τους... Αλλά δεν της άρεσε... Από τη μια ήθελε να είναι ήρεμη για να μην κάνει κακό, από την άλλη, ήταν περίεργη για την έκβαση έξω στο προαύλιο...

Σηκώθηκε αργά και ρώτησε την κυρία "Θα μπορούσαμε να πάμε έξω? Να δούμε λιγάκι κυρία?" είπε κοιτάζοντας με ματάκια ανοιχτά σαν κουταβάκι την Ιντουν...
Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Σαγιάνε Ασάχι στις Ιούνιος 17, 2020, 05:45:06 μμ
Η Σαγιάνε είχε εκνευριστεί με το Βίλιτοφ. Καταάλαβαινε ακριβώς τι εννοούσε η Κέννα. Και η κοπέλα είχε δίκιο. Πώς θα μπορούσε να εμπιστευτεί την ζωή της σε κάποιον τόσο αναξιόπιστο; Πως στην ύστατη στιγμή δε θα τρέξει για το τομάρι του αλλά θα μείνει να υπερασπιστεί; Χειροτερα, πως προκειμένου να σώσει το τομάρι του, δε θα γυρίσει εναντίον του πρότερα συμμάχου του;

Η Σαγιάνε είχε εκνευριστεί και ταυτόχρονα το είχε πάρει απόφαση. Ήταν ο Βίλιτοφ τέτοιος που της το έβγαζε. Ο μικρός ήταν χαμένη υπόθεση εάν δεν έπαιρνε δραστικά μέτρα. Δραστικότατα. Και αυτό θα έκανε.

Τον έσυρε έξω από το κτήριο και τον πέταξε απέναντι της.
"Θές να παίξουμε; Έλα κατά πάνω μου; Σε προκαλώ, αδύναμε. Θες να τα βάλεις με κάποιον; Έλα βάλτα μαζί μου. Δε μπορείς να με αντιμετωπίσεις. Είσαι θρασύδειλος" έφτυνε τις λέξεις στα μούτρα του για να τον νευριάσει. Άνοιξε τα πόδια της ελαφρά στο ύψος των ώμων σε θέση μάχης και περίμενε.

"Κέννα, φώναξε έναν θεραπευτή. Θα τον χρειστεί. Και μετά θα είναι η δική σου σειρά"
Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Κέννα στις Ιούνιος 17, 2020, 06:06:44 μμ
Δεν πίστευε αυτά που άκουγε. Και δεν καταλάβαινε το ξέσπασμα της Σαγιάνε. Αν κάποιος έπρεπε να τιμωρηθεί, αυτή ήταν η Κέννα.

Φυσικά συμφωνούσε ότι ο Βίλιτοφ ήθελε ένα χέρι ξύλο, αυτό ξεκίνησε να κάνει εξ άλλου , όμως όχι έτσι, όχι από αυτήν, όχι χωρίς λόγο.

"Δεν θα σε πολεμισω Σαγιάνε. Ομως όπως σου είπα, εγώ ξεκίνησα τον καυγά." πλησίασε και στάθηκε ανάμεσα στην καθηγήτρια και τον πολεμιστή "θα δεχτώ την τιμωρία"
Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Βίλιτοφ Θορνβερτ στις Ιούνιος 17, 2020, 06:29:17 μμ
Αυτό ήταν.  Εάν πριν είχε νιώσει αδικία να του τρώει τα σωθικά τώρα τον έκαιγε. Μα δεν θα το έβαζε στα πόδια ούτε θα παρακαλούσε για έλεος. Ήθελε να παλέψουν και θα υπερασπιζόταν τον εαυτό του όσο καλύτερο γινόταν.

Στεκούμενος στα πόδια του, ο Βίλιτοφ ίσιωσε το κορμί του και έφτυσε στο χώμα. "Αν αυτό θέλετε, να με χτυπήσετε γιατί μίλησα, γιατί αυτός είμαι, δεν θα σας σταματήσω. Όπως δεν σε σταμάτησα, Κέννα, δεν θα επιδιώξω να σταματήσω ούτε τη Καθηγήτριά μας" την κοίταξε με σοβαρό βλέμμα και έπειτα την Ασάχι. "Οι κυρίες πρώτες" έκανε ένα νεύμα με το χέρι του προκαλώντας την ακόμα περισσότερο. Έβραζε όμως. Έβραζε από τις απανωτές προσβολές και θα τις αποδείκνυε σύντομα το αντίθετο.
Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Σαγιάνε Ασάχι στις Ιούνιος 17, 2020, 06:37:16 μμ
Η Σαγιάνε μειδίασε. "Α οχι. Και οι δυο είστε λάθος. Δε προκειται για αδικία. Βιλιτοφ στο μάθημα της Ηθικης μου ειχες κανει εξαιρετικα ερωτηματα. Ήρθε η ωρα να απαντηθουν. Δε νομιζεις; Έμπρακτα. Τι καλυτερο η πραξη απο την θεωρια; Αυτο δε μου ειχες πει; Απλα ευκαιρια που σας βρηκα μαζι με το αιμα σας να βραζει για να καταδειξω εντονοτερα το νοημα του μαθηματος. Δειτε το ως ενα διαδραστικο μαθημα. Κεννα η δικη σου *τιμωρια* επειδη δικο σου ηταν το λαθος θα ερθει μετα. Το δικο σου μαθημα ομως θα ειναι θεωρια. Ο Βιλιτοφ απο εδω μισει τη θεωρια και θελει πραξη. Γ αυτο επιλεγω αυτο. Θα ηταν πολυ σημαντικη η συνδρομη σου ως συμπολεμιστης να φωναξεις παντως εναν θεραπευτη. Θα καταλαβετε και οι δυο γιατι σε λιγο." Ειπε χωρις καθολου νευρα. Ειχε επανελθει. Ηξερε τι ηθελε να κανει και πως ακριβως θα το πετυχει. Στο μυαλο της ηδη ηταν στον κηπο του Αλασσιου πινοντας τσαι με την Ιλιντιεν.

Κοιταξε τον Βιλιτοφ. "Μαθημα πρωτο. Δεν εχει να κανει με το φυλο κουταβι. Κεννα δικο σου μαθημα δευτερο. Θα παρακολουθεις τις συναισθηματικες διακυμανσεις του Βιλιτοφ και πως ενδεχομενως τον επηρεαζει μεσα στη μαχη"

Ειπε και αρχισε να περπατα επιδεικτικα και χαλαρα προς το μερος του αναγωγου
Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Βίλιτοφ Θορνβερτ στις Ιούνιος 17, 2020, 06:59:33 μμ
Με λίγα λόγια είχε βάλει τα χεράκια του και είχε βγάλει τα ματάκια του. Πράγματι πίστευε πως η ηθικη και η τιμή δεν μπορούσαν να αποδειχθούν στην πράξη και προφανώς τα ίδια του τα λόγια τα χρησιμοποίησε εναντίον του. Μα δεν είχε σημασία, όχι. Χτύπησε την γροθιά του στην παλάμη του.

"Ας το κάνουμε" είπε προκλητικά και κινήθηκε προς το μέρος της. Κανόνας πρώτος. Αν ήθελε να βγει νικιτής έπρεπε να είνα αυτός που θα έριχνε το πρώτο χτύπημα. Δϊχως να καθυστερήσει σήκωσε το μπράτσο του, σπρώχνοντάς το προς τα πίσω και με φορά το έφερε προς το πρόσωπο της Ασάχι, ενώ προετοιμαζόταν με το ελεύθερό του χέρι να κινήθει ταυτόχρονα στη κοιλιακή της περιφέρεια. Όσες φορές το είχε προσπαθήσει ο αντίπαλος πάντα επέλεγε να προστατέψει το πρόσωπο, χαλαρώνοντας τις υπόλοιπές του άμυνες. Δεν είχε πολλές ελπίδεσ, αλλά ήταν μια αρχή.
Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Κέννα στις Ιούνιος 17, 2020, 07:13:59 μμ
Η κατάσταση είχε ξεφύγει, όμως πλέον δεν μπορούσε να κάνει πολλά.  Οι δύο πολεμιστές πήραν θέση μάχης και η Κέννα έμεινε να κοιτάει.

Ξέροντας το χέρι της Σαγιάνε δεν μπορούσε από το να μην αισθανθεί άσχημα για τον Βίλιτοφ και την κατασταση στην οποία τον έμπλεξε.  Δεν ήξερε τις ικανότητες του οπότε δεν μπορούσε να προβλέψει την έκβαση της μάχης, πράγμα που την έκανε να νιώθει πολύ ενοχή απέναντι του.
Όμως ίσως αυτό ήταν ένα μάθημα και για τους δύο.

Τους έδωσε χωρο και περίμενε.
Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Ιλίντιεν Άτρας στις Ιούνιος 17, 2020, 07:33:46 μμ
Η Ιλίντιεν έφτασε πάνω στην ώρα. Αφού άφησε την Αλέξα στην ασφάλεια της Ιντούν, ακολούθησε την αδερφική της φίλη και τους τιμωρημένους στο προαύλιο.

Η αγαπημένη της Σαγιάνε μόλις που ξεκινούσε την εκπαίδευση. Όχι, όχι, δεν ήταν τιμωρία αυτή η συνάντηση, ήταν μία κατά τα άλλα καθημερινή εκπαιδευτική δραστηριότητα με στόχο τη σκληραγώγηση και την ενστάλλαξη σεβασμού στους νέους Πολεμιστές προς τους ανώτερους και πάνω από όλα, προς τους συντρόφους τους. Δε λυπόταν κανέναν από τους δύο, διότι, όπως κι εκείνοι, έτσι και η Ιλίντιεν είχε περάσει αρκετά γυμνάσια του είδους.

Ήταν περίεργη να δει τις πραγματικε΄ς εκπαιδευτικε΄ς καταβολές της Ασάχι. Βρήκε ένα κορμό, τον έσυρε ανέμελα και κάθισε απέναντι από τη φίλη της οριοθετώντας την εκπαιδευτική παλαίστρα. Δεν υπήρχε περίπτωση να ξεφύγει κανείς. Η Ιλίντιεν χαμογέλασε γλυκά στη Σαγιάνε, φανερά ευχαριστημένη από την τροπή.
Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Σαγιάνε Ασάχι στις Ιούνιος 17, 2020, 11:14:20 μμ
Όπως το περίμενε δεν υπήρχε περίπτωση να κρατηθεί ο μικρός. Η πρώτη του κατεύθυνση ήταν πρόσωπο, τόσο προβλέψιμο αλλά και χαζό μαζί. Ο μικρός ξεκάθαρα δεν ήξερε από πάλη. Ούτε καν τα στοιχειώδη. Χωρίς να προδικάσει βέβαια, ίσως στα μαχαίρια να ήταν καλύτερος, δε του άφησε το παραμικρό πάτημα. Εφόσον ο ίδιος το ζήτησε, θα το διαπαιδαγωγούσε ακριβώς όπως του άξιζε.

έφερε το σώμα πλάγια της γωνίας του πρώτου του χεριού, κούνησε το κεφάλι της προς το εσωτερικό του κορμιού του και με ευκολία αποφεύγοντας την γροθιά του, με το αντίθετο χέρι της χτύπησε, τίναξε εκείνο που κατευθυνόταν προς το στομάχι της, ενώ παράλληλα έκανε ένα βήμα μπροστά φτάνοντας κολλητά πάνω στο σώμα του Βίλιτοφ. Ένα χτύπημα δυνατό με τον ώμο της στο στήθος του και τον έσπρωξε μακριά της.

Έκανε ένα βήμα πίσω να περιεργαστί καλύτερα την αντίδραση του...
Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Βίλιτοφ Θορνβερτ στις Ιούνιος 17, 2020, 11:26:40 μμ
Δεν πήγε όπως το είχε υπολογίσει. Και τα δυο του χτυπήματα αποκρούστηκαν με μεγάλη επιτυχία, τόση που τον εκτίναξε αρκετά βήματα μακριά της με το χτύπημα στο στήθος του. Κατάφερε και απέκοψε την φόρα του κορμιού του, ρίχνοντας το κέντρο βάρος του στο ένα πόδια για να κρατηθεί σταθερός, ενώ το δεύτερο απλά γλίστρησε απαλά στο χώμα. Βαριανάσαινε αλλά μπορούσε να συνεχίσει.

Χαμήλωσε το σώμα του και έτρεξε προς το μέρος της με μια κραυγή μένους. Έτεινα τα χέρια του για να τα τυλίξει γύρω της μα όταν είχε φτάσει μιαν ανάσα μακριά της, τα έριξε στο έδαφος. Το ένα πόδι, λυγισμένο, τον κράτησε σταθερό, ενώ το δεύτερο με φόρα το έσυρε προς το βήμα της για να την ρίξει.
Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Σαγιάνε Ασάχι στις Ιούνιος 17, 2020, 11:34:38 μμ
Τώρα σοβαρά; σκέφτηκε. Αν μπορούσε να εκφραστεί αυτή τη στιγμή η φάτσα θα είχε ένα αγελαδίσιο απογοητευμένο ύφος. Αλλά θα τον χόρευε. Είχε αρκετό χρόνο για την οποιαδήποτε αντίδραση, καθώς αν και γρήγορος ο Βίλιτοφ, η εναλλαγή από πάνω κάτω σε συνάρτηση με την γύρα στα πόδια του προδόθηκε. Ίσως στην προκείμενη περίπτωση η κατά μέτωπο επίθεση να ήταν πιο αποτελεσματική.

Μ' ένα μικρό, στο μισό βηματισμό της πηδηματάκι προς το μέρος του, χαμήλωσε το κορμί της τόσο χαμηλά ώστε με το γόνατο του ΄πήρε τα χέρια που στήριζε το σώμα του. Μία κυβίστηση μακριά του για την απορρόφηση της περίεργης επιλογής στάσης της και ξανασηκώθηκε όρθια.

Γύρισε και τον κοίταξε με μάτια κενά. Εντάξει, αυτό το βλέμμα επίτηδες του το έριξε...ένα "Είσαι σοβαρός;"διαγραφόταν σε όλη τη φάτσα της
Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Βίλιτοφ Θορνβερτ στις Ιούνιος 18, 2020, 09:17:39 πμ
Η Ασάχι ήταν πέρα από τις δυνατότητές του, δεν ήταν τυφλός για να το παραδεχτεί μα ούτε ανόητος να τα παρατήσει. Δύο χτυπήματα αυτός μα με μηδενική επιυχία. Ένιωθε τα βλέμματα όλα πάνω του αλλα είχαν εκείνη ακριβώς τη φάτσα της Καθηγήτριας: τον χλεύαζαν.

 Με την απόκρουσή της, ο Βίλιτοφ άφησε το σώμα του ελεύθερο να κυλιστεί στο έδαφος και με ένα μικρό πήδημα βρέθηκε ξανά όρθιος. Αισθανόταν τσούξιμο αρκετό στα χέρια του μα με ένα τίναγμα απλά προχώρησε ακόμα μία επίθεση και αυτή τη φορά κατά μέτωπο με ένα μικρό άσσο στο μανίκι του.  Η μανία του ήτα μεγαλύτερη όσο έβλεπε το πρόσωπό της, τη ματιά της.

Γρήγορος βηματισμός προς εκείνη  και ένα 'ατυχές' συμβάν: τα βήματά του μπλέχτηκαν και χάνοντας την ισορροπία του στηρίχθηκε στο έδαφος. Γρ΄ήγορα στάθηκε όρθιος. Φτάνοντας σε σημείο βολής, έτεινε το χέρι του πετώντας μέσα από τη χούφτα του όσο χώμα είχε κατάφερε  να μαζέψει από το δήθεν πέσιμο. Στόχος του τα μάτια του αντιπάλου. Αν το κατάφερνε, ο Βίλιτοφ θα ορμούσε ξανά,  εκμεταλλευόμενος την οποιαδήποτε καθυστέρησή της.
Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Σαγιάνε Ασάχι στις Ιούνιος 18, 2020, 07:16:31 μμ
Αμφιταλλαντευόταν μεταξύ του κώδικα της και της εκπαιδευτικής στρατηγικής που είχε βιώσει η ίδια στη Σιράν. Ειδικά την εκπαίδευση που είχε την τύχη να πάρει όταν επρόκειτο να εισαχθεί στην Φάλαγγα. Και πάνω εκεί που η καρδιά της ακόμα ήταν μαλακή, ο Βίλιτοφ επέλεξε να παίξει ανέντιμα. Εκνευρισμός πυροδοτήθηκε ξανά. Όχι, αυτή τη φορά δε θα έκανε πίσω.

Επέλεξε να ακολουθήσει το δρόμο του. Να πλέξει την παγίδα της πάνω στην δική του έπαρση.
Έδειξε πως το χώμα την κατέβαλε. Έκλεισε τα μάτια της και έριξε ελάχιστα τα χέρια της.

"Κανένα έλεος, ε Βίλιτοφ? " Ρώτησε σε προσπάθεια να τον προβοκάρει, αφυπνίζοντας μέσα του την συζήτηση τους αλλά και τις δικές του "πεποιθήσεις", τις οποίες ήλπιζε να ακολουθήσει
Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Βίλιτοφ Θορνβερτ στις Ιούνιος 18, 2020, 10:54:46 μμ
Κανένα έλεος. Ποτέ.

Αυτό είχε διδαχθεί, αυτό είχε χαραχθεί μέσα του και αυτό θα ακολουθούσε. Όταν πρόσεξε τον δισταγμό στη Καθηγήτριά του τη στιγμή που τις έριξε το χώμα, αναθάρρεψε  και με ένα σαρδόνιο χαμόγελο θα επιχειρούσε το εξής: σαν άγριο ζώο έπεσε πάνω της με φόρα, χέρια χιαστή μπροστά από το πρόσωπό του και μια απότομη κίνηση  προς το μέρος της. Χρησιμοποιώντας όσο καλύτερα μπορούσε το πλεονέκτημα της ταχύτητάς του γρήγορα επιχείρησε τρία άλματα προς τα πίσω. Ρϊχνοντας τα χέρια του κάτω μπορούσαν να διακριθούν οι λεπίδες που κρατούσε σφιχτά σε στάση επίθεσης.
Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Σαγιάνε Ασάχι στις Ιούνιος 19, 2020, 08:24:41 μμ
Η Σαγιάνε το είδε. Και στεναχωρήθηκε. Κοίταξε την Ιλίντιεν με βλέμμα στεναχωρημένο. Αλλά απ την άλλη δεν ήθελε να μην ελπίσει, να μην προσπαθήσει ακόμα και γι αυτόν. Σκοπός του δασκάλου είναι να εκπαιδεύσει, είναι να μη σταματήσει να ελπίζει, ειναι να βρίσκεται κοντά σε κάθε μαθητή και να προσαρμόζεται στις δικές του ανάγκες. Η Σαγιάνε σκεφτόταν πως έπρεπε να προσαρμοστεί στον Βίλιτοφ και αυτό το οποίο θα γινόταν δε της άρεσε. Αλλά έπρεπε. Αλλιώς ο Βίλιτοφ θα έχανε την ελπίδα μια και καλή. Και ήταν τόσο κοντά ο νεαρός από το να χαθεί στα σκοτάδια του τέρατος που αλλοιώνει τις ψυχές.

Τον κοίταξε σοβαρά. Και ξανά... "Ό σκοπός αγιάζει τα μέσα νεαρέ;" Ρώτησε λακωνικά καθώς άρχισε να τον γυροφέρνει. Έβγαλε το μαχαίρι της από το γοφό της και ζύγιασε το κράτημα του, το υψος των χεριών του, τη γωνία που ακολουθούσε η λεπίδα. Τόσες πληροφορίες.. .

Μα η στάση της δεν άλλαξε. Όχι, ο Βιλιτοφ έπρεπε να φάει τα μουτρα του.
"Πέτυχε το κόλπο με το χώμα και χαίρεσαι;"
Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Βίλιτοφ Θορνβερτ στις Ιούνιος 19, 2020, 08:59:23 μμ
Βημάτισε παρατηρώντας την, διαβάζοντας την. Του είχε γίνει ξεκάθαρο πως δεν της άρεσαν οι κινήσεις του - δεν την έβρισκαν σύμφωνη με τον κώδικά της.

Πράγματι, ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. "Δείτε το και έτσι, Καθηγήτρια, με τιμωρείται με αυτό τον τρόπο για τα όσα έγιναν. Δεν διαφέρουμε" ανταπάντησε. Έριξε στον αέρα του ένα του στιλέτο και αρπάζοντάς το με τη λεπίδα να κοιτάζει την Ασάχι, έτρεξε. Αυτή τη φορά δεν κινήθηκε σε μια ευθεία. Αντιθέτως, με μικρά άλματα κατά τη διάρκεια, χοροπηδούσε από τη μία πλευρά στην άλλη και όταν την πλησίαζε, συγκέντρωσε όλη του την ενέργεια στους καρπούς προσφέροντας παραπάνω ταχύτητα και επιδεξιότητα στα χτυπήματά του.

Δεν σκόπευε να την πληγώσει αλλά περισσότερο να της αποσπάσει τη προσοχή για τυχόν ανοίγματα που μπορούσε να εκμεταλλευτει.
Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Σαγιάνε Ασάχι στις Ιούνιος 19, 2020, 09:09:33 μμ
Απογοήτευση. Όχι για τον ίδιο, αλλά για τον κόσμο. Και πόσοι άλλοι, πόσες ψυχές που δε κατάφεραν να σωθουν;  Μα αυτή ήταν η πραγματικότητα. Ισως και η ιδια να ήταν έτσι αν στο δρομο της δεν έφερνε η ζωη τη Μίρα, την πρώτη της φίλη.

Όμως δε θα δυσκολευόταν μόνο αυτή. Θα δυσκόλευε και αυτόν. Διαβασε τις κινήσεις του και απλά ανοίγοντας και λυγίζοντας λίγο τα πόδια της, άνοιξε τα χέρια της σε στάση ετοιμότητας αρχαρίου και περίμενε το χτύπημα.

Αίμα για αίμα. Μόνο τότε θα είχε πραγματικά το δικαίωμα. Θα έπεφτε άραγε ο νεαρός στην παγίδα;
Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Βίλιτοφ Θορνβερτ στις Ιούνιος 19, 2020, 09:31:20 μμ
Αυτή ήταν η ευκαιρία του. Ναι. Με δύο ταχύτατες και συνεχόμενες κινήσεις των χεριών του, κατάφερε να πετύχει την *αγαπημένη* του καθηγήτρια στη κοιλιακή περιφέρεια.

Τα μα΄τια του μαγνητίστηκαν  από την ομορφιά του σχισίματος. Σχεδόν το θαύμασε και όταν έσταξε το αίμα το από τη λεπίδα του απλά αφιερωσε μερικά δεύτερα να κρατήσει στη καρδιά του την ικανοποίηση. Ναι, τα είχε καταφέρει.  Γέλασε θριαμβευτικά σαν να είχε τελειώσει μόλις το μάθημα αγνοώντας το περιβάλλον γύρω του και κυρίως, την αντίπαλό του.
Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Σαγιάνε Ασάχι στις Ιούνιος 19, 2020, 09:54:01 μμ
Το χέρι της κινήθηκε γρήγορα. Πιο γρήγορα από κάθε φορά και γράπωσε τον καρπό του. Ένιωσε ενα στιγμιαίο πονο όπως πάντα και μετά... Έφερε τον Βίλιτοφ κοντα της και τον κοιταξε στα μάτια σοβαρά.

"Δες προσεκτικά" Ειπε καθώς ήξερε πως το φίδι θα άρχιζε απο ώρα σε ώρα να κινείται. Το χέρι της στιγμη δεν άφησε τον καρπο του νεαρού. Τα μάτια της δεν άφηναν τα δικα του. Ήθελε σε κάθε αλλαγή του να διερευνεί τον εσωτερικό του κόσμο. Τότε θα μπορούσε να τον φτάσει.

"Κανείς δεν έχει επιλογή" Είπες. "Όντως, κανείς. Ή μάλλον ελάχιστοι. Νομίζεις το ήθελα;" Ρώτησε και τον ταρακούνησε. "Κοίτα" Είπε ξανά.
Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Βίλιτοφ Θορνβερτ στις Ιούνιος 19, 2020, 10:19:14 μμ
Το δεύτερο λάθος του, το να χάσει κάθε συγκέντρωση, το πλήρωσε μόλις.

Το γράπωμα της Σαγιάνε ήταν δυνατό, υπερβολικά δυνατό και δεν του άφησε περιθώρια να ξεφύγει. Τα μα΄τια του αιχμαλωτίστηκαν στα δικά της και το βλέμμα του χαράχτηκε από μια παιδιάστικη οργή και έντονο παράπονο.

Είχε εκνευριστεί με τον εαυτό του μα και με την Καθηγήτρια.

Τα μάτια του έπεσαν στο κορμί της και τη προσοχή τους απαίτησε το σχέδιο από μελάνη που ήταν ζωγραφισμένο στο γυμνό της κορμί. Αλλη μια φορα. Άλλη μια φορά είχε παρατηρήσει το κεφάλι του φιδιού στο λαιμό της να μετακινείται, μα συχνά το μυαλό τείνει να παίζει παιχνίδια τις προχωρημένες ώρες και στις έντονες συζητήσεις. Μα τω΄ρα; ήταν όντως παραίσθηση; Όχι, μετακινήθηκε σαν πραγματικό ερπετό και ο Βίλιτοφ αποτραβήχθηκε σοκαρισμένος.

"Τι-τι μαγεία είναι αυτό;" ξεφώνισε ίσως για πρώτη φορά στη ζωή του στην Ακαδημία έτσι τρομαγμένος.

Όπως το ακολούθησε το βλέμμα του, πρόσεξε και κάτι ακόμα, κάτι ίσως χειρότερα. Μια πελώρια ουλή, παχιά σαν τρία δάχτυλα από τα χέρια του, τη διαπερνούσε. Αδύνατον, ένα τέτοιο πλήγμα και σε τέτοια έκταση, έπρεπε να ήταν θανάσιμο. Το κεφάλι του ρίχτηκε πάλι προς το πρόσωπό της: μπερδεμένο βλέμμα και πια τρομαγμένο για το τι θα ερχόταν.
Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Σαγιάνε Ασάχι στις Ιούνιος 19, 2020, 10:32:19 μμ
Δεν τον άφησε να φύγει πολύ μακριά της. Πέταξε το μαχαίρι από το ελεύθερο χέρι της χάμω και έπιασε και τον άλλο καρπό του. Άρχισε να του πιέζει τους καρπούς προς τα μέσα, σε μια υπερέκταση των κοκκάλων και των αρθρώσεων του. Τον έφτανε στα άκρα

"Πέτα τα αλλιώς θα σου σπάσω τους καρπούς σου. Χρόνος φυσικής επούλωσης, έξι μήνες" είπε παγωμένα κοιτάζοντας τον σοβαρά. "Πέτα τα"
Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Βίλιτοφ Θορνβερτ στις Ιούνιος 19, 2020, 10:50:16 μμ
Πάγωσε. Και οι δυο του οι καρποί είχαν φυλακιστεί στις σφιχτές γροθιές της οι οποίες όσο περνούσε η ώρα έσφιζαν σαν σιδερένια δεσμά στα άκρα του. Αισθανόταν το δε΄ρμα του να πιέζεται ως τα κόκαλα τα οποία με τη σειρά τους έφταναν και ξεπερνούσαν τα όρια τους. Κράτησε για λίγο αντίσταση. Ήθελε να μάθει και τα δικά του όρια, να επιμείνει και να χρησιμοποιήσει τον πόνο προς όφελός του.

Έσφιξε δόντια και συνοφρυώθηκε  με το βλέμμα ακόμα καρφωμένο με εκείνο της Σαγιάνε. Οι ανάσες του έγιναν πιο βαθιές και κάποιες τις κρατούσε μέσα του.

Εισπνοή....

Την κράτησε.

Εκπνοή...

Μια ακόμα βαθιά ανάσα και πιο έντονη η οργή του μέσα.

Τα χέρια του είχαν μουδιάσει. Τα δάχτυλά του γύρω από τις λαβές των όπλων του είχαν ιδρώσει και έχαναν τη δύναμή του.

Ο ήχος του μετάλλου να συγκρούεται στο έδαφος αντήχησε και τα δυο στιλέτα του παρέμειναν παγωμένα χάμω, το ένα πλάι στο άλλο σαν να πέθαναν όταν τα άφησε από πάνω του. "Δεν νίκησες" της έφτυσε στα μουτρα.
Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Σαγιάνε Ασάχι στις Ιούνιος 22, 2020, 09:27:41 μμ
Ποστ χορογραφημένης μάχης που περιέχει συνεννοημένα auto hits για την πλοκή της ιστορίας

Με το που άφησε τα όπλα. η Σαγιάνε σταμάτησε αμέσως να ασκεί πίεση. Δεν περίμενε το φτύσιμο, αλλά δεν είχε σημασία πια έτσι κι αλλιώς. Ούτε αηδίασε, ούτε άλλαξε το ύφος. Το ίδιο παγωμένο βλέμμα τον κοιτούσε. Τα ίδια μπλε κενά μάτια. "Φυσικά και όχι, τώρα ξεκινάμε" απάντησε.

Γρήγορα τον τράνταξε τραβώντας το σώμα του προς τα πάνω της. Γύρισε τον κορμό της ελάχιστα και βάζοντας το πόδι τς ανάμεσα από τα δικά του, τον έριξε πίσω στο χώμα. Ανασηκώθηκε και κάθισε πάνω του, ο κορμός του ανάμεσα στα πόδια της. Κ΄ρατησε τα χέρια του στα πλάγια και με δύναμη έφερε το μέτωπο της να συγκρουστεί με τη μύτη του. Τον κοίταξε ξανά.

"Τιμωρία είπες. Όχι Βίλιτοφ,θα δεις την αντανάκλαση του εαυτού σου" είπε και μεταμόρφωσε το πρόσωπο της στο εριστικό, ειρωνικό και γεμάτο έπαρση ύφος του. Χαμογέλασε αυτάρεσκα, όπως είχε κάνει και ο ίδιος μετά το μάθημα της Ηθικής. Η πρώτη γροθιά τίναξε το πρόσωπο του στα δεξιά. Έβαλε σχεδόν όλη της την δύναμη, ήθελε να τον ζαλίσει.

"Πώς αισθάνεσαι που βρίσκεσαι από κάτω μου;" είπε ξανά κάνοντας νύξη στην κουβέντα τους μετά το μαθημα.

Κι άλλη γροθιά, αυτή τη φορά στο διάφραγμα, αποσκοπούσε να του βγάλει όλο τον αέρα από τα πνευμόνια του.

"Τιμή; Ηθική; Έλεος Βοήθεια; Λύπηση;" κι άλλη γροθιά

Ελευθέρωσε τελείως τα χέρια του και γραπώνοντας τον από τον γιακά τον έφερε κολλητά στο πρόσωπο της "Αν δεν είχα τιμή, θα ήσουν νεκρός. Αν δεν είχα ηθική δε θα χτυπούσα μαθητή μου. Αλλά μαθητή μου δε σε αναγνωρίζω..." είπε και έκανε να σηκωθεί..γύρισε το πρόσωπο από την άλλη και μετά ξανά σ' αυτόν...

"Ω ξέχασα, παίζω εσένα τώτα. Δεν έχω τιμή. Σωστά;" είπε με μάτι κενά και του έριξε ακόμα μια γερή γροθιά. Όσοι οι γροθιές γέμιζαν αίματα, τόσο η Σαγιάνε δε μπορούσε να κρατήσει τα συναισθήματα της. Θλίψη, βαθιά θλίψη έκδηλη στο πρόσωπο της.

"Θα ζητήσεις έλεος Βίλιτοφ, αλλιώς θα πεθάνεις εδώ. Εσύ στο χώμα και γω στη Σιράν" είπε και συνέχισε...
Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Βίλιτοφ Θορνβερτ στις Ιούνιος 22, 2020, 10:40:40 μμ
Η ταχύτητά της ήταν εξωπραγματική. Σε διαφορετικές περιστάσεις θα τη ζήλευε και θα ευχόταν να μπορούσε και ο ίδιος να κατορθώσει τέτοιο συντονισμό κινήσεων.

Έπεσε στο χώμα και τότε ξεκίνησε το πραγματικό μάθημα. Δεν πρόλαβε να σηκώσει τα χέρια του, του τα κρατούσε όλη της τη δύναμη. Η θέση του ήταν κάτω, στο έδαφος, ίσως και χειρότερη από εκείνη των σκουληκιών. Τουλάχιστον αυτά είχαν επιλογή: να ξεφύγουν ή να παραμείνουν. Του Βίλιτοφ η θέση ήταν ήδη αποφασισμένη όπως άλλοτε στη ζωή του.

Το πρώτο χτύπημα τον ζάλισε, μα δεν τον ταρακούνησε. Το αίμα της μύτης του έκαιγε το δέρμα καθώς έτρεχε προς το πιγούνι. Το δεύτερο τον έπιασε απροετοίμαστο. Δεν κατέβαλε προσπάθεια να απαντήσει. Καταλάβαινε πολύ καλά πως οι ερωτήσεις της δεν έψαχναν απαντήσεις και οι απαντήσεις εκείνες ήταν οι γροθιές που τον τάραζαν.

Τρίτο χτύπημα. Η ανάσα του κόπηκε βίαια και όλος ο αέρας από μέσα του βιάστηκε να βγει. Το στέρνο του τον έκαψε και τον έτσουξε. Ισχυρές σουβλιές τον ζάλισαν και αισθανόταν πως έχανε τη γη από κάτω του. Ξανά, δεν έβγαλε κανέναν ήχο από αγνή περηφάνια.

Το τί ακολούθησε δεν μπορούσε να το θυμάται με λεπτομέρειες. Η φωνή της αντηχούσε στο κεφάλι του σαν εφιάλτης που του επισήμαινε τα μεγαλύτερά του λάθη.  Αν έπρεπε να αισθάνεται κάπως θα μπορούσε να σκεφτεί ένα κομμάτι πηλό. Ναι, ένα κομμάτι πηλό που με αγριότητα το γρονθοκοπανούσαν για να του δώσουν σχήμα. Μέσα στα αίματα και το τσακισμένο του κορμί θα σχημάτιζε τον εαυτό του, έτσι το έβλεπε αυτή, σίγουρα κάπως έτσι θα το έβλεπε.

Έβηξε γερά και μονάχα χολή και αίμα έτρεχαν από το στόμα του. Δεν μπορούσε να σηκωθεί, δεν μπορούσε να πάρει ανάσα και όλα αυτά επειδή τόλμησε να αναφέρει τους προβληματισμούς και την εικόνα που του έπλασαν στο μυαλό κάποτε κάποιοι πριν από την Ασάχι και την κάθε Ασάχι. Πως μπορούσε να δει διαφορετικά τον κόσμο όταν εκείνοι που πάλευαν για το καλύτερο τον δολοφονούσαν εις το όνομα του σωστού και της τιμής;

Αγκομαχώντας δέχτηκε και τις επόμενες γροθιές, καθιστώντας τον πλέον ανίκανο να δει και να κουνηθεί. Στο τέλος ήταν απλά μια ανθρώπινη μάζα γεμάτη αίματα και μώλωπες . Οι ανάσες του έβγαινα σαν τσιριχτοί ήχοι από μέσα του: αργές και κοφτές. Ήθελε να ζητήσει έλεος. Δεν ήθελε να πεθάνει. Όχι ακόμα. Όχι τώρα. Μα αλίμονο, του ήταν αδύνατον να μιλήσει και να βγάλει τον οποιοδήποτε φθόγγο. Έλεος...
Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Κέννα στις Ιούνιος 23, 2020, 10:08:25 πμ
Είχε ξαναδεί την Σαγιάνε με τέτοια μανία, όμως ποτέ δεν την είδε να την εξαπολύει σε μαθητή. Αν ήταν να πάρει ένα μάθημα ο Βίλιτοφ το είχε παρει, τώρα όμως τον σκοτώνει.

"Θα ζητήσεις έλεος Βίλιτοφ, αλλιώς θα πεθάνεις εδώ. Εσύ στο χώμα και γω στη Σιράν"του φώναξε και μετά συνέχισε να τον χτυπά. Πλέον ο αντρας δεν θύμιζε σε τίποτα τον αλαζόνα που μπήκε στην αρένα με την καθηγήτρια. Πλέον ήταν ένα τσακισμενο σώμα που η μοίρα του ήταν αμφίβολη.

Η Κέννα έτρεξε και έπιασε το χέρι της καθηγήτριας λίγο πριν ξανά πέσει με δύναμη στο πρόσωπο του. "Αρκετά" φώναξε "Αν τον σκοτώσεις δεν θα έχει νόημα όλο αυτό"  Η Σαγιάνε έξαλλη τίναξε το χέρι της από το δικό της και για μια στιγμή πίστεψε πως θα χτυπούσε την ιδια αντί για τον Βίλιτοφ. Χωρίς να το σκεφτεί γονάτισε στο έδαφος και έσκυψε το κεφάλι σε μια στάση παράδοσης,"Ελεος" ψιθύρισε "Ζητάω έλεος, για αυτόν που δεν μπορεί να το ζητήσει μόνος του."

Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Λάντριαν στις Ιούνιος 23, 2020, 04:28:24 μμ
"Κύριε, κάτι κακό γίνεται, υπάρχει καυγάς!"

Όταν ένας μαθητής είχε έρθει και τον είχε βρει, ο Λάντριαν προσπάθησε να είναι καθησυχαστικός. Καυγάδες θα συνέβαιναν, ειδικά όταν εμπλέκονται πολεμιστές. Ναι, τους διδάσκεται πειθαρχία, αλλ΄αο Λάντριαν μπορούσε να καταλάβει, από προσωπικό βίωμα, αυτή την θέληση να παραβγει κανείς με τον άλλο, να μετρήσει τις ικανότητές του.

Μετά όμως, ο μαθητής εξήγησε. Και ο Λάντριαν έτρεξε, αφήνοντάς τον πίσω του.

Λίγο αργότερα, μια σκιά πέρασε για λί΄γο πάνω από τη σκηνή που εκτυλυσσόταν έξω από το μεγάλο κτίριο. Την αμέσως επόμενη στιγμή, ένας υπόκωφος, δυνατός ήχος ακούστηκε, το έδαφος σείστικε και σκόνη σηκώθηκε, καθώς ένας θεόρατος άντρας άνω των εκατό κιλών προσγειώθηκε δίπλα στη Σαγιάνε, πέφτοντας και αναπτύσσοντας ταχύτητα από ύψος άνω των 30 μέτρων.

Το χέρι του, μεγάλο και δυνατό, ακούμπησε στον ώμο της Σαγιάνε. Το άγγιγμά του απαλό.Δεν ήταν το άγγιγμα που χρησιμοποιεί κάποιος για να πονέσει, να κρατήσει, ή να επιβληθεί σε κάποιον, αλλά για να δηλώσει την παρουσία του και να τραβήξει την προσοχή του με μία ακόμα αίσθηση, την αφή.

"Αρκετά τώρα, Καθηγήτρια Ασάχι. Εδώ πρέπει να σταματήσει αυτό." είπε με τη βαθιά φωνή του. Παρά την κατάσταση, η φωνή του ήταν ήρεμη, με αυτοέλεγχο, η έκφρασή του ουδέτερη. Ήταν μια από τις λίγες φορές που δεν χαμογελούσε. Οι λέξεις του ήταν προσεκτικά επιλεγμ΄ένες για να της θυμίσει τη θέση της, αντί να την πει "Σαγιάνε" ως συνήθως. Δεν είχε μαζί του κάποιο όπλο, ούτε φαινόταν να έχει την παραμικρή απειλή στην πόζα του, την παραμικρή ένδειξη ότι ΄ήθελε να εμπλακεί σε μια κόντρα, αλλά ταυτόχρονα, η ψηλή κορμοστασιά του ήταν αλύγιστη, και η φωνή του απόλυτα σταθερή.
Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Σαγιάνε Ασάχι στις Ιούνιος 23, 2020, 04:44:28 μμ
Η κίνηση της Κέννα την επανέφερε. Δε μπορούσε να μιλήσει; Σκουπίδι, σκέφτηκε. Σκουπίδι όποιος δεν ακολουθεί αυτό που ενστερνιζεται. Και η ίδια; Τι είχε κάνει!; Ήξερε πως ήταν ασταθής, αλλά όχι αυτό δε θα το δικαιολογούσε έτσι. Είχε χαθεί κάπου ανάμεσα στις επιδιώξεις της. Δεν ηξερε αν ο Βίλιτοφ άκουγε πια. Αυτή όμως ήταν μια αποτυχία για την ιδια.

"Όλα καλά Λάντριαν" Ειπε στο νεαρό άντρα εναποθέτοντας το χέρι της πάνω στο δικό του με ανάγκη στοργής. Του το έσφιξε. "Είμαι καλά"

Σηκώθηκε και κοιταξε το νεαρό αιμόφυρτο άντρα. Οχι, είχε ξεφύγει. Απέτυχε. Και αυτό ήταν και δικό της μάθημα.

Γονάτισε ευλαβικά δίπλα στον Βίλιτοφ. Τα δυο της χέρια σε γροθιές ακούμπησαν το χώμα. Έσκυψε το κεφάλι της και υποκλίθηκε μπροστά στο κουφάρι.

"Μάρτυρες μου όλοι εσείς" Είπε αναφερόμενη στην Κεννα, την Ιλιντιεν και τον Λάντριαν. "Διπλό χρέος. Ενα σε μένα και ένα σ αυτόν. Σ αυτόν χρέος μεγάλο που μπορεί να μου το ζητήσει. Και σε μένα αποτυχίας."
Πήρε το στιλέτο της και με μια γρήγορη κίνηση ακρωτηρίασε το μισό της παράμεσο του αριστερού χεριού.

"Αποτυχία. Και ένα μάθημα για μένα" Τελείωσε βγάζοντας ενα μαντήλι να καλυψει το δάχτυλο που αιμορραγούσε. Κοίταξε το μικρό μέρος του σώματος της. Στα 27 της είχε τον πρώτο ακρωτηριασμό. Τυχερή. Μάζεψε το δαχτυλο και το έδωσε στην Κέννα.
"Είναι δικό του. Όταν συνέλθει, θα του το δώσεις. Βοήθησε με τώρα να τον πάμε στο αναρωτήριο" Είπε καθώς είχε φάει και η ίδια μια μαχαιριά στην κοιλιά.
Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Κέννα στις Ιούνιος 23, 2020, 05:00:56 μμ
Ευτυχώς εμφανίστηκε ο καθηγητής Λαντριαν. Αν η Σαγιάνε δεν άκουγε αυτήν, σίγουρα θα άκουγε αυτον. Δεν πίστευε ιδιαίτερα στους θεούς όμως τώρα τους ευχαριστούσε.

Όλα γύρω πλέον κινούνταν σε διαφορετικό ρυθμό. Η Σαγιάνε ηρέμησε, άρχισε να λέει λέξεις και άλλες λέξεις όμως η Κέννα δεν άκουγε, είχε ακουμπήσει με το μέτωπο της στο έδαφος, ανακουφισμενη που τελείωσε αυτή η τρέλα.

Επανήλθε όταν της πέταξε ένα δάχτυλο, το δικό της δάχτυλο! Έντρομη η Κέννα την κοιταξε στα μάτια, "Είναι δικό του. Όταν συνέλθει, θα του το δώσεις. Βοήθησε με τώρα να τον πάμε στο αναρωτήριο" κούνησε καταφατικά το κεφάλι ακόμα και αν δεν καταλάβαινε τον λογο. Σηκώθηκε σοκαρισμένη ακόμα, έβαλε το χέρι του Βίλιτοφ γύρο από τον λαιμό της και τον σήκωσε όσο πιο απαλά μπορούσε. Ήταν τεράστιος όμως δεν θα ήταν πρόβλημα για αυτήν να τον κουβαλήσει." Τον εχω" είπε στην Σαγιάνε ενω τα μάτια της δεν μπορούσαν να ξεκολλήσουν από το ματωμένο μαντίλι στο χέρι της. 
Τίτλος: Απ: Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]
Αποστολή από: Ούμπρo Μέρμαν στις Ιούνιος 24, 2020, 11:12:39 μμ
"Κύριε, κάτι κακό γίνεται, υπάρχει καυγάς!"

Στο άκουσμα της λέξης καυγάς, τινάχτηκε από τη στάση ανάπαυσης και σηκώθηκε να δει τι είχε γίνει. Βλέποντας το Λάντριαν να κινείται γρήγορα προς το μέρος της οχλαγωγίας, δεν έχασε χρόνο. Και τότε την είδε. Το κτήνος της Σαγιάνε Ασάχι, όπου για λίγο είχε πάρει τον έλεγχο. "Ουάου" αναφώνησε, όμως αυτό που έγινε στη συνέχεια τον τάραξε ακόμη παραπάνω.

Ακρωτηριασμός! Έχοντας ζήσει στο καράβι αρκετό καιρό, είχε δει πολλές φορές, την "τελετουργία" του ακρωτηριασμού ζωντανά, όμως εδώ η πειθαρχία της Ασάχι και η ψυχρότητα που επέδειξε τον σόκαραν.

Έμεινε σαστισμένος να χαζεύει το πλήθος και τον αναίσθητο μαχητή. Η ανόητη σκέψη του δαχτύλου-τροπαίου, πέρασε από το μυαλό του, όμως ήξερε πως ανά πάσα στιγμή κρυβόταν ο κίνδυνος το δικό του δάχτυλο να μπει στη συλλογή κάποιου άλλου. Έδιωξε την ηλίθια σκέψη και αν΄΄εμενε τις οδηγίες του Λάντριαν.